Linked-out

Vooruit, de kachel een graadje hoger overdag, dus op 16 graden, want het vriest buiten redelijk vandaag en het sneeuwt heel licht.
Heel mooi die liefelijke sneeuwvlokjes. Als ik naar de weersvoorspellingen kijk, is het volgende week alweer over.

Een salade voor de lunch gemaakt van het stuk overgebleven Selderijknol die ik gedeeltelijk in de Erwtensoep gebruikte  en die soep is nu eindelijk ook op + wat in de vriezer gestopt.

Interessant allemaal; not.

Elke dag krijg ik updates van mijn LinkedIn netwerk (Feestboek in zakelijke vorm) in mijn inbox. Meestal klik ik ze weg. Dat hele 'netwerken' interesseert me momenteel geen reet. Het is ook een soort van flauwekul netwerk, want ik kreeg ook verzoeken van familie om daar te linken. He...dit is mijn zakelijke netwerkomgeving hoor.

Maar tijdens mijn zakelijke carriere heb ik veel mensen ontmoet en dus ook veel 'linkjes' gelegd. Over de 500 wel en dan ben je in LinkedIn-land een topper. Als accountmanager ontmoet je veel mensen, spreek je veel mensen, maar is de deal gedaan, dan is het wel klaar. En ga je in een andere branch werken, idem. Dan is je DMU een andere.

Maar verdwijn je in de luwte, dan is dat hele netwerk een farce. Want mensen verdwijnen naar andere bedrijven, krijgen andere functies, kennen die naam op het visitekaartje allang niet meer en in jouw plaats zijn al 26 anderen gekomen. Of je bedrijf is failliet gegaan, doorgestart, andere naam gekregen en opgeslokt in een groter concern.

En de grote vraag blijft voor mij nog steeds of ik uberhaupt weer terug moet en kan en wil in de Ratrace.

Dat soort vragen vind ik nu nog vrij stress-verhogend merk ik. Leuke columns her en der hoe je als 50 plusser moet leren omgaan met een manager van 28 (mijn kinderen zijn ouder!!) of dat je moet weten wat scrummen is of lekker netwerken rond de pingpongtafel. Yeah....Been there done that, got the T-shirt (wat niet meer past).

Net als Adam uit Cold Feet in zijn nieuwe werkkring; te herkenbaar!

En ik wil dat soort situaties gewoon niet meer. Dat je bij voorbaat als als kansloze ouwe muts wordt afgeserveerd.

Laat mij mijn stukje maar wandelen vandaag, lekker warm ingepakt met mijn kekke mutsenhoedje uit New York, de oude Timberlands ook in de USA gekocht van mijn dochter en mijn nog altijd heerlijk warme leren handschoenen van de V&D. 

V&D???? Mies Bouwman, Ruud Lubbers....wat en wie zijn dat??

Je wordt ouder papa geef het maar toe!

Traan-oog, snotneus, loop-oor

Voel me vandaag alsof ik door een bulldozer ben overreden.

Dat is gelukkig niet zo. Gisteren op weg naar mijn afspraak, in bovenstaande conditie - alles door de koude wind op de fiets -  viel ik met fiets en al om. Heel stom, want ik fietste zo klungelig (drie weken niet meer op de fiets gezeten) en met weinig energie in de benen, dat ik op de oprit naar een bruggetje niet genoeg vaart maakte en dus omviel. Het was of achteruit rijden - wat niet kan met een fiets - of opeens Danoontje Powerrrrrrrrrrrrrr of omvallen. En dus viel ik om.

Gelukkig reed er niemand voor of achter me (voorjaarsvakantie en heul koud), maar man...mijn ego kreeg de grootste deuk. Mijn kekke alpinopetje rolde af (nog net niet het water in), de fiets lag bovenop me, ik dacht alleen maar; als mijn jas maar niet kapot is en zag al dat ik me aan de brugrailing kon optrekken om op te staan. Als een bejaarde. Instant rollator.

Wat ik heel bijzonder vond is dat een jongen voorbij fietste en afstapte en me vroeg of alles in orde was. Ik schat in dat hij een jaar of 16 was. Maar zo zorgzaam.

De fiets was in orde, en blij dat ik toch(vraag me niet waar ik de moed vandaan haalde, want al maandenlang ben ik bang om te vallen met de fiets) wederom klungelig durfde op te stappen en verder te fietsen.

