Vier

 Hoezeeee, nog maar 4 werkdagen te gaan vanaf deze maandag. De rest heb ik vrijgenomen. Maar 4, vier werkdagen, dat is heel erg goed te overzien! Rekende me rijker, qua vrije tijd dan het systeem aangaf en hoopte vrijdagmiddag al afscheid te kunnen nemen, maar hooguit een uurtje eerder. Nou ja..overleef ik ook nog wel. 

Besloot vorige week dat ik ook deze maandag thuis werk. Ben er wel klaar mee hoe mijn collega, maar ook ik, in het ongewisse worden gelaten door leidinggevende over bezetting van de werkplek. Waar volgens de opdrachtgever altijd iemand dient te zitten. Collega gaf me aan dat zij naar werk komt om te horen hoe nu verder. En is er geen verder, dan lijkt me dat ze haar spullen inlevert en tabée.

Afbeelding van Pete Linforth via Pixabay

Lekker mijn haar gewassen en ondertussen ook de badkamer a la Flylady schoongemaakt. Do it now blijft een goed moto, vooral als ik er de energie voor heb. En ik merk dat ik dat te lang niet had. Witte was zit in de machine, zon schijnt, dus met dank aan de zonnepanelen kost me dat ook weinig. Straks ophangen.

Niets onder druk, daar kom ik echt van bij merk ik. Ik kon een aantal maanden terug niet meer, zonder mij op te trekken aan de eettafel of een leuning,  vanuit een eettafelstoel opstaan. Had gewoon de kracht er niet voor. Letterlijk. Nu lukt dat weer. Soms nog wel dat ik mijn benen influister dat we gaan opstaan en met geluid erbij, maar de kracht is weer terug in de benen en billen en dat wil ik vooral zo houden. Dus blijven oefenen. 

Ben dankbaar dat ik dat weer kan. Het lijkt zo gewoon. Opstaan uit je stoel. Is het niet. Dus vier het!

Aan het lijntje houden

 Collega vertelde me dat onze leidinggevende, na een gesprek met haar, had toegezegd dat ze de volgende dag, vrijdag dus, iets zou horen van haar.

Die vrijdagochtend stond er een vrolijk berichtje op Zoom dat ze een weekendje naar Parijs ging en doeitoedeloei. Collega werkt niet op vrijdagen en slingert ook nooit werklaptop aan dan. 

Heb haar maar gebeld om te vragen of ze nog wat gehoord had, maar het was al middag en nee. Dus van de Franse plannen verteld en ze was wel teleurgesteld, maar niet eens verbaasd. Want dit uitstel en aan het lijntje houden gedrag vertoont leidinggevende al veel langer bij haar. 

Ik weet dat ik dan net zo lang blijf aandringen op antwoord dat ik het krijg, maar zij kent kantoorpolitiek nog niet zo. En voelt de druk van het eventueel niet in aanmerking komen van een uitkering. 

Sjeeee...hoe ga je met mensen om. En vooral gebruik maken van hun financieel zwakke positie. Driewerf bah! Vooral voor een bedrijf die zich sterk maakt voor financieel zwakken. 

Steeds duidelijker wordt het voor mij dat ik er goed aan heb gedaan om mijn banden met dit bedrijf te verbreken.

Had een luie dag. Was ook de hele dag grijs en zeer winderig buiten. Ik keek een aantal leuke series op BBCNL, deed wat oefeningen en verder eigenlijk niks. Niet eens boodschappen halen. Oh ja, veel online krantenartikelen gelezen. En in de ochtend lekkere koffie gemaakt. 

Was onder de indruk van de nieuwe serie over mensen met dementie op NPO van Roosen en Borst. Wilde eigenlijk niet kijken, maar deed het toch. 

Op tempo en tijd

 Alles in de ochtenden op tempo en op tijd. Op tijd opstaan, op tijd douchen en aankleden, op tijd ontbijt maken, op tijd alles klaarzetten bij de voordeur voor vertrek, op tijd schoenen aan, als laatste nog even lippenstift op en daarna op tempo naar de bushalte, zodat ik op tijd op het station aankom, waar ik overstap op de bus naar mijn vertrekstation. 

Daar afwachten of de trein ook weer op tijd rijdt en op tijd aankomt, zodat ik op tijd op mijn werk ben, mochten er al cliënten zitten te wachten voor een afspraak of het inloopspreekuur.

Eind van de vijfde laatste werkdag ook weer op tijd (dat heb ik ook moeten leren, dat op tijd ook betekent op tijd opruimen, inpakken en wegwezen) weg en hoera, de trein reed volgens schema en er was ook nog plek.

Dan de streekbus genomen, voor de variatie en stimulatie van the little grey cells een andere, maar die gaf wel een mooie aansluiting, die ook op tijd aankwam rijden, hoe heerlijk en daar was ook nog plek. Overstappen op de stadsbus en die bus leek helemaal leeg, alsof die vrijdag iedereen thuis werkt. 

Nog een stukje lopen met rolkoffer en rugtas en dan heerlijk thuis!

Om niet direct te verdwalen online, eerst een paar toastje gemaakt. Eten staat ook al klaar. Een glaasje koele witte wijn mag ik van mijzelf erbij. Vooral om het weekendgevoel los te maken.

En los te komen van alles op tempo en tijd te doen. Even niets met het werkwoord moeten!

Zo fijn.

Vijf

 Sta aan de start van de vijfde, laatste werkdag in loondienst. 

Afbeelding van PicturesGemachtVonMIr via Pixabay

Dat is alvast positief! 

En daarna weekend. Ook heel fijn!

Mijn collega vond het dom dat ik niet de ww inging. Nee, echt liever niets met instanties te maken hebben. Niet met het UWV als het niet hoeft. 

Dan zou ik trouwens nog flink hebben moeten onderhandelen over een VSO met mijn werkgever en daar heb ik ook nul vertrouwen in. Nul. Nul omdat ze mij ook nul tegemoet kwamen aan mijn verzoeken om toch van de oude lullenregeling gebruik te mogen maken. Dat zegt ook al iets.

Als ik hoor hoe ze met mijn collega sollen, erg fout. Ze vraagt aan iedereen advies, maar ook mensen die niet helemaal snappen hoe eea werkt. Heb haar geadviseerd flink te onderhandelen. Werkgever heeft haar kennelijk hard nodig nu. Haal er dus uit wat er in zit voor jou. Nu is jouw kans. Maar snap dat dit niet jouw eindstation is. Ondertussen doorzoeken naar iets anders. 

Nieuwe collega die ik zou moeten inwerken is er als een haas vandoor gegaan. Het werk was toch wel iets teveel van een Chinese draaiende bordjes act, vooral dat je alle bordjes tegelijkertijd draaiend moet houden. 

Nu kan ik het I told you so dansje doen, maar dat wordt ook weer saai. 

Dus ik ga, net niet zeiknat geworden door een enorm bui aan het eind van mijn busrit, mijn eten opwarmen, lunchpakketje maken voor mijn vijfde laatste werkdag en dan kijken of ik nog een stukje Vera kan meepakken, voor ik in slaap sukkel. Het hoedje heb ik al op!

Slome Sjaantje

Was gisteren bij thuiskomst echt een beetje uitgeput. Op mijn werk veel praatzaken, besprekingen waarbij ik sterke Deja Vu gevoelens kreeg en dan ook nog de misère van mijn collega moeten aanhoren. Dus ging redelijk vroeg naar bed, maar nog een vol hoofd, dus sliep ook niet optimaal. Nou ja...gelukkig mijn vrije dag vandaag.

