In het kader van doe eens wat anders, vlocht ik mijn haar in een vlecht aan de zijkant. Nou ja...vlechtje. Geen rapunsel gooi je vlecht uit de torenkamer-vlecht. Want zo lang en vooral dik is het nou ook weer niet. Vroeger (ja errug toch) zei iedereen dat ik dik haar had, maar sinds ik ben overgegaan is mijn haar ook niks meer. Vind ik zelf. En zeker niet zo prachtig als onderstaande voorbeeld.
Maar goed vond het wel leuk om een keertje iets geheel anders te doen met het haar. In het kader van de burger moed inpompen. Op wat voor manier dan ook. Want dat akkefietje met de therapeut hakte er toch wel een beetje meer in dan ik dacht. Niet het gedoe eromheen, maar meer dat ik klaar voor de start stond om te gaan praten en leren en nu misschien nog wel weer 4 weken moet wachten.
Werd bezweet wakker toen het nog donker was, dacht aan vriendin, maakte me zorgen, piekerde, dacht aan van alles en nog wat en besloot toen maar om alles wat bezweet was in de was te doen en wat droger verder proberen te slapen. Wat niet echt lukte, maar gelukkig hoef ik nergens op tijd te zijn.
Verder werd ik heel blij om te horen dat een lieve vriendin ontslagen is uit het ziekenhuis en thuis mag opknappen.
Zag een foto van zoonlief in een verre stad waar hij zich zo te zien uitstekend vermaakte voor zijn werk. En er ook zo uitzag.
En maakte een klein rondreisje waar ik ook blij van werd. Want bedacht me dat ik een kleine sentimental journey wilde doen. Dat ik dat trok en dat ik op een station geen kroket kocht, die wel lonkte, maar een appeltje bij de Kiosk. Zag dat waar er ooit een weg was, nu weer een singel is en rook en proefde een heerlijk ongeevenaard heerlijk belegd Italiaans broodje op een nogal oude gracht. En op diezelfde gracht bij de Hema een aardige toiletjuffrouw gezien. Nog gewoon mensenwerk. En lekker schoon dus.
En het cafe/restaurant waar ik toendertijd vaak kwam is ook al veranderd. De Koning is weg aldaar. Nu zelfs op het kleine stoeprandje nog een terrasje. Daar keek ik op uit toen ik op een bankje zat en genoot van mijn heerlijke ouderwetse broodje.
En ik in de spits op een druk traject terug reisde, nog even een omweg nam en nog nieuwe grotere maat lakens kocht voor op mijn nieuwe bed, weer de omweg naar station X nam (want goedkoop treinen, dus niet met de bus, maar treinen) en merkte hoe druk het nog steeds is in de spits (als in staanplaatsen of liever gezegd hangplekken) en blij ben dat ik dat nu even niet hoef.
(Denk hier even de stem en blik van Brigitte Kaandorp bij....)
Mea Culpa. Had natuurlijk ook zelf eerder kunnen moeten kijken of alles wel klopte met mijn zorgverzekeraar. Maar kreeg een verwijsbrief voor deze praktijk (ging er met mijn duffe brein vanuit dat het dan wel goed zat en bij het eerste gesprek en het overhandigen van alle administratieve zaken werd er gezegd dat het in orde was. Dus zelf niet meer nagekeken of er een overeenkomst was. Nogmaals Mea Culpa.
Mijn vermogen om zaken eens even goed uit te spitten lijkt wel weggevaagd te zijn als een dam in Houston. Verwaterd brein!
Totdat ik - kennelijk sputterde op de achtergrond dat administratieve 'ik wil dit echt zeker zeker weten' gevoel - nog door en ja hoor, bij telefonische contact met de klantenservice van zorgverzekeraar bleek dat er geen contract met deze specifieke hulpverlener is. Wel met anderen in de praktijk.
Zou dus nu eigenlijk op de bank moeten liggen daar, maar afspraak afgebeld. Mijn hartslag en bloeddruk zaten aan het plafond voor mijn gevoel.
