Netflix aanrader: Uncoupled

Leuke verfrissende serie en niet al te lang, heerlijk om even te bekijken bij regenachtige weer. Mooie lijven, fijne straatbeelden van New York ook en lekkere venijnige humor. 

Aardbeien op beschuit

De conducteur gaf aan dat hij ons geen prettig weekend durfde te wensen, omdat ProRail zo'n korte trein had ingezet. Dat was weer de hele weg staan in de intercity. Heel veel mensen moesten staan. Er mocht zelfs in de eerste klas gezeten worden, maar ook dat gaf niet genoeg ruimte. En omdat iedereen zo opgepropt stond en er heel veel mensen met hele grote zware koffers bij het eindstation eruit moesten om ook over te stappen, lukte het me niet om de volgende trein te halen, die helemaal aan het eind van het perron stond. Was het ook een beetje zat. Om te rennen en haasten. 

Nou, laat maar, pak ik wel een boemeltje. Was sowieso al later dan normaal. Dus maakt allemaal niet meer uit. Nog even iets proberen af te ronden op mijn werk, maar ook daarvan merkte ik dat mijn concentratievermogen niet genoeg was om het correct te doen, dus doen we na het weekend wel. Krijg niet genoeg betaald om zoveel structureel extra te werken. 

En dan precies 12 uur onderweg van de ochtend tot aan de avond. Joehoeeeee. Not.

Inspiratieloos qua avond-eten. Rook wel overal dat de BBQ aanstaat her en der. Leek me allemaal heel gezellig en daar zit dan niet iemand alleen te roosteren. Uiteindelijk volkoren wraps met salade, paprika, restje komkommer en wat stukjes Falafel. Voortaan dus dit soort lange dagen beter voorbereiden.

Beugel BH uit net als oorbellen, relaxkleding aan en lekker even niks. Maar dat doe ik al lang. Niks. Wat ook weer rete-saai is. Rond 22.00 uur duik ik al mijn bed in, de aflevering van Vera is leuk, maar ik heb slaap nodig. 

Vanochtend besloten dat ik de dag opgewekt en vrolijk wil starten. Was in de machine, mijzelf onder de douche en daarna een ontbijtje met aardbeien op een beschuitje en koffie met opgeklopte sojamelk. Lekker buiten in de zon, met zelfs 2 zaterdagkranten (eentje van een aanbieding). 

Afbeelding van 💙♡🌼♡💙 Julita 💙♡🌼♡💙 via Pixabay 

Lees het interview met Els Rozenbroek in de Volkskrant van dit weekend, die aan het einde van haar dagen is en luister ook nog naar de podcast van Saar. Mooi als je zoveel liefde om je heen voelt als je sterven gaat. Maar ook dat je in zo'n fijne omgeving dat kan en mag doen. Dat die hospices er zijn.

En met deze vrolijke noot, haast ik me naar boven en ga lekker buiten de was ophangen. Het kan, ik kan het en zo droog. Ook iets waar ik altijd tevreden en dankbaar voor ben.

De simpele dingen van het leven. Maar zijn ze er niet, dan waardeer je het pas. Merk ik.

Flex

Omdat ik nu elke werkdag op mijn werkplek wordt verwacht, nam ik een maandabonnement voor en de treinrit bij de NS en voor de busrit bij de plaatselijke bus-aanbieder. Dure grap, maar gelukkig worden de kosten op basis van OV volledig vergoed. 

Vond het raar dat elke keer als ik incheckte bij de NS-poortjes er stond "reizen op rekening". Zou verwachten dat ik iets zou zien van 'abonnement'. 

Kreeg al visioenen van een hoge rekening achteraf, want met het aangaan van dit abonnement verviel het oude, vooraf te betalen met korting. Die optie bestaat niet meer en eenmaal eraf, kan je niet meer terug naar de oude situatie. Dus alleen maar Flex kan je zijn met de trein.

Afbeelding van Alexa via Pixabay 

Toch maar even gebeld, want de uitleg bij het aangaan en bevestiging van het abonnement was me niet helemaal duidelijk hoe dit werkt in combinatie met het reizen met de bus en dat aparte abonnement.

