Kleinkinderen te logeren dit weekend, dus even druk met leuke dingen met ze doen. Al merk ik dat ze ook heel goed samen kunnen spelen en hun fantasie volop gebruiken. Hoef dus niet zoveel te sturen en te regelen. En te verzinnen. Het is fijn dat ze ook in de tuin kunnen zijn, maar merk dat ze dat niet echt gewend zijn.
En naar de speeltuin om flink te bewegen, schommelen, glijden en alles wat ze kunnen verzinnen. Het hoeft dus allemaal niet heel uitgedacht te zijn of naar grote events te gaan of naar grote speelparken of bergen duur speelgoed te geven.
Juist in het kleine kunnen ze heel goed genieten. Alle planten in de tuin met de gieters van water voorzien.
Heel leuk om te zien.
Voorlezen uit het Sinterklaasboek van Charlotte Dematons. De oudste leest de jongste voor. En vooruit ook nog maar haar Alfabet boek.
En plakken en knippen uiteraard. Ze storten zich direct op het papier.
In de tuin met een grote afwasteil gevuld met speelzand spelen. En uiteraard ook weer met water erbij. Blij met een regenton met kraantje. En blij dat ze met zulke simpele dingen heel lang kunnen spelen en fantaseren. Nul schermtijd.
Oh ja...Oma dan nu even. Oh schande!
Nog even een naaktslak laten zien en ze durfden de slak, net als ik, aan te raken en vonden het bijzonder. Gelukkig niet vies of zo. Dus het beestje weer ergens weggezet. Het is nog geen etenstijd joh!
In de ochtend toch maar mijn haar gewassen, want ontzettend zweethoofd bij het wakker worden. Fohnen en in model doen. Ietsje eerder nog uit bed daarom. Maar ik dreef er toch al bijna uit.
En dan op je werk aankomen en weer een zweethoofd hebben. Voor niets een leuk model erin gebracht. Grrr.
Zal wel zijn omdat ik in de trein precies achter glas zat met de zon erop. Het kas-effect.
Terug was er nog weinig plek en zo zat ik in de Stilte coupe, waar ik hoopte op wat rust in mijn hoofd. Dacht ik. Werkelijk het gekakel van een stel dames van mijn leeftijd....en het ging maar door en door. Kilometers lang. Dus er wat van gezegd. Je hebt een hele trein om samen in te praten, behalve dit kleine stukje.
Dacht even aan hoe mijn moeder met dit soort vervelende situaties omging. Die smoorde ze in ongenoegen, maar zei nooit wat. Achteraf wist ze wel wat ze had kunnen zeggen en zo vertelde ze het dan ook altijd. Dat ze dacht etc etc... Mam, niet meer zoveel denken, maar zeggen!
Jaja..
Dus ik dacht ook; ga ik me nog kilometers binnenvetten of zeg ik er iets van. Wel op een neutrale toon he...niet de zure Miep weer uit de kast halen, maar ja...zo keken ze wel naar mij. Oh...sorry...wist het niet. Jemig: staat toch echt OVERAL met koeienletters op de ramen aangegeven.
In ieder geval iets gezegd. Zij hielden braaf hun mond, maar nu begon er verderop iemand lekker te bellen. En voor mij ook lekker met zijn viertjes praten.
Daar krijg je toch een zweethoofd van?
De bus was superdruk. Kon nog net instappen voor bij de chauffeur en had niet gekeken wanneer de volgende kwam. Mensen met verschrikkelijk veel koffers en grote rugzakken, lekker midden in het pad. Geen doorkomen aan. Dus stapte toch maar een paar haltes verder eerder uit. Werd er helemaal gek van. Hangen aan een paal bij een man is leuk voor paaldanseressen, maar niet voor mij.
De volgende bus kwam al na 2 minuten en was vrijwel leeg. Hoe heerlijk! Goed besluit dus.
Snel naar huis gefietst en direct aan het werk. Megadruk, zoveel mensen met problemen. Bellen, Plannen, invoeren, uitvoeren en hoppa volgende weer. Onthouden even wat te eten. En drinken.
