Kantoorpolitiek is nogal voorspelbaar hier. En ook wel vermaeckelijk op die manier.
Waar een jonge frisse nieuwe manager in het begin roept dat cijfers niet belangrijk zijn, maar mensen wel, is dat na het eerste kwartaal en presentatie van de cijfertjes op het hoofkantoor, dat uiteraard wel. Met nadruk op cijfers. Targets halen.
Voorspelbaar.
Waar er aan iemand dingen zijn toegezegd dat dit allemaal kan bij de werkzaamheden, fluit de opdrachtgever haar terug, want errug belangrijk dat er zichtbaar iemand op die plek zit. Tot einde werkdag. En niet een uurtje eerder altijd al stopt. Omdat dit opportunistisch is toegezegd bij de sollicitatie, zonder na te denken wat dit in de praktijk, behalve scheve ogen, betekent.
Een uur lang minder meedraaien in de telefoondienst, een uur minder administratie verwerken. Alles wat na 16.00 uur binnenkomt, moet maar wachten, ook dus spoedzaken.
Voorspelbaar.
Als ik niet zo´n stijf been had, deed ik onderstaande nu:
Wat ik ook al direct voorspelde aan mijzelf. Dit gaat betekenen dat ik de dag dat ik alleen zit, weer de hele dag aanwezig moet zijn. Niet tot 16.00 uur, maar gewoon tot de deur dichtgaat. Voor de show; kijk...er ZIT iemand!!
I told you so.
Blij dat ik in ieder geval heb aangegeven dat ik heel graag de maandag als thuiswerkdag wil. Die ik nu al een paar keer heb moeten inleveren.
Maar ook dit:
I told you so.
Nu is het aan mij om slim te onderhandelen. Want ik wil echt niet tot en met 67 jaar 4 dagen in de week heen en weer en op neer reizen, want denk dat ik dan helemaal geen dansje meer kan doen en halverwege uitval. Met of zonder ambulance.
Er is helaas geen optie om mee te doen met het oude lullen programma, want daar ben ik niet lang genoeg voor in dienst. Pas op laatste werkdag.
Moet voor jaarcontrole Diabetes bloed laten prikken. Was alweer geruime tijd terug (mijn eigen besluit) en voorheen ging dat in een buurtgebouw, toen huisartsenpraktijk verbouwd werd, hier op loopafstand (mijn loopafstand dan) of even stukje fietsen. Aangezien ik nu nog niet aandurf de fiets te pakken, eerst die benen sterker en vooral stabieler wil krijgen goed kijken waar ik terecht kan. Met de benenwagen en-of OV.
Op de website van de prikker kan je een locatie en tijd en datum uitzoeken. Ik weet hoeveel dagen dat voor de afspraak bij de huisarts moet en was, moet ik toegeven, nogal laks met inplannen. Dus veel minder opties.
Bij mijn huisartsenpraktijk is er helemaal geen optie meer. Buurthuis ook niet. Ziekenhuis (relatief vlakbij) eerste optie heel laat op de ochtend. Dat is lastig, want moet nuchter komen. En gedoe met werk dan uiteraard weer).
Zoeken naar een alternatief en ligt dat alternatief bij een bushalte en gaat daar dan regelmatig een bus heen. Echt ouwevrouwtjes/zorgen.
Ik vind het er allemaal niet klantvriendelijker op geworden. Net als de Covidprikrondes. Kon je naar een stad 25 kilometer verderop en bus in de buurt??? Maar 20 minuten lopen mevrouwtje!
Men gaat er toch in veel gevallen vanuit dat de client/patient mobiel is en vervoer heeft. Bij voorkeur eigen vervoer, auto, fiets of fatbike :)
Stom.
Maar ben niet meer zo achterlijk dat ik dit alles dan maar op mijn vrije dag ga proppen en dan maar wel rond een uurtje of 11.00 prikken. Dus wel op een werkdag, dan kom ik maar later. Iedereen doet het tot aan managers aan toe dus tsja...waarom zou ik heiliger dan de paus willen zijn. Cellie de betrouwbare. Hou toch op joh!