Rolde laat mijn bed uit, dus direct maar iets doen wat een voldaan gevoel geeft: de bonte was wassen. Altijd iets om blij van te worden. En mijn trapgat ruikt heerlijk. Al doet de machine het werk natuurlijk :)

Daarna in de personeelsadministratie de zaken aangepast voor de tijd na mijn ontslag. Waar moet de jaaropgave heen en mijn laatste salarisstrook met de eindafrekening (pas eind oktober). Ook nog even contact met HR hebben hierover, want de NS geeft wel mijn maandabonnement aan, maar eventuele extra reizen pas de maand erna. En contact met de NS gehad over tijdig omzetten van dit abonnement en hoe ik dat moet doen. 

Plus regelen dat ik geld terug krijg van het ritje wat op een dag niet in mijn eindstad eindigde, maar geheel ergens anders omdat men dat onderweg zo besloot. 

En ook even voor mijzelf een lijstje maken wat er allemaal ingeleverd moet worden aan apparatuur etc. Had het met een collega hierover, die is nogal laks en heeft nog van jaren terug een mobiele telefoon. Nee...geef de Keizer wat van de Keizer is is mijn moto. Geen gezeik over een superoud model mobiele telefoon. 

Op mijn werkplek waren al mijn pennen weg. Mijn muis foetsie. Echt altijd zo vervelend dat je eigenlijk niks van jezelf hebt, want niets kan op slot,  waar mensen met hun tengels vanaf blijven. 

Maar zoooo blij dat ik alle nieuwe plannen voor herinrichting en flexplekken (zo 20!0) weer moet meemaken. Iedereen zucht en wil dat niet, maar ik kan nu al voorspellen dat men op een gegeven moment een dag op kantoor komt en dan is alles in kannen en kruiken. Vaker meegemaakt. Wat men vanuit hoofdkantoor bedenkt, zo gaat het. 

Hoef ik me ook niet meer aan te ergeren. Hoera!

Lekker eten gemaakt met blokjes kipfilet en veel groenten. Genoeg ook voor de volgende dag, dus dan weet ik als ik uit mijn werk kom alleen nog opwarmen en klaar. 

En nu nog maar, als dit gelezen wordt, zes werkdagen! Daarna niet meer slepen in het OV met rugtas en een Laptoptas, op wieltjes weliswaar, maar om in de bus en sommige treinen en als roltrappen en liften niet werken, gewoon sjouwen dus met die tas en stok om balans te garanderen. Nooit meer dagelijks.

Afbeelding van AnnaER via Pixabay

Joehei!!

Reizen

 Wel gereisd en de trein reed ook nog eens op tijd. Alleen reed de streekbus een stukje om dus was nog spannend of ik mijn aansluiting zou halen. Maar gelukt.

Drukke dag, vooral doordat allerlei collega´s vroegen wanneer de laatste werkdag was. En zo snel al?

Tsja..Maandje opzegtermijn maar en ook nog mijn late vakantie opgenomen, dus dan gaat het hard,

Naar huis, op tijd, kon de trein goed halen, maar die werd bij iedere stop steeds drukker en op Amsterdam Zuid lijkt het alsof de trein gratis is. In rijen van drie staan ze al opgesteld. Volgende halte zo mogelijk nog erger en ik kon er bijna niet uit. Ook omdat iedereen direct naar binnen wil en niet alleen wil, maar dat ook doet. Aso gedrag!

Streekbus genomen en nog even wachten op de aansluiting bus naar huis en dan eindelijk thuis. Nog licht hoor, maar het voelt al laat. 

Hoorde van collega niet zulke fraaie dingen over hoe men haar onder druk zet om toch nog wat maanden langer te blijven. Druk omdat men weet dat ze hierna afhankelijk is van een WW-uitkering en als ze dit weigert dan gaat die vlieger niet op.

Nooit uitleg geven over je financiële situatie. Nooit.

Niet bij deze werkgever althans.

Nu moe en ga zo lekker naar bed. Mag gewoon en kan ook gewoon. Hoe fijn is dat!

Prinsjesdag

 Was een goede werkdag. Thuiswerkend. Niet idioot vroeg beginnen. Nergens voor nodig. Op tijd even stoppen om te bewegen en koffie te maken. Ook pauze houden.

Direct ook bij leidinggevende aangegeven dat ik de dagen die ik nog heb staan wil opnemen en wanneer dan, volgens mijn berekeningen, mijn laatste werkdag is. Kan het vast inzinken.

Ondertussen ook bezig inboxen te legen van werkmail. 

Was de afwas aan het doen en vond het al donker. Klopte ook, want het regende. Motregen, maar had ik het toch goed gezien. 

Nu nog even ontspannen en dan morgen weer het OV in. Nul zin in, maar goed, er komt een einde aan binnenkort. 

Morgen ook nog Prinsjesdag. Benieuwd wat de boodschap is en ook weer niet. 

Kijkt iemand van jullie nog naar het evenement en de troonrede?

Aftellen

Nog 10 werkdagen, maar als ik mijn tegoed vakantiedagen bekijk misschien dan nog maar 7,5. Ik neem ze liever nog op, dan dat ik ze laat uitbetalen. 

Heerlijk aftellen dus en al van de week besloten dat ik de maandagen, zoals voor de lange lange vakantie van collega was afgesproken, de maandagen dus gewoon thuis werk. 

Veel rustiger om zo de werkweek weer te beginnen en echt ophouden met de braafste van de klas te willen zijn en dat is ook de afspraak dat thuiswerken, die helaas niet door kon gaan omdat mijn leidinggevende mijn collega zo lang vrij gaf en achteraf tegen mij zei dat ze nergens van wist. Hahaha...ze wist natuurlijk allang dat deze betrouwbare werknemer toch wel komt opdagen. Al die weken wel reizen, ook met instabiele benen en dan ook nog 2 weken lang met vervangend vervoer. Nou ja, zelf gedaan en nu is het bijna klaar.

Kennelijk leer ik mijn lessen vrij laat.

Mijn dochter stuurde een foto waarop ze met haar vriendin te zien is bij een grote supermarkt, extra groot, en ze waren daar aan het inzamelen voor de voedselbank. Wat fijn dat ze dat doen. Ze hadden ook lekker kunnen shoppen of iets, maar kozen hiervoor. En heel veel ingezameld gaf dochter aan. 

Deelde mijn voorraadkast nog een beetje anders in. Logischer, denk ik nu. Kijken of het bevalt. En ondertussen niet vergeten om door te blijven gaan met opruimen en vooral wegdoen. En nakijken wat over de datum is. 

Toch even wat voorbereidend werk doen voor mijn werkdag van morgen. Mijn headset opladen. 

Bekeek de F1 van Spanje, Madrid. Was nogal saai, behalve het einde. Verstappen op 2 geëindigd. Goed van hem. 

Las trouwens nog even wat eigen blogs na van vorig jaar rond deze tijd en toen was het kommer en kwel rondom werk. Niks gewijzigd nog. Mensen die het spelletje doorhadden gingen weg. Alleen is het nu anders dat ik er klaar mee ben en eruit kan stappen. Voordat ik volledig uitgehold raak en eruit moet stappen doordat ik geknapt ben. 

Nog even de afwas doen en dan zijn de moetjes - er moet natuurlijk niets, maar ik hou sinds Flylady me dat leerde jaren terug, van een schone keuken, zonder aangekoekte vaat die je de volgende ochtend aanstaart.

Ga wel op tijd naar bed. Niet dat ik om 05.30 uur eruit moet, maar wil ontspannen de dag kunnen starten. 

En dan start het laatste restje van mijn werkzame leven (hier dan). 

Geen tijdsdruk

Waar ik in mijn vakantie van genoten heb, is onder andere geen tijdsdruk meer ervaren. Niet die wekker om 05.30 uur, weten dat je echt op tijd de deur uit moet om de bus, nog een bus, de trein en dan de benenwagen te halen om op tijd op je werk te zijn. 

Dat hoefde niet, 3 weken lang en dat was heerlijk. En helemaal omdat ik mijn baan heb opgezegd, weten dat dit binnenkort voorgoed niet meer hoeft. In ieder geval niet dagelijks, want er zullen vast nog wel dagen komen van wel op de tijd letten. 

