Keek woensdagavond naar de serie op NPOI over Nederland in de Tweede Wereld oorlog. Hoe het begon, waar het begon en dacht terug aan mijn geschiedenisleraar. Hij had bijzondere interesse voor dit onderwerp en kon uitermate goed verhalen vertellen.
Die bleven hangen. En het maakte het vak interessant en levendig.
Zag in de serie van woensdag dat Duitsland na het bombardement van Rotterdam Utrecht als de volgende stad had.
Dan zou ik niet eens bestaan. Mijn familie woonde in die tijd in Utrecht.
Zoiets simpels, nadenken over wat een bombardement allemaal voor impact heeft, naast de materiele schade.
Nu kan je als je zou willen oorlogen lekker live volgen online, op tv, wat je maar wil. Beseffen wel dat het mensen zijn die hun huis en haard kwijt zijn door zo´n bombardement of drone?
Ver van ons bed?
Mijn moeder is geboren net voor de oorlog uitbrak. Haar verhalen over tulpenbollen moeten eten, maakte grote indruk op mijn kinderen. En ze snapten beter waarom Oma niets weg kon gooien van eten.
Was blij dat ik vanavond thuis was. Lange zeer drukke dag. Kon het allemaal wel aan hoor, maar bewust dingen laten liggen, want wil men dat het juist 'present' ben, dan is er minder tijd voor andere zaken. En ook heel bewust op tijd stoppen en richting station lopen.
Waar het op station AmsterdamZuid zo mega druk op het perron was, dat ik me afvroeg of de kaartjes gratis waren. Eruit bij een halte verderop was ook een uitdaging. Van die mensen die meteen instappen, als de mensen die eruit moeten nog bezig zijn door het gangpad te lopen naar de deur.
Met mijn bodylanguage toch maar iemand achteruit laten lopen. Misschien dat denken van "Flikker op" ook hielp.
Zo blij ook dat ik al gekookt had, dus alleen opwarmen. En nog even mijn lunch voor de volgende dag maken. Ook zo gedaan.
Maar ik heb nog eten, lunch en een dak boven mijn hoofd. Geen angst voor drones. Of bommen.
Werd om 04.00 al wakker. Dat is wel wat vroeg op een niet-werkdag. Wist ook wel waarom en vooral waardoor.
Tegen kantoor-wektijd toch maar een kop thee gemaakt om even wat rust te ervaren, banaan gegeten en daarna weer terug naar bed, nog even kijken of ik kon slapen nog. Niet echt, maar wel wat rustiger.
Alle plannen voor vandaag maar op de schop gedaan. Eerst rust en kalmte in lijf en vooral hoofd.
Eerst douchen en daarna heerlijke koffie gemaakt. De eerste pil van medicatie erin waar ik een aantal jaren terug slechte ervaring mee had. Maar toen woog ik veel meer en misschien reageert lijf nu anders. Net als mijn moeder eet ik één keertje per week een lekker ontbijt met roggebrood, maar zij nam dit altijd met margarine en suiker, ik hou daar niet van, dus doe maar oude kaas.
Roomboter was alleen voor hoogtijdagen. Maar ja, in de jaren 70 vorige eeuw kwam de margarine in zwang. Dat is iets wat ik al jaren niet meer gebruik.
Meestal geen boter op mijn brood dus.
Alleen op mijn hoofd.
Maar merk boosheid en frustratie. Sowieso over de collega, die me gewoon voor staat te liegen, naast dat ze de kantjes er niet afloopt, maar afbijt zowat. En hoe men bedenkt juist de slobo's te belonen binnen de organisatie.
Boos ook op mijzelf; dat ik zo 'keurig' ben en gewoon mijn werk probeer zo goed en correct mogelijk te doen. Dat ik al jaren snap dat men dit niet waardeert, maar voor lief neemt, beetje paaien met een aardig woordje, maar voor de rest word ik gewoon voor de bus gegooid als er elders ondersteuning nodig is, lees zichtbaar poppetje. Zichtbaar betekent niet hoge kwaliteit he. Snap dat nou eens.
Verdrietig ook dat ik me tamelijk in de kou voel staan. In gesprekken met leidinggevende en in verslagen worden mijn werkkwaliteit de hemel in geprezen, zo onmisbaar bla bla bla, maar als het erop aan komt, telt alleen wat de opdrachtgever wil. Zichtbaarheid in alle projectjes van ons. Dus trekt men daarvoor mensen weg, collega´s worden dubbel belast en ik zie nu al wie er aan het einde van het jaar opgebrand is. Misschien wel inclusief mijzelf als ik deze stress niet af laat glijden. Is niet mijn verantwoording de bezetting en zichtbaarheid.
Snap het allemaal weer zeer goed. Nog eventjes en we zitten weer in de aanbestedingsstress.
Verdrietig dat ik geen energie heb voor de leuke dingen van het leven. Mijn tuin, mijn kleinkinderen, kinderen, familie.
Voordat het een en al droefenis lijkt. Uitnodiging van vriendin gehad dus dat is weer iets om naar uit te kijken.
Toch maar wel even de deur uit. Ook in het kader van benen trainen. Wilde een kaartje versturen naar vriendin van mijn moeder die binnenkort jarig is. Noem haar tante, maar ze is dat niet. Ze is me wel dierbaar en kent mij nog toen ik jong was en nog leuker, ze ziet me ook.
Had dit weekend ook nog mijn best gedaan een brievenbuspakketje te maken voor mijn broertje in het hoge Noorden. Ook hij is binnenkort jarig. Zo jammer dat hij zo ver weg woont. En elke keer als ik aangeef dat ik hem graag wil opzoeken is er altijd een kink bij hem in de kabel. Of zegt hij niks en is het moment weer voorbij.
Wat lijken we qua dat op elkaar.
Positief eindigen altijd. Heerlijke soep gekookt en wat lekker dat het nog gewoon licht is als ik mijn avondeten nuttig. Dat geeft een beetje zomers gevoel.
Kreeg van een vriendin van mijn dochter een schattige potje met paasbolletjes omdat ik een gaatje in haar jas had gemaakt. Was echt een werkje van niets, maar ze was heel blij ermee. Gaf mijn dochter al aan dat ik er echt niets voor terug verwacht. Maar heel attent van haar.
Mijn Japanse Kersenbloesem is bijna aan het uitkomen. Altijd mooi.
Doen we nog aan 1 april grappen. Ik zag er een aantal voorbij komen op social media. Sommigen nogal melig.
Nu dacht ik even dat collega een 1 april grap uithaalde toen ze vertelde, of nee, andere collega vertelde dat ze had aangekondigd gesprek met leidinggevende te hebben over dat ze een andere functie graag wilde.
Hadden we eindelijk iemand gevonden en ook uitgevraagd of dit geen opstapje voor haar was om ander werk te gaan doen, zoals meerdere malen meegemaakt. Neeeeeeee, dit was het echt helemaal.
Zo
Niet
Waar.
En of, zo gaf leidinggevende aan ik dan, omdat zij op die dag een andere functie gaat doen, de maandag weer naar kantoor kan komen.
Koekkoek, 1 april!!
Omdat ik een beetje begrijp hoe onderhandelen in elkaar zit, heb ik gezegd dat ik daar tijd nodig heb om over na te denken, maar helemaal niet blij ben met alweer ik die moet inleveren. Collega, die voor haar werk ondermaats presteert, wordt zo beloond met iets wat ze leuk vindt om te doen.
Dat ondermaats presteren heb ik vaker tegen haar en leidinggevende gezegd, maar er hangt nul consequentie aan.
Nu dan zelfs beloning ervoor, zo voelt dat voor mij.
Nog steeds blij dat ik één werkdag van de week niet vroeg hoef op te staan om met het OV naar de werkplek te reizen. Heerlijk. Vooral nu we nog een beetje moeten wennen aan dat het nog donker is als ik vertrek. Ik schrijf wel we, maar misschien ben ik de enige die daar last van heeft.
Meestal komt bericht van een dreigende ontruiming net voor het weekend en nu voor de verandering eens op maandagochtend.
Was weer een klassiek drukke werkdag. Moest ik ook nog nieuwe medicatie ophalen bij de apotheek en met uitleg, dus niet uit de Febo-snack-o-maat.
Voelde me nogal onzeker lopen, terwijl ik had gehoopt dat veel oefenen mijn spieren en zelfvertrouwen zou aansterken. Maar ook weer gered, dus niet zo miepen. Gisteren was een fijne dag qua bewegen, dus vooral doorgaan.
Door blijven gaan.
Maar nu even rustig eten en vooral ontspannen de avond beginnen. Oh nee, eerst de afwas en dan daarna nog mijn bed opmaken. Maar toevallig brengen juist die klussen me ontspanning. Alles weer schoon en ook straks in een schoon bed mogen slapen.