Maar de grootste les is dus dat ik weer kon opstaan en verder rijden en juist niet bang werd om ooit nog te fietsen. En dat er iemand naar me omkeek. En dat ik er gewoon nog ben.

De sessie bij de psycholoog verliep wel wat beter, maar alsnog kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat ik leidend was in hoe het gesprek ging. Ik weet ook dat mijn sessies bijna 'vol' zijn als in maximum bereikt dus nu weer zoeken naar iemand anders is aan de orde als ik nog een verwijsbrief krijg voor dit jaar. In de basiszorg zit niet zoveel 'psychologische zorg'.

En vanochtend dan toch met een rotgevoel wakker. En koppijn. Wat ik zelden heb. Alsof alle spanning van dat moment er nu pas uitkomt. Dus me maar voorgenomen extra zacht te zijn voor mezelf, want he...niemand anders doet het. Dus een lekker kopje koffie gemaakt. Douchen met Hamman Rituals geur - altijd opwekkend, want ik ruik de hele dag naar Rozemarijn.

Gisterenavond belde mijn moeder me en haar eerste vraag was 'hoe gaat het met je' , waarop ik zei dat het wel beter ging. "Nou fijn" en vervolgens was het haar bedoeling dat ik weer een uur lang alleen maar naar haar verhalen luisterde. Die ik al eerder had gehoord en die ze langdradig begon te delen.
Het lukte om af en toe ook iets te vertellen over wat ik had meegemaakt - lees gewoon inbreken en het gesprek overnemen op een voor mij tamelijk asociale manier, maar anders dendert ze gewoon door en door en door. Ik heb niet de illusie dat ik haar gedrag kan veranderen, want zelf heeft ze er geen last van. Dus dan kan ik alleen maar veranderen hoe ik zelf hiermee omga. En zoals iemand me al heel wijs zei: sommige mensen zijn gewoon beperkt.

Nee, kon en wilde haar niet vertellen dat ik van mijn fiets af was gedonderd. Of dat ik te bang ben om op te stappen. Of af.

Allez; verder met de dag. Nu geen sprake meer van tranende ogen, snotterige neuzen of lopende oren. En dat is wel weer prettig. Geen griepprik gehaald en - even afkloppen - nog niet ziek geweest. Of verkouden. Maar ja...mijn contacten met anderen zijn beperkt, dus zoveel contact met ziektekiemen is er niet. Dat is dan weer een voordeel!

Wat altijd helend werkt: net even een half uurtje wat klimop gesnoeid. Voor de rest is alles stijfbevroren en die klimop groeit sowieso tegen de klippen op. Dus nu wat snoeien kan geen kwaad. En is goed voor het humeur. Dat is bezig zijn altijd. Vooral bezig zijn met je handen.

En morgen is er gewoon weer een dag Deo volente.

Nu nog even verder met het rokje van dochter. Ook goed voor verstand op nul.

Mooie maandag

Werd relatief vroeg wakker en een paar keer eerder in de nacht wakker geworden. En toch dacht ik in de ochtend alleen maar....Nou en!

Heb nog de relatieve luxe dat als ik de hele dag zou willen slapen, dat dat kan. Alleen wil ik dat niet, omdat ik heb ervaren dat een 'normaal' of eigenlijk beter een vast ritme en genoeg slaapuren, me beter bevalt. En beter voor mijn lijf is. En mijn hoofd. De inhoud van mijn hoofd wel te verstaan.

Dus voor de wekker wakker, het viel me allemaal heel erg mee die Siberische kou, maar goed...ik ben voorzien van een extra speklaagje en al een hele tijd gewend om overdag de kachel niet harder dan op 15 graden te zetten. Pas als de zon onder is, dan zet ik de kachel wat harder.
Dat went snel. En vooral als je bezig bent, dan is het geen straf. Het scheelt wel op mijn stookkosten en dat is de eerste inzet. En ik denk dat het ook beter voor mijn weerstand is.

Maandag is rondje Bless the House. Dat was al vroeg klaar en de was - direct mijn bed afgehaald en in de was gestopt - zo direct ophangen lekker opgehangen weer. En hoppa; nu de energie er nog is, ook maar direct mijn bed weer vers en fris opgemaakt. Altijd weer een plaatje. Vind ik zelf.

Ik had gisteren zulke droge handen, dat het naaien van het rokje van mijn dochter nogal lastig ging. Alle draden en stof bleven plakken aan mijn handen, de draad ging niet makkelijk door het oogje van de naald, het spoeltje spoelde niet lekker. Dus ik besloot om het projectje maar even af te breken en mijn handen eens even in te smeren.