Snap wel dat het lijf eraan gewend is geraakt, want werd toch zeer regelmatig rond 05.30 uur wakker. Wist dan gelukkig dat ik nog verder mocht en kon slapen, dus even een plaspauze en dan terug in mijn bed. Proberen toch weer verder te slapen. Het scheelt dat het nu nog donker is tot een uurtje of 07.00.

De man van een vriendin vertelde me dat sinds hij met pensioen is, het vroege opstaan voor hem ook niet meer hoeft en hij meestal rond 09.30 uur de dag start. Dat klinkt superlaat voor mij nu, maar ja....hij hoeft dan ook niet meer rond 21.30 naar bed. Ik merk dat ik rond 22.00 uur echt moeheid voel in mijn lijf en ogen en de slaap lonkt. Prima. Doe ik dan ook gewoon.

Toch heeft hij nog genoeg te doen. Alleen deelt hij nu zelf zijn tijden in. Dus niet dat hij de hele dag op de bank hangt. Hij is juist heel actief en doet ook nog vrijwilligerswerk.

Keek van de week weer een film van Indiana Jones. Worden op tv uitgezonden en altijd, vink ik althans, leuk om nog een keer te zien. Al was het alleen maar omdat ik dan nog wel de grote lijnen weet, maar die kleine, vooral grappige details, vergeten was. 

Ondertussen keek ik ook nog een keer kritisch naar hoe ik mijn keuken heb ingedeeld. Al valt er weinig te wijzigen want gewoon één recht keukenblokje en that's it. Wel hoge kasten, bedacht voor mannen van 1.90m schat ik in. Bij de bovenste planken kan ik alleen met een opstapje.

De stopcontacten zijn zo schaars dat je daar ook niet creatief mee kan zijn. Dus gasfornuis en koelkast staan daar waar de aansluiting is en naast het keukenblok en klaar. 

Maar door te kijken naar diverse opruimvlogs leerde ik ook weer om na te denken of alles wel zo handig staat. 

En ook; moet er wel zoveel staan dan?? Heb ik dat echt nodig of ooit gehad en nou ja, wie weet ooit ga ik die cementmolen toch gebruiken (bij wijze van spreken dan he).

Altijd leuk om daar mee bezig te zijn. 

Wat ik me ook realiseerde, nu ik dus begin te snappen dat ik straks echt de tijd aan mijzelf heb, dat ik echt niet alles in mijn vakantie hoef te proppen en af te krijgen. Kapper ben ik nog niet geweest. Geen zin in en ook nul inspiratie.

Ik dacht alleen maar dat ik wel even dit weekend moet nadenken over wat ik in mijn lunchtrommel meeneem deze week en fruit om makkelijk mee naar mijn werk te nemen. 

En ook even een weekmenu te bedenken, zodat als ik thuiskomt, laat, er iets klaarstaat wat alleen maar opgewarmd hoeft te worden. 

Zaterdag ben ik toch wel naar de Open Monumentendag in Haarlem geweest. Ik moest eer nog wachten op een pakketje, maar dat kwam gelukkig veel vroeger dan de oorspronkelijk planning. Dus ik kon nog op tijd op pad, want wilde graag het concert in de Grote Kerk beluisteren. En even in die kerk zijn.

Gelukt.

Prachtig. Het ontroerde me. Moest even terugdenken in een flits aan hoe mijn vader jaren in een Mannenkoor zong en ik vaak op zaterdagen, als ze repetitie hadden, meeging om de partituren klaar te leggen. Mooie stem had hij wel, maar niet erg toonvast. Als hij de hoge noten niet kon halen, dan ging hij opeens in een laag register zingen. 

Maar enfin. Concert was mooi. Dus heel erg bedankt voor de tip hier van Malou. Weet niet of ik haar zag en dacht misschien kan ze wel niet omdat ze net iets aan haar oog had laten doen. Waarvoor nog beterschap.

TIp voor Open Monumentendag 2026

Daarna beetje moe, dus besloot naar de bus te lopen. Het was knaldruk in de stad, bus terug ook druk, maar gelukkig was er nog één plekje. 

Op mijn overstapplek zou ik 30 minuten moeten wachten, maar had daar geen geduld meer voor, dus toch maar gaan lopen. Had nog wel een halte verder kunnen nemen, maar dat vind ik altijd zo´n depressief makende route. Dan maar deze. Immer gerade aus.

Op het moment dat de volgende bus zou komen trok ik de voordeur open. Heul fijn en ook dat ik het vol kan houden. Toch geen haast.

25 jaar geleden alweer

 Op 11 september 2001 was ik op mijn werk bij een ICT bedrijf. Een collega liep de kamer binnen in de middag, weet nog precies wie en zei heel stellig dat de Derde Wereldoorlog was uitgebroken. 

Goh.

Wat was er dan gebeurd? Kennelijk had hij CNN aanstaan, dit was in het pre-smartphone tijdperk, dus informatie kon je, als je online toegang had op die manier krijgen,  en zag daar dus op hun nieuws dat er een vliegtuig in een gebouw in New York was gevlogen. Opzettelijk. Een aanslag! We gingen ook kijken om zelf te lezen wat er aan de hand was en lazen toen dat er een tweede vliegtuig zich in de Twin Towers had geboord. Wat was er aan de hand daar en hoe gaat dat aflopen?

Inmiddels waren alle nieuwssites ontploft, zoveel mensen wilden zaken lezen dat ze niet meer toegankelijk waren online.

Kan met niet herinneren dat er nog veel gewerkt werd die middag. Wel veel naar CNN gekeken en met elkaar gepraat over hoe nu verder?

Zo (voor mij dan) hysterisch als collega reageerde, zo nuchter bleven er maar weinigen. Ook opgefokt doordat er overal, zowel in kranten als op tv het alleen maar over 11 september ging. Alsof er geen ruimte was om de zaken die er ook toe deden te bespreken. 

Het nieuws was die dag en de weken erna volkomen gevuld met berichten over wat er die dag gebeurde en hoe de wereld daarop reageerde. Bijna 10 jaar ervoor hadden we de Bijlmerramp, maar dat was geen aanslag (al gingen daar ook theorieen over op), maar een fataal ongeluk. De impact was toen ook al groot. 

Kan me trouwens niet herinneren dat de overheid ons toen een boekje stuurde waarin ze opriepen om een noodvoorraad aan te leggen en voorbereid te zijn op ontregeling.

Hebben jullie hier nog actieve herinneringen aan?

Fiep

 Las dat de tentoonstelling in het Rijksmuseum met originele tekeningen van Fiep Westendorp nog tot en met dit weekend loopt. Dus wilde daar graag heen.

Tentoonstelling Fiep

Nu kan je helaas, sinds Covid,  niet meer spontaan aanwaaien bij het Rijksmuseum, maar moet je van te voren een tijdsslot reserveren. Ben je eenmaal binnen mag je daar de hele dag rondhangen. 

Had voor dinsdag, die regenachtige dag, gereserveerd, maar kon het vrij makkelijk omzetten *snelle service! * naar een andere dag, waarop de weersvoorspellingen iets gunstiger leken.

Wilde echt alleen dat zien, voor de rest had ik momenteel geen goed been en ook geen geduld. Maar met dank aan de museumjaarkaart, zou ik bij wijze van spreken, morgen weer kunnen gaan en wel al die andere mooie kunst bekijken. 

Het was druk in het museum vond ik. Eerst maar mijn jas en tas bij de garderobe ingeleverd. Altijd eraan denken om of een minitasje mee te nemen of een broek of iets met zakken, want daarin konden de muntjes gestopt worden, mijn brillenkoker en mijn telefoon. 

Was trouwens heel fijn dat ze bij de entree me verwezen naar waar je met een lift naar binnen kon. Dat scheelt weer trappenlopen. 