En ook voelde ik me - alweer - een sukkel. Hoe kan het nou dat ik niet goed opgelet heb? Gelukkig kon ik mijzelf toespreken dat ik goed gehandeld heb en laat het maar; het komt vast wel goed. Of niet. Voor nu is het klaar.
Foto van Pixabay
En heel fijn dat ik supersnel teruggebeld werd door therapeut en er een oplossing werd geboden. Betekent wel nog weer langer wachten totdat ander tijd heeft in de agenda, maar mijn financiele plaatje laat het zomaar eens een leuke hulpverlener uitzoeken beperkt zijn. Jammer, want er was een klik. Maar goed....net als daten, zullen er vast nog wel meer mensen/hulpverleners zijn waarmee ik een klik heb/krijg.
En zo hebben we een hele middag "vrij".
Eens kijken hoe ik zelf mijn dammen en dijken kan versterken.
1 voordeel: ik hoef niet door de regen te lopen. Kan wachten tot het droog is met naar buiten gaan.
En krijg net een foto van kleindochter met begin van eerste tandje, dus hoe fijn is dat! Volgens haar moeder veel poepluiers in heel korte tijd. Dus van de ene shit naar de andere.
Heb ik toch liever de laatste soort.
Kijk altijd met bijzondere interesse naar programma's over mensen die heel veel willen/moeten afvallen en hoe het ze vergaat. Dat zijn vaak wel mensen die boven de 200 kg wegen, dus echt heel zwaar. Maar goed: ik denk dat heel veel mensen mij ook als heel zwaar labelen. Wat zeg ik; dat doe ik zelf ook.
En dan heb ik ook nog de eigenaardige niet aardige gewoonte om te verzuchten dat ik niet de allerdikste in de zaal ben. Altijd even checken of er iemand is die nog dikker is.
Wat ik altijd mis bij dit soort programma's, hoe gaat het twee jaar daarna? Of vijf jaar erna.
Zijn nog nog op hun streefgewicht? Zit alles er weer bij? Hoe voelen ze zich in een ander lijf. Komt dat aan in dat hoofd.
Toen ik 40 kg minder woog, vond ik mijzelf niet een leukere vrouw. Of mooier. Soms zelf lelijker met mijn weinige dunner geworden haar en ingevallen smoelwerk. Ik vond mijzelf er ouder uitzien. Ja, echt!
Zo zag ik in die uitzendingen een vrouw die enorm veel was afgevallen al, maar nu veel last had van loshangend vel. En dat trekt niet meer vanzelf glad; de rek is eruit zeg maar. Verder had ze een nogal afgetrokken hoofd, de botten in haar gezicht waren te zien en ze was al een hele tijd op haar streefgewicht.
Ze had een maagband en die stond nogal strak afgesteld, dus de arts stelde die bij tijdens de eerste huidoperatie. Toen kon ze opeens veel meer eten. En deed dat ook. En kwam binnen 6 weken 21 kg aan. Eenentwintig kilo. Dat is eng, zoveel. Dat je vetcellen zo krachtig zijn, ook na al die jaren nog en zich dus kennelijk zo snel weer willen vullen. Dan kan je in je hoofd nog zo goed weten hoe het hoort, kennelijk is dat andere signaal krachtiger.
Door het extra gewicht was ze vooral op het geopereerde gebied weer veel aangekomen en leek die operatie om alles glad te trekken bijna mislukt.
Maar 'gelukkig' viel ze in recordtempo (heel gezond, maar niet heus) weer 15 kg af en mocht ze door voor de volgende operaties.
Nu ben ik aan het kijken naar niet alleen afvallen (alleen maar staren naar een normaal BMI is ook niet zaligmakend), maar ook naar tevredenheid. Of noem het acceptatie dat het lijf wat ik nu heb, kennelijk nog wel even mee gaat. Of moet.