Bovendien moest collega op mijn thuiswerkdag op het hoofdkantoor zijn - nu kennelijk wel echt - en mag ik weer opdraven, ook al heb ik aangegeven dat ik die thuiswerkdag nodig heb - vooral nu met houten been - om even niet te hoeven reizen en het vol te kunnen houden, zonder ziekmelden.
Dus neem een andere dag van de week als thuiswerkdag deze week.
De collega die altijd om 16.00 uur naar huis gaat en waarom ik dat niet doe? Ik heb een contract voor 8 uur per dag. Zij ook maar houdt geen pauze en gaat dan die tijd naar huis. Pauze is bij ons 30 minuten. Ook al start ze gelijk met mijn starttijd. Kan er iemand niet rekenen? Of naar zich toe rekenen, dat kan ook natuurlijk. Of ik weet niet van een speciale afspraak die zij heeft.
Bovendien stopt ons inloopspreekuur niet om 16.00 uur.
En om de drukke dag fijn af te toppen was mijn trein ook nog eens uitgevallen. Of de boemel of 20 wachten. Boemel genomen. Makkelijke instap en het maakt dan ook niks meer uit. Bomvolle bus, alleen sta-plekken, dus die liet ik ook voorbij gaan. Dan maar een andere nemen. Goed besluit, plek genoeg en aansluiting op de bus die hier in de buurt stopt.
Nu alleen maar proberen te ontspannen en oefeningen blijven doen. Op mijn werk komt daar helemaal niks van, dus ben nu weer stijve plank. Of nog steeds, dat kan ook.
Schreef hier ooit al eerder dat mijn buren nogal ´vreemd´ omgaan met mijn tuin. Mijn tuin.
Zo viel me op dat een dikke tak van mijn Japanse sierkersboom in de voortuin recent leek afgezaagd. Toch had ik dat niet zelf gedaan, want het is nu geen tijd om dat te doen. Pas na de bloei. Het zaagvlak leek vers.
Dat kan mijn Noord-Koreaanse buren geen moer schelen.
Weg met Takkie.
Merktte ik dat mijn klikko´s die in mijn voortuin staan, andersom stonden. Zo zet ik ze nooit neer. Had iemand anders dat gedaan?
Dit in combinatie met die afgezaagde tak, 10 cm in doorsnede, kon ik wederom niet anders de conclusie trekken dat zij dat hadden gedaan. Deden ze al een paar jaar terug ook namelijk. Ook op aangesproken maar het woord Overleg kennen zij niet. De grote leider zegt kappen met die takken.
Altijd als ik naar mijn werk ben. Nooit in overleg. Ze doen het gewoon achter mijn werkrug om.
Als ik ze daarmee confronteer spreken ze opeens gebrekkig Nederlands. Begrijpen niet wat ik bedoel.
Bijna saai, maar toch nodig om mijn beenspieren te versterken. En bovendien om weer vertrouwen in mijn lijf terug te krijgen.
Dus opstaan en zonder handen te gebruiken en weer zitten. Maal tien of twintig. Net als de trap als oefenmateriaal te gebruiken.
Omhoog en stap weer af, omhoog en stap weer af.
Heb boodschappen gedaan, lopend, met mijn bejaardenboodschappenkarretje. Wel fleurig roze hoor, maar voor de meesten een ding dat ouderen meezeulen.
Is dat het. Dat ik door lichamelijke gebreken opeens besef dat ik echt 65 ben. 65plus zelfs wordt dat genoemd.
Voel me in mijn hoofd niet oud en op mijn werk krijg ik bij het noemen van mijn leeftijd altijd verbaasde blikken. Geen rimpels (kijken denk ik niet goed) te zien hoor. Kleding ook niet alleen beige en bloemen. Maar ja...dan die stijve heupen, dat geeft toch wel iets weg.
En moeten toegeven dat je zwak bent, dat ruikt men. Ga je toch naar het hokje - OUD! = afgeschreven. (Of als je op je telefoon telkens per ongeluk je zaklamp aan zet).
Heerlijk dat ik de F1 kan bekijken. Gelukkig pas om 08.00 uur gestart. Maar ja, op werkdagen zit ik dan al in de trein. Lekker gepocheerd eitje gemaakt, kop thee. Heel ontspannen start zo.