Even goed kijken waar ik moest zijn, maar dat was ook niet zo ingewikkeld. Ken inmiddels een beetje de route en had natuurlijk ook al van te voren me ingelezen wat waar en hoe.

Heel leuk om te zien dat Fiep wel degelijk ook meer kon tekenen dan Jip en Janneke. En dat wat zo simpel lijkt, helemaal zo simpel nog niet te tekenen is. 

Ook daar was het heel druk. Dus begon maar aan het einde en dan zigzaggend door de zaal. Vond het enig om te zien. 

In de museumwinkel was ook genoeg te koop, zoals altijd, maar alleen maar gekeken. Daarna genoten van heerlijke koffie en een stukje kwarktaart van een goede bakker. Het is daar altijd druk, dus je moet wachten tot je naar een plekje gebracht wordt. 

Fijn om wat moois te zien. En in alle rust weer terug naar huis te reizen. Geen haast. Wel in diverse bussen, want alweer stopte mijn bus niet voor mij. Buschauffeur van de bus die daarna kwam zag dat en zei dat ik wel even een stuk met hem mee kon rijden en dan overstappen daar en daar, daar stopt jouw bus ook. Hij slalomde mooi om die bus heen, zodat hij voor die bus uitkwam en zo stapte ik toch nog in de juiste bus. 

Nog even een pitstop bij het grote winkelcentrum hier voor wat boodschappen en dan door met mijn eigen bus, lekker naar huis, de groenbak was geleegd dus die ook weer voor de deur gezet en dan hoefde er even niets meer. 

Nagenieten van de dag, blij dat ik toch de moed had om wel op pad te gaan en zulke leuke dingen zag.

En dan nu nog de reunie van B&B vol liefde. Benieuwd wie er een setje zijn (gebleven). Hoe zou ik het zelf doen trouwens in zoiets? Hahah!

.

Uitje verplaatst

Hele slechte weersvoorspellingen *de hele dag regen * en jullie vorige commentaar op een uitje in de regen deed me besluiten om mijn reservering naar een andere dag om te zetten.  Ietsje liever voor mijzelf zijn mag.

En een beetje spierpijn van mijn noeste tuinwerk, waar ik wel heel tevreden over ben, want met gemaaid gras ziet de tuin er direct beter uit. 

Eerst dus lekker douchen en daarna verlaat ontbijt, havermout met blauwe bessen en koffie. 

Daarna raak ik het spoor van goede zin een beetje kwijt. Beetje dagdromen, veel dingen online bekijken, een serie van BBCNL bekijken. 

Bekijken van zaken over hoe op ruimen (vooral weg weggooien)' en wat voor type opruimer je bent. Wat past bij hoe jij de zaken organiseert. Leerzaam.

Meteen maar een keukenlade wat opgeruimd (lees weggedaan van oude lepels die ik zeker al 30 jaar niet gebruikt heb en niet eens mooi zijn). Weg ermee. 

En dan ook nog weten dat ik morgen nergens heen kan, want OV staking.

Vroeg al wat kaarsen aangedaan. Voor de gezelligheid en omdat het ook al vroeg donker leek. Mijn namaakbloemenboeket gevuld met wat meer herfstachtige bloemen. Nog niet helemaal alles in herfsttinten hoor, ik hou nog een beetje vast aan de nazomer. Maar ook weer prettig om mee bezig te zijn. 

Maandag wasdag!

Voelt altijd prettig, een was in de machine. Mijn bed afgehaald en straks weer lekker schoon en fris opmaken. Nog maar wel alleen met zomerdekbed, dat is nog warm genoeg momenteel. 

Gisteren moest ik toch nog even inloggen op mijn werkcomputer om mijn declaraties van de afgelopen maand in te dienen. Reiskosten OV. Wat een bedragen iedere maand. Blij dat dit 100% vergoed wordt. 

Ook nagekeken of ik, nu mijn einddatum in het systeem is ingevoerd, nog vakantiedagen heb staan. Een paar nog, dus overleggen of ik die kan opnemen eind van deze maand. Maar dat doe ik wel als ik weer op mijn werk moet zijn. Deze week nog even los van werkzaken proberen te blijven. Al moest ik wel nadenken hoe ik kan inloggen als ik ....nee, nu NIET over nadenken. Komt wel goed. Of niet natuurlijk. En joh....wat is het ergste wat je kan gebeuren?? Ontslagen worden? Nee, klaar ermee. Wordt steeds duidelijker deze dagen.

Pak de handgrasmaaier die van mijn moeder is geweest en ga het gras lekker maaien. Nu is het nog droog dus maak er gebruik van. 

Maar eerst nog een lekker kopje koffie. Buiten op het terras. Mag en kan. Mijn eigen tijd indelen hoe ik het wil en vooral aankan, dat is vooral fijn. Tussen het bladharken (gras dus) even pauze. Daarna nog even wat verder doen en oh ja, die was nog ophangen, aan het zolderrek en klaarleggen van het schone beddegoed. Allemaal op eigen tempo. 

Bed opgemaakt, zorgvuldig en nul haast. 

Nog de aflevering van vorige week bekeken van Sherlock & Daughter op BBCNL. Gelukkig herhalen ze daar veel, dus kon het nog zien. Maandagavond wordt dit uitgezonden. Fijne serie. 

Nog laatste beetje in de tuin doen, maar ik merk dat ik een beetje bibberbenen krijg, dus stop er maar mee voor vandaag. Voel en zie ook dat het weer aan het omslaan is. Alles opgeruimd. Even ontspannen nu. Haha...ben de hele dag al aan het ontspannen. 

Haren gewassen, waren sowieso toe aan een wasbeurt, maar door het tuinwerk, helemaal. En lekker fris naar de laatste week van B&B Vol liefde kijken. Helemaal ontspanning. 

Vrolijk kleden

Elke dag even nadenken wat me energie geeft. Hoe ik eruit zie. Altijd schone en hele kleding aan. Geen slobberzaken en geheel NIET trendy, want trendy is momenteel alles beige, altijd lekkere felle en vooral heldere kleuren.

Ik hou ervan. Felrood, roze, zelfs oranje kocht ik in de sales, alles wat me vrolijker maakt. Of de innerlijke papagaai troost, dat kan ook.

En altijd nadenken welke oorbellen ik erbij doe. En sneakers.

Had een uitje gepland. Jawel!!

Naar aanleiding van haar blog Blog van Angry old wife ging ik op de valreep naar de tentoonstelling aldaar.  Nog maar één dag, tenminste ik had onthouden tot en met 6 september. In de folder te lezen nog wat langer. Kan ik misschien nog een keertje langs.

Het was niet druk, maar ik mocht mijn kleine rugtas niet meenemen, dus in een kluisje gedaan net als mijn jas. Maar ja...vergeten de leesbril uit de rugtas te halen, dus ik liep een beetje als een Blinde Mol door de tentoonstelling. Gelukkig kon ik wel het textiel zien en dat vond ik interessant. Ook de stijlperiode heeft mijn interesse. 

Heb een periode gehad op de middelbare school dat ik veel in tweedehandswinkels rondstruinde voor jaren 50 kleding en daar deden de voorbeelden me erg aan denken. 

Cobra museum Andy Warhol

Ik gunde mijzelf een lekker kopje koffie met, daar moest ik toch wel om glimlachen, een stuk Karel Appel kruimeltaart. 

Daarna haalde ik wat kleine boodschappen bij de AH in het winkelcentrum daar, dan kon ik lekker meteen door naar huis bussen. 

Alleen was de lift op het busstation in mijn woonplaats kapot, dus even andere plannen maken. Geen energie om de trap af te lopen. Kan wel, maar als het anders kan dan liever. Nam een andere bus en heel veel geluk, want de bus die ik wilde nemen kwam er precies achteraan en stopte ook nog voor me. Ik had op 20 minuten wachten gerekend. In de ochtend nam ik de snelbus namelijk, ook daar beneden een kapotte lift (andere plek) en dus liep ik om via een route via het ziekenhuis, kwam er dus aan lopen, bijna bij de deur en de bus reed gewoon weg. Waarom nou toch, zoveel ben ik toch niet afgeslankt dat ik onzichtbaar ben omdat ik achter een lantarenpaal stond te wachten?