"Oh..ja, bij zo'n soort abonnement (dat Flex-achtige) gaat de NS voor. Dus dat betekent dat u voor de bus of metro ook achteraf zou moeten afrekenen. Dus moest ik die Flex eraf laten halen, zodat mijn busabonnement wel gespot werd en mocht ik buiten de vaste abonnement route voor bus of trein gaan reizen, dan was het advies om daar toch ook saldo voor op de OV card te laden. Want dat was nu teruggeboekt. 

Dus ook maar daarna direct gedaan. Moet ik met spoed richting mijn moeder of zo, dan kan dat.

Leuker kunnen ze het ook bij de NS niet maken. Ik wil graag controle houden vooral of ik zo'n reisje kan maken en stort dus wel geld op de card, zodat ik zeker weet dat ik niet 'opeens' nog een rekening krijg waar ik geen rekening mee had gehouden. Oh ja...even naar ....gereisd. Helemaal vergeten.

Heb ik verder ook nog digitale kaartjes van een aanbieding hier in de regio. Dat iedere busrit maar 1,50 kost. Die staan dan weer op mijn telefoon en was al drama omdat de scanner tot 4 x toe niks kon lezen. En ja, op de hoogste helderheid gezet mijn telefoon. En de chauffeur het wel geloofde en ik kon gaan zitten. Het gaat dan om een setje van 6 kaartjes. Had ik voor de vakantietijd aangeschaft, dan kan ik relatief goedkoop met de toeristenbus naar de hoofdstad.

Soms word ik wel moe van mijn gedoe. Laat toch! Maar wil echt grip op mijn geld blijven houden en "laat toch" zou een extra rekening van rond de euro 400,-- betekenen, dus daar wil ik wel even voor aan de telefoon hangen. Heeeeeeeel lang in de wacht.

Maar ja; toch geen leven.

Administratie weer bijgewerkt. Werd van de week nog een beetje uitgelachen toen ik tijdens een demonstratie van een soort administratie/budget software app vroeg op welk platform dit werkt en tot hoe oud men nog ondersteunt. Nou....wie heeft er dan nog zo'n oude telefoon! Tsja. ik dus, sprak de zuinige oude muts. Dat onze cliënten helaas hun geld maar al te graag aan de nieuwste mobiele telefoons uitgaven en dito dure abonnementen, betekent nog niet dat dit ook verstandig is. En dan mensen die dit niet willen toch op kosten jagen, want de software ondersteunt deze oude meuk niet meer. Maar goed; het interesseert mij niet echt of ik model 3 of 300 heb, als alle apps die ik echt nodig heb, maar werken. En dat doen sommige niet meer, dus ik moet wel upgraden binnenkort. 

Bracht mijn nieuwe schoenen die toch niet echt goed zitten, want schuurplekken, toch terug. Dat bedacht ik dus gisterenavond. Niet het er maar mee doen. Dat het beste is om ze terug te sturen. Wat moet ik met 'bijna goed' of erger dat ik denk 'goed genoeg'. Nee, neee, neee. Niet doen. (Komen al die jaren dat ik moest doen met de schoenen van nichtjes en vooral moest horen dat het zulke dure schoenen waren).

Was ik eigenlijk te laat mee gaf de heer achter de kassa van de fysieke winkel aan. Wel 1 hele dag. Gaf aan dat ik werk en niet eerder gelegenheid had. Gelukkig had ik de factuur en de doos bewaard. En uiteindelijk, na nog een keer horen dat ik eigenlijk te laat was (onschuldig blijven kijken en blijven denken dat ik ze terug wil sturen!), mijn geld terug. (Computer says no denken helpt ook).

Nog gekeken in andere winkels voor schoenen, maar had niet echt zin om te gaan shoppen en al helemaal niet in schoenen passen. Nooit eigenlijk hahah. Daarom heb ik ook niet een heel groot assortiment schoenen. Ook een beetje moe, want slecht geslapen, een paar keer kramp in mijn kuit gehad. 

Heerlijk vooruitzicht dat het straks weer weekend is. Niet zo vroeg op en niet op de klok kijkend hopen dat deze trein ook niet te kort is, er helemaal niet is door te weinig personeel. Dus geniet ik dan maar van de ene keer met de boemel, de andere keer met een intercity, een beetje varieren. Omdat het kan. 