En kijken naar hoe het kwam dat er een veel lager bedrag aan salaris op mijn rekening was gestort en wat ik al vermoedde klopte ook. Geen reiskostendeclaratie uitgekeerd. De reden waarom kreeg ik ook al een zweethoofd van.
Het lijkt in de avond opeens stukken minder zweethoofderig. Het waait, er komen donkere wolken aan. Dus hoop dat ik een beetje in slaap kan vallen en niet weer een zweethoofd heb in de ochtend.
Op tijd opgestaan, want had me voorgenomen op mijn vrije dag nu in ieder geval iets onnuttigs te gaan doen. En met de te verwachten warmte wat vroeger daarmee, het onnuttige, te beginnen.
Dat mocht best. Vond ik.
Plan was dan ook een ontbijtje aan het strand, nog vroeg genoeg om ontbijt te heten en vroeg genoeg om de ergste hitte te ontlopen.
Bus kwam niet. Andere bus genomen. Trein uit app kwam ook niet. Gelukkig duurde het niet heel lang voor er een ander boemeltje aankwam. Kei-vol! Staan dus maar weer. Maar daar had ik al op gerekend.
Strandweer namelijk en dan zit die trein altijd vol.
Op de boulevard aangekomen liep ik naar een tentje waar ik alweer een hele tijd geleden heel prettig gezeten had en waar lekkere koffie en ontbijtzaken te verkrijgen waren.
Dicht.
Dan maar de tent ernaast. Ik nam plaats op het terras, alle goede plekken (onder een parasol en met direct zich op zee) waren al bijna vergeven. Nog een plekje net in de schaduw. De hond van de terraseigenaar kwam direct onder mijn tafel liggen naast me. Nou vooruit. Het is te warm om in de zon te liggen. Ook voor de hond.
Het duurde en duurde. Niemand te zien. Geen bediening. Viel me nu op dat de rest op het terras ook niets had. Geen kopjes koffie of andere zaken. Was er wel klaar mee en bij de uitgang (eigen schuld, niet goed gekeken, beide terrassen van dezelfde eigenaar) een bord dat ook deze tent gesloten was.
Hoorde nog net niet zo'n muziekje in mijn hoofd, alsof ik in een absurde comedy meedeed.
Op het strand, wel grappig om naar te kijken, werden witte badhanddoeken uitgelegd, bosjes bloemen erbij, een soort vaasjes/kommen door een heel team ijverige bezige dames. Bruiloft? Fotoshoot? Yoga on the beach? Alleen voor the beautiful pieples?
Nul zin meer om verder te zoeken (en dat had makkelijk gekund, maar de zin was op en de moed in de schoenen gezonken, wilde eigenlijk gewoon even stampvoeten hahah) en de trein terug maar weer gepakt. Voor deel twee van wat ik wilde doen. Heel saai; even naar broekjes zoeken voor onder een jurk, tegen schurende dijen. Wist al waar en welke winkel. Uiteraard aan het andere eind van de stad. Kon er gelukkig in de schaduw heen lopen.
Zag een schattig koffietentje en besloot daar dan maar even koffie te drinken. Moest ik mijzelf ook nog streng aanspreken: Zitten jij!
Mooi uitzicht bleek. De koffie deed me goed, want toch wel beetje aan toe. Niks nog gegeten thuis, want dacht dat elders te gaan doen. Ook leuk om te zien hoe men zich kleedt met dit warme weer. En de tenen die over de schoenen hangen.
Broekjes (nou ja, zet er stokken in en je hebt een tent) ook gekocht - Niet gepast, te heet. Maar zijn ze niet goed dan kan ik ze altijd ruilen - en nog een hele fijne zomerflodderbroek, met kleuren a la Papagaai. Voor mij niet het modieuze beige van top tot teen.
Nog even boodschappen gehaald voor thuis straks, liep toch langs een supermarkt en dan een bus huiswaarts. Waar ik onderweg zag dat het voor 12.00 uur daar al 30 graden was. Poe!
Niet helemaal gelukt wat mijn missie voor vandaag was, maar toch de zee gezien, allerlei badgasten in de trein bekeken, mooie schaduwplekken in de grote stad, nog een BN-er gespot, maar ik wist al dat ze daar woonde, heerlijke koffie gedronken op een terrasje.