Maar deze buschauffeur die me uit de vorige bus zag stappen en naar deze stadsbus zag lopen, was wel alert. Heel fijn.

Behalve dan dat er in die bus een aantal ouders zaten die het wel ok vonden dat hun kinderen op en in de stoelen of de bagagerekken hingen en lekker hard schreeuwden. Nou ja, klein leed. 

Hoorapparaten uit en het is al minder erg. 

Blij dat ik even iets bedacht had. Want vind mijzelf wel enorm saai momenteel. 

Zondag lekker in de tuin gewerkt. Was hard nodig, want met de regen, die eindelijk viel na de droge zomer, groeide het gras opeens heel hard, net als het onkruid in het gras. 

Ondertussen, naast tuindingen, ook genieten van de F1 te Monza, Italie. Spannende race. Leuke winnaar en ook fijn dat Max op de derde plek eindigde. Heel goed gedaan.

Wat een gezeik

 Las onderstaand bericht en vond het opvallend. Dat zoiets simpels zo´n impact kan hebben. 

Wat een gezeik

Banger hart

 Ondanks dat ik de meeste zaken heb berekend, uitgerekend en nagerekend, bekruipt me af ten toe toch de angst dat ik het niet ga halen financieel. Dat ik te weinig inkomen heb straks. En er geen budget is voor 'leuke dingen'. Of gewoon boodschappen.

Nou ja, inkomen...spaargeld.

Dat het dom was om zo maar op te zeggen. En niet me 'gewoon' ziek te melden. Of aan te sturen op een VSO en dan lekker een jaartje nog WW te krijgen.

Is dat echt zo?

Dom?

Het hoort erbij, die twijfel, ik herken het proces. Dus laat die twijfel maar even rondwaaien, maar ik zeg altijd bij twijfel tegen mijzelf : Stick to the plan! Ik weet dat ik dit besluit bedachtzaam heb genomen, zeker niet over één nacht ijs ben gegaan, dus heb vertrouwen erin. 

Ook grappig om te zien vanochtend: ik dacht een gepocheerd eitje te gaan maken. Niet heel veel ervaring mee, meestal mislukt het. Dus water gekookt en een wervelwindje erin gemaakt en daar het ei in gestort. Dat ging al niet heel goed, want ei was niet mooi apart eigeel en eiwit. Daarna, na even te hebben gekookt, met een schuimspaan eitje eruit gehaald en het glibberde zo van de schuimspaan op de grond. Had ik gisteren nog wel de grond gedweild, maar ja...

Jammer de bammer.  Nu maar niet sticken to the plan en iets anders verzinnen.

Gelukkig was de koffie wel gelukt.

Wennen aan met pensioen zijn straks.

 

Las in een artikel in Trouw dat zelfs race-paarden moeten wennen aan een leven na hun werk:

In een Brits tehuis worden afgedankte racepaarden voorbereid op een leven na hun pensioen. Hun leven lang hebben ze gedaan wat hun jockey wilde, nu mogen ze weer langzaam wennen aan zelfstandigheid.

Begrijp dat met pensioen zijn echt wat anders is dan, wat ik nu ervaar, een paar weken vrij want vakantiedagen opgenomen. Daar zit een einddatum aan en dan begint het werkende leven gewoon weer opnieuw.  

Juist die hele cyclus van mijn werk waar ik de laatste tijd zo enorm tegenaan liep. 

Het forensen, het trainen van weer nieuwe medewerkers (te vaak met te weinig relevante ervaring), weer merken dat alweer dingen niet zijn geregeld, die je gewoon op een checklist kan zetten,  weer dingen uitleggen en daar in mijn titel, noch salaris iets van terugzien. Ook niet vrijgesteld zijn van gewone werkzaamheden. Alles moet gewoon doorgaan. 

Wel een bos veren op mijn bureau, die ik dan - ook nog - altijd zelf moest inbrengen.

Niets vastleggen, alleen micro-management dingen. 

Plus het zien van ontwikkelingen in het bedrijf die ook weer telkens op dezelfde denkfouten zijn gebaseerd. Of misschien niet. Hoge winst voor de aandeelhouders door zeer lage kosten is altijd fijn natuurlijk. Die bedrijfscultuur past mij niet (meer). Zelfs niet nog maar één jaar. 

Anyway....hoe had ik bedacht mijn pensioendagen te gaan indelen?

Is er een plan?

Ga ik aan werken. Voorlopig wil ik eerst even helemaal niets moeten!

Wens?

Een leuke cursus doen ergens ook om onder de mensen te blijven en de zaag scherp te houden.

Behoefte?

Heel lang uitrusten van jaren werken in de zesde versnelling!

Verlangen?

Niet helemaal overbodig zijn, zei Hanneke Groenteman in een podcast.

Wat nu??

Moet ik eerst een workshop doen en kom ik dan tot inzicht? Vanuit mijn werk wordt zoiets niet aangeboden. Ook een afbouwregeling, waar je langzaam kan wennen aan minder werken, kom ik niet voor in aanmerking. Verder werd er niet meegedacht wat er dan nog een optie zou zijn. Echt wel een aantal keren over gesproken met leidinggevende. Mijn ontslag werd razendsnel geaccepteerd en in de administratie verwerkt.

Dus moet ik dit alles zelf regelen, uitzoeken, doen. Prima. Ben ik goed toe in staat.

Wat betekent het budgettair? 

Budgettair heb ik al een jaar-overzicht gemaakt. Waar kan ik op bezuinigen? Welke kosten heb ik straks niet meer. Of juist, welke kosten zullen misschien hoger worden, juist omdat ik elke dag thuis ben (energie bijvoorbeeld, koffie door de weeks). Allemaal in een leuk excel sheetje gegoten voor komend jaar en dan ook als ik mijn AOW plus pensioen ga ontvangen,hoe het budget er dan uitziet.

Zijn er meer zaken waar mensen die al met pensioen zijn, tegen aan zijn gelopen. Die je niet verwacht had?

Positief maar ook negatief.

Steek er graag iets van op.

Vekansie.

 Lekker snoeien in de voortuin. Op een heel ontspannen tempo. Zonder stok erbij. Goed letten op de balans, want knippen, opvegen en in de groenbak mieteren. Maar lekker te zien hoe het er allemaal net wat verzorgder uitziet. 

Nog veel meer te doen, maar tijd genoeg en straks helemaal, dus niets overhaasten. Behalve dan zorgen dat wat er in de Groenbak kan deze week, ook in wordt gedaan. Weg is maar weg tenslotte. 

Supersloom merk ik. Is dat erg?

Nee, joh, anderen liggen de hele dag op een zonnebedje aan een strand ergens, dus sloom zijn mag in de vakantie. En nodig om te onthaasten en de stresshormonen uit mijn lijf te laten verdwijnen. Even nul verplichtingen momenteel. 

Kwam nog grappig eettestfilmpjes tegen. Om vrolijk van te worden.  Ook de serie waar hij met zijn vader allerlei fastfood ketens bezoekt. Grappig.

Mooie uitspraak

 

Storms make trees take deeper roots

— Dolly Parton

Laatste optie met de strandbus van dit jaar

Deze zondag was de allerlaatste optie om makkelijk op het strand te komen. Dan wachten tot misschien volgend jaar.  Een keertje overstappen en dan in de bus die via de stad aan het Spaarne doorreed naar het strand. En onderweg ook nog stopte op de boulevard. Wel leuk dat hij via Overveen naar Bloemendaal en Zandvoort reed. Mooie omgeving.

Ondanks de regenbuien dwong ik mijzelf (zie je het voor je....ik wil niet weer door de regen..Neeeee, je gaat!. Regenjas aan en Verahoedje op. GA) om toch te reizen. Iets leuks doen was de opdracht! Of meer; even erop uit!