Na de F1 van Japan te hebben gezien, was het nog heerlijk vroeg. Douchen, haar wassen en drogen, rustig aankleden, nog eerst even een klein klusje boven afwerken - knopen aannaaien aan een pyama / en dan weer naar beneden om een heerlijke kop koffie te maken.
Stoorde me eraan dat ik niet, zoals Gerard Joling, de kracht had om mijn scanner weer boven te zetten. Dus bedacht een list, hoe ik dat apparaat toch weer naar boven kon schleppen. Gewoon in een grote shopper en dan had ik nog één hand vrij om de trapleuning vast te houden. Huphup....opruimen.
Gisteren ook al eindelijk de benedenverdieping gestofzuigd. Boven moet ik ook nog bedenken hoe ik de stofzuiger veilig boven krijg. Maar was het allemaal heel zat. Dat niks kunnen.
Dus bedenken hoe ik dingen wel voor elkaar krijg!
Ook een grote doos met kaarsen uit een Hema-aanbieding op een betere plek opgeruimd.
En daarna een soort van plan de campagne gemaakt om de papieren zegelboekjes die ik al zeker vijf jaar in de la had liggen in te leveren. Las ergens dat je er maar twee tegelijk kon inleveren, dus alle vestigingen van de Appie opgezocht, maar bij de eerste, de grootste, kon ik ze gewoon allemaal inleveren. En werd het geld op mijn rekening gestort.
Het was altijd mijn geheime Sok voor noodgevallen. Niet traceerbaar, maar wel baar geld. Nu niet meer zo hard nodig, tenzij de pleuris uitbreekt binnenkort en AH gaf aan dat dit de laatste optie is om die papieren zegels in te leveren. Ook losse zegels. Tot en met 31 maart nog.
Daarna kocht ik wat kadootjes voor mijn broer. Vooral Nederlandse dingetjes. En nog kijken hoe ik dat opgestuurd krijg, want ook weer lastig naar een post.nl vestiging te gaan met OV.
En nu, het is nog niet eens avond, mag ik rustig genieten van een ontspannen weekend. Vond het nogal frisjes buiten, maar misschien omdat ik 20 minuten bij een winderige bushalte zat. En werd gek van alle geluid in het grote winkelcentrum. Schreeuwende kinderen, moeders en vaders, vrouwen die op volume ik moet boven de windkracht tien uitkomen praten. Stop!
Mijn moeder had een vast menu wekelijks waarbij de groenten nog wel konden varieren. Zaterdag was altijd een makkelijke dag, soep met brood.
Zelfgemaakte soep, maar vaker soep uit blik en brood was dan of stokbrood, broodstengels of gewoon puntjes. Het maakte weinig indruk. Achteraf gezien was het flink aanpoten om voor 8 mensen elke dag te koken.
Dus grappig dat ik op zaterdag ook graag 'makkelijker' wil eten en ik heb niet eens een heel gezin te voeden meer, maar die soep maak ik wel altijd zelf.
En brood kan afbakbrood zijn of zoals nu volkoren shoarmabroodjes. De soep is trouwens tomaten met oregano soep. Ik moet zeggen dat het goed gelukt is. Of misschien smaken dingen beter op een ontspannen zaterdag.
Doe nog steeds heel regelmatig overdag oefeningen, durf rechterbeen nu ook met trappenlopen wat meer te belasten, maar mijn fiets pakken, dat durf ik nog niet aan. Als ik weer zou vallen, ben ik nog steeds alleen. Dus eerst maar 100% vertrouwen krijgen in de spierkracht van de benen. Dus oefeningen blijven doen ook ter versterking van heupflexibiliteit.
Ook deed ik de laatste dagen heel bewust mijn best om niet te gaan mank lopen. Beide benen evenveel belasten. En even halt houden als het moeilijk voelt. Niet haasten, bewust lopen. Met een denkbeeldig boek op mijn hoofd, want loop een beetje voorover.
Alsof ik de stoeptegels scan of er geen eentje scheef ligt.
Nu geniet ik van de Grandprix van Japan. In bed begonnen met kijken, want start om 07.00 uur, Nu beneden, want zin in een kop thee,.
Ga mijn gereserveerde bioskoopkaartje afzeggen. Geen energie om in de bioscoop trappen op en af te lopen nog en hoe onhandig ik dat nu nog doe. Ga ik van de week nog wel.
Hoe heerlijk, dat ik net droog in de ochtend naar de bushalte liep. En ook naar de trein. Onderweg regende het wel, maar in de werkstad was het net weer eventjes droog.
Duimde ook voor een lieve vriendin die vandaag ging trouwen. Even buitjes overwaaien daar graag.
Werkdag was zoals te verwachten druk, hectisch, maar wel te doen. Dat lag volledig aan mijn eigen instelling- me niet gek laten maken of op laten winden. Zinloos.
Had in de middag een bespreking met leidinggevende. Waarin ik kon bespreken hoe hard de eisen zijn van de opdrachtgever en hoe ik dat ervaar. Nu weet ik van onderhandelen dat je altijd iets moet hebben om in te leveren, want toch kleingeld.
Maar nu heb ik in ieder geval de maandag en nog een andere halve dag, die ik in de toekomst graag naar een hele dag veranderd zie.
Ook nog andere zaken, de invloed van werkstress op mijn gezondheid, op tafel gelegd. En natuurlijk alle begrip. Gelukkig had ik mijn zoutvaatje bij me.
Na dit alles verder met werkdag. En op tijd stoppen, opruimen, spullen afwassen en zeer op tijd naar het station. De trein ging wel van een ander perron, maar hij ging!
De bus die ik zou kunnen nemen liet ik maar voorbij gaan, te druk en dus te vol. Dan wacht ik liever op een volgende of andere, Haalde gelukkig net de aansluiting op bus 2 en was rond 18,30 uur thuis,.
Eerst de klikko ophalen die geleegd was en de volgende alweer klaarzetten en dan eten opwarmen, even niks, oh ja, nog lunch klaarmaken voor morgen en dan niks..
Nu ik lees dat sommige vrouwen die maar een kilootje of 10 te zwaar zijn aan de Ozempic zitten, vraag ik me direct af of de maatschappij daardoor nog harder oordeelt als je lijf zwaarder is. En blijft.
Je kan er dus wel wat aan doen - even spuiten - maar je doet het niet. Dus dikke grote bult en eigen schuld ook nog eens.
Las ook nog een artikel over kleinere mensen die hun benen laten verlengen. Hoef je dus ook niet meer kleiner dan de norm te zijn. Er is wat aan te doen.
Gebitten staan al jaren geheel recht en bij voorkeur Gerard Joling wit gekleurd.
Krijg je een oudere kop, dan even een spuitje hier en daar en hoppa...
Krijg je grijze haren, dan worden die onmiddellijk vakkundig weggewerkt.
Al die zaken moet je wel bijhouden en bijwerken, want net als het effect van Ozempic of andere middelen. Stop je ermee, dan is het risico op terugval in oud gedrag, oude kop, grijs haar heel groot.
Herinner me nog heel goed dat ik me geheel niet gelukkiger voelde, tientallen kilo´s lichter. Er was nu een andere ruis, namelijk dat je gezien wordt en kennelijk wel mag meedoen. Vooral dat vond ik heel raar. Nu was ik wel 'goed'. Normaal. Eerder niet dus?
Ben er zo blij mee. Dat ik de maandag heb gepakt als thuiswerkdag. Voorheen had ik 2 halve dagen, dan werd ik wel geacht ZICHTbaar te zijn in de ochtenden, maar omdat in de middag geen inloopspreekuur is, werd dat prima gevonden.
Nu zijn er door de tijd allerlei nieuwe prestigieuze projecten bij gekomen, waar ook cliënten worden ontboden op gesprek.
Het grappige is dat de opdrachtgever diezelfde plek dagelijks maar tot 12.00 uur bemenst houdt, maar van ons kennelijk wil dat we er zitten, zijn, internetgames spelen als er maar iemand zit. De hele dag lang. Tot sluit.
Maar goed, even terug naar die maandag thuis werken. Alles staat zondagavond klaar. Kan zo aanschuiven, na eerst rustig ontbijten. Nog een mok thee en dan starten.
Fijn om in alle rust dingen uit te zoeken tot we ook nog telefonisch bereikbaar zijn en dat hoort er dus ook bij. Telefoon aannemen, aanhoren, doorverbinden of zelf beantwoorden. Op tijd op staan en bewegen. Van te lang achter elkaar in dezelfde houding werken, word ik erg stijf.