Tevreden dus. Niet zeuren. Niet miepen. Wees blij ermee. Het kan allemaal, ook financieel. Ik ga de deur uit en verzin iets. Had uiteraard nog veel meer kunnen proppen in zo'n dag, maar wil ook graag nog wat energie overhouden. En met deze hitte is het vooral je niet druk maken.
Thuis mijn verse volkorenbroodjes belegd en lekkere lunch gemaakt. Nog een koffie erbij, want op een been kan je niet leven. Krantje lezen, blog maken. Allemaal binnen, buiten te heet. Best luxe wel al die keuzes.
En zeker een halve dag niet aan het gesodemieter rondom mijn moeder gedacht.
In de middag toch weer wel, door bij de banken van mijn moeder navraag te doen over bepaalde zaken, waarvan mijn broer ze wil overnemen. Dat kan niet zomaar - dat wist ik al, maar zocht officiele bevestiging. Nu had ik wel even beter moeten nadenken over mijn vraagstelling want de ene bank gaf aan dat die bancaire volmacht tijdelijk is en he...je moeder is dement zeg je...dan stopt hij nu. Bummer!
Hoop dat ik de medewerker toch even heb kunnen overtuigen dat pas te doen als er een Bewindvoerder is aangesteld en dat de familie daarmee bezig is.
Hou het dus vaag is de les. Al belde ik via de app, dus alle data is bekend daar en zichtbaar.
De andere bank was heel empathisch en ook duidelijk in hoe hun beleid is. Andere gemachtigde alleen met een beschikking van de Rechtbank.
Dus iets om verder mee te gaan.
Daarna in de schaduw onverwacht lang in het nieuwe boek van Nicolien Mizee gelezen. Heeeerlijk! Glas ijskoud water erbij. Heel prettig.
Dacht ook nog even aan een lieve vriendin die vandaag afscheid moest nemen van haar vriendin. Zwaar en moeilijk.
Dus dan valt mijn dag reuze mee.
Al heb ik nu nul zin om morgen weer om 05.30 de wekker te horen.
Probeerde het maar luchtig te houden; veel te warm om me te ergeren aan een uitgevallen trein. Dat je nog een half uur moet wachten op de volgende. Dacht alleen dat ik had beloofd een client terug te bellen op een bepaald tijdstip en dan zou ik net binnen rollen.
Nou ja, zegt de collega met een dikke Amsterdamse L: Het is wat het is.
Had, toen ik in de ochtend naar mijn werk ging alle gordijnen dichtgehouden. Dus was het relatief koel toen ik in de middag thuis ging werken. Ook me niet laten verleiden om toch even in de tuin te gaan zitten. Dan wil ik niet meer naar binnen en komt mijn werk niet af.
Veel kunnen doen thuis. Heerlijk rustig, geen gebabbel van collega's of zoals in de ochtend op een keihard volume allerlei prive zaken besprekend. Niet mijn collega's, maar van de andere werkplek. Ik ben denk ik heel gesloten in hun ogen, want bespreek weinig prive zaken of alleen onschuldige zaken over een kleinkind. Maar de meeste werktijd zit ik of met client in gesprek, of regel gesprekken en afspraken of ben administratieve zaken aan het regelen en telefoontjes aan het afhandelen. Heb geen tijd voor chitchat.
Maar op mijn eigen werkplek ook amper. Het is doorstampen en doorstampen. Waar de collega's een half uur voor de pauze in het winkelcentrum hun lunch gaan halen en die dan het volgende half uur, als mijn pauze begint samen opeten. Doe ik niet aan mee. Heb mijn eigen thuisgemaakte lunch mee, zodat ik niet in de verleiding kom om minder gezonde zaken te eten en kopen.
Begin ik ook nog eens vroeger dan de meesten en zit er ook niet op te wachten om er lang te blijven hangen na mijn werktijd, want de trein roept. En mijn vrijheid om daarna met niemand niks te doen.
Dus denk dat ik weinig aansluiting heb en voel. Geen allerliefste collega die mij goed kent. Waar ik ook prive mee optrek. De dame waar ik dat wel mee had is vertrokken en zo meerderen.
