Toch maar wel

 Na het eten even mini-blokje om. Wiebelige benen, maar doe nou maar in het kader van train dat been!

Vanochtend was mijn beoogde trein uitgevallen. Dus dan maar het boemeltje. Twee x zo lang onderweg, maar wel elke dikke boom gezien. Niets aan te doen. Op de borden stond dat mijn trein defect was.

Kan met collega moeilijk praten over zaken die ze maar half doet. Ze heeft een heel defensieve houding en daarbij gebruikt in mijn ogen ze agressief taalgebruik, waarbij iets leren van fouten, nergens speelt. "Mij pakken ze niet".  Geef dit ook aan haar aan, maar het glijdt van haar af. Ze zit vast in haar houding dat men en daar hoor ik kennelijk ook bij, haar niet kan betrappen op fouten.

Tsja..

Wil haar ook helemaal niet pakken, maar wel dat ze gewoon doet waar ze voor is aangenomen. En niet half.

Ben al geruime tijd opgehouden om haar foutjes te corrigeren. Sowieso veel werk, maar ook; het glijdt van haar af. Ze doet er niets constructiefs mee.

Klaar ermee.

Is ook niet mijn verantwoordelijkheid, krijg er niets extra voor betaald en ben ook niet de leidinggevende. 

Moest voor mijn Diabetesjaarcontrole een foto van mijn ogen laten maken. De fotomaker gaf me al aan dat het er goed uitzag. Wat hij bedoelde daarmee. Dat hij geen aantasting ziet.  Foto wordt naar huisarts doorgestuurd en via de POH hoor ik dan hoe ik er nu voorsta. 

Omdat de ogen gedruppeld waren, stond er aangegeven dat je dan beter niet alleen naar huis kon gaan. Hahah...heb ik de buschauffeur gevraagd of hij wilde rijden. 

Daarna nog een klein beetje gewerkt, maar ook dat vond ik wel welletjes. Opruimen, laptop dicht en genoeg.  En ja, op laatste moment zag ik dat collega client had uitgenodigd, maar a. verkeerde brief had verzonden en b. vergeten was een vragenlijst op te sturen. Iets wat ze vorige week ook al was vergeten en oeps...fijn dat het opgelost was, was het antwoord. Ja, door mij. 

Collega vroeg gisteren dus nog of ik een verbeterde brief had verzonden. Nee, neem het maar met collega op en dan mag ze zelf de fout corrigeren. Fouten maken is niet erg, maar wel dat je het blijft doen en gewoon niet goed oplet. ´n Halven bak werk levert.

Tot zover de Mierenneuker in mij.

Ik ga lekker op mijn terrasje een kop ochtendkoffie drinken., De zon schijnt, ik smeer nog even wat zonnebrand en er hoeft vandaag niets. Er mag wel wat, maar die keus is aan mij.

Toch maar wel begonnen aan aangifte IB 2025, maar bij Giften pakte het systeem telkens een andere stichting automatisch...Hou op ermee!!! Dus dat komt nog wel later. Ook de financiële administratie weer gedaan. Dat loopt nog steeds onder controle. Dus daar geen zorgen over. 

Heerlijk in de tuin gerommeld. Stelt geen (katten)drol voor, maar is fijn om buiten bezig te zijn. En te zien hoeveel er opeens groeit en bloeit. 

Met de fiets aan de hand (nu voel ik mij helemaal mijn moeder!) naar de winkel, dan konden de boodschappen in de fietstas en kon ik onderweg bij wankele benen me aan de fiets vasthouden. Was niet nodig, maar goed, ik vond het wel creatief. Erop fietsen durf ik nog niet. Eerst stabieler worden. 

Geen zware dingen meer sjouwen, maar of in een boodschappenbejaardenkarretje of deze manier, in de fietstassen. 

Soms verlang ik dan naar een auto, maar ja...voor het verlangen weggeëbd is, ben ik al naar de winkel gelopen. En benen en spieren in beweging gezet en sterker gemaakt.

Nu nog even lunchpakketje voor morgen maken, nadenken wat ik zal aandoen, maar dat is niet zo ingewikkeld. Boodschappen opruimen en eten maken. Al voorzien in een maaltijd voor als ik uit mijn werk kom. Altijd vooruit denken. 

Al jullie adviezen sla ik niet in de wind, maar neem ik ter overweging. Ik ben nooit van de impulsieve besluiten. Denk graag altijd goed na of ik dat ook zo wil, ervaar, prettig vind en dan besluit ik. Dan is soms de trein alweer van het perron verdwenen, dat kan. Gelukkig komt er dan altijd erna nog een kans/trein.