En afgelopen week was ook nog de lift op mijn werkstation kapot, dus dan strompel ik naar beneden en wil eigenlijk meteen weer naar huis. Ik vroeg vrijdag nog aan iemand van de NS die daar in een hokje zit wanneer de lift het weer gaat doen, maar nee, dat wist hij niet.
Ik oefen thuis met traplopen, maar één of twee treetjes met foute been, meer durf ik nog niet.
Maar thuis is zelfs dat gebeld worden ok. Tot het in de middag, als er een aantal collega´s naar een afspraak zijn, wel heel druk. Achter elkaar gebeld worden, je komt nergens meer aan toe.
Ook opletten hier op tijd te stoppen. Dat lukte even niet, maar ik sprak mijzelf ernstig toe. STOPPEN NOU en de laptop ging dicht. Dat uurtje extra moet ik even ergens terug nemen.
Had van de vriendin van mijn dochter een winterjas gekregen met een gaatje erin. Of ik dat kon maken. Ja, dat kan ik wel, dus dat is leuk om in de avond te doen. Gewoon iets heel anders dan werken.
Op tijd naar bed, want morgen dus wel reizen. Nog steeds maar via de lange route. Relatief veiliger en meer kans op een zitplaats want stap op de tweede halte van de route in.
Wat was ik in mijn nopjes dat ik met mijn kinderen en kleinkinderen en schoondochter samen naar Artis mocht. Dat wilde ik al heel lang, maar kwam er nooit van of ik gaf mijn gekregen kaartjes aan dochter en schoonzoon en kleindochter. Omdat ik hen een uitje gunde.
Plus dat ik het altijd een nogal prijzig uitje vind.
Maar met iedereen wat leuks gaan doen, wat was ik blij. Nog steeds trouwens, wat gewoon blij als iedereen bij elkaar is en met elkaar lief en aardig omgaat.
Ik kon met mijn zoon en schoondochter meerijden, dus vroeg hoe laat ik daar uiterlijk moest zijn en vertrok heeeeel ruim, want nog steeds een twee/trapsraket qua vervoer. Eerst de bus in de buurt en dan bij een halte daarop overstappen op de streekbus richting hun huis. Bus bij huis kwam te laat, dus ik mistte de overstap en maakte me daar druk om, al wist ik maar al te goed dat ik dat totaal niet hoefde te doen. Gezien eerdere ervaring met op tijd vertrekken.
Ook nu weer. Stuurde een appje dat ik wel op de hoek van hun straat wacht, maar dat hoefde niet. Kom maar gewoon naar ons huis.
Ze zaten nog aan het ontbijt. Voor niets gehaast. Uiteindelijk vertrokken we en hoorden we onderweg dat zijn zus en haar kinderen er al waren, op de afgesproken tijd. Hij had kortingkaartjes dus graag even wachten met door de ingang gaan. Gelukkig weet zijn zus ook hoe hij African Punctuality hanteert.
Wat ziet Artis er mooi uit. Was de laatste keer een keertje voor de museumnacht in het Planetarium geweest met mijn dochter en daarvoor zeker 30 jaar terug. De jongste wilde lopen, niet in de wandelwagen en liep met haar nichtjes vrolijk door het park, onder de indruk van de dieren en nog het meest van de giraffenglijbaan. Haha....kostelijk!
We zagen de Olifanten net uit hun binnenverblijf komen. Zo vrolijk leken ze.
Het was de hele ochtend trouwens bewolkt en daardoor vrij koud. De oudste kleindochters hadden handschoenen mee, heerlijk voor ze. Ik dacht dat dit niet nodig zou zijn, maar vond het erg jammer dat mijn handschoenen thuis lagen. Heb al snel handschoenen aan, warme handen en voeten doen me goed altijd. Ook op advies van vriendin nu altijd sokken aan in bed. Maar dit terzijde :)
Ik gaf de twee dames een papiertje uit mijn opschrijfboekje en de oudste maakte een lange lijst van alle dieren die ze wilde zien en gezien had. De jongste ging de dieren natekenen. Ze keek ook goed hoe ze op de bordjes waren afgebeeld en tekende dat echt heel erg goed na (en niet omdat ik een hele trotse oma ben toevallig).
Mijn oudste kleindochter wilde vooral de Capibaras zien. Die had ze ook al een keertje met de opvang gezien toen ze naar Artis gingen als uitje en die vond ze helemaal schattig. Na een paar uurtjes was het eigenlijk tijd voor de jongste om te slapen. Dus gingen mijn zoon, schoondochter en hun dochter weer naar huis. Het voordeel van een abonnement, dan hoef je niet je kaartje eruit te halen, maar kan je een andere keer nog een keertje gaan.
Mijn dochter bleef nog, want haar kinderen waren nog lang niet uitgekeken. En oudste kleindochter zocht dus naar die Capibaras.
We gingen nog even wat drinken. Ik zou bijna zeggen, uiteraard, viel de warme chocomel van kleindochter over de tafel. De eenden waren blij, want die kwamen het allemaal onder de tafel opslobberen. Gelukkig alleen over de tafel en 20.000 servetjes verder was de tafel weer droog.
Uiteindelijk vond oudste kleindochter waar hun verblijf was. Maar helaas.
Het bleef nog steeds koud en bewolkt en omdat zowel mijn dochter als ik problemen hadden met de benen (zij heeft iets aan haar knie, waardoor ze nu jaarlijks ter controle een MRI moet maken) en ik heb elastieken benen, maar liep wel minder mank door de vreugde van dit uitje!), gingen we richting de parkeerplaats. Werd heerlijk helemaal thuis gebracht. Onderweg brak de zon door en werd de lucht heerlijk blauw.
En zocht thuis nog even naar een parkeerschijf, want die lag niet in de huurauto van dochter. Vond 'm in de schuur, in de bak met zaken uit mijn auto die ik in 2012 inleverde. Kan ook wel uitgedund/opgeruimd worden dit voorjaar dus.
Omdat het koud was, was het ook niet echt over de hoofden lopen. Dat was wel een voordeel. De kinderen konden lekker een beetje vrij rondlopen en dingen zelf uitzoeken en bekijken of tekenen.
Was de rest van de dag helemaal in mijn nopjes. Zo simpel is het dus om mij een blij ei te maken.
Kantoorpolitiek is nogal voorspelbaar hier. En ook wel vermaeckelijk op die manier.
Waar een jonge frisse nieuwe manager in het begin roept dat cijfers niet belangrijk zijn, maar mensen wel, is dat na het eerste kwartaal en presentatie van de cijfertjes op het hoofkantoor, dat uiteraard wel. Met nadruk op cijfers. Targets halen.
Voorspelbaar.
Waar er aan iemand dingen zijn toegezegd dat dit allemaal kan bij de werkzaamheden, fluit de opdrachtgever haar terug, want errug belangrijk dat er zichtbaar iemand op die plek zit. Tot einde werkdag. En niet een uurtje eerder altijd al stopt. Omdat dit opportunistisch is toegezegd bij de sollicitatie, zonder na te denken wat dit in de praktijk, behalve scheve ogen, betekent.
Een uur lang minder meedraaien in de telefoondienst, een uur minder administratie verwerken. Alles wat na 16.00 uur binnenkomt, moet maar wachten, ook dus spoedzaken.
Voorspelbaar.
Als ik niet zo´n stijf been had, deed ik onderstaande nu:
Wat ik ook al direct voorspelde aan mijzelf. Dit gaat betekenen dat ik de dag dat ik alleen zit, weer de hele dag aanwezig moet zijn. Niet tot 16.00 uur, maar gewoon tot de deur dichtgaat. Voor de show; kijk...er ZIT iemand!!
I told you so.
Blij dat ik in ieder geval heb aangegeven dat ik heel graag de maandag als thuiswerkdag wil. Die ik nu al een paar keer heb moeten inleveren.
Maar ook dit:
I told you so.
Nu is het aan mij om slim te onderhandelen. Want ik wil echt niet tot en met 67 jaar 4 dagen in de week heen en weer en op neer reizen, want denk dat ik dan helemaal geen dansje meer kan doen en halverwege uitval. Met of zonder ambulance.
Er is helaas geen optie om mee te doen met het oude lullen programma, want daar ben ik niet lang genoeg voor in dienst. Pas op laatste werkdag.
Moet voor jaarcontrole Diabetes bloed laten prikken. Was alweer geruime tijd terug (mijn eigen besluit) en voorheen ging dat in een buurtgebouw, toen huisartsenpraktijk verbouwd werd, hier op loopafstand (mijn loopafstand dan) of even stukje fietsen. Aangezien ik nu nog niet aandurf de fiets te pakken, eerst die benen sterker en vooral stabieler wil krijgen goed kijken waar ik terecht kan. Met de benenwagen en-of OV.
