Monteren en fietsen maar

Kocht een hometrainer op advies van mijn fysiotherapeut, maar had me een beetje verkeken op hoe zwaar zo´n pakket is. De bezorger had het in mijn gang neergezet. Ik kreeg het amper opgetild en had meteen medelijden met de bezorger. Zou ik het in gedeeltes - dus eerst uitpakken - naar boven sjouwen?

Mmm...niet slim. Zelf sjouwen. 

Dus mijn zoon gevraagd of hij dat voor mij wilde doen. Hij moest hierna direct naar een medische afspraak, dus wat anderen tegen me zeiden - heeft hij het niet even voor je in elkaar gezet - dat ging ik niet vragen. En ook: Zelluf doen he! En sowieso vertelde hij me dat hij de dag erna op een korte vakantie ging met zijn gezin. En verder heb ik niet zoveel mensen aan wie ik dit soort dingen zou kunnen vragen. Zou het werkelijk niet weten. Mijn sociale kring is zo klein dat het meer een vierkant is.

Iedere keer de timer zetten en kijken hoever ik dan kom. Met uitpakken en nakijken en afvinken of alle onderdelen geleverd zijn.

Daarna het monteren. Ook weer iedere keer op de timer om niet na afloop in te storten want teveel in één keer gedaan. 

Soms onhandig om zoiets in je eentje te doen, maar even buiten de box denken en dan lukt het wel. En zo blij dat ik goede steeksleutels heb. Dat werkt efficiënter dan de bijgeleverde combi-steeksleutel. Want meer momentum.

Het zadel zit er bijna op en daarna de voorstang monteren. Daarin zit wat elektronica, dus daar moet ik zorgvuldig mee omgaan. Dus de tijd voor nemen. Niets af raffelen. 

Oefenen

Om mijn spieren te versterken en daardoor weer een betere balans en weer normale zaken te kunnen doen als van de wc opstaan, van een eettafelstoel opstaan, uit de bank opstaan, eigenlijk alle zaken waar je niet bij nadenkt als je het gewoon kan en doet, moet ik van mijn fysio oefenen.

Bij opstaan uit een eetkamerstoel: Eerst maar eens mijn bovenlijf naar voren doen, armen idem en zo proberen op te staan. Dat gaat, maar moet nog steeds denken voordat ik doe. En vooral ook oefenen om weer langzaam te gaan zitten. Niet neerploffen dus.

Dan op en af de traptreden stappen. Niet mijn knie meteen op slot zetten of me aan mijn armen bij de trapleuning omhoog trekken, maar rustig, door de knie te bewegen, mijn andere been omhoog te liften. Gek is dat, nadenken bij zo´n automatische beweging. 

Ook oefenen op een laag opstapje. Lager dan de traptrede. Oefenen met op en afstappen. Beide benen evenveel.  Kan ik mooi doen tijdens het kijken naar de F1 op Silverstone.

Op

en 

Af.

Bermbrand

 Door een brand en later werd dit gewijzigd in Bermbrand reden er op mijn traject naar huis nul treinen richting thuis. Alles gecancelled. De hele hal stond weer ouderwets vol met wachtende mensen, kijkend op het grote bord of er nog wat ging.

Dus koos ik een alternatieve route, helemaal om, maar dan kon ik daar, in de Domstad, een trein huiswaarts pakken. Durfde geen Intercity aan, want met een hoge instap dan krijg ik direct hyperventilatie bij wijze van spreke, dus boemeltje. Alles was nu toch al laat, vertraagd en zo is het dan maar.

Boemel naar de Domstad. Iedere dikke boom stopten we. Er zat een man naast me te bellen met, zo te horen zijn vriendin of partner of vrouw, dat hij weer terug bij af was door die brand en hij van de conducteur nu het beste de trein naar de Domstad kon nemen en daar kijken voor een trein naar waar ik ook in de buurt woon.

Ik had alles al uitgedokterd in mijn app en nadat ik hem wel 3 x hoorde zeggen dat hij nog niet wist hoe en waar, liet ik hem mijn scherm zien.

Oh schat, ik ben er rond 19.30 uur. 

Fijn als er iemand op je wacht leek me op dat moment, al klonk het gesprek wel wat controlerend van haar naar hem.

Na nog wat overleg zou ze hem een halte eerder ophalen, dus kon hij beter de Intercity nemen. Hij vroeg een paar keer welk spoor. Ik gaf hem dit aan. En hij was blij dat hij wist waar hij aan toe was. Wat al 3 uur aan het reizen en zijn trein ging weer terug naar af na lang bij een station te hebben staan wachten. En daar leek er niets te gaan. 

Gelukkig ben ik wel goed in geografie en weet ik ook hoe de hazen lopen bij de NS ondertussen.

Drukke en volle treinen. Elke halte. Dus superblij dat ik de aansluitende bus kon nemen zo direct, alleen zomerschema, dus die ging pas over 20 minuten. Nog meer wachten.

Dan speel ik een spel met mijn geduld en mag ik een paar keer kijken hoe lang nog en dan voor ik het weet komt de bus al. 

En na 3,5 uur reizen rolde ik ook eindelijk de voordeur door. 

Moe.

Gelukkig al eerder bedacht en gemaakt wat ik zou eten. Nog een stukje Vera gekeken, maar ik merkte dat ik geen concentratie noch ontspanning voelde, dus maar lekker naar bed. 

Keti Koti

 Een client met een dreigende uithuiszetting kwam een paar keer langs en collega´s zeiden al dat zij niet te verstaan was. Toen ik haar trof had ik daar geen moeite mee. Ze kwam uit hetzelfde land als mijn ex-man. Iedereen daar en zeker van haar leeftijd leerde Engels, maar wel met een plaatselijk accent. Verstaanbaar, maar je moet wel even je best doen,

Enfin, ik vertelde mijn bevindingen met deze dame aan een jonge collega en gaf aan waarom het mij geen moeite kost (naast dat ik uitstekend Engels spreek, ook zakelijk Engels) haar te begrijpen. Liet een foto zien van ex-man.

Haar commentaar: Dat had ik niet achter jou gezocht.

Wat een achterlijke opmerking eigenlijk. Wat zocht ze dan wel achter mij. En ben ik dan direct in een hokje ingedeeld?

In achting gestegen of, zoals ruim veertig jaar terug, enorm gedaald. Altijd als mensen mijn kinderen zagen waren ze enthousiast en noemden ze schattig en lief en oh...waar komen ze vandaan???

Zelf gemaakt!

En dan was het enthousiasme ook direct over.

Andere tijden en andere omgeving (voornamelijk heel wit) dus toen ik in een omgeving ging wonen die wat internationaler georiënteerd was, was dit veel minder. 

Wat zoekt men eigenlijk achter mij?

Anyway, voor wie het vieren/gedenken; vandaag een mooie Keti Koti.