IJsbloemen stonden op mijn slaapkamerraam (geen verwarming aan meestal), dus nog koud buiten. Nog fijner dat ik er even nu niet uit hoef.
Dat riep ik net, toen ik om 18.30 uur de voordeur opendeed. Zoals Fred Flinstone:
Heerlijk...werkweek klaar en het was wederom zo´n superdrukke week. Waarin ik alweer dacht waarom die ene melding altijd op het laatste uur binnenkomt en er dan direct gehandeld moet worden. Nu ook weer. En handelen moet ik dan doen.
De hele dag mensen die graag NU een afspraak wilden, maar bij uitvragen of niet bij ons thuis hoorden met hun hulpvraag of het nu was niet juridisch urgent.
Mensen die toch voor de derde keer maar niet kwamen op een afspraak. Jammer dat ik daar niet iemand anders had kunnen inplannen.
Een collega van de opdrachtgever die me iets leuks met AI gemaakt op zijn telefoon liet zien en aangaf dat hij daar tijd genoeg voor had, want niks te doen.
Echt?
Echt! De hele ochtend plaatjes verzinnen en her en der staan kletsen.
Vanochtend wel een plu mee, maar het waaide zo hard dat plu weinig zin had en dus maar capuchon opgedaan en blij dat het wind mee was. Was ik lekker snel bij de bushalte.
Overstappen op het station en daar de bus naar mijn vertrekstation elders. Dan ben ik 1,5 uur onderweg.
Nu niet meer miepen, het is weekend. Je hoeft niet verplicht meer heen en weer en op en neer te reizen.
Drukke ochtend op mijn vrije dag, want had mijn dochter aangeboden om met haar mee te gaan bij haar MRI scan. We hadden afgesproken dat ik naar een station in Amsterdam zou komen, dat was voor haar op de route naar de kliniek.
Was er veel te vroeg, want of te laat of veel te vroeg. Had gelukkig een thermosbeker koffie van thuis mee, dus kon, met uitzicht op de opstapplek, rustig op een bankje wachten tot het tijd was om daar te gaan staan. En ook gelukkig een parapluutje mee, want het goot enorm hard. En ook blij dat ik mijn waterafstotende winterjas aan had. Want frips!
We reden naar de kliniek en ze gaf al aan dat het daar qua parkeren altijd propvol is, wat best lastig is als je nog een eind moet lopen met een pijnlijke knie (die van haar).
Ze was snel aan de beurt en de MRI duurde ook niet zo lang als ik dacht, maar ze hoefden alleen haar benen te scannen en niet het hele lijf. Daarna moest zij weer naar haar werk en ik vroeg of ze me vlak bij station Bijlmer kon afzetten, dan kon ik daar de streekbus nemen.
Er zat in de bus een jongen op de plek voor ouderen en gehandicapten (andere plekken vol), dus ik gaf aan dat ik op de plek van zijn tas wilde zitten. Dacht nog even bij een groot winkelcentrum uit te stappen, maar toch maar niet.
Nog 2 x overstappen om uiteindelijk weer uit te komen bij de bushalte het dichtst bij mijn huis, nog steeds regen, maar ook weer gedaan en ik haalde ook nog maar snel wat boodschappen, want de bus stopt ook vlakbij ons winkelcentrum.
Toen vond ik het wel prima voor vandaag. Even wat rust geven aan been en lijf. Naar een aflevering van Bridgerton gekeken. Lekkere mierzoete nikserigheid. Just what the doctor ordered.
Nog even administratie gedaan. Nieuw busabonnement gekocht, wat helaas 2 x zo duur is geworden. Nieuwe vormen en nergens 65+ korting te zien. Gelukkig kan ik het declareren. Had het lang koud, ondanks dekentje op de bank. Kachel toch maar iets hoger gezet.
Wat een mazzel dat ik vorige week omviel en in het gras lag. Toen scheen de zon en het was droog. Liep er vandaag wederom langs, in de motregen en alles was nat. Gras nat, jas nat, fietspad nat. Dus bedacht dat ik mazzel had dat het vorige week gebeurde.
