Groen

Gisteren nog even met mijn broer gefacetimed. Nieuw huis gekocht in het hoge Noorden (dat land grenzend aan Rusland) en hij moest wennen aan het feit dat hij nu elke dag uren sneeuw aan het opruimen is. Woon je in een appartement in de stad, dan doet de huismeester dat (nou ja, in zijn soort appartement). Maar de straat en je erf hou je schoon. Met een metertje sneeuw per dag moet dat ook wel. 

Op het platteland moet je dus zelf aan de bak. Met een sneeuwschuiver waar je U tegen zegt. Niet te vergelijken met die dingetjes die hier weg staan te roesten (heeft u sneeuw gezien deze winter?). En morgen weer, want het blijft sneeuwen zei hij. Sportschool niet nodig. 

Las trouwens in mijn wekelijkse overzicht van de meterstanden dat het vorig jaar in april hier nog gesneeuwd heeft. Het kan nog wel dus.

Alweer een zonnige dag (zo fijn na al die grauwheid en regen en keiharde wind). Dus koffie in de tuin gedronken en die tuin die riep mij.... Aan het werk!

Nog wel even zonnebrand op gedaan. Zo veel voldoening geef buiten bezig zijn. De maagdenpalm bloeit en kruipt werkelijk de hele tuin door. Dat is nou ook weer niet de bedoeling, maar werkt wel goed als bodembedekker. Maar wel in toom houden dus. 

Alle zichtbare kattendrollen verwijderd uit de tuin. Lekker werkje. Not. Maar ja...'t mot he.

Gras was erg lang, maar de ondergrond te zompig om nu al te gaan maaien. Lekker maar 'even' met de handknipper gedaan. Blaar op hand, maar dan weet ik in ieder geval dat ik lekker fysiek bezig ben geweest. En daardoor even aan niks anders dan gras en knippen dacht. 

Heilzaam. Groene therapie!

Daarna nasi (las een nostalgisch recept bij Bertiebo) van bloemkoolrijst gemaakt. Lekker! 

Hoe was jullie weekend?

Oppervlakkig

Altijd verbaas ik me erover dat het hier zo prachtig mooi weer is, ik daar oprecht blijer van word, uitkijk naar lichter weer en dan even de koppen snel van kranten en andere media over dat een paar honderd kilometer de pleuris is uitgebroken. 

Mag ik me dan verheugen op lente-weer? Is dat, zoals iemand anders al schreef, niet te oppervlakkig. Ben ik misschien dat gewoon ook wel. 

Toen ik jonger was, maakte ik me heel kwaad over het feit dat in een land ook oorlog was uitgebroken, de bevolking uiteraard de dupe was en hier feesten we vrolijk verder. Of een ramp met een veerboot, maar ach ver weg, dat gebeurt alleen daar...dat zijn 'ze' gewend.

In mijn klas op de middelbare school was ik voor mijn idee de enige die nadacht over wat keuzes betekenen. De anderen praten hun ouders vooral na. Dat was ook nog de tijd waar je als protestant je kinderen naar een Christelijke school stuurde en zelfs naar een Christelijke voetbalclub (konden behalve goed voetballen ook zeer goed schelden). Dus je bubbel was klein. Ik kwam niet in aanraking met andersdenkenden tot ik in een andere stad ging wonen en ging werken.

Later toen ik meer kennis opdeed van andere levens, andere culturen, andere politieke meningen, merkte ik nog steeds dat de meeste mensen het geen zak uitmaakte wat er elders gebeurde. Zolang het hun leven niet aanraakte...maakt het niets uit; kunnen we toch niets aan doen. Wat misschien ook waar is. Wat kan ik als burger doen aan een leider in Rusland?

Niets is er veranderd. Alleen dat nieuws er sneller is. Soms live. Kan je lekker achter de ochtendkoffie meegenieten van de inname van een stad. Gezellig. 

Wat ook gezellig is, is genieten van werkelijk een enorme doos met heerlijke spulletjes die per post werd bezorgd. Moest enorm lachen toen ik zag dat het om 1 klein ding ging..maar ach er kwam 'meer' bij. Meer??? Dat is een understatement! De postbezorger kreeg er een hernia van.

Maakt me ook blij en dankbaar. 

Kocht nu eens wel een bosje bloemen voor mijzelf (en stond echt nog even in twijfel, want vond het toch wel uhm...kostbaar). Maar elk jaar vind ik ze weer zo mooi en bijzonder. Dus toch maar wel. Wat al die andere jaren kocht ik ze dus niet. Want dat kon niet of ik gunde het mijzelf niet. Vanwege te oppervlakkig.

