Was helemaal tevreden, want naar de pedicure geweest en daar zat sinds de laatste keer wel een jaar tussen. Mijn voeten voelde heerlijk verzorgd en ik was blij dat ik het gewoon kon betalen en geregeld had. Liep daarna door, als op wolkjes, naar het winkelcentrum bij ons om de hoek om wat Sint Maarten snoep te halen.
Op de valreep, want anders verdwijnt alles in mijn eigen Sint Maarten zak. Ik ken mijzelf inmiddels.
Was in het zicht van mijn voordeur en donderde ik toch weer zo hoppa op mijn beide knieën ter aarde toen ik kennelijk met een voet bleef steken/haken of weet ik veel. Viel op de harde stoep. Niet op een zachte mat waar je leert hoe je kan opstaan en zacht vallen. Er is niets zachts aan de stoeptegels hier.
Ooit leerde een man die judolessen gaf me dat als ik viel, dat ik me als een balletje moest gedragen. Maak je rond. Nou, dat ben ik. En afslaan lukt ook nog.
Ik lag daar, voelde wel dat niets gebroken was en bedacht hoe ik weer overeind moest komen. Had me omgedraaid en zat op mijn billen. Had ik net nog mijn hele verhaal over hoe ik er aan werk ook mijn tenen en voeten te trainen bla bla bla aan de pedicure verteld. Nog maar even goed oefenen, want ik kreeg de downwards dog maar dan upwards niet voor elkaar. Ook omdat er iemand bij was he...dan ga je niet dit soort idiote houdingen aannemen.
Een hele lieve man probeerde me omhoog te tillen met mijn handen in zijn handen, maar hij was zo iel en al wat ouder en zelf hartstikke bibberig dat ik al meteen zag dat het niet ging lukken. Hij probeerde het wel, maar ik was als dood gewicht.
Dus was ik blij dat er twee andere iets potiger heren die in mijn straat liepen me wilde helpen. Ik gaf aan dat ze me onder mijn oksels moeten pakken en me zo omhoog takelen. Dat lukte. Ik kreeg mijn bejaardensleurkarretje weer terug in de hand en mijn stok en moest nog 3 meter naar de voordeur lopen. Gutgutgut, wat een getrut!
Moest wel een beetje wenen achter de voordeur. Beetje erg. Door de schrik en dat er niemand is om me te troosten. Dus maar een bakkie troost gemaakt. Dikke pleister op de linkerknie, die was helemaal open geschaafd, broek nog wel heel. Andere knie viel nog mee qua geschaafdheid. Wel pijnlijk. Net als mijn ego.
Toch maar koffie met 2 paracetamol genomen. Wil blijven bewegen namelijk en ik voel toch wel pijn, wat me tegenhoudt om te bewegen. Buigen en strekken gaat prima. De impact van de val denk ik.
Alsof alle rondjes fietsen op de home/trainer niets uitmaken. Pap in de benen. Of is het toch dat ik de techniek niet beheers. Mijn knieën zijn al jaren prut en daarop steunen bij opstaan gaat ´m niet worden. Dus moet ik, nee wil ik, de komende weken thuis vooral trainen in op een andere manier van de grond komen. Die methodes zijn er. Alleen door trainen ben ik beter voorbereid. Zo is het me ook weer gelukt om normaal van een stoel op te kunnen staan. Door te oefenen.
Maar nu wil ik liever verdwijnen. Heb de kachel toch maar aangezet. Even nodig vandaag. Alle plannen in de kast gezet.
Wilde nog bij mijn moeder langs, maar vandaag gaat dat niet lukken.
Kijk naar wat oude interviews met/door Hanneke Groenteman. En lees wat blogs en loop ondertussen maar wat op en neer in de woonkamer om niet te verstijven. Au en potverdorie nog an toe en au.
Brei nog maar een stukje aan een doelloos project. Alles voelt doelloos momenteel. En drink thee, veel thee. OK...niet doelloos, want heb toch wel een leuk sjaaltje gemaakt al zeg ik het zelf.
Hoop dat er veel kinderen voor Sint Maarten langs komen om me een beetje op te vrolijken. Heb al een lantaarn buiten staan met een lichtje erin. Kom maar!
Hoera, de eersten stonden hier al om 17.45 uur op de stoep! En ik vond het enorm leuk dat ze kwamen. Zo vergeet ik een beetje mijn tijdelijke misère en kan weer lachen om mijzelf.
15 opmerkingen:
Ach lieve Cellie toch, alweer zo'n rottig ongelukje waardoor je weer helemaal terug naar af gaat voor je gevoel. Niets is minder waar. Al het trainen en oefenen heeft wel effect, het had namelijk nog veel rotter kunnen aflopen. Geef de moed niet op hoor, blijven bewegen, trainen en oefenen! En een potje janken hoort na zoiets, mag je nog wel een paar keer doen hoor! xx
Hè verdorie, wat vervelend! Ik snap je verdriet, want dit is allesbehalve leuk. Hopelijk ben je snel weer opgeknapt en weerhoudt dit voorval je er niet van om weer de straat op te gaan.
Wat een pijnlijke pech. Gelukkig,dat er hulp was.
Wat zal je geschrokken zijn! Snap je tranen goed. Misschien toch eens fysiotherapeut vragen je te helpen leren opstaan?
Heeft mij geholpen, naast krachttraining voor sterkere armen en beenspieren. Knap dat je toch weer over bent gegaan tot de orde van de dag en de lantaarn hebt aangedaan om de kindjes te verwelkomen. Marina
Oh nee toch Cellie, ik leef met je mee en heb tranen in mn ogen. Wat een rotgevoel. Maar... wat een lieve mensen, die je geholpen hebben