Vanmiddag moet ik naar mijn psycholoog. Al heb ik er weinig zin an. Ik zie niet zo goed meer de toegevoegde waarde van de inbreng van die psycholoog. Geen plan van aanpak. Iedere sessie lijkt hij verbaasd als ik iets vertel over zaken van vroeger, die iets triggeren. Of mijn financiele toestand. Of dan springt hij van de hak op de tak dat ik misschien ook wel iets aan mijn 'eetprobleem' moet doen. Geeft geprinte zaken mee over EMDR en komt er vervolgens helemaal niet meer op terug. Ik gedei niet zo goed op iemand die zo warrig is. Waarvan ik stiekem denk; goh....dat zou ik beter aanpakken!

Foto van Pixabay

Ik zie wel dat ik vooruit ben gegaan, maar wellicht heel arrogant (of hoogmoedig dat kan ook) zeg ik dat ik dat aan ondersteuning van vrienden heb te danken, net even een mooie zin, een lief kaartje of belangstelling voor me en ook aan mijn eigen inzet. Zoeken naar zachtheid, naar niet meer terug kijken naar wat is geweest of daar naar terugverlangen, maar vooral inzien dat er veel nog wel goed is. En hoe denk ik dat de rest van mijn leven eruit mag zien. Vertrouwen op mijn veerkracht en moed. En inzien dat ik wel verbonden ben met anderen. Maar die verbondenheid wel moet onderhouden.

Ik heb geen probleem met eten, juist het tegenovergestelde hahaha, dus ik ben al helemaal tevreden dat ik deze zelfingestelde 'vastentijd' redelijk goed doorkom - behalve een heerlijk stuk worteltaart in het Tropenmuseum met PourquoiPas verleden week. Daar zitten groenten in he....dan mag het :) :)

Goed opletten dat ik niet weer in de valkuil rol van oh lekkere broodjes, of lekker in de aanbieding bij de plaatselijke supermarkt...dan 'mag' het. Van wie?  Van mijn innerlijke verleider! Maar eten is meer een soort van dempen van emoties. Weg eten van frustratie, van verdriet, van pijn, van weet ik veel. Waar een ander een snuifje neemt of een fles leeg drinkt.

Gemixte hot pea-soep

Honderd jaar geleden, toen ik nog getrouwd was, ging ik met mijn ex-man naar Barcelona. Op bezoek bij een neef van hem. Die woonde in een wijk waar weinig toeristen komen. Zeg maar nul. Toen al. Daar woonden de mensen die geen officiele verblijfsvergunning hadden. Die onofficieel een woning uit onderverhuur hadden, of een kamertje. Die rotwerk deden, slecht betaald. Maar die altijd de hoop bleven houden dat er een kans kwam op verbetering.

Nu was ik al een aantal keren in de Bijlmer geweest in de K-buurt, in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw en dat was voor een Boertje van Buuten (nou ja, iemand uit de provincie, maar voor een Amsterdammer is alles buiten de Ring al een Boer) ook al een geheel nieuwe wereld. Letterlijk. Waar vrienden van mijn man op een professionele naaimachine thuis honderden rokjes in elkaar zetten voor een grote mode-keten. Die op dat moment beweerde absoluut niet van thuis-werkers gebruik te maken. Haha!! Hoe grappig.
Ook die plaatjes over de Bijlmer kwamen niet voor in het Toeristenblaadje over Amsterdam.

Ook nog in Londen ooit op bezoek bij een nicht van hem geweest. In zo'n soort flat waar onlangs een grote brand was. En een omgeving waarvan ik de troosteloosheid kon voelen, zien en ruiken. Wat een ontzettend naar wijf was dat trouwens die nicht van hem, die het predicaat moeder eigenlijk niet mocht krijgen. Maar ja..ongelukje.

Onlangs zag ik een documentaire op Vice tv (waar ik nooit kijk overigens) over rappers in Parijs. Rappers met roots in Senegal, Tunesie, Kameroen, Marokko. Het beeld wat een klein beetje uit de film Intouchables naar voren kwam. Ook weer een compleet 'nieuwe' en ook weer niet zo nieuwe wereld. Want wel bekend bij mij. Maar ik schat zo maar in voor de meesten die mijn blog lezen geheel niet.
Hard, rauw, maar ook gewone jongens die hun leven zin willen geven. Met weinig middelen. En zich boos maken om vooroordelen die er zijn. Soms terecht en soms niet.
Jongens en soms meisjes die misschien van uit huis weinig of te weinig meekrijgen. Of waarvan de ouders geen idee (meer) hebben wat hun kinderen uitspoken of de cultuur hebben dat zij in huis verantwoordelijk zijn en de politie op straat.