Op de website van de prikker kan je een locatie en tijd en datum uitzoeken. Ik weet hoeveel dagen dat voor de afspraak bij de huisarts moet en was, moet ik toegeven, nogal laks met inplannen. Dus veel minder opties.
Bij mijn huisartsenpraktijk is er helemaal geen optie meer. Buurthuis ook niet. Ziekenhuis (relatief vlakbij) eerste optie heel laat op de ochtend. Dat is lastig, want moet nuchter komen. En gedoe met werk dan uiteraard weer).
Zoeken naar een alternatief en ligt dat alternatief bij een bushalte en gaat daar dan regelmatig een bus heen. Echt ouwevrouwtjes/zorgen.
Ik vind het er allemaal niet klantvriendelijker op geworden. Net als de Covidprikrondes. Kon je naar een stad 25 kilometer verderop en bus in de buurt??? Maar 20 minuten lopen mevrouwtje!
Men gaat er toch in veel gevallen vanuit dat de client/patient mobiel is en vervoer heeft. Bij voorkeur eigen vervoer, auto, fiets of fatbike :)
Stom.
Maar ben niet meer zo achterlijk dat ik dit alles dan maar op mijn vrije dag ga proppen en dan maar wel rond een uurtje of 11.00 prikken. Dus wel op een werkdag, dan kom ik maar later. Iedereen doet het tot aan managers aan toe dus tsja...waarom zou ik heiliger dan de paus willen zijn. Cellie de betrouwbare. Hou toch op joh!
Bovendien moest collega op mijn thuiswerkdag op het hoofdkantoor zijn - nu kennelijk wel echt - en mag ik weer opdraven, ook al heb ik aangegeven dat ik die thuiswerkdag nodig heb - vooral nu met houten been - om even niet te hoeven reizen en het vol te kunnen houden, zonder ziekmelden.
Dus neem een andere dag van de week als thuiswerkdag deze week.
De collega die altijd om 16.00 uur naar huis gaat en waarom ik dat niet doe? Ik heb een contract voor 8 uur per dag. Zij ook maar houdt geen pauze en gaat dan die tijd naar huis. Pauze is bij ons 30 minuten. Ook al start ze gelijk met mijn starttijd. Kan er iemand niet rekenen? Of naar zich toe rekenen, dat kan ook natuurlijk. Of ik weet niet van een speciale afspraak die zij heeft.
Bovendien stopt ons inloopspreekuur niet om 16.00 uur.
En om de drukke dag fijn af te toppen was mijn trein ook nog eens uitgevallen. Of de boemel of 20 wachten. Boemel genomen. Makkelijke instap en het maakt dan ook niks meer uit. Bomvolle bus, alleen sta-plekken, dus die liet ik ook voorbij gaan. Dan maar een andere nemen. Goed besluit, plek genoeg en aansluiting op de bus die hier in de buurt stopt.
Nu alleen maar proberen te ontspannen en oefeningen blijven doen. Op mijn werk komt daar helemaal niks van, dus ben nu weer stijve plank. Of nog steeds, dat kan ook.
Schreef hier ooit al eerder dat mijn buren nogal ´vreemd´ omgaan met mijn tuin. Mijn tuin.
Zo viel me op dat een dikke tak van mijn Japanse sierkersboom in de voortuin recent leek afgezaagd. Toch had ik dat niet zelf gedaan, want het is nu geen tijd om dat te doen. Pas na de bloei. Het zaagvlak leek vers.
Dat kan mijn Noord-Koreaanse buren geen moer schelen.
Weg met Takkie.
Merktte ik dat mijn klikko´s die in mijn voortuin staan, andersom stonden. Zo zet ik ze nooit neer. Had iemand anders dat gedaan?
Dit in combinatie met die afgezaagde tak, 10 cm in doorsnede, kon ik wederom niet anders de conclusie trekken dat zij dat hadden gedaan. Deden ze al een paar jaar terug ook namelijk. Ook op aangesproken maar het woord Overleg kennen zij niet. De grote leider zegt kappen met die takken.
Altijd als ik naar mijn werk ben. Nooit in overleg. Ze doen het gewoon achter mijn werkrug om.
Als ik ze daarmee confronteer spreken ze opeens gebrekkig Nederlands. Begrijpen niet wat ik bedoel.
Bijna saai, maar toch nodig om mijn beenspieren te versterken. En bovendien om weer vertrouwen in mijn lijf terug te krijgen.
Dus opstaan en zonder handen te gebruiken en weer zitten. Maal tien of twintig. Net als de trap als oefenmateriaal te gebruiken.
Omhoog en stap weer af, omhoog en stap weer af.
Heb boodschappen gedaan, lopend, met mijn bejaardenboodschappenkarretje. Wel fleurig roze hoor, maar voor de meesten een ding dat ouderen meezeulen.
Is dat het. Dat ik door lichamelijke gebreken opeens besef dat ik echt 65 ben. 65plus zelfs wordt dat genoemd.
Voel me in mijn hoofd niet oud en op mijn werk krijg ik bij het noemen van mijn leeftijd altijd verbaasde blikken. Geen rimpels (kijken denk ik niet goed) te zien hoor. Kleding ook niet alleen beige en bloemen. Maar ja...dan die stijve heupen, dat geeft toch wel iets weg.
En moeten toegeven dat je zwak bent, dat ruikt men. Ga je toch naar het hokje - OUD! = afgeschreven. (Of als je op je telefoon telkens per ongeluk je zaklamp aan zet).
Heerlijk dat ik de F1 kan bekijken. Gelukkig pas om 08.00 uur gestart. Maar ja, op werkdagen zit ik dan al in de trein. Lekker gepocheerd eitje gemaakt, kop thee. Heel ontspannen start zo.
IJsbloemen stonden op mijn slaapkamerraam (geen verwarming aan meestal), dus nog koud buiten. Nog fijner dat ik er even nu niet uit hoef.
Dat riep ik net, toen ik om 18.30 uur de voordeur opendeed. Zoals Fred Flinstone:
Heerlijk...werkweek klaar en het was wederom zo´n superdrukke week. Waarin ik alweer dacht waarom die ene melding altijd op het laatste uur binnenkomt en er dan direct gehandeld moet worden. Nu ook weer. En handelen moet ik dan doen.
De hele dag mensen die graag NU een afspraak wilden, maar bij uitvragen of niet bij ons thuis hoorden met hun hulpvraag of het nu was niet juridisch urgent.
Mensen die toch voor de derde keer maar niet kwamen op een afspraak. Jammer dat ik daar niet iemand anders had kunnen inplannen.
Een collega van de opdrachtgever die me iets leuks met AI gemaakt op zijn telefoon liet zien en aangaf dat hij daar tijd genoeg voor had, want niks te doen.
Echt?
Echt! De hele ochtend plaatjes verzinnen en her en der staan kletsen.
Vanochtend wel een plu mee, maar het waaide zo hard dat plu weinig zin had en dus maar capuchon opgedaan en blij dat het wind mee was. Was ik lekker snel bij de bushalte.
Overstappen op het station en daar de bus naar mijn vertrekstation elders. Dan ben ik 1,5 uur onderweg.
Nu niet meer miepen, het is weekend. Je hoeft niet verplicht meer heen en weer en op en neer te reizen.
Drukke ochtend op mijn vrije dag, want had mijn dochter aangeboden om met haar mee te gaan bij haar MRI scan. We hadden afgesproken dat ik naar een station in Amsterdam zou komen, dat was voor haar op de route naar de kliniek.
Was er veel te vroeg, want of te laat of veel te vroeg. Had gelukkig een thermosbeker koffie van thuis mee, dus kon, met uitzicht op de opstapplek, rustig op een bankje wachten tot het tijd was om daar te gaan staan. En ook gelukkig een parapluutje mee, want het goot enorm hard. En ook blij dat ik mijn waterafstotende winterjas aan had. Want frips!
We reden naar de kliniek en ze gaf al aan dat het daar qua parkeren altijd propvol is, wat best lastig is als je nog een eind moet lopen met een pijnlijke knie (die van haar).
Ze was snel aan de beurt en de MRI duurde ook niet zo lang als ik dacht, maar ze hoefden alleen haar benen te scannen en niet het hele lijf. Daarna moest zij weer naar haar werk en ik vroeg of ze me vlak bij station Bijlmer kon afzetten, dan kon ik daar de streekbus nemen.
Er zat in de bus een jongen op de plek voor ouderen en gehandicapten (andere plekken vol), dus ik gaf aan dat ik op de plek van zijn tas wilde zitten. Dacht nog even bij een groot winkelcentrum uit te stappen, maar toch maar niet.