Wat ontzettend sneu is, dat die mensen die eerst heel dik waren, nu dan wel slanker zijn, maar zichzelf nog steeds niet mooi vinden, want al die lellende vellen. Het is nog niet perfect. Dat kan je gedeeltelijk camoufleren met compressie-ondergoed, maar ja, gaat dat uit dan is het net als met de push-up wonderbra; wonder voorbij.
Denk dat heel veel mensen last hebben van een verstoorde blik op hun lijf. Lees over piepjonge musicalsterren die maatje 34/36 hebben zeggen echt niet in een bikini durven te poseren, want toch echt een rolletje vet. Jeeee...zo hoort een vrouwenlijf eruit te zien. Oh ja, en dan wel vakantiefoto's in een bijna bikini-achtig setje de wereld in fakebooken.
Bloedmooi en dan nog onzeker. Dus dat zelfvertrouwen zit 'm niet in het perfecte lijf hebben.
Een goed werkend lijf is al prettig. Een lijf wat niet teveel afwijkt van de standaard, naar beide kanten, niet te mager en niet te zwaar. En dan heb ik het nog niet eens over een gezond lijf. Hoe bijzonder is dat. Dat je elke ochtend je bed uit mag komen en alles werkt!
Is dat nou net niet heel bijzondere schoonheid. Zelf-acceptatie of eigenlijk liefde voor jezelf. Voor wie je bent, voor het lijf waarin je zit. In welke vorm dan ook.
Dat vergt nog wel wat werk in mijn geval. Als mevrouw De Mol en consorten vinden dat een vrouw met 82 kg al dik is (en dan niet een vrouw van 1.60m maar 1.75m) dan is er nog heel wat werk aan de winkel.
Lees regelmatig de site van Wondervol. Deze link verwijst naar haar site: Wondervol site
En verbaas me erover welke maat ze draagt. Dat scheelt niet zoveel met die van mij.
En als je poseert met altijd een gat tussen je bovenbenen, lijkt het ook al slanker dan de benen strak naast elkaar (mmmmm...beetje rare omschrijving, maar kijk maar naar de foto's) En ze kijkt heel vrolijk altijd. Dat scheelt ook een slok op een borrel.
En laatst had ze een hele zomerse reportage met een zonnig badpak en dito foto's. Ik werd zo blij van haar blijheid (en minder blij van mijn badpak met harde puntcups) dat ik mijzelf dat badpak cadeau heb gedaan. Zwart met margrietjes. Wel gewacht tot het in de opruiming was. Als echte knieperd.
In mijn geval lijken de margrietjes meer zonnebloemen, maar geen Madonnacups meer en vandaag misschien wel de laatste zomerdag waarop het badpak aankon.
Binnenkort word ik verwacht op kantoor van mijn fanclub, inderdaad die club die begint met een U. Om te praten over hoe ik weer terug in het arbeidstraject kan komen.
Nu is dat een iets ander traject dan dat er een werkgever met smart op mij zit te wachten, of collega's die heel blij zijn dat ik eindelijk weer terug kan komen na ziek te zijn geweest. Er is geen werkgever en al helemaal geen collega's. Niemand wacht er op mij.
Geen fruitmanden
Geen leuke kaarten
Geen belletjes van ex-collega's.
Dus ben wel heel benieuwd hoe de insteek is.
Alle papieren er maar weer bij gezocht en de benodigde ID zaken (want ik zou per ongeluk mijn buurvrouw sturen) en ik moet dan heel, heel erg hardop tegen mijzelf zeggen dat ik zeker niet zo'n braafkaas moet zijn.
En ik word alweer bijna pissig als ik zie dat ik dingen moet meenemen die mijn fanclub allang in hun bezit hebben, want een paar maanden geleden allemaal al opgestuurd.
Dus zeg ik dan, alweer hardop: Daar gaan wij dus niet aan meedoen en vandaag nog als een gek ergens een printer zoeken en oh ja....jouw laptop met gegevens is bij de reparateur, dus ik kan niet eens bij die gegevens. Probleem opgelost.