Ken je die mop van die collega die op maandag een training had en ik dus wel naar kantoor moest?
Die kwam gewoon om 08,40 aankakken. Training zou pas vanmiddag zijn en dus ging ze eerst maar naar kantoor.
Zucht. Vroeg waarom ze dat niet even had doorgegeven? Vaag antwoord.
In de ochtend hoorde ze dat de training helemaal was afgelast en dus ging ze maar lekker in de middag thuiswerken, want ze had ook een afspraak staan met de tandarts.
Hoe dat te combineren is met een hele dag training elders? Dat klopt gewoon niet dat verhaal!
En dan ook nog doorgeven dat ze een telefoontje kreeg en toen maar de tandarts-afspraak heeft laten zitten.
Nu zakt mijn broek al af, want afgevallen, maar nu helemaal.
Dit hele circus was geheel niet nodig geweest. Had ik rustig thuis kunnen starten, zonder mijn been extra te belasten.
Denk niet dat het een moer uitmaakt. Communiceeeeeeeeer. Laat me weten hoe of wat.
Dus ben helemaal klaar met 'rekening houden met elkaar'. Als dat een eenrichtings-weg is.
Net thuis om 18.30. Direct mijn pan gisteren gemaakte broccoli/courgette en selderijsoep op het vuur gezet. Nu alleen nog maar ontspannen. En DOE dat dan ook.
En oefenen. Liep het talud af bij de bushalte en voelde even een zwakte in dat been. En oh ja, stapte op mijn aankomststation in de bus, maar die was zo vol dat ik moest staan en voelde me niet senang. Volgende halte er dus direct uit en de bus erna genomen.
Maar gelukkig kon ik het corrigeren met andere been (betere balans is ook nodig dus) en zei dat er niets aan de hand was. Ik stond nog en mocht op zijn elfendertigst naar huis lopen. Met zware bepakking. De lange route, want arrogant dacht ik dat ik dan weer extra moest wachten op de bus dichterbij. Dus extra lopen hindert niet toch?
Zoek je op heup, schouders, knie en teen online, dan vliegen de oefeningen je tegemoet. Doe dit, doe dit 20 x, doe dit dagelijks, doe dit 3 x 20 keer.
Op mijn werk gaven een aantal mensen die me zagen strompelen ook (ongevraagd) advies van het is vast gebroken, maar dat zag die domme huisarts niet, want de nicht van de neef van mijn buurvrouw...tot ga eens langs een fysiotherapeut of doe rustig aan.
Nu ben ik nogal van het zelf regelen en eerst zelf dingen uitzoeken, maar voel mij nu wel heel erg mijn moeder. Die zichzelf nogal beperkte toen lopen pijnlijker werd en dus niet meer liep, of alleen kaboutereindjes.
Toen ze 70 werd was een grote wens in een F1 raceauto te mogen zitten (niet eens rijden) op Zandvoort. Haar kinderen hadden dat toen (nou ja, ik regelde alles en reserveerde eea) aangeboden en omdat er nog tijd zat tussen het uitje en haar verjaardag ging ze bij de fysiotherapeut juist trainen om in zo'n klein stoeltje te kunnen komen/kruipen/zitten en er weer uit. Want ze had toen al last van haar heupen. en zou het jaar erna haar eerste heupvervanging krijgen.
Het ging alleen maar over dat doel. Zo leuk vond ze het. Niet dat ze ooit naar de F1 keek, maar ze hield altijd wel van snelle en bijzondere auto's.
Zo kocht ze, nadat mijn Scandinavische broer online zocht naar een betaalbaar model, ik met haar meereed voor de proefrit, een cabrio. Ook al jaren een grote wens. Maar pas toen mijn vader was overleden, want voor hem had ze model degelijk gekocht. Kon hij goed in en uitstappen, zei ze altijd. Ook erbij zeggend dat het nog net geen model Pausmobiel was.
Een cabrio met een hardtop, want die linnen kappen daar was ze bang voor dat die kapot gingen of werden gemaakt.