Nog 2 x overstappen om uiteindelijk weer uit te komen bij de bushalte het dichtst bij mijn huis, nog steeds regen, maar ook weer gedaan en ik haalde ook nog maar snel wat boodschappen, want de bus stopt ook vlakbij ons winkelcentrum.
Toen vond ik het wel prima voor vandaag. Even wat rust geven aan been en lijf. Naar een aflevering van Bridgerton gekeken. Lekkere mierzoete nikserigheid. Just what the doctor ordered.
Nog even administratie gedaan. Nieuw busabonnement gekocht, wat helaas 2 x zo duur is geworden. Nieuwe vormen en nergens 65+ korting te zien. Gelukkig kan ik het declareren. Had het lang koud, ondanks dekentje op de bank. Kachel toch maar iets hoger gezet.
Wat een mazzel dat ik vorige week omviel en in het gras lag. Toen scheen de zon en het was droog. Liep er vandaag wederom langs, in de motregen en alles was nat. Gras nat, jas nat, fietspad nat. Dus bedacht dat ik mazzel had dat het vorige week gebeurde.
Ken je die mop van die collega die op maandag een training had en ik dus wel naar kantoor moest?
Die kwam gewoon om 08,40 aankakken. Training zou pas vanmiddag zijn en dus ging ze eerst maar naar kantoor.
Zucht. Vroeg waarom ze dat niet even had doorgegeven? Vaag antwoord.
In de ochtend hoorde ze dat de training helemaal was afgelast en dus ging ze maar lekker in de middag thuiswerken, want ze had ook een afspraak staan met de tandarts.
Hoe dat te combineren is met een hele dag training elders? Dat klopt gewoon niet dat verhaal!
En dan ook nog doorgeven dat ze een telefoontje kreeg en toen maar de tandarts-afspraak heeft laten zitten.
Nu zakt mijn broek al af, want afgevallen, maar nu helemaal.
Dit hele circus was geheel niet nodig geweest. Had ik rustig thuis kunnen starten, zonder mijn been extra te belasten.
Denk niet dat het een moer uitmaakt. Communiceeeeeeeeer. Laat me weten hoe of wat.
Dus ben helemaal klaar met 'rekening houden met elkaar'. Als dat een eenrichtings-weg is.
Net thuis om 18.30. Direct mijn pan gisteren gemaakte broccoli/courgette en selderijsoep op het vuur gezet. Nu alleen nog maar ontspannen. En DOE dat dan ook.
En oefenen. Liep het talud af bij de bushalte en voelde even een zwakte in dat been. En oh ja, stapte op mijn aankomststation in de bus, maar die was zo vol dat ik moest staan en voelde me niet senang. Volgende halte er dus direct uit en de bus erna genomen.
Maar gelukkig kon ik het corrigeren met andere been (betere balans is ook nodig dus) en zei dat er niets aan de hand was. Ik stond nog en mocht op zijn elfendertigst naar huis lopen. Met zware bepakking. De lange route, want arrogant dacht ik dat ik dan weer extra moest wachten op de bus dichterbij. Dus extra lopen hindert niet toch?
Zoek je op heup, schouders, knie en teen online, dan vliegen de oefeningen je tegemoet. Doe dit, doe dit 20 x, doe dit dagelijks, doe dit 3 x 20 keer.
Op mijn werk gaven een aantal mensen die me zagen strompelen ook (ongevraagd) advies van het is vast gebroken, maar dat zag die domme huisarts niet, want de nicht van de neef van mijn buurvrouw...tot ga eens langs een fysiotherapeut of doe rustig aan.
Nu ben ik nogal van het zelf regelen en eerst zelf dingen uitzoeken, maar voel mij nu wel heel erg mijn moeder. Die zichzelf nogal beperkte toen lopen pijnlijker werd en dus niet meer liep, of alleen kaboutereindjes.
Toen ze 70 werd was een grote wens in een F1 raceauto te mogen zitten (niet eens rijden) op Zandvoort. Haar kinderen hadden dat toen (nou ja, ik regelde alles en reserveerde eea) aangeboden en omdat er nog tijd zat tussen het uitje en haar verjaardag ging ze bij de fysiotherapeut juist trainen om in zo'n klein stoeltje te kunnen komen/kruipen/zitten en er weer uit. Want ze had toen al last van haar heupen. en zou het jaar erna haar eerste heupvervanging krijgen.
Het ging alleen maar over dat doel. Zo leuk vond ze het. Niet dat ze ooit naar de F1 keek, maar ze hield altijd wel van snelle en bijzondere auto's.
Zo kocht ze, nadat mijn Scandinavische broer online zocht naar een betaalbaar model, ik met haar meereed voor de proefrit, een cabrio. Ook al jaren een grote wens. Maar pas toen mijn vader was overleden, want voor hem had ze model degelijk gekocht. Kon hij goed in en uitstappen, zei ze altijd. Ook erbij zeggend dat het nog net geen model Pausmobiel was.
Een cabrio met een hardtop, want die linnen kappen daar was ze bang voor dat die kapot gingen of werden gemaakt.
Mijn moeder leefde helemaal op door die auto en de sjans die ze van mannen van haar leeftijd kreeg. Want vlotte auto = vlotte vrouw (dat hoeft natuurlijk niet, maar zo zit het mannenbrein in elkaar).
In de middag verdwijnt hier de mist en kan ik me even uitleven in de tuin. Ook gewoon kijken naar de vele insecten in de insectenhotels die uitvliegen. Ook veel hommels al te zien.
Wat snoeiwerk, de vlinderstruik moet echt nog korter, beetje hier, beetje daar. Zo fijn dat het kan. Niet forceren, want te bang dat ik weer door mijn been zak en straks uren op mijn grasveldje lig. Telefoon dus altijd in de broekzak.
En onthouden dat ik bijvoorbeeld 10 x achter elkaar opsta van de eettafelstoel. Zonder handjes. Bij voorkeur.
Maar direct weer even doen. Hoop dat ik weer tot een punt kom dit soort dingen weer gedachteloos te kunnen doen. Met sterkere beenspieren. Als ik terugreken heb ik het idee dat na de door mij zelf zo genoemde Horrorgriep in December ik minder sterke benen ervaar. Fietsen alsof ik altijd een berg opreed.
En nog maar weer een keer oefenen. Soepje staat te trekken, lekkere groene groenten. Totaal geen zin om nog naar de supermarkt te gaan. Nog genoeg in huis. Wil de dag rustig beëindigen. Niet haast haast snel snel.
Want dat moet morgen allemaal weer als ik me in het OV stort. Want collega had helaas weer iets te doen op mijn thuiswerkdag.
Ga morgenochtend toch maar weer lopen naar de bushalte. Want heb er nog geen vertrouwen in om te gaan fietsen. Dat komt echt wel weer, want fietsen vergroot mijn wereld.
Oh ja, nu nog even op de trap oefenen met op en af stappen. 20 keer en doorrrrr...
Had twee paar wollen sokken met gaten op de hielen. Daar zit bij mij een verdikking op de hielen dus bekende plek waar het schuurt en dus slijt.
Met behulp van het houten paddenstoeltje uit mijn moeders naai of eigenlijk verstelmandje en garen van haar voorraad, maasde ik het gat dicht. Langzaam werkje, fijn om te doen.
Ondertussen naar Vera gekeken en op tijd naar bed.
Hoefde natuurlijk niet. Kon ook gewoon nieuwe sokken kopen, maar wilde niet zo maar, voor een gaatje, iets weggooien.
Dacht even aan hoe mijn moeder sokken moest stoppen, want weinig budget in die tijd, maar toen deed je dat. Nog geen gooi maar weg maatschappij.
Momenteel kijk ik F1. Begon al om 05.00 uur. Wat een luxe dat ik dat rustig vanuit mijn bed kan doen op mijn telefoon. Daarna naar beneden, kop thee gemaakt en op iets groter scherm gekeken.
Russel gewonnen en Verstappen vanuit de allerlaatste plek (20) geëindigd op 6. En dus punten.
Vertrok al voor 07.00 uur om de bus dichterbij huis te kunnen nemen. Overstappen op station naar bus die naar mijn vertrekstation gaat. Daar de trein pakken. Gelukkig alles gelijkvloers en omdat het vrijdag is, nul kantoortijgers.
Op mijn werk een volle agenda en vrijwel iedereen verscheen op afspraak. Plus nog een aantal spontane inloopclienten.
Even pauze en was ongedwongen en gezellig. Grappen over een ambulance etc. Kan ik goed hebben hoor.
Dan weer door in de middag met even zo vol schema.