Frappant vond ik ook een interview in Trouw dit weekend met een van de hoofdrolspelers in De Luizenmoeder, Andre Dongelmans. Als je zijn naam leest vermoedt je niet zijn Ghanese achtergrond. Toen ik zijn hoofd zag, zag ik het direct.  Maar wat hij schrijft, hoe zijn moeder hem heeft ingeprent dat hij juist extra zijn best moet doen, dat is het mantra van heel veel ouders van vrienden van mijn kinderen geweest.

Mijn moeder heeft zich altijd extra aangepast: zorg dat je goed leert, je hebt een achterstand omdat je donker bent, dus je moet dubbel zo hard werken. Dat gold voor mij ook wel, maar mijn moeder heeft veel voorwerk gedaan: mij een Nederlandse voornaam gegeven en de achternaam van mijn stiefvader, bewust niet de Ghanese taal aangeleerd en ik leerde op school ABN spreken. Ik merk nog steeds dat als mijn mond opengaat mensen pas denken: oh, oké dan. 

En juist die vrienden doen het allemaal goed momenteel in hun leven. Door die opvoeding. En snappen hoe de samenleving in elkaar zit. Niet aanpassen aan, maar gebruik maken van. En dat de meeste mensen jou nog steeds zien als de schoonmaker. Ook in 2018.

Of aan mij vragen of die verhalen over donkere mannen waar zijn. En dan bedoelen ze niet dat ze zo goed kunnen schoonmaken.

Iemand met een allochtone achtergrond die het ver schopt, dat vinden wij niet normaal, dat vinden wij heel bijzonder! En dat zeggen wij dan vaak ook nog op een Juffrouw Ank toon.

Anyway, net terug van een lange wandeling. Daar hadden meer mensen zin in, want het was redelijk druk waar ik liep. De dijk die eerst altijd beschutting bood, was nu helemaal kaal. Alle bomen zijn gerooid. Iepenziekte. Maar nu met die 'schrale'  wind was het op sommige plekken Siberisch koud want de wind waaide zo je jas in. Nergens schaatsers te zien en de plekken in het bos die dicht waren - ik weet niet waarom, maar kennelijk vinden jongetjes dat leuk om te doen - werden met stokken weer opengeslagen. Of nog nooit ijs gezien haha!

Had het al snel warm genoeg en niet eens extra warm aangekleed. Nu een lekker kopje Winterthee maken. Gisteren liep ik tijdens het boodschappen te bedenken dat ik - misschien wel voor het laatst deze winter - toch echt wel Erwtensoep kon maken. Dus zo gezegd zo gedaan en met 2 sudderplaatjes onder de pan, want deze soep brandt snel aan is mijn ervaring en er is niets zo smerig als aangebrande soep.

Heerlijk dat ik straks alleen maar de soep hoef op te warmen. Kan ik na de thee nog even het werk-rokje van mijn dochter inkorten en smaller maken. Is bijna klaar. Tijdens de eindceremonie van de Spelen met de hand de zoom alvast gedaan. De rest kan beter met de naaimachine.

Vanavond komt op BBC1, om 20.30 uur, Hold the Sunset, een nieuwe serie met John Cleese, de tweede aflevering alweer. Hij wil ergens in de zon gaan wonen met zijn vriendin, zijn buurvrouw van de overkant en op het moment dat hij haar ten huwelijk vraagt denkt haar 50-jarige zoon dat hij na zijn scheiding gewoon weer op zijn jongenskamertje kan gaan wonen bij mammie. Weg plannen. Briljant hoe zoonlief gewoon de trap oploopt en verwacht dat alles nog net zo was en blijft als vroeger.

IJs zwijmel

Het schijnt Siberisch koud te worden dus kans op IJs en dus schaatsen en dus Elfsteden-koorts.

Toen dacht ik aan dit nummertje. Geinig zo'n witte rappert met een gestolen riff van Under Presure.
Voor diegenen die kunnen schaatsen; veel plezier!