Mijn moeder leefde helemaal op door die auto en de sjans die ze van mannen van haar leeftijd kreeg. Want vlotte auto = vlotte vrouw (dat hoeft natuurlijk niet, maar zo zit het mannenbrein in elkaar).
In de middag verdwijnt hier de mist en kan ik me even uitleven in de tuin. Ook gewoon kijken naar de vele insecten in de insectenhotels die uitvliegen. Ook veel hommels al te zien.
Wat snoeiwerk, de vlinderstruik moet echt nog korter, beetje hier, beetje daar. Zo fijn dat het kan. Niet forceren, want te bang dat ik weer door mijn been zak en straks uren op mijn grasveldje lig. Telefoon dus altijd in de broekzak.
En onthouden dat ik bijvoorbeeld 10 x achter elkaar opsta van de eettafelstoel. Zonder handjes. Bij voorkeur.
Maar direct weer even doen. Hoop dat ik weer tot een punt kom dit soort dingen weer gedachteloos te kunnen doen. Met sterkere beenspieren. Als ik terugreken heb ik het idee dat na de door mij zelf zo genoemde Horrorgriep in December ik minder sterke benen ervaar. Fietsen alsof ik altijd een berg opreed.
En nog maar weer een keer oefenen. Soepje staat te trekken, lekkere groene groenten. Totaal geen zin om nog naar de supermarkt te gaan. Nog genoeg in huis. Wil de dag rustig beëindigen. Niet haast haast snel snel.
Want dat moet morgen allemaal weer als ik me in het OV stort. Want collega had helaas weer iets te doen op mijn thuiswerkdag.
Ga morgenochtend toch maar weer lopen naar de bushalte. Want heb er nog geen vertrouwen in om te gaan fietsen. Dat komt echt wel weer, want fietsen vergroot mijn wereld.
Oh ja, nu nog even op de trap oefenen met op en af stappen. 20 keer en doorrrrr...
Had twee paar wollen sokken met gaten op de hielen. Daar zit bij mij een verdikking op de hielen dus bekende plek waar het schuurt en dus slijt.
Met behulp van het houten paddenstoeltje uit mijn moeders naai of eigenlijk verstelmandje en garen van haar voorraad, maasde ik het gat dicht. Langzaam werkje, fijn om te doen.
Ondertussen naar Vera gekeken en op tijd naar bed.
Hoefde natuurlijk niet. Kon ook gewoon nieuwe sokken kopen, maar wilde niet zo maar, voor een gaatje, iets weggooien.
Dacht even aan hoe mijn moeder sokken moest stoppen, want weinig budget in die tijd, maar toen deed je dat. Nog geen gooi maar weg maatschappij.
Momenteel kijk ik F1. Begon al om 05.00 uur. Wat een luxe dat ik dat rustig vanuit mijn bed kan doen op mijn telefoon. Daarna naar beneden, kop thee gemaakt en op iets groter scherm gekeken.
Russel gewonnen en Verstappen vanuit de allerlaatste plek (20) geëindigd op 6. En dus punten.
Vertrok al voor 07.00 uur om de bus dichterbij huis te kunnen nemen. Overstappen op station naar bus die naar mijn vertrekstation gaat. Daar de trein pakken. Gelukkig alles gelijkvloers en omdat het vrijdag is, nul kantoortijgers.
Op mijn werk een volle agenda en vrijwel iedereen verscheen op afspraak. Plus nog een aantal spontane inloopclienten.
Even pauze en was ongedwongen en gezellig. Grappen over een ambulance etc. Kan ik goed hebben hoor.
Dan weer door in de middag met even zo vol schema.
Veel bellen, regelen en afwerken en dan eindelijk bijna einde werktijd. Heb mijzelf aangeleerd om echt op tijd op te gaan ruimen, afwassen, zodat ik niet hoef te jakkeren en toch de relatief vroege trein kan halen. Ook nog genoeg plek, hoera! Al werd het onderweg wel drukker, maar toen moest ik er al bijna uit.
Op station uitchecken en naar de bus door. En overstappen, want wilde de bus hebben die dichterbij mijn huis stopt. Kwartiertje bijna wachten. Maar prima. Droog en geen haast.
Thuisgekomen toch besloten om nog even een pittstop bij de supermarkt te maken. Doe nou maar wel!