Veel bellen, regelen en afwerken en dan eindelijk bijna einde werktijd. Heb mijzelf aangeleerd om echt op tijd op te gaan ruimen, afwassen, zodat ik niet hoef te jakkeren en toch de relatief vroege trein kan halen. Ook nog genoeg plek, hoera! Al werd het onderweg wel drukker, maar toen moest ik er al bijna uit.
Op station uitchecken en naar de bus door. En overstappen, want wilde de bus hebben die dichterbij mijn huis stopt. Kwartiertje bijna wachten. Maar prima. Droog en geen haast.
Thuisgekomen toch besloten om nog even een pittstop bij de supermarkt te maken. Doe nou maar wel!
En net terug en een ontspannen gevoel dat de werkweek weer erop zit.
Weekend is begonnen.
Niet door been gezakt.
Been zit er ook nog aan.
Wel loop ik heel voorzichtig dus vast niet correct.
Had bedacht om mijn zware laptoptas op een soort van trolley te zetten met wieltjes. Handig als je loopt, maar niet handig als je in de bus moet stappen, Optillen, welk been ook alweer eerst, druk, haast, geen zitplaats...Voelde mij niet zo prettig in de ochtend.
In de middag ging het beter, geen druk van op tijd zijn. En legere bussen en treinen. Liep eerst nog even langs de drugsdealer (Het Kruidvat) voor ik de trein pakte. Ligt op de route, dus goed te doen. In de trein te druk om even rustig wat te eten, dus ook weer niet fijn. Niet met de fiets is een kwartier naar de bushalte lopen. Maar dat ging redelijk gelukkig. Niet zeiken!
Dus maar thuis gedaan, dat lunchen en even in de tuin zitten. Neem genoeg rust.
Net gekookt, ook voor morgen alvast genoeg. Rustig eten, lunch heb ik ook al in de koelkast gezet en dan nog maar één werkdag te gaan.
Veel inloop vandaag en uiteraard op de valreep nog een spoedje. Vraag mij altijd af hoe dat gaat met collega die gewoon elke dag om 1600 naar huis gaat.
Maar ja, hoeft niet, dat afvragen, want ik weet het antwoord al en bovendien. Ik ben NIET de manager hier.
Zo direct nog even genieten van de laatste aflevering van Winter vol Liefde.
Ben even beduusd trouwens door zoveel lieve opmerkingen. Even gehoord en gezien worden, dat had en heb ik, echt even nodig.
Heerlijk zonnig weer, dus fietste van de week opgewekt van de bushalte terug naar huis, om daar in de middag thuis te gaan werken.
Moest stoppen bij het stoplicht, want er kwam een auto aan. Zet ik mijn rechterbeen op de stoeprand en hopppaaaaaaaaaaa. Ik zak er zo doorheen, verlies mijn evenwicht en donder dus met fiets met zwaar gevulde fietstassen en al om in het grasveldje. Oh dear.
Snel proberen die fiets van me af te krijgen en op te staan. Fiets lukte slecht. Er kwam een andere fietser aan. Zij stapte af en zette mijn fiets overeind. Vroeg bezorgd of alles in orde was. Ondertussen probeerde ik me op te hijsen aan de paal van het stoplicht, maar omdat het rechterbeen niet de kracht had zoals normaal lukte dat helemaal niet. Ik voelde me zoals een schaap op haar rug in de wei.
Er kwam nog een automobilist langs. Zij stopte ook en vroeg ook of het allemaal wel ging, niks gebroken of zo.
Samen probeerden ze me overeind te tillen, maar ik was als dood gewicht en ook dat ging niet. Nu ben ik niet de aller lichtste, dus het voelde ook naar om twee slanke dames me omhoog te laten sjorren. Met mijn volle overgewicht aan ze te moeten hangen.
De automobiliste gaf aan dat ze 112 voor me ging bellen, want ik kon hier niet zo in het gras blijven zitten. En niet meer zelf proberen te gaan staan, wie weet is er toch iets kapot van binnen. Er zou een ambulance komen.
Vond het allemaal nogal overdreven, een ambulance, bel maar een takelwagen of zo, maar ja, soms moet je je overgeven aan de situatie en niet eigengereid denken dat het wel gaat en ik straks als een jonge hinde zo opsta.
Enfin, na even wachten en nog iemand die vroeg of ze kon helpen, allemaal zo aardig!, kwam de ambulance aanrijden. Ze vroegen de gewoonlijke vragen duizelig, pijn, etc en gaven aanwijzingen hoe ik moest gaan zitten, met mijn billen op de rand van de stoep en voeten daartegenaan, zodat zij me onder de oksels konden ondersteunen en ik met het goede been mijzelf omhoog kon krijgen. Ze telden tot 3 en op 3 moest ik omhoog.
In één seconde gepiept. Wat een opluchting!
Ik stond ook op het rechterbeen. Deed geen pijn. Het advies van de ambulance-mensen was om toch maar wel even langs de huisarts te gaan. Ik voelde dat ik wel naar huis kon en durfde te lopen. Niet fietsen, want dat leek me niet verstandig nu, want stel dat been weer raar doet.
Er werd nog gevraagd door de omstanders of ze mee moesten lopen, maar dat vond ik niet nodig. Het was niet ver meer.
Thuisgekomen maar direct de huisarts gebeld. Aan de assistente eea uitgelegd en die maakte voor diezelfde middag nog een afspraak.
Aan mijn werk doorgegeven wat er aan de hand was, want was veel later thuis dan normaal (joh....nobody cares!!!!!). Lieve reacties. Dat deed me goed. Werkte nog tot ik naar de huisarts moest, maar dat werken ging niet echt op volle kracht.
Maar verder wist ik niet wie ik met dit verhaal lastig kon vallen. Mijn zoon is bezig met examens - wil hem nu geen extra stress geven en mijn dochter daar ga ik volgende week mee naar een MRI onderzoek voor haarzelf, dus die heeft ook wel genoeg op haar bordje. En....alles is goed afgelopen toch uiteindelijk?
Ik blijf vrijwel altijd rustig in noodgevallen. Kan goed overzien wat er aan de hand is en janken doen we wel als het afgerond is. Nou, zelfs dat niet.
Huisarts hoorde mijn verhaal aan en ook dat ik als pseudo-arts had geconcludeerd dat ik een ontsteking aan het zakje bij mijn heupgewricht had en daardoor uitstralende pijn in bovenbeen. Dat ik Ibuprofen slikte tegen de pijn en ontstekingsremmend, maar al minder last had dan de eerste week. En ook minder medicatie slikte dus. En juist vandaag wakker werd met het idee dat het echt beter gaat. Minder pijn en soepeler mijn bed uit.
Hij bekeek mijn heupen en knieën, hoe soepel ze zijn - niet dus geen Olga Onatop, dat weet ik ook al langer, maar zag geen vreemde dingen. Vooral omdat ik been kan belasten en er niet constant doorheen zak. Hij dacht dat het erdoorheen zakken zou kunnen komen door een pijnscheut bij een onverwachtse beweging.
Dus afgesproken dat ik het aankijk en ik heb sowieso met een paar weken een afspraak bij hem staan voor jaarcontrole. Mocht er iets verslechteren of iets, uiteraard contact opnemen.
Dus maar spierversterkende oefeningen aan het doen, vooral voor soepelere heupen en sterkere beenspieren. En ook oefeningen om zelfstandig op te kunnen staan. Zonder paal in de buurt.
Het algoritme levert me netjes tientallen voorbeelden op.
Vandaag slomere dag daardoor. Wel deed ik al heel vroeg de wasmachine aan, jeans met moddervlekken o.a. zodat ik bij wakker worden direct de schone was kon ophangen. Daarna zelf onder de douche en naar beneden, opletten dat ik dat met het juiste been eerst deed.
Koffie en ontbijt en oh ja, voordat ik ging douchen tot maar die test gedaan voor opsporing darmkanker. Ga ik straks posten en ligt nu in de koelkast.
En ja, altijd mijn telefoon in de zak, mocht ik toch in huis vallen en niet kunnen opstaan. Al zijn daar meer zaken dan een stoplichtpaal om me aan op te trekken.
Daarna buiten de hoes van tafeltje en stoel gehaald en even buiten koffie gedronken, krantje gelezen, beetje snoeien etc. Dat voelde heerlijk. En ontspannen. En afleidend. Al zit ik teveel in mijn hoofd merk ik.
Had zondagmiddag laat nog een bioscoopuitje gepland. Niet precies idee wat het ook alweer was, maar een klassieker.
Moulin Rouge.
Ook alweer 25 jaar oud.