Track & Trace

Mijn zoon gaat binnenkort een tijdje in het buitenland wonen. Omdat hem dat leuk lijkt en het nu nog kan (in verband met zijn werk). Omdat ik onderstaande berichten soms/altijd/vaak/regelmatig en dinsdag over mijzelf denk, vroeg ik hem hoe zijn sociale netwerk daar was.

Man bijt Hond maar dan andersom

Wat ooit ook Helen Fielding al beschreef in haar boeken over Bridget Jones, dat ze dacht dat ze op een dag gevonden zou worden, opgegeten door haar honden.

Mensen die veel sociale contacten hebben of een partner kunnen zich daar niets bij voorstellen. "Er is toch altijd wel iemand die je mist".

Maar dan moet je wel weten waar je ongeveer uithangt (oeps....nu krijg ik daar ook weer verkeerde beelden bij!).

Dus vertelde mijn zoon dat je op je i-phone de app "Zoek Vrienden" hebt en je zo kan zien waar hij uithangt. Of je telefoon dacht ik cynisch. Uiteraard moet hij voor het feit dat ik hem 'trace'  wel eerst toestemming geven, het is niet zo dat je zomaar ieder kan 'volgen'. Net als een pakketje kan je volgen waar hij zich bevindt.

Grappig is dat ik zijn telefoon nu Nederland zie binnenkomen. Werk is weer gedaan.

Best wel creepy, dat je zo gevolgd kan worden (wel met zijn toestemming en alleen als hij daar verblijft, om die ouwe moeder gerust te stellen). Echt iets voor stalkers. Misschien ben ik dat ook wel; stalkende moeder.

Ik vermoed zomaar dat over een tijdje demente bejaarden ook gechipt worden. Kunnen ze ook getraceerd worden, want die wonen dan natuurlijk ook nog thuis, want de zorg is dan nog meer ingekrompen en zelfredzaamheid is het hoogste goed. Mijn (demente) vader is zelfs uit een beveiligde gesloten afdeling weggelopen en werd kilometers verder aangetroffen.

En wij kunnen natuurlijk ook al via onze mobieltjes gevolgd worden. Waar je bent geweest, wanneer, hoelang. Of waar je hebt gepind. Wat je hebt aangekocht. Hoeveel. Hoe vaak. Of via je OV-Chipkaart; waar reis je en wanneer.  Om 'onzichtbaar' te zijn zou je weer terug moeten naar cash geld, nooit gefilmd worden door camera's in stad en land (dus ook weten waar ze hangen) en ook geen mobiel bij je dragen, of iedere keer je simkaart verwisselen. En die anoniem kopen of laten kopen.
Je zou van minder paranoide worden. En dan ben ik nog niet eens gechipt. Denk ik.

Net Kjeld Nuis goud zien winnen op de 1000 meter. Na een valse start. Meesterlijk dat je dan toch jezelf nog weer kan herpakken.

Goud!

Mijn donkere was hangt al aan het rekje en mijn salade staat klaar, dus zo eerst maar eens verantwoord lunchen.

Heb me vandaag voorgenomen om geen 'lastige' dingen op me te nemen. Die gemeente van mij die mag ik volgende week ook weer track & tracen, vandaag heb ik er geen zin in. En trouwens; de verantwoording voor het juist afhandelen ligt bij hen.

Vanmiddag ook maar weer eens verder met de online training; Zelfliefde en Compassie. Wie weet wordt het nog wel eens iets.

Energie bijtanken

De avond tevoren had ik nog diverse, zeer ingewikkelde reisschema's online bekeken hoe ik op de goedkoopste manier naar het KIT - Tropenmuseum kon reizen totdat ik doorhad hoe ik mezelf gek aan het maken was.

Een uur extra reizen om een of twee euro of zo uit te besparen? Kom op zeg! Je krijgt je bonus van de Energiemaatschappij terug, dus laat even de zuinige vrouw thuis. Buiten dat; ik merkte dat ik hoge stresslevels kreeg van alle overstappen die ik moest doen - zou ik het wel halen, wist ik waar de bushalte was, hoe lang liep ik daarover -, terwijl het ook in 4 x overstappen kon. 2 x Bus, trein, tram. Klaar. En met mijn goedkopere dagritkaart voor/van de plaatselijke busmaatschappij kon ik sowieso al een heel eind komen en besparen.