Drukke werkdag en dan ook nog eens een bespreking waarvoor ik moest reizen en aangekomen bleek dat degene die de vergadering had belegd ruim een half uur later kon. Pfffffff.. Voor niets gehaast. 

Bloot

Nam uit de bibliotheek het boek Bloot van Ted van Lieshout mee. Mooie voorkant dus die interesseerde me en wat ik even kort ervan las (even bladeren en kijken of het pakt) leek me het wel wat.

Op het voorblad stond ook dat hij een blog heeft en voor ik het wist was ik als Alice in Wonderland zijn blogwereld in gedonderd. Wat fijn veel leesvoer! Wat houd ik toch van lezen, of eigenlijk, afdwalen uit de werkelijkheid (dat zal het wel zijn).

Aanrader dit boek. 

Anderhalve week

Niet een paar dagen zoals eerder aangekondigd, maar anderhalve week omrijden of er veel langer over doen over mijn woon-werktraject. Lekker dan! En nee, ik word elke dag op mijn werkplek verwacht, dus thuiswerken is geen optie. 

Dus laat thuis vandaag, maar daar had ik al rekening mee gehouden. Zo vroeg de deur uit, betekent dus ook nog vroeger de wekker en nog vroeger de deur uit dan normaal. Pffffff...

Drukke dag vandaag, veel dingen regelen die de stagai oh nee, de junior medewerker was vergeten te doen of half had gedaan. En uiteraard nog een spoedgeval. En ondertussen goed kijken wat prioriteit heeft, dus echt gedaan moet worden of even kan wachten.

Ben helemaal klaar nu; maar moet echt nog wat preppen; wat doe ik aan morgen en wat neem ik mee voor de lunch. 

Had niets voorbereid qua avondeten, maar toch iets gezonds maken. Hop...aan de bak jij! Lekker snijden die groenten en daar komen de vitamines al aan!  

Afwassen, alles klaarzetten voor morgenochtend, alle planten buiten water geven (daar kwam ik vanochtend niet meer aan toe; moest wennen aan vroeger weg). 

Nog even naar die B&B eigenaren die de liefde van hun leven zoeken kijken; fijn blik op oneindig, verstand zat al op nul en dan zit deze dag er ook alweer op. 

Alles weg!

Alles weg. Om moeder Smit te citeren. Had een heel blogje geschreven over totaal non-interessante zaken van hoe ik vrijdag laat uit mijn werk thuis kwam. En in de trein las dat ik maandag en dinsdag via een andere route op die tijden moet reizen. Ontspannen kon omdat er die avond niets hoefde (uhm...ik heb gewoon de fut niet om een hobby op te pakken, iets leuks te doen of wat dan ook). Hoe doen jullie dat?

Iedere keer schreef ik een stukje erbij. Maar toen:

Dus maar weer opnieuw beginnen.

Zaterdag zei ik tegen mijzelf dat er ook niets moest en daardoor ik zin had om al vroeg in de ochtend de voortuin flink te snoeien. Strakke lijnen, dan lijkt het nog wat. Maar soms verlang ik naar een tegeltuin. Met 1 pot in het midden. 

En in de middag bedacht dat ik niemand sprak of zag zo, door thuis te blijven (dat doe ik dus zelf, want zou niet weten wie er zin heeft in mijn gezelschap). Las een mooi boek van Ted van Lieshout en herkende mijzelf in de anonieme e-mailer. 

Dat die ander iets in jou ziet, wat je totaal niet kan waarmaken. Op papier lijk je leuker en energieker, interessanter (oh ja en slanker) ook dan in het echt. 

Maar ook wat ik op mijn werk meemaakte deze week en waardoor ik kort wel de zin zag van waarom ik op die plek zit en dit werk doe. Een vrouw die liever voor de trein zou willen springen, ze zag er geen gat meer in; teveel geldzorgen. Toen ze na het gesprek met mij naar huis ging en ik vroeg hoe haar stemming nu was, was ze iets rustiger en zag wat licht aan het eind van de tunnel. 

En dan in mijn achterhoofd collega's horen zeggen dat het hun eigen schuld is. Werkelijk zo empathisch als een gebakken ei! Nog net niet zeggen dat ze stom zijn of dikke bult, dus eigen schuld.