Vond het een beetje Veul. Veel beeld, veel gezang, veel door elkaar en oh ja...het zou wel niet een happy end hebben als ik mijn klassiekers ken. Maar ja, wel weer even een paar uur met mijn hoofd weg.
Als ik me nou maar niet ging verbazen over de man naast me. Mega-emmer popcorn en om de 10 seconden ging die hand die emmer in en naar zijn mond. Haphahapapahap...en daarna naar de thermosfles met misschien wel drank of zo. En daarna nog naar andere goodies op zijn tafeltjes. Is het Hamsteren alweer begonnen?
Bus terug was vrijwel leeg. Op tijd thuis. Direct mijn eerder gemaakte soep op het vuur en ik had voor erbij Perzisch afbakbrood, dat leek me wel passen in deze spannende tijden in het Midden-Oosten. Deed me denken aan de tijd toen de USA Irak aanviel en de volgende ochtend vrijwel niemand van de ouders op school daar mee bezig was. Alleen of het appeltje in de rugtas zat.
Had ik natuurlijk ook niet zo intensief naar CNN moeten kijken, met hoe enig....live precisie/bombardementen op doelen in Irak.
Boek naar de brievenbus bij de bibliotheek gebracht. Nul pagina´s in gelezen. En nog verlengd ook. Nou ja, mocht ik het echt willen lezen, kan ik dat boek altijd nog een keer lenen.
Was al blij dat ik genoeg energie in mijn benen had om dat stukje te kunnen fietsen. Geweldig lekker weer was het, dus op de terugweg nog even wat boodschappen gehaald en een leuke hangpot violen voor in de tuin. Meteen Lente.
Die lente roept toch wel heel hard nu. Narcissen schieten hier in de buurt de grond uit. Vrolijk al dat geel. In mijn tuin ook trouwens.
Zo nog even wat gaan doen en dan had ik bedacht in de middag naar de bioscoop te gaan. Wat goed uitkomt, want ik zie dat het tegen die tijd gaat regenen.
Vorige week viel ik, doordat ik omkeek en haast maakte, want de bus kwam eraan en ik moest nog een stuk lopen op het talud - eraf stappen en zo oversteken en klaar doe ik al een hele tijd niet meer, nadat ik ooit bijna door mijn knie ging. Gewoon niet soepel genoeg en een te hoge op/af stap. Dus altijd de lange route.
Dan loop ik dus liever helemaal om, naar een plat stuk, waar ik de weg oversteek en aan de andere kant van de bushalte uitkom. Maar vorige week schoot het in mijn bovenbeen, de pijn uit de heup, ik zakte bijna door dat been en viel achterover, gelijk kabouter Spillebeen, Hoppa...van het talud, in het gras gelukkig en rolde nog net niet helemaal richting fietspad naar beneden.Jemig de Pemig!
De bus aan de overkant stopte, buschauffeur riep nog wat uit het raam, ik schaamde me kapot dat ik daar zo oncharmant in het gras lag en maar weer opstaan, wat nog een uitdaging was met een zwak been.
Maar mijzelf omhoog gesleurd, bus was inmiddels verdwenen en dan maar de bus genomen die iets verder weg van de bioscoop stopt. Nog een eind lopen extra met dat zere been en gekwetst ego. Maar bedacht me ook dat ik niet zo moet zeuren. Niks gebroken, alles werkt nog, 2 moddervlekken op broek die kunnen eruit geborsteld worden en verder, gewoon blij zijn dat ik niet aan de andere kant van de bushalte viel, op het harde beton. Doooooooor mevrouw Spillebeen!
In de bioscoop was het al donker, ik zag niks en trap was hoog zonder leuning, dus ik had al bijna zin om te janken, maar goed....er zit een zaklamp op mijn telefoon, dus iedereen verblind ermee, maar wel mijn plekje gevonden en toen ik zat zag ik pas dat aan die kant OOK een trap was, MET leuning, dus onthoud dat nou voor de volgende keer.
Maar nu gaat het echt de goede kant op. Ik heb ook oefeningen opgezocht om mijn heupen te ontlasten en mijn beenspieren te versterken. Ooit kon ik met gemak 60 kg omhoogstoten met die beentjes. Maar das war einmahl.
Blijven oefenen, want als je ouder wordt verlies je ook spieren. Tenzij je blijft trainen.
Bijna eng, hoe snel de week gaat en het nu, als ik dit schrijf vrijdagavond is en mijn eten aan het opwarmen is.
De ´vroege´trein genomen. Ook omdat je daar gelijkvloers instapt en ook uitstapt. En fijne stoelen en eventueel, bij mazzel, een stiltecoupe.
Geen mazzel. Er zat iemand keihard te bellen, maar dan het bellen, het ´draaien´van het nummer en er nam minutenlang x veel niemand op.
Moest een podcast opzetten om mijzelf uit mijn rode waas te halen.
Ontspan, werkweek is weer gedaan en ook weer heelhuids doorgekomen. En uiteraard, klassiek bijna voor de vrijdag, een dreigende ontruiming.
Er staan weer veel veranderingen op til, maar ik ga het allemaal wel merken. Totdat die robot mijn werk 100% overneemt natuurlijk hahah...
Grappig dat ze hier nu bezig zijn met software die ik 25 jaar geleden zelf verkocht. Als accountmanager. Digitaal opslaan en ook herkennen van tekst en terugzoeken op dat soort zaken.
Maar ja, mijn bedrijf is vooral op de centen. Ik voorzie wel dat een stuk van mijn werkzaamheden, hierdoor geautomatiseerd gaat worden. Dat hoop ik, want saai werk.
Het regende, maar ook dat had ik al van te voren gezien. Dus geen onaangename verrassing. Behalve bij de bushalte wachten in de regen. Gelukkig had ik een jas aan.
Laatste stukje naar huis fietsen. Supertraag, been werkt niet mee of minder dan ik zou willen, maar liet me niet opjagen. Langzaam kom ik er ook zei de Schildpad wijs.
Zo mijn kaarsen aandoen, wat sfeer maken en ontspannen, vooral ontspannen.
Krijg geld terug. Niet zoveel als voorgaande jaren, maar ik heb dan ook deze winter minder zuinig gestookt dan voorgaande jaren. En mijn maandbedrag stond lager, realistischer, dan voorgaande jaren.
Oh ja,een aantal keren logeetjes of mijn broer die helemaal niet tegen een koud huis kon, maakte ook dat ik met plezier de kachel hoger zette dan ik voor mijzelf zou doen.
Maar ja, nog steeds geld terug, dus heb het helemaal niet slecht gedaan. En ik verstook nog steeds veel veel minder dan bij mijn rijtjeshuis zou passen gemiddeld.
Hoop dat ik dit jaar voor volgend jaar een fijn contract kan vinden, want had ook nog een mooie prijs voor energie en dat vijf jaar lang.
Besloot, omdat het heerlijk zonnig met een strakblauwe lucht was, in mijn achtertuin de Vlinderstruik te snoeien. Hoe meer je snoeit, hoe meer hij bloeit.
En even pauze, voor het eerst, buiten koffie gedronken.
Hij geeft nu een mooie dieptewerking in mijn tuintje. Je kan dan niet direct naar het einde van de tuin kijken. Maar als ik klaar ben met snoeien wel. Dus doe ik het voor nu in twee gedeeltes. Het is namelijk aardig wat snoeiwerk. Eerst de lange takken tot mijn navelhoogte afsnoeien. Morgen wordt de groenbak geleegd, dus mooie gelegenheid ook.
En daarna bijna tot aan de basis.
Gekregen als stekje van Hélene.
Dus denk altijd weer hoe aardig dat was.
Vloog er net ook nog een mooie citroengele vlinder langs! Prachtig. Aan de kleur te zien een mannetje. Had ik ´m moeten kussen of gaat dat alleen voor kikkers op?
Mijn maagdenpalm heeft al lichtpaarse bloemetjes. Zodra de zon gaat schijnen dan poppen ze op.
Oh ja, ik moest helaas nog wel 4 x kattendrollen van mijn grasveld verwijderen. Niks lekker weggegraven. Gewoon bovenop de langere halmen. Heb echt zo´n hekel aan mensen die hun kat de hele dag ´lekker´ buiten laten dwalen. Kakken doen ze dan waar het hun uitkomt en kennelijk is mijn gras zeer aantrekkelijk. Alleen daarvoor zou je nog een papieren krant willen. Ik mieter de drollen in een stuk krantenpapier en in de groenbak. Verteert allebei dan wel. Geen plastic zakjes.
Wat leidt tuinwerk heerlijk af van alle muizenissen in het hoofd. En lijf. Minder focus op PHPD! Mijn energie goed verdelen en niet maar doorjakkeren. Hoeft niks af. Of perfect.