Blij dat ik zag hoe ik mezelf in de stress draaide en ermee op kon houden. Maar slecht geslapen, kramp in mijn bovenbeen en de dag dat ik met Pourquoi Pas de afspraak had stond ik nogal duffig op. Wat me enorm hielp was naar de bushalte lopen met in mijn hoofd de zelfbedachte mantra: Ik ga wat leuks doen, ik ga wat leuks doen, ik ga lekker wat leuks doen!!

(Ja lacht u maar).

Mijn dochter appte me dat ze ziek thuis was en niet naar haar werk kon daardoor en als ik zin had, kon ik na het uitje wel bij haar eten. Moest ik ook nog even nadenken of ik dat wel 'aankon' met mijn energiepeil van een droog druifje. Maar ik wilde haar graag een hart onder de riem steken en mijn lieve kleindochter weer even knuffelen, dus ik reageerde met een blij 'ja, leuk'. Ik was tenslotte in haar buurtje bijna.

En wat heerlijk om Pourquoi Pas weer te zien en te spreken. Te luisteren naar haar altijd interessante kijk op de zaken en wat er momenteel speelt in haar leven. En haar wijze raad te horen. Dat doet me altijd zo enorm goed. En trouwens....die buurman die een tijdje terug  zei dat ze dikker was geworden heeft een brilletje nodig!!! Ze is prachtig. Dikker?? Haar haar misschien.

Het Tropenmuseum is nog net zo mooi als ik me herinnerde. Ooit stond ik daar op een seminar, dus ik liep op die ingang af, maar die is alleen voor events. Niet voor bezoekers. Tsja. Gelukkig vond ik, op tijd, het restaurant, waar ik Pourquoi Pas trof.

Wat ik het leukste vond was de tentoonstelling over het modegevoel in Afrika.  Met de mooie waxstoffen van Vlisco uiteraard. Ooit kocht mijn ex-man die rechtstreeks bij de fabriek en dan heb je het niet over een metertje stof, maar een hele batch van zeker 12 meter. Alles met het label Vlisco op de zijkant. En ieder motief heeft weer betekenis. Leuk om weer te zien. En ik zag nog een foto van een vriendin van mijn dochter. Dochter wist al dat ze daar aan meedeed, maar had het als een verrassing voor me gehouden omdat ze wist dat ik naar het museum zou gaan.

Daarna door met - na met mijn stresshoofd even diep moeten nadenken waar ik me ook alweer bevond in Amsterdam als een boertje van buuten me orienterend en hoe ik bij mijn dochter moest komen - de bus en een andere bus, die wonderwel heel goed aansloten op elkaar en zo trof ik mijn dochter snotterend en hoestend in bed aan en haar dochter slapend naast haar.

Beetje de keuken voor haar opgeruimd en schoongemaakt, de vaatwasser uitgeruimd en zij had nog net energie om te koken en ik hielp om de bodem van de quiche in de vorm te doen. Hoe ik ook vroeg of ik verder nog wat kon doen, dat hoefde niet. Kleindochter at met smaak van de geprakte quiche met lekkere verse groenten en zalm. Niks potjes.

Nu ze loopt is de wereld een grote ontdekkingsreis en ze had in een keukenkastjes de plastic bakjes ontdekt. Wat leuk zo'n dekseltje om mee te spelen en lekker op te bijten. Veel leuker dan het duurste speelgoed! En telkens toch weer aan de laatjes zitten. Schoonzoon had wel van die beveilingshaakjes gekocht, maar omdat het allemaal laatjes onder elkaar zijn, kon hij ze niet bevestigen.

Iemand een idee hoe je dat kind-vriendelijk/veilig maakt?

Ik was wel redelijk afgeknoedeld toen ik laat in de avond thuiskwam, maar dacht dat ik de dag erna wel kon bijkomen. Het aanbod van Pourquoi Pas om naar haar crea-middag te komen, sloeg ik af.

Al vroeg appte mijn dochter me dat ze zich nog steeds niet lekker voelt, beetje koorts en ze baalde dat de dreumesmelk op was en haar man dat niet had gehaald gisteren en het laatste pak stond bij zijn moeder, die regelmatig oppast.
Tsja...veel mannen 'zien' dat soort dingen niet. Oh...zijn de luiers bijna op? Oh hebben we geen eieren meer in huis.
Dus zou ze met haar zieke hoofd en haar dochter, toch weer de deur uit moeten om die melk te halen.

