Ooit werkte ik voor een maatschap van Pro Deo advocaten. Zij deden voornamelijk familie-recht, scheidingen.
Men kreeg toen per zaak, ongeacht het aantal uren wat de advocaat erin stak, een vast bedrag overgemaakt van de overheid. Dus was het noodzaak om goed bij te houden hoeveel uren er al gemaakt waren. Af ten toe kwam er een niet toegevoegde (zo was toen de term voor Pro Deo) client langs en dan was het helemaal belangrijk om bij te houden hoeveel uren er in dat dossier gedraaid waren. Voor de factuur.
Al snel, omdat ik ook de boekhouding deed en dus inzicht had in wat er binnenkwam en uitging, zag ik dat dit een aflopende zaak moest zijn. Ik ging dus maar solliciteren. Dit was mijn eerste baan binnen mijn nieuwe gemeente en die had ik toen al binnen vier dagen na mijn verhuizing hierheen. Iedereen raadde af om mijn baan op te zeggen, maar had ook toen al de zaken goed uitgezocht en had er vertrouwen in dat mijn diensten gewild waren. Wat ook klopte.
Enfin. Er kwamen minder zaken, dus minder inkomsten en ik zag dat de ene advocaat telkens van het geld van de zakelijke rekening leuke mantelpakjes kocht. Enig, alleen stond er daardoor bijna niets meer op de rekening. De huur van het pand moest ook nog betaald worden net als mijn salaris. En uiteraard ook de maatschap.
Dus op een dag kwam haar echtgenoot, die er vrijwel nooit was, op kantoor en kondigde mijn ontslag aan. Geen verrassing. Wat wel een verrassing was is dat ze heel lang deden over het uitbetalen van mijn laatste salaris en vakantiegeld. Veel te lang. Dus advies gevraagd bij Juridisch loket. Die gaven droogkomisch aan dat als er iets is waar een advocaat op reageert het dreigen met naar de Rechtbank gaan hiermee.
Binnen een dag stond alles op mijn rekening. Gelukkig had ik toen al een andere baan gevonden, gewoon door een open sollicitatie.
Kon vandaag mijn draai niet zo vinden. Dus weer even terug naar de zaken die plezier geven. Al moest ik ook daar over nadenken. Nu nog even wat aanvegen in de voortuin.
Helemaal vergeten te melden dat het een uitstekende serie lijkt met fijne acteurs.
Ik dacht dat je over die NPO serie zelf ging schrijven. Het lijkt wel of je hetzelfde advocatenkantoor beschrijft als waar ik heb gewerkt. Ook eentje die hem smeerde als de oprichter weg was, en mij in vakantietijd op kantoor wilde inzetten (nee, ik had drie schoolgaande kinderen thuis, zomervakantie.., afspraak was dat ik op remote basis zou werken in de schoolvakantie dus daar hield ik aan vast. Ook een meewerkende echtgenoot op kantoor. Ook niet of veel te laat uitbetalen, en dan op uurbasis want ja, contract tekenen.. gaan we doen, maar nu even niet. Over het rommelen met dossiers en getuigenverklaringen ga ik het maar niet hebben. Ik was snel weer weg.
BeantwoordenVerwijderenJij zou een boek over "zwendel en bedrog"kunnen schrijven
BeantwoordenVerwijderenWel een leuk verhaal geschreven ondanks dat je je draai niet vond. Komt wel goed, of niet😕, zo af en toe mag dat best en je hoeft ook niet elke dag gelukkig te zijn. Marina
BeantwoordenVerwijderenDankzij een tweet van @suusonline heb de eerste serie al gezien op NLZiet. Er komen nog meer afleveringen. Een in mijn ogen verkeerde, niet normaal ogend stukje, dat iemand zijn relatie op het spel zet, door te besluiten om pro deo te blijven werken.
BeantwoordenVerwijderenIk kan iedereen aanraden om de serie te zien.
Ha Cellie, gisteravond ben ik begonnen met Pro Deo.
BeantwoordenVerwijderenIk had er eerst niet zo'n zin in, maar... ik vind het goed! Er wordt goed in gespeeld.
En dat jij zo laat je eigen verdiende geld kreeg... die vrouw was niet goed bezig!
Groetjes van Marlou