Opgelost!!!
Hang op
Klik weg
Bel...de bank?? De bank van de psycholoog eerder! Laat je nou niet weer gek maken. Je bent al gek genoeg momenteel.
Dus de rest van de dag proberen te ontspannen, te kijken naar de mooie en fijne dingen en me niet gek laten maken door mijn fanclubberichten. Als ik, de artiest, er niet was, hadden ze op dat sjieke hoofdkantoor allemaal geen baan tenslotte!
Dat is nog eens een hele krachtige manier van omdenken. Maar ik weet zeker dat de fanclubleden daar anders over denken.
Echt zo ongelofelijk oenig vind ik me dan; krijg een reminder van de NS dat mijn 'goedkope' kaartje nog maar een paar dagen geldig is. Waarom plan ik dat niet meteen; iets leuks. Mag echt. Ook voor mij.
Zo'n kaartje waarmee je heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel Nederland kan afreizen voor een relatief laag bedrag (lager dan de Kruidvatkaartjes). En dan laat ik dat alweer bijna verlopen. Omdat ik er, met Geer en Goor gesproken, de kracht niet meer voor heb.
Dus van de week mijzelf toch maar ernstig toegesproken; dat ik WEL op reis moest. Maakt niet uit waarheen, maar ga! Uit de veilige achtertuin - mijn comfortzone - en hop; doe iets, zie iets, maak iets mee.
In mijn thermosflesje had ik heel verantwoord verse hete koffie gedaan en al lopende naar de bushalte viel het me op dat het overal zo lekker naar koffie rook op de route. Ik stapte/zwaaide de bus in en het koffiemysterie werd ook opgelost. Ik had de opening om uit te drinken nog op de optie 'drinken' laten staan en het kostbare bruine goud vloeide zo de tas uit, de bus in, over mijn kleren en de spullen in mijn knapzak...Man; ik kon wel janken en wilde eigenlijk direct weer naar huis. Uitje nu al verpest.
Toch wist ik mezelf te kalmeren en er zelfs om te lachen. Die vlek, ach...het zij zo en dat droogt wel weer. Ja, outfit verpest, maar hopelijk niet je stemming. Die koffie is jammer, maar minder mee te zeulen op die manier en zo te zien was je gratis krant nog redelijk droog dus, om met Peggy Lee te spreken: If that's all there is..
Doorgaan!!
Nu weet ik dat ik heel erg blij wordt van water, open water, de wind in mijn haar en even iets heel anders dan mijn eigen omgeving aka achtertuintje.
Dus heb ik wel van tevoren bekeken How I can achieve that en zo reisde ik door een landschap wat ik nog wel kende toen we heel heel vroeger in de zomervakantie met mijn ouders van mensen hun huis huurde en zij zelf in het schuurtje verbleven. Als tiener vond ik het daar retesaai.
Niets dan lange rechte wegen, er lag niets leuks in de buurt (in mijn beleving als tiener dan he) en het enige waar ik blij van werd waren de in grote hoeveelheid aanwezige boekjes van Het Beste uit Readers Digest. Achteraf ook stomme verhaaltjes, maar het stilde even mijn leeshonger. En ik ontdekte masturberen. Ook leuk.
En mijn vader maar fietsen, nergens heen, maar hij wist altijd, zonder kaart de weg. Wat niet waar was, dus reden we via Den Helder en weer terug naar Schagen en dan draaide de wind altijd zodat we op de terugweg ook wind tegen hadden.
Wel altijd een ijsje eten onderweg, mijn vader was groot liefhebber van ijs. Schepijs, softijs, ijs uit een papiertje, als het maar in bevroren vorm kwam. Dat was voor kinderen fijn, want dan kregen wij ook iets. Mijn moeder hield er niet van, maar deed voor de vorm maar mee. Ze kan tot op heden nog steeds niet zonder knoeien aan een ijsje likken. Het ziet er, en ik voel de schaamte van een tiener als je ouders 'raar' deden nog moeiteloos, een beetje lomp uit. Overal zit ijs dan.