En net terug en een ontspannen gevoel dat de werkweek weer erop zit.
Weekend is begonnen.
Niet door been gezakt.
Been zit er ook nog aan.
Wel loop ik heel voorzichtig dus vast niet correct.
Had bedacht om mijn zware laptoptas op een soort van trolley te zetten met wieltjes. Handig als je loopt, maar niet handig als je in de bus moet stappen, Optillen, welk been ook alweer eerst, druk, haast, geen zitplaats...Voelde mij niet zo prettig in de ochtend.
In de middag ging het beter, geen druk van op tijd zijn. En legere bussen en treinen. Liep eerst nog even langs de drugsdealer (Het Kruidvat) voor ik de trein pakte. Ligt op de route, dus goed te doen. In de trein te druk om even rustig wat te eten, dus ook weer niet fijn. Niet met de fiets is een kwartier naar de bushalte lopen. Maar dat ging redelijk gelukkig. Niet zeiken!
Dus maar thuis gedaan, dat lunchen en even in de tuin zitten. Neem genoeg rust.
Net gekookt, ook voor morgen alvast genoeg. Rustig eten, lunch heb ik ook al in de koelkast gezet en dan nog maar één werkdag te gaan.
Veel inloop vandaag en uiteraard op de valreep nog een spoedje. Vraag mij altijd af hoe dat gaat met collega die gewoon elke dag om 1600 naar huis gaat.
Maar ja, hoeft niet, dat afvragen, want ik weet het antwoord al en bovendien. Ik ben NIET de manager hier.
Zo direct nog even genieten van de laatste aflevering van Winter vol Liefde.
Ben even beduusd trouwens door zoveel lieve opmerkingen. Even gehoord en gezien worden, dat had en heb ik, echt even nodig.
Heerlijk zonnig weer, dus fietste van de week opgewekt van de bushalte terug naar huis, om daar in de middag thuis te gaan werken.
Moest stoppen bij het stoplicht, want er kwam een auto aan. Zet ik mijn rechterbeen op de stoeprand en hopppaaaaaaaaaaa. Ik zak er zo doorheen, verlies mijn evenwicht en donder dus met fiets met zwaar gevulde fietstassen en al om in het grasveldje. Oh dear.
Snel proberen die fiets van me af te krijgen en op te staan. Fiets lukte slecht. Er kwam een andere fietser aan. Zij stapte af en zette mijn fiets overeind. Vroeg bezorgd of alles in orde was. Ondertussen probeerde ik me op te hijsen aan de paal van het stoplicht, maar omdat het rechterbeen niet de kracht had zoals normaal lukte dat helemaal niet. Ik voelde me zoals een schaap op haar rug in de wei.
Er kwam nog een automobilist langs. Zij stopte ook en vroeg ook of het allemaal wel ging, niks gebroken of zo.
Samen probeerden ze me overeind te tillen, maar ik was als dood gewicht en ook dat ging niet. Nu ben ik niet de aller lichtste, dus het voelde ook naar om twee slanke dames me omhoog te laten sjorren. Met mijn volle overgewicht aan ze te moeten hangen.
De automobiliste gaf aan dat ze 112 voor me ging bellen, want ik kon hier niet zo in het gras blijven zitten. En niet meer zelf proberen te gaan staan, wie weet is er toch iets kapot van binnen. Er zou een ambulance komen.
Vond het allemaal nogal overdreven, een ambulance, bel maar een takelwagen of zo, maar ja, soms moet je je overgeven aan de situatie en niet eigengereid denken dat het wel gaat en ik straks als een jonge hinde zo opsta.
Enfin, na even wachten en nog iemand die vroeg of ze kon helpen, allemaal zo aardig!, kwam de ambulance aanrijden. Ze vroegen de gewoonlijke vragen duizelig, pijn, etc en gaven aanwijzingen hoe ik moest gaan zitten, met mijn billen op de rand van de stoep en voeten daartegenaan, zodat zij me onder de oksels konden ondersteunen en ik met het goede been mijzelf omhoog kon krijgen. Ze telden tot 3 en op 3 moest ik omhoog.