Ja hoor, het begon onderweg naar de bushalte al te miezeren. In de strandbus was het zeer rustig, want wie gaat er met dit rotweer die richting op. Nog 3 anderen. 

Halverwege de boulevard stapte ik uit en haalde nog  snel mijn Verahoedje uit mijn rugzak. Het regende nu toch wel erg hard. 

De windsufers lieten zich niet uit het veld slaan. Hadden de zee voor zichzelf. Ook zag ik een surfschooltje trainen. Ook lekker rustig. En nat werden ze toch wel. 

Nog halverwege bij Floor een broodje haring gehaald. Toch vis gegeten, dat vind ik altijd zo feestelijk en geeft zo'n vakantiegevoel. Maar het waaide zowat mijn handen uit. 

Daarna naar een bushalte, maar dat was de lokale streekbus, dus toch nog maar een stukje doorlopen. Natuurlijk werd het toen droog. 

In mijn woonplaats zag ik mijn aansluitende bus net wegrijden ook al kwam ik eraan strompelen. Zo geen zin om dan weer 30 minuten te wachten. Dus maar doelloos nog even met een andere bus naar het centrum, maar daar aangekomen helemaal nul zin om te winkelen of zoiets. Ik wilde naar huis! Niet dat daar iemand wacht die vraagt hoe het was, maar gewoon...lekker thuis.

Bus terug genomen en nu lekker thuis. Alleen straks nog de Plasticbak buiten zetten voor morgen en klaar.

Ben ik in ieder geval in mijn vakantie met de strandbus naar het strand geweest!

Kapper

 Al bijna een jaar ben ik niet naar een kapper geweest. 

Nul zin in. En ook een beetje slechte ervaringen met kapsters die zelf een kapsel hadden waarvan ik dacht..goh, je bent niet echt een uithangbord voor de kapsalon en ook nog knipten alsof ze niet naar mijn voorbeeldplaatje hadden gekeken. Gewoon de standaard coupe oude vrouwtjes.

Dus moet ik alweer op zoek naar een kapster die het snapt. Niet al te duur, gezien mijn pre-pensioen tijd, maar ik heb wel wat pit nodig merk ik. 

Verf mijn haar al heel lang niet meer, dus betekent dat in mijn geval aan de voorkant ik grijze lokken heb, maar aan de achterkant is alles nog donker. Zo vergrijsde de moeder van mijn moeder ook herinner ik me. Maar wel lastiger, want gewoon overal grijs haar lijkt me een wat rustiger beeld geven. Of wit haar, zoals mijn andere Oma had. 

Wil ook niet iedere 6 weken naar de kapper verplicht. Te veel gedoe plus ook nogal duur. Hahah...ik vind vrijwel alles voor mijzelf te duur zo lijkt het. 

Maar wil wel iets aan mijn haar doen. Ook omdat dit symbool staat voor verandering. En dat is er gaande. Grote verandering.

Dus gaan zoeken naar een kapper. Leuke opdracht toch?

Ei en spinazie

 Die combinatie kon ik lang niet goed hebben. 

Mijn moeder maakte elke vrijdag diepvriesspinazie met een ei. Soms Spinazie a la creme, maar dus elke vrijdag hetzelfde. En altijd zo´n ei erbij. Geen vlees, maar een ei. Maar nooit afwijkend op een vrijdag. Altijd hetzelfde. 

Nu maakte ik voor mijn ontbijt twee eieren gebakken met spinazie (vers, geen diepvries) er door heen geroerbakt. Leek me een gezonde en lekkere combinatie. En een verse kop zwarte koffie. 

Ondertusen regent het hier al de hele ochtend en nu net komt de zon er een beetje doorheen. Dat ziet er toch wat vrolijker uit, dan 50 shades of grey buiten.

Voorspelde al dat als ik vakantie zou hebben, het zomerweer op is. En dat lijkt te gaan kloppen. Nog 2 weken elke dag regen. Hoera!

Nog een luie dag, behalve dan tuinieren

Maar...voordat de groenbak werd geleegd, wel tot de nok toe gevuld met snoei-afval, nog snel ook voordat het een beetje ging regenen.  

Maar die regen kwam niet. Wel werd het wat warmer. 

Voor de rest beetje online dingen bekijken, wat lezen, oefeningen doen voor mijn bil en beenspieren.  

Bewondering hoe deze vrouw over haar naderend afscheid schrijft, met humor en de dingen in eigen regie houdt en heeft.  Annemiek

Zet de zaken die er echt toe doen voor mij weer even op een rijtje. 

Lagere versnelling

 Had de wekker gezet, maar merkte dat ik niet, zoals tijdens werkdagen snel mijn bed uitsprong. Omdat er geen druk achter zit, dat ik persé zo laat bij mijn moeder moest zijn. Ik mag daar, zo heb ik nagevraagd, altijd langskomen, want het is nu mijn moeder thuis.  Dus geen bezoek-uren. 

En ook al zou mijn bewindbroer het willen en dat wil hij, ook aan hem hoef ik geen toestemming te vragen. Hij had dat zijn secretaresse wel laten mailen een tijdje terug. Maar daar heb ik maling aan. Net als andere nogal vreemde zaken. Moeder niet vaker dan driemaal per jaar meenemen naar het restaurant.  We zouden haar toch eens verwennen!!

Dus schakelde van de zesde versnelling terug naar de vijfde en nam een trein later. Ook wat rustiger hoopte ik, maar vooral voor mijzelf. 

Altijd op de klok leven is binnenkort voorbij. 

Zie ook dat de trein die ik zou willen nemen extra kort is. Dus druk. Laat maar. Nog maar een trein later. Ik heb er al helemaal nul zin in, dat gereis in een te volle en te korte trein. 

Reis ging voorspoedig, Mooie zitplaats ook. Had koffie van thuis meegenomen in een kleine thermos. Wel vertraging, maar dat is al bijna standaard. Bus gemist bij waar mijn moeder woont, maar na een kwartiertje kwam er een volgende bus. 

De lunch was al gaande en de verzorging vroeg of ik ook wat wilde? Nee joh...hoeft niet. Maar ik kreeg uiteindelijk een heerlijk kopje soep en een broodje met knakworstjes. Andre Hazes Olé!

Was er nog getuige van hoe mijn moeder onrustig werd door mensen op de afdeling die zij niet herkende en die maar moesten oprotten. Mijn moeder is altijd netjes en beschaafd, maar door Alzheimer vallen de remmingen weg en kennelijk triggerde hun ongevraagde aanwezigheid wat bij haar. Als ze nu niet zouden oprotten belde ze de poltie!

Verzorging kon eea de-escaleren en mijn moeder ging om even rustig te worden naar haar kamer. Dat kwam goed uit, dan konden we rustig samen praten en mijn broertje ook even met haar video-bellen. 

Mijn moeder kwam helemaal niet brozig over, wel bozig. Maar tientallen jaren onderdrukken van je emoties dan mag er wel een keer iets uitkomen. En ze schaamde zich er ook nog voor. Och...

Het bezoek was gezellig voor haar hoop ik, ze zei tegen de verzorging dat het leuk was dat haar dochter er was en zoon aan de telefoon. Vandaag een helderder dag. 

Toen was het tijd voor haar afspraak bij de Pedicure en ik ging toen weer huiswaarts. Een hele lege Intercity op het stationnetje. Heerlijk zeg. Mooie plek uitgezocht, die onderweg ook leeg bleef. Al met al was mijn energie wel op toen ik thuiskwam, maar doe dus maar even rustig aan. Een half plan, om even de stad in te duiken, moest ik laten varen. Te weinig energie. 

Blij dat ik zelf heb gezien hoe het met mijn moeder is. 