Het vervoer naar het letterlijke eindpunt ging prettig, geen omleidingen of bussen wat ik wel eens eerder meemaakte en ik kocht op het station een kaartje voor de tourbus op het eiland waar ik heen zou varen. En in de haven kocht ik ook al heel soepel, want slechts voetganger, een kaartje voor de veerboot.
En voelde direct al mijn gespannen 'senuwen' ontspannen. Lekker de boot op, een plekje uitzoeken met mooi (alle uitzichten zijn mooi) uitzicht en heerlijk genieten van de boot, voor slechts € 2,50 retour!
En op het eiland de bus in en maar zien waar de bus me heen brengt. Ik kende het eiland wel maar was al weer zeker 10 jaar geleden dat ik er was.
Superdruk, een kudde feuten in de bus met witte overhempjes, dasjes en jasjes en heel breeduit zittend - gelukkig ben ik dan niet te bescheten om gewoon naast zo'n kakkerd te gaan zitten, want ik heb ook gewoon betaald voor een zitplaats; weg met die voeten - , veel mensen met grote koffers en emmers en schepjes, waar die bus niet echt op berekend is (geen rekken om je koffers in te doen of bredere banken), oh ja natuurlijk; het was nog vakantietijd.
Ik moet helaas doorgeven dat ik de hele bus niet uit ben geweest; kreeg nog steeds Geer-neigingen, was moe (oh nu snap ik het; Geen koffie gehad!) en zo maakte ik een rondje en kwam weer in de haven en op de boot uit. Fijn dat daar gratis toiletten waren. En daarna weer snel naar buiten, genieten van de zee, de luchten, de meeuwen.
Kan er zo een Loes aflevering van maken: Kranige vrouw van onbestemde leeftijd maakt een rondreisje en komt nog steeds nergens. Alleen. Uiteraard. Maar dat snapt ze zelf nog steeds niet.
Heel even overwoog ik om ook nog even langs de Ikea ergens langs een spoorlijn te gaan - eenvoudiger kon toch bijna niet, maar een paar keer overstappen - maar ik wist direct al dat ik dan de dagen erna geheel afgeknoedeld zou zijn. Ja lach maar lieve lezertjes. Mijn energieputten zijn tamelijk leeg. Net als mijn moed en doorzettingsvermogen.
Dus niet gedaan, al was het voorheen appeltje eitje voor me.
En toch trots op mezelf. Want ik heb wel iets gedaan, ook al was het een tamelijk zielig uitje. En lees ik net dat de Geluksprofessor zegt dat reizen goed is voor je, ook als je het eigenlijk niet durft.
Bedoelde hij waarschijnlijk niet mijn kabouterreisje mee, maar toch leuk om te lezen. Voor een bange schijterd.
Een tijdje terug las ik wel over de serie Outlander, maar verder klikte er niets in mijn hoofd. Of hart. Tot ik een paar maanden terug toevallig de tweede serie zag op de Belg. En ''opeens" in de bibliotheek de metersdikke boeken zag liggen.
Mooi, fraaie Schotse landschappen, nog fraaiere kostuums (daar heb ik grote interesse in en haat het als er romantische hedendaagse niet correcte kleding in een kostuumfilm wordt gedragen) en aandacht voor details. En heerlijke zwijmelromantiek.
Tot ik via Netflix ook het eerste deel kon kijken. Verslaafd.
Heel goed om even het verstand op nul en blik op oneindig te brengen dus. Want in mijn kleine wereld heb ik toch weer grotere stappen gezet. Een eerste gesprek met een psycholoog. Niet alleen over mijn burn-out, want dat snap ik zelf ook wel, maar meer de triggers achter die burn-out.
En ook omdat ik gisteren op een (veer)boot genoot van de zee, van de wolkenluchten en van mijn durf om iets te doen, vond ik deze wel passen.