Dus het ligt aan mijn gesloten houding. En een nogal saai priveleven verder, dus weinig te delen. Ik deed de was en een plas en alles bleef zoals het was. Maar ook geen behoefte meer eraan om te investeren in een vriendschap met een collega die dan weer weggaat.
Nu nog even wat opwekkends voor vandaag verzinnen, want ik baal van mijn saaiheid en snap ook dat ik daardoor geheel niet aantrekkelijk ben. Zeker niet voor mijzelf. Met zo'n streepmond.
Luchtig maar toch zakelijk kleden is nog een kunst. Dan zoek ik het in linnen en niet hele strakke kleding. Nooit mouwloos, dat is niet zakelijk.
Luchtig omdat ik straks weer in een drukke trein moet zitten of hangen. En eerst daarvoor in een volle bus. Dus niet al zwetend aankomen op mijn werk. Liet mijn laptop op mijn werk, want gisteren zo geen zin om dat zware ding weer mee te zeulen.
Regelmatig leg ik iets in een online winkelmandje en dan denk ik eind van de dag (als de geweeeeeeldige aanbieding afloopt) of ik het echt wel nodig heb of alleen maar denk dat ik dat wil. En ook bereken of dit echt wel een goede aanbieding is. Of nog wat langer wachten voor meer korting.
En dan is de volgende dag de aanbieding voorbij en ook het idee dat ik echt dit nodig heb.
Niet dat ik nooit iets koop of aanschaf, maar ik denk er wel heel bewust en expres langer over na dan: Kopen! En die impuls direct volgen.
De via mijn werkgever bestelde laptop was onderweg. Helaas had men op mijn vrije dag een berichtje naar mijn werkmail verzonden en was ik net te laat thuis de volgende dag om de pakketdienst te ontmoeten. Echt net. En ik had - uiteraard - mijn inlogcodes niet bij de hand om het verzendmoment te verzetten. Dus die app bijgewerkt en ingelogd houden voortaan. Maar ja, ik bestel heel zelden iets.
Dus een bericht dat men het nogmaals de volgende dag ging proberen en die zending kon ik wel verzetten, want ook dan zou ik op mijn werk zitten en ik moest een code geven om dit pakket te mogen aannemen.
Dus vandaag. Heel ruime tijd. Waardoor ik - in het slechtste geval en daar ga ik als optimist maar vanuit - een groot gedeelte van de dag thuis moet zijn. Update iedere keer mijn app, maar hij blijft de voorgestelde tijden aangeven.
Maak de tegels van de keuken en het aanrecht schoon. Lekker soppen.
Kijk naar een documentaire op NPO Plus over mannen die zonder vader zijn opgegroeid. Of een slecht rolmodel als vader. Vaders die het lieten afweten. Ontroert me. Ik zie hun pijn. Die mannen willen het nu beter doen met hun kinderen. Anders.
Zat er van de week een man bij mijn balie die ''opeens" een brief kreeg over achterstallige kinderalimentatie. Een bedrag zo hoog, waardoor hij direct in de stress schoot. Iets van 16 jaar nog te betalen. Want nooit betaald of een minimaal bedrag voldaan. Die 'schuld' blijft staan. Totdat de andere partij de innende organisatie aangeeft dit niet meer te willen. Of hij bij de rechter zijn gelijk haalt. Dat kost allemaal inspanning en tijd en verdriet. En moeite.
Krijg je dus verhalen te horen dat hij sinds de scheiding zijn dochter niet heeft gezien en dat haar moeder haar tegen hem heeft opgezet. Dat hij jaren dakloos is geweest, geen inkomen, veel problemen heeft met zijn gezondheid. Het hele verhaal. Het hele bekende verhaal.
Hij was nogal radeloos want door vele hulpinstanties van kastjes naar muren gestuurd en ik weet bijna zeker dat hij na het gesprek bij ons dat ook weer voelt. Want - als ervaringsdeskundige - weet ik dat alleen de gang naar de rechter hem helpt.
Of een dochter die inziet dat er van kale kippen niet geplukt kan worden en dat de alimentatie er niet meer gaat komen.