Mijn dochter was het weekend langs geweest met haar kinderen. Maar toen was oma boos geworden (ik herken die kribbigheid heel erg goed van vroeger, als dingen niet gingen zoals zij dat wilde..), maar gelukkig zijn mijn kleinkinderen het alweer vergeten. Niet teveel aandacht aan besteden. En anders uitleggen dat Oma ziek is. 

Aan de eettafel vroeg een dame me om de 5 minuten of ik het ook zo benauwd buiten vond. Grappig om dan iedere keer een ander antwoord te geven. Om het luchtig te houden. Ze zit vast in haar eigen Ground Hog Day.

Maar misschien zitten we dat allemaal wel?

Slechter?

Via mijn dochter laat mijn steelzus steels weten dat het echt slechter met mijn moeder gaat. Ze herkent steelzus niet meer.

Weet haar naam niet meer. Tsja...daar had ik al eerder mee te maken. Terwijl ik toch echt haar natuurlijke kind ben. De oudste van haar kinderen. 

Steelzus is er veel vaker dan ik. Maar dat heeft met haar controle-dwang te maken. Ze doet al dertig jaar niets anders dan rondom mijn moeder hangen. Ga toch eens leven. Gold voor beiden. Maar ja, mijn moeder liet dit altijd maar toe ook. Dus het ene gedrag houdt het andere in stand. En nijdig zijn, helpt geen bal. Duidelijk zijn wel. Maar ja, dat is niet leuk en mijn moeder en adoptie-zus houden niet van niet-leuke dingen. 

Dus of het echt slechter gaat met mijn moeder, zal ik zelf moeten beoordelen. Ik hoor er namelijk helemaal nul en niets over van de kant van mijn familie die mijn moeder makkelijker kan zien en opzoeken. Bewindbroer laat al meer dan een jaar niets horen. Maar misschien is dat ook maar een aanname. Dat ze haar vaker zien. Of opzoeken.

Ik droom wel vaker hierover de laatste tijd. Dat mijn moeder dood is. Of dat ik bericht krijg dat ze al begraven is. Dat is lekker dromen. Not.

Het is natuurlijk niet onwaarschijnlijk dat mijn moeder komt te overlijden. Ze is ruim 86. Maar of ze lichamelijk ook zwak is dat ga ik eerst zelf maar eens concluderen. In plaats van de altijd paniekzaken van mijn steelzus te geloven. 

Dus toch weer met het OV reizen. Hoop meer ontspannen dan tijdens de werkreizen. In ieder geval na de spits, dus meer kans op een zitplaats. 

Lummelen en dagdromen

Eerste dag van mijn vakantie heb ik eigenlijk een beetje doorgebracht met schrijven, lezen, wegdromen, dingen bekijken en tsja...niks. Nergens heen geweest, niet eens naar de supermarkt.

Gewoon niksen. Lummelen. 

Kijken naar de vlinders in mijn tuintje. 

Eind van de middag een stukje snoeien in de voortuin en oh ja...even mijn vensterbanken ietwat kuizen. Ziet er direct verzorgder uit. En nog wat snoeien, want als je eenmaal begint, dan zie je nog zoveel te doen. Kunst is dan toch maar stoppen, nu je nog niet omvalt.

Eten?

Nul zin an. Toch maar wel iets gemaakt, maar tamelijk fantasieloos. En al helemaal niet excellent, opwindend of superlekker. Hoeft ook niet. 

Laatste keer F1 in Zandvoort

 In de ochtend vroeg wakker, maar laat uit bed. Was een e-boek aan het lezen en ik moet zeggen, ik lag heel lekker in mijn bed. Weten dat er niets hoeft was ook fijn. 

Toch maar wassen en aankleden. Bijna klaar en toen ging de voordeurbel. Waren het mensen die iets kwamen ophalen. Ik heb niets om op te halen en wist al dat ze bij het huis van de straat aan de overkant moesten zijn. De straten in mijn bloemkoolwijk lopen als..een bloemkool, kronkelig en soms wel 3 ingangen vanuit de hoofdweg naar de straat en dan ligt dat adres ook nog aan een fietspad, dus je kan er niet voor de deur parkeren. Is dus lastig te vinden. 

Al zo vaak bezorgers aan de deur gehad. 

Enfin, daarna heb ik volkorenpannenkoeken gemaakt, want zin in. Lekkere koffie met wat opgeklopte soja-melk. En de zon schijnt ook nog eens!

Gisteren wat licht snoeiwerk in de tuin gedaan, maar weten dat ik daar nog alle tijd voor heb, geeft minder druk op de ketel. Heel fijn. Kan het werk gewoon in stukken hakken. Het hoeft niet in maar 2 vrije dagen gedaan te worden. Of als het droog is.

Zit klaar voor de finale van de laatste keer F1 in Zandvoort. 

Verstappen start vanaf positie 7. Dus moet nog wel iets doen om extra punten te halen. Grappig dat zijn helm een DelftsBlauw motief heeft. Had ook stroopwafel kunnen zijn natuurlijk. 

En oeps...na 4 minuten is de race voor Verstappen al over. Crash tegen de vangrail. Zo jammer! Moet toegeven dat het wel iets minder spannend was om te kijken, maar zag toch Norris als eerste over de finishlijn komen. Goed gedaan. 

Liep ik er ook nog tegenaan of ik mijn werk wel goed had afgerond? Het viel me op dat leidinggevende nergens te zien was de hele laatste middag voor mijn vakantie, niks vroeg en ik was zo klaar met alles, dat ik het wel goed vond. Was er klaar mee. En dan nu die twijfel. Mag ik het wel zo achterlaten? Val ik dan niet door de mand als iemand die toch niet zo goed was als men denkt? 

Nou ja, moet ik even denken aan wat mijn broer me zei; dat binnen een paar dagen een advertentie voor mijn positie alweer online staat. Niet meer mijn probleem. 

Pfff...wat ben ik vermoeiend voor mijzelf zeg. Mijn collega ging met vakantie en niemand wist dit en overdragen?? Laat die puntjes nu maar eens van de I af! Ze liggen gewoon ernaast trouwens.

Daarom, onder andere

Op het station in de ochtend bleek mijn intercity geschrapt te zijn. Dus het boemeltje. Kon nog overstappen onderweg, maar durfde dat nog niet aan, want wist dat die Intercity een hoge instap heeft. La maar nog even.

Terug, na een lange droge en vooral saaie werkdag op tijd gestopt, ondanks dat er nog bergen werk lagen, om de Intercity te halen.

Haha...ook die was geschrapt. Toen ik online keek, was hij er nog. Om gek van te worden. 

Dus alles weer later en nog later de bus en dan pas om 1900 uur thuis. In de ochtend 2 uur reistijd en in de middag-avond idem.

Een van de redenen dat ik blij ben de knoop te hebben doorgehakt. Dat hoeft over een tijdje niet meer elke dag.

Wel heel leuk om de F1 fans uit de bus te zien stappen. Of in de ochtend op zoek naar de bus die dit weekend rechtstreeks naar het circuit doorrijdt.

Nu mijn best doen om in standje Vakantie te komen. Wilde ik net, voor het eerst in een jaar, bij de IJscoman een ijsje halen in de straat. Had hij geen pinautomaat. Dus droop ik weer af. Jammer de bammer. Geen puf om cash geld te gaan pakken thuis. 

Ging om 21.30 uur al naar boven want moe. Lange dag geweest. Rare dag ook. Een collega die zich heel vaak verslaapt, kwam dan maar bij mij zitten, dan hoefde hij de andere collega´s niet te spreken. Of dat hij aangesproken werd op zijn te laat binnenkomen. Niet mijn stijl. Maar ik hoef er niets van te zeggen want ik ben a zijn moeder niet en b zijn leidinggevende niet. 

Nu zit ik klaar voor de sprintrace F1 van Zandvoort. Gewoon thuis, achter de laptop kijkend. Maar heb er zin in, alhoewel Verstappen op plek 6 start. 