Die bolletjes stonden al weken en nu eindelijk komen ze uit! Mogen na uitgebloeid te zijn in de tuin. Hoop voor volgend jaar nieuwe ronde. Die gouden takken zijn nog uit een boeket dat ik kreeg voor de Kerstdagen van mijn broer. Mooi en decoratief. Hergebruik is altijd fijn. 

Wolken, storm en onrust

Kleding nodig

Aangezien 'we' binnenkort weer vaker op kantoor worden verwacht en ik maar 3 (winter)broeken heb, moet ik dus er nog minimaal eentje bij kopen. Vind ik zelf dan. Want ik werk 4 dagen in de week. Voor de variatie en voor als er 2 in de was zitten. Heb geen droger, dus dat kost wat langer droogtijd (in de winter en in de zomer geen idee; dan zit ik op mijn werk overdag en ga geen was buiten hangen. Mijn tuin is nog steeds niet voorzien van een tuinpoort, dus voelt niet veilig daar iets op te hangen (hahah...nu moet ik echt even om mijzelf lachen: WIE zou er een broek zo groot willen jatten????? Kom op zeg! Ja, tenzij ze een tent nodig hebben met  ruimte voor 2 palen). Anyway; niks gekocht, nul inspiratie merk ik. 

Maar eerst wat dingen doen die zichtbaar resultaat geven. 

De was gedaan

Gestofzuigd

Administratie gedaan

Aan de tuinkant de ramen gelapt en gezeemd (heeeeeel direct zichtbaar resultaat vooral met de zon erop, wat een zand was erop geblazen!).

Bless the House gedaan (weer een stuk, elke dag wat).

Post op de brievenbus gedaan

Een maand administratie van mijn werk versnipperd en veilig weggegooid.

En mooi weer - eindelijk - direct de schuurmachine te horen in de buurt. Of de hogedrukreiniger. In ieder geval zo'n dolmakend indringend laag geluid (en dan hoor ik nog voor geen meter he).

Dus de tuin in, alle palen in de tuin waar klimop overheen en omheen groeit lekker gesnoeid (he...hallo kattenbak! Hele tuin onder de drollen!). Heerlijk buiten in de zon bezig, met fysieke arbeid. Heel goed voor me (zeg ik altijd achteraf). Beter dan shoppen of op een andere manier nutteloos geld uitgeven. 

Maar NU genieten van de mogelijkheid om buiten te zijn. Morgen kan het zomaar weer snertweer zijn (oh...dat heb ik de hele winter nog niet gegeten of gemaakt).

Nog heel even zitten lezen in de tuinstoel, met het laatste kopje koffie van die ochtend. En het laatste restje zon voor vandaag, want ik zie al heel wat wolken binnen komen schuiven. 

Wat zalig, de zon op je hoofd, weten en begrijpen dat er altijd wel een keer zon en licht komt. Altijd.

Hoe grauw het ook lijkt.

De verschrikkelijke jaren 80

 Blijf ervan houden. Vooral de muziek.

The Tinder Swindler

Leuke waarschuwing dat niet alles goud is wat blinkt. En dat sommige mensen professionele leugenaars zijn die precies weten hoe het spel gespeeld wordt. Weten hoe je speelt dat je empathisch overkomt, maar dat niet zijn. Hun doel is alleen een volgend slachtoffer vinden om hun spel verder mee te spelen. 

En die zijn er genoeg.

Schuilen voor de storm

 This life will never be without storms. Stop fearing the storm. Build your inner shelter.”

Yasmin Mogahed

Mooie tekst en die had ik even hard nodig. Na een tijd waarin ik te vaak aan mijzelf twijfelde. Zie ik het wel goed, was ik een goede moeder, ben ik een goede oma, doe ik dingen goed, ben ik het niet zelf die niet past op mijn werken overal, die een stoorzender is, ben ik wel leuk, aardig, professioneel en goed genoeg? Tot aan: kan ik nog wel autorijden? Snap ik dat nog? (jahahaaaaa....ik kan het nog en parkeer nog prima achteruit in in het parkeervak voor mijn deur).

Het hele repertoire kwam voorbij. Alsof mijn zelfvertrouwen verdwenen leek te zijn. Alsof ik mijn moeder hoorde zeggen dat alle Citroenen dement worden en kunnen niks. De kant van mijn vader dus. (Even ontnuchteren; ja ik ruik nog pindakaas en ja ik kan nog een klok tekenen op 10 voor 2).

Stop!

Terug naar de basis. Zorg goed beter voor mijzelf; anders kan ik dat ook niet voor anderen (wat ik kennelijk graag wil; een betrouwbaar iemand zijn). Wees dus ook betrouwbaar voor jezelf. Ook al voel je niet dat je dat waard bent. Soms tot het punt dat ik liever helemaal maar verdwijnen wil. 

Zoek naar de dingen die energie geven. Waar je altijd blij van werd. En wordt.