En dus bood ik aan dat ik wel een pak zou halen en het dan 'even' bij haar langs zou brengen. Dat 'even' met openbaar vervoer en dan nog een pittstop bij de winkel waar ze dat spul verkopen (en nadenken wat dan de efficienste route is) betekent 2 uur onderweg, maar ik heb toch niks anders op de agenda staan en ik vind het fijn om haar te kunnen helpen. Vooral omdat ik al zo lang het gevoel had dat ik maar een Oma van niks was. Mijn gevoel, want mijn dochter zegt juist dat dit niet zo is.

Had de sleutel mee van hun appartement en ze lag nog in bed. Ze had haar dochter een lekker fruithapje gegeven van vers fruit, dus niet dat ze 'niks' te eten had. Een lekker yoghurtje gaat er ook goed in. En haar dochter lust alles, dus dat scheelt. Geen enkele groente die ze niet lust. Heerlijk toch!

Enfin; ik bood aan haar bed lekker fris op te maken en daarna kon ze even rusten. Of ik nog wat kon doen. Nou ja..de was opvouwen misschien? En ik zag dat de slaapkamer ook wel even gestofzuigd kon worden. Dus ook 'even' gedaan. Het bed was weer schoon, de slaapkamer ook, was uit de droger opgevouwen, nieuwe was in de wasmachine, de huiskamer even gekuisd en daarna heb ik kleindochter mee naar buiten genomen, dan kon haar moeder even rustig slapen en misschien kleindochter ook nog wel, want die was net een stuiterballetje; niks slapen - lekker overal aanzitten, en lopen en lopen en hahah...kijk alweer een plastic dekseltje!  He...oma...oma...ik kan echt wel dit kastje open doen hoor!!

Maar jemig zeg...ik ben echt uit het "hoe doe ik een kind in een wandelwagen" en "Hoe doe ik snel een jasje aan en wantjes en muts en dasje". En hoe werkt een wandelwagen, hoe kantel je 'm rechtop.

Muts af, wantjes uit....brrrrrrrr wat moet die sjaal om mijn nek Oma!!

Ik zweette al peentjes (sowieso, want ik heb mijn kachel nooit heel hoog en dan lijkt alles warm) voordat we in de lift waren. Maar toen....oh wat een genot.

Oma aan de wandel met kleinkind. Ik viel in de buurt geheel niet op, maar ik denk dat ik een soort van stralend sterretje boven mijn hoofd had, want wat was dat heerlijk....Ik ging nog even een winkel in, want ik zag dat er wat dingen op waren en dan hoefde mijn dochter de dag erna niet weer erop uit en hahah...ik vond het gewoon grappig samen met haar, want ook in de winkel werd alles bekeken, de wanten uitgegooid, de muts uit de wagen gegooid, de das lag ook al snel af....je moet ogen in je rug hebben met zo'n kleintje. En ik dacht weer terug aan wanten aan een touwtje, door je jas heen - waar ik als kind zo'n hekel aan had...nog niet zo'n slecht idee!

En nog steeds viel ze niet in slaap en pas toen ik haar straat inliep, toen sukkelde ze in slaap. Genoeg gezien.

Thuisgekomen voorzichtig haar slapend in haar bedje gelegd. Maar ze werd al snel wakker. En poepte wel 4 luiers vol daarna. 4!!

En wat ik heel erg leuk vond om te zien hoe ze al meedoet met Baby-tv en haar neusje aanwijst of haar oren bij het aloude "Hoofd, schouders, knie en teen".  Of lekker staat te dansen bij de muziek. En dan zich weer op Nijntje stort om te spelen. Of op de bank klimt. En eraf dreigt te storten, maar net niet. En altijd lachen.

Ondertussen nog een wasmand met een bonk wasgoed opgevouwen. En al mijn 'goede raad' voor me gehouden.

Had me voorgenomen na de spits weer naar huis te gaan, als mijn schoonzoon weer thuis was. Want ik voelde wel dat ik een beetje op was, als een uitgeknepen tube.

He...ik had vandaag de tijd om weer bij te komen, dus niks om me druk over te maken. Niks.

En zo is het precies. Sliep wat langer dan normaal, maar wel wat onrustig, maar ook niet erg. Er zit niemand op me te wachten.
Haar gewassen, lekker gedouched en leuk om het schaatsen te zien nu en alweer Goud. Ik hoef niets, maar mag wel wat. En dat is het hele verschil tussen stressen en ontspannen.