Bijna F1 weekend.

 Yeah....droog thuisgekomen. Blij mee, want hahah...zag de bui al hangen.

Thuisgekomen direct maar mijn lunch gemaakt en daarna een grote salade gemaakt. Een beetje Grieks met feta en lekkere olijven en ik kookte ook nog 2 eieren. 

Heel fijn als je al eerder bedacht hebt wat je dan gaat maken/koken en snijden en dat ook direct doet. Smakelijk. 

Ook fijn dat ik nog maar één dagje werk voordat ik wat tijd vrij heb. Zomervakantie, maar geen idee of het nog gaat zomeren of deze tijd door boven gebruikt wordt om het regentekort aan te vullen in Nederland.

Heb het tegen wat meer mensen verteld en iedereen was en beduusd maar vond ook dat ik stoer was. Dat idee zinkt ook steeds meer in. 

Niet blijven hangen met baanzekerheid en dus inkomen. 

Vandaag was een rommelige dag, maar dat kwam vooral omdat collega's mij niet hadden ingelicht dat afspraken waren omgezet, andere collega een afspraak overnam of dat collega een client al had opgehaald en ik 'm kwijt was. 

Is het nou zo moeilijk om te communiceren of in ieder geval te snappen waarom ik die zaken hoor te weten. 

Uiteraard ook nog de bijna weekend dus even een bloedspoed bijna een ontruiming.  Maar dat is ook routine en gewoon documenten afvinken en klaar. Kind kan de was doen. 

En mensen voor ons inloopspreekuur, die gewoon even heel agressief hun grieven kwijt wilden. Niet eens over ons, maar hun financiële contact. Dan is het de kunst om de de-escaleren, want weet hoe snel hij getriggert wordt door het minste of geringste. Maar kan hem goed aan. 

Al mijn collega's die op kantoor boven werken hoeven dat soort dingen niet aan te gaan. Werken vanuit papieren dossiers of achter hun telefoon. Maar dat was dat en nu is het weer gedaan dus.

Ik ga me vanaf morgen lekker bezig houden met de F1 van Zandvoort. De laatste voorlopig daar. Zal wel tot files etc hier in de regio leiden. 

Iemand ook interesse hierin?

Varkentje

 

There’s never been a day in your life, Cellie, when you were as close to your spaarpot, as you are today. So very, very close -   The Universe

Panda

 Toen ik op mijn werk aankwam, had ik en in mijn woonplaats en in mijn werkplaats door de regen gelopen, zonder iets op mijn hoofd. Met een stok en een rol-laptoptas is er geen derde hand over voor een paraplu en de regenjas heeft geen capuchon en ik had wel mijn Vera-hoedje in mijn rugtas, maar te belabberd om 'm eruit te halen. Ik dacht dat het wel meeviel.

Pas rond een uur of tien, toen ik even naar de toiletten ging, zag ik dat ik eruit zag als een Panda. Mijn zogenaamd Waterproof - oh ja even dit exemplaar in de prullenbak gooien nu direct - mascara gaf als een gek af en ik had onder mijn ogen zwarte kringen. Op mijn ooglid ook trouwens. 

Hoe lang had ik al zo rondgelopen en geeft ook weer dat ik dus zelden in de spiegel kijk op mijn werk. Gewoon aan de slag ga, zonder dubbelcheck. Altijd druk.

Image by Cim from Pixabay

Poetste met een papier handdoekje met zeep eea weg, was nog hardnekkig ook, want om dit thuis eraf te halen gebruik ik een remover op oliebasis. 

Maar dat dus niemand even me had aangeschoten of ik wist dat ik een Panda nadeed. Ik zit apart van de rest van de collega's, die zitten op een andere verdieping, maar heb genoeg collega's van de opdrachtgever die dat hadden kunnen doen. Nou ja...weet ik dat ook weer. 

Later die ochtend hadden we een afdelingsoverleg. 

Daarin had men bedacht dat we eerst een rondje doen hoe iedereen in de wedstrijd zit. En ik zag dat leidinggevende mij als laatste in het rondje bewaarde. Iedereen blij want lekker vakantie gehad en we voelen ons weer vol energie etc etc. 

En toen vertelde ik direct mijn status. Dat ik mijn ontslag had ingediend. Geen koetjes en kalfjes eerst, maar dit is het. 

Ik kon opeens een speld horen vallen. De collega's wilden uitleg en ging ik wat anders doen dan?

Is het echt waar?

En per wanneer?

En hoe moet dat dan zonder mij. Al die kennis die ik heb over van alles en nog wat. 

Tsja....niet mijn probleem vind ik. Maar ga nu echt niet meer het achterste van mijn tong laten zien. Alleen werd er een paar keer gevraagd of ik soms ziek was, want haalde aan dat ik niet wist of ik mijn AOW-leeftijd nog in goede gezondheid ging halen, zoals niemand van ons dat weet. Kennelijk vertaalt men dat in dat ik iets onder de leden heb. 

Niet mijn drang tot leven zonder regels, forensen en werkgedoe en telkens weer dezelfde dingen fout zie gaan en een werkgever die echt niets leert. Hoeft te leren, want voor ons/mij 20 anderen is altijd het credo. Vooral 20 goedkope anderen die het vak nog helemaal moeten leren.

Ook deze week weer een ziekmelding van een lieve collega die mij al aangaf dat hij heel graag wat meer vrij wilde en het zo druk is, maar er nooit tijd lijkt voor overleg met leidinggevende hierover. Dan maar ziek melden. Even rust aan je hoofd. 

Eén collega vroeg me of mijn Leidinggevende nog pogingen had gewaagd me toch nog te behouden. Of HR dat gedaan had. Om alternatieven, bijvoorbeeld meer thuis kunnen werken, minder reisdagen, aan te bieden. Wat meer naar een leven zonder werk toe te leven. 

Nope...helemaal niets. Dat gaf me ook direct aan dat ik door moest zetten. Want zou ik echt zo 'waardevol' zijn, dan had men wel wat meer kunnen doen of op zijn minst de schijn ophouden.

Zou ik dan alsnog gebleven zijn?

Nee.

Klaar

Ermee

Zo fijn alle reacties van jullie. Dan voel ik me 'gezien" (gelezen). En vooral begrepen. En dat sterkt me in pal staan achter mijn besluit. 

Oh ja...mascara dumpen nu!

Wat is nog erger? Grote plan in uitvoering!

Good old Dr. Phil vroeg het zijn clienten regelmatig. Of ze wisten wat nog erger was dan in een slechte situatie zitten?

Nog een dag langer erin blijven hangen!

Dus kom in aktie, klaag niet, maar doe er iets aan.

En dat heb ik gedaan.

Werk niet langer door tot ik officieel de AOW leeftijd bereik, maar heb mijn baan opgezegd, Heb ontslag genomen. 

Omdat ik geheel niet weet hoe lang ik nog kan genieten van die AOW of uberhaupt het leven. Wachten tot ik helemaal op ben over een jaar? Nee. Klaar ermee.

Niet ziekgemeld zoals velen me aanraden. Omdat ik teveel zie en heb gezien al die jaren hoeveel druk deze werkgever op je legt om zo snel mogelijk weer te herstellen. Te beginnen, dagje, twee dagen en je kan toch makkelijk weer de hele week komen?  Maar ook omdat ik weet dat ik me dan schuldig ga voelen, want zo erg is het toch niet?

Met een leidinggevende die me aangaf - en als mensen je de waarheid vertellen, geloof ze dan! - dat het nu maar eens klaar moet zijn met al die zieken op onze afdeling. Zij heeft immers ook jarenlang pijn verdragen, maar bleef gewoon werken hoor, met pijnstilling. 

Wil dat gesodemieter niet aan mijn hoofd hebben. Verdraag het simpelweg niet meer, me moeten voegen naar een systeem omdat ik daar afhankelijk van ben.

Dan liever zelf de regie pakken en klaar ermee.