Grappig dat ik vond dat mijn ramen en tuindeur er toch wel zanderig eruit zagen, dus hoppaaaaa...sopje gemaakt en even alles schoongemaakt. Vast niet streeploos, maar wie maalt daarom? Het is weer gedaan.
Een energieke fijne dag was het. Onverwachts. Zoiets simpel als een zonnetje, blauwe lucht en ietsje warmer heeft veel effect. Jullie ook gemerkt?
De man in de bus die voor mij zat, bewoog constant. Dan weer met zijn handen door zijn haar, zijn hoofd van links naar rechts, schouders omhoog, omlaag, heen en weer, op en neer. Verzitten, weer verzitten, op en neer, heen en weer.
Echt dat ik dacht : ZIT NOU EENS STIL!
Kreeg er zelf ongemak van.
Gelukkig stapte ik onderweg over op een andere bus. Geen prikkels meer.
Vooral dat ik niet hoef te reizen om de meeste taken van mijn werk te kunnen uitvoeren. Dat scheelt zoveel tijd.
Nu nog opletten dat ik daardoor niet wat extra ga werken omdat ik toch al thuis ben.
Niet doen.
Hang op
Klap dicht die laptop!
Eten opgewarmd. Genoten van op tijd kunnen eten. Daarna de afwas gedaan. Altijd een prettig werkje vind ik. Een nette keuken en voor de volgende dag is alles schoon.
Daarna in alle rust een aflevering van een serie op Netflix bekeken. Kleding voor morgen klaar gehangen. Het scheelt veel die ene dag.
Het duurde lang voordat het mogelijk was, want er was nooit vervanging of altijd paniek, want dan is er niemand en opdrachtgever wil perse dat er altijd iemand is.
Ben nogal op mijzelf en heb weinig intensief contact met buren. Aan de ene kant woont een Chinees gezin, aan de andere kant een oudere dame.
In de ochtend ging de voordeurbel. De buurvrouw. Haar huistelefoon deed het niet. En ze liet de telefoon zien die hoort bij haar thuistelefoon. Die gaf een boodschap aan. `Geen basis`. Ik probeerde mijn eigen nummer te bellen, maar hoorde niets. Ze had wel een handleiding bij zich, maar de letters waren zo piepklein dat ik zei dat ik wel even online ging kijken voor een oplossing.
Advies was om het basisstation te controleren of het goed in het stopcontact zat en de telefoondraad er goed in zit en even te resetten. Dus hoop dat het werkt.
Ging eind van de middag nog even checken bij haar, maar ze deed niet open. Misschien naar vrienden?
De volgende dag opgebeld en ze nam de telefoon aan en dus werkt het allemaal weer. Gelukkig! Zoals ik al vermoedde zat er toch een stekkertje niet goed in het apparaat.
Buurvrouw heeft alleen haar enige dochter als contact en die is net met vakantie gegaan. De man van buurvrouw is al een hele tijd geleden overleden. Dus ze woont alleen. En een kleine sociale kring. Alsof ik mijzelf zie over een tijdje.
Dezelfde leeftijd als mijn moeder. En mijn moeder had ook eerst zo´n soort handfree toestel, eentje beneden en eentje boven. Daarna kocht familie een telefoon met cijfers en letters zo groot dat zelfs Jules de Corte het nog kon bedienen. Niet nodig voor mijn moeder, die had niks aan haar ogen, maar meer aan haar hersenen.
Nu, in het verpleeghuis, hebben de drie allerbelangrijkste kinderen een sneltoets op dat toestel en daar zijn degenen die het met Bewindbroer oneens waren niet bij. Alsof ze maar 3 kinderen heeft voor de verzorgenden.
Doe ik wel genoeg voor de buurvrouw? Ben ik een goede buur of een heel verre vriend? Doe ik genoeg voor mijn moeder.
Jarenlang haar administratie verzorgd. Als ze ergens niet uit kwam, dan moest ik eerst met bus en trein reizen, terwijl die 3 om de hoek wonen. Maar die bliefde ze nooit.
Bij operaties nam ik zorgverlof op, meerdere keren.
Nu valt er niets meer te kiezen. Er is voor haar gekozen. Ze hebben zich opgedrongen (althans zo ervaar ik dat) en regelen precies dat wat in hun straatje past en hebben zo 100% controle over hun moeder.
En controle is iets wat voor hen heel belangrijk is.
Krijg trouwens kippenvel van haar blog, zoals altijd. Mooi mens! Blog Annemiek
Boekte een beetje last minute een bioscoopkaartje. Even wat leuks zien. En eruit!
Nu was ik blij dat ik nu eens wel mijn gehoorapparaten mee had, want Nederlandse films zijn meestal vrij slecht qua verstaanbaarheid. En in de bioscoop kan ik niet de ondertiteling aan zetten :)
Vond het een vermakelijke film. Hoe ziet de buitenwereld mijn generatie en hoe zien wij onszelf. En wat zijn de levenszaken waar we zo al mee te maken krijgen.
Van diverse huwelijken en ex-partners, kinderen, mantelzorg, zorgen over je baan, zorgen over je gezondheid.
De hele zaal zat vol. Ik had de laatste stoel, mazzel want nog wel aan het eind - of begin - van de rij. De hele zaal zat vol met mensen van mijn leeftijdscategorie. Geen jongere te zien. Kregen we korting of zo??
Gelukkig was het lekker donker want de scene bij een begrafenis ontroerde me. Want kon me helemaal niets harmonieus voorstellen op het moment dat mijn moeder gaat hemelen.
Zie ook hoe mijn broer en schoonzus zich gedroegen bij de begrafenis van onze oom vorige maand. Ook weer blij met waterproof mascara dus.
Nam vanochtend de benenwagen naar het busstation. Stapte nog wel over in een andere bus, want die stopt op een prettiger uitstapplek dan mijn normale bus.
Had me al voorgenomen er gewoon een fijne werkdag van te maken, wat er ook voorviel. Het was immers al vrijdag...bijna weekend!
Dat voornemen maakte alles al luchtiger. En niet maar doorjakkeren en doorjakkeren. Ik heb gedaan wat ik kon en meer kan ik niet.
We waren met nog minder mensen dan gewoonlijk, want nog iemand met griepverschijnselen. En management moest vergaderen elders.
In de middag zag ik al dat mijn gunstige trein niet reed. Dat hele traject daar is uitval. Ook geen sprinters. Dus maar de relatief late intercity terug genomen. Hij reed gelukkig. Eerst met vertraging aangekondigd, maar reed maar een minuutje te laat. Ook weer prettig.
En terug de bus, niet 23 x overstappen. Gewoon nog een stuk lopen naar huis, door de motregen, maar met plu en op dezelfde tijd maar dan twaalf uur later dat ik de voordeur dicht deed, deed ik ´m nu weer open.
Honey...I´m home.
Had gisteren al voor 2 x gekookt. Dus bord met heerlijke inhoud opwarmen. Fijn en slim van mijzelf. Altijd vooruit denken. Behalve in het weekend, dan mag het even wat losser.
Bestelde een broek, maar alleen nog in een maat waar ik dacht niet in te passen en een bijpassende blazer, ook al kleiner dan wat ik meestal bestel.
De blazer was oversized qua model, maar het stond mij niet charmant. Te grote schouders, niet echt een taille te ontdekken, maar hij kon wel dichtgeknoopt worden. Met gemak zelfs. Heuh?
En toch heb ik 'm maar teruggestuurd. Want wil niet meer iets houden alleen maar omdat het past. Of een aanbieding is. Het moet me ook flatteren en iets voor me doen.
Broek wel gehouden alhoewel ik toen ik de broek uit de verpakking haalde echt dacht dat ik de rits niet eens dicht zou kunnen krijgen. Maar die past wel. Alleen nog even korter maken. Broek is ook te combineren met mijn vesten en truien.
Aparte ervaring. Iets in een kleinere maat bestellen en dan is het uiteindelijk nog steeds te groot.
Wat ik ook apart vond was vroeger de deur uit en maar lopen naar een andere bushalte en onderweg een keertje overstappen in verband met de te verwachtend sneeuw. 3 vlokken. En op mijn vertrekstation alweer een grote hoeveelheid treinen uitgevallen. Defecte trein ergens op de route.
Gelukkig ging mijn trein wel, maar dat bleek een extra trein te zijn. Prima hoor. Was allang blij dat er iets reed.
Terug nog steeds gedoe. Ook daar had ik mazzel. Vond ik zelf. Al had ik een hele horde pratende mensen in de stiltecoupé. Luisterde maar naar een podcast, want geen zin meer om die vrouw te zijn die anderen er even op wijst dat ze hun kop moeten houden, nu en hier.