En natuurlijk hun kostje is gekocht, echtgenoot, waarvan er ook nog bij gezegd moet worden dat hij een riant inkomen heeft, 2,4 kinderen, eigen huis, allebei een auto, natuurlijk een paar keer met vakantie kunnen. En nul ervaringsdeskundigheid.

Pas op trouwens voor de midlife crisis, dan komt dat jongere vriendinnetje en hoppaaa...

Alles weg!

Anyway; alweer een sollicitatiebrief eruit gegooid; beter gekeken of dit aan mijn eisen voldoet en niet alleen kijken naar Zorgen Dat Ik hier weg Kan (alsof alles in mijn werk slecht is. Dat is niet zo.

Snap uiteraard ook wel dat er overal wat is (te mekkeren). En houd er ook rekening mee dat er ook zeker wat aan mijn houding ligt. Vind mijzelf nogal verongelijkt, zurig en zeikerig. Alsof het nooit goed genoeg is voor mijn 'hoge' eisen. Als ik de baas zou zijn van het journaal... ik ben niemand daar, te vervangen door de simpelste mbo stagiair).

Dan nog de F1 bekijken. Op de laptop, met geluid van streamingdienst uit, F1 radio aan, voor commentaar een forum open hebben staan en dan ook nog eens om te checken of alles synchroon loopt via nu.nl naar het F1 live blog kijken. 

Altijd fijn. En Verstappen wint ook nog eens. Joehoe!

Grote salade gemaakt. Allemaal verse zaken erin. Afwas braaf gedaan

Kleding voor de werkdag hangt al klaar; hoef ik daar niet over na te denken. Lunch ook alvast gemaakt en staat klaar om zo te grijpen. 

Nu nog even ontspannen voor de werkweek weer begint.  Zomergasten begint ook weer met Humberto Tan als eerste gast. 

Morgen extra vroeg de deur uit vanwege werkzaamheden op mijn OV traject, dus omrijden. Gelukkig maar een paar dagen. 

Kaarten

Moest de kaarten direct op tafel leggen tijdens gesprek. En een nogal vreemde vraag, want ik ga (uiteraard) alleen aangeven wat ik zou willen verdienen. Wat ik nu verdien (dat was de vraag) is namelijk nogal weinig. Vind ik. Net pas na 1,5 jaar een salarisverhoging gehad en dan nog alsof het uit eigen zak moest komen.

Afbeelding van OpenClipart-Vectors via Pixabay 

Maar 'voelde' dat dit wel een struikelpunt zou kunnen worden. Maar verkoop ik mijn huid te goedkoop, dan kan ik nooit meer spelen/onderhandelen en er wat afschaven en dan uiteindelijk nog steeds uit te komen op iets meer dan nu. Net afdingen op de markt. Geen CAO, geen schalen, geen automatische verhoging aan het einde van een jaar. 

Beschouw het maar als een oefening in gesprekken voeren en tsja...klinkt arrogant, maar kan het nog steeds (Ben natuurlijk ook niet voor niets heel lang verkoper geweest). 

Viel in slaap op de bank na het eten, dus opeens wakker en een uur kwijt en ja, even zo'n gesprek tussendoor doen, zoveel heen en weer reizen en op de tijd letten, dat vreet energie. Passen en meten. Niks aan mijn werk kunnen doen verder, hooguit nog een uurtje daarna, maar er liep nergens bloed uit, dus kon wel. Plus zeiknat geregend. Plus zeer onhandig te bereiken met OV. Met de auto niet, je bent er zo. En gratis parkeren ook nog. Boemeltje komt 2 x per uur langs en die had ik op 10 minuten na gemist. Dus stond lang te wachten. Toen maar gaan lopen en vond (al eerder op google maps gekeken) een achteraf straatje via via via ik de grote weg bereikte en de directe bus naar huis. Niet fijn om dat elke dag te moeten doen schat ik in.

Heb geen auto en met een nog lager salaris is dat al helemaal niet te betalen. Nee, moeten we maar niet meer doen. Doorzoeken denk ik dus maar. 

De energie is nu een beetje op. Alsof ik een leeggelopen ballon ben. Gelukkig nog maar een dag werken en dan weer niks. Wat in alle opzichten klopt.