In één seconde gepiept. Wat een opluchting!
Ik stond ook op het rechterbeen. Deed geen pijn. Het advies van de ambulance-mensen was om toch maar wel even langs de huisarts te gaan. Ik voelde dat ik wel naar huis kon en durfde te lopen. Niet fietsen, want dat leek me niet verstandig nu, want stel dat been weer raar doet.
Er werd nog gevraagd door de omstanders of ze mee moesten lopen, maar dat vond ik niet nodig. Het was niet ver meer.
Thuisgekomen maar direct de huisarts gebeld. Aan de assistente eea uitgelegd en die maakte voor diezelfde middag nog een afspraak.
Aan mijn werk doorgegeven wat er aan de hand was, want was veel later thuis dan normaal (joh....nobody cares!!!!!). Lieve reacties. Dat deed me goed. Werkte nog tot ik naar de huisarts moest, maar dat werken ging niet echt op volle kracht.
Maar verder wist ik niet wie ik met dit verhaal lastig kon vallen. Mijn zoon is bezig met examens - wil hem nu geen extra stress geven en mijn dochter daar ga ik volgende week mee naar een MRI onderzoek voor haarzelf, dus die heeft ook wel genoeg op haar bordje. En....alles is goed afgelopen toch uiteindelijk?
Ik blijf vrijwel altijd rustig in noodgevallen. Kan goed overzien wat er aan de hand is en janken doen we wel als het afgerond is. Nou, zelfs dat niet.
Huisarts hoorde mijn verhaal aan en ook dat ik als pseudo-arts had geconcludeerd dat ik een ontsteking aan het zakje bij mijn heupgewricht had en daardoor uitstralende pijn in bovenbeen. Dat ik Ibuprofen slikte tegen de pijn en ontstekingsremmend, maar al minder last had dan de eerste week. En ook minder medicatie slikte dus. En juist vandaag wakker werd met het idee dat het echt beter gaat. Minder pijn en soepeler mijn bed uit.
Hij bekeek mijn heupen en knieën, hoe soepel ze zijn - niet dus geen Olga Onatop, dat weet ik ook al langer, maar zag geen vreemde dingen. Vooral omdat ik been kan belasten en er niet constant doorheen zak. Hij dacht dat het erdoorheen zakken zou kunnen komen door een pijnscheut bij een onverwachtse beweging.
Dus afgesproken dat ik het aankijk en ik heb sowieso met een paar weken een afspraak bij hem staan voor jaarcontrole. Mocht er iets verslechteren of iets, uiteraard contact opnemen.
Dus maar spierversterkende oefeningen aan het doen, vooral voor soepelere heupen en sterkere beenspieren. En ook oefeningen om zelfstandig op te kunnen staan. Zonder paal in de buurt.
Het algoritme levert me netjes tientallen voorbeelden op.
Vandaag slomere dag daardoor. Wel deed ik al heel vroeg de wasmachine aan, jeans met moddervlekken o.a. zodat ik bij wakker worden direct de schone was kon ophangen. Daarna zelf onder de douche en naar beneden, opletten dat ik dat met het juiste been eerst deed.
Koffie en ontbijt en oh ja, voordat ik ging douchen tot maar die test gedaan voor opsporing darmkanker. Ga ik straks posten en ligt nu in de koelkast.
En ja, altijd mijn telefoon in de zak, mocht ik toch in huis vallen en niet kunnen opstaan. Al zijn daar meer zaken dan een stoplichtpaal om me aan op te trekken.
Daarna buiten de hoes van tafeltje en stoel gehaald en even buiten koffie gedronken, krantje gelezen, beetje snoeien etc. Dat voelde heerlijk. En ontspannen. En afleidend. Al zit ik teveel in mijn hoofd merk ik.
Had zondagmiddag laat nog een bioscoopuitje gepland. Niet precies idee wat het ook alweer was, maar een klassieker.
Moulin Rouge.
Ook alweer 25 jaar oud.
Vond het een beetje Veul. Veel beeld, veel gezang, veel door elkaar en oh ja...het zou wel niet een happy end hebben als ik mijn klassiekers ken. Maar ja, wel weer even een paar uur met mijn hoofd weg.
Als ik me nou maar niet ging verbazen over de man naast me. Mega-emmer popcorn en om de 10 seconden ging die hand die emmer in en naar zijn mond. Haphahapapahap...en daarna naar de thermosfles met misschien wel drank of zo. En daarna nog naar andere goodies op zijn tafeltjes. Is het Hamsteren alweer begonnen?
Bus terug was vrijwel leeg. Op tijd thuis. Direct mijn eerder gemaakte soep op het vuur en ik had voor erbij Perzisch afbakbrood, dat leek me wel passen in deze spannende tijden in het Midden-Oosten. Deed me denken aan de tijd toen de USA Irak aanviel en de volgende ochtend vrijwel niemand van de ouders op school daar mee bezig was. Alleen of het appeltje in de rugtas zat.
Had ik natuurlijk ook niet zo intensief naar CNN moeten kijken, met hoe enig....live precisie/bombardementen op doelen in Irak.
Boek naar de brievenbus bij de bibliotheek gebracht. Nul pagina´s in gelezen. En nog verlengd ook. Nou ja, mocht ik het echt willen lezen, kan ik dat boek altijd nog een keer lenen.
Was al blij dat ik genoeg energie in mijn benen had om dat stukje te kunnen fietsen. Geweldig lekker weer was het, dus op de terugweg nog even wat boodschappen gehaald en een leuke hangpot violen voor in de tuin. Meteen Lente.
Die lente roept toch wel heel hard nu. Narcissen schieten hier in de buurt de grond uit. Vrolijk al dat geel. In mijn tuin ook trouwens.
Zo nog even wat gaan doen en dan had ik bedacht in de middag naar de bioscoop te gaan. Wat goed uitkomt, want ik zie dat het tegen die tijd gaat regenen.
Vorige week viel ik, doordat ik omkeek en haast maakte, want de bus kwam eraan en ik moest nog een stuk lopen op het talud - eraf stappen en zo oversteken en klaar doe ik al een hele tijd niet meer, nadat ik ooit bijna door mijn knie ging. Gewoon niet soepel genoeg en een te hoge op/af stap. Dus altijd de lange route.
Dan loop ik dus liever helemaal om, naar een plat stuk, waar ik de weg oversteek en aan de andere kant van de bushalte uitkom. Maar vorige week schoot het in mijn bovenbeen, de pijn uit de heup, ik zakte bijna door dat been en viel achterover, gelijk kabouter Spillebeen, Hoppa...van het talud, in het gras gelukkig en rolde nog net niet helemaal richting fietspad naar beneden.Jemig de Pemig!
De bus aan de overkant stopte, buschauffeur riep nog wat uit het raam, ik schaamde me kapot dat ik daar zo oncharmant in het gras lag en maar weer opstaan, wat nog een uitdaging was met een zwak been.
Maar mijzelf omhoog gesleurd, bus was inmiddels verdwenen en dan maar de bus genomen die iets verder weg van de bioscoop stopt. Nog een eind lopen extra met dat zere been en gekwetst ego. Maar bedacht me ook dat ik niet zo moet zeuren. Niks gebroken, alles werkt nog, 2 moddervlekken op broek die kunnen eruit geborsteld worden en verder, gewoon blij zijn dat ik niet aan de andere kant van de bushalte viel, op het harde beton. Doooooooor mevrouw Spillebeen!
In de bioscoop was het al donker, ik zag niks en trap was hoog zonder leuning, dus ik had al bijna zin om te janken, maar goed....er zit een zaklamp op mijn telefoon, dus iedereen verblind ermee, maar wel mijn plekje gevonden en toen ik zat zag ik pas dat aan die kant OOK een trap was, MET leuning, dus onthoud dat nou voor de volgende keer.
Maar nu gaat het echt de goede kant op. Ik heb ook oefeningen opgezocht om mijn heupen te ontlasten en mijn beenspieren te versterken. Ooit kon ik met gemak 60 kg omhoogstoten met die beentjes. Maar das war einmahl.
Blijven oefenen, want als je ouder wordt verlies je ook spieren. Tenzij je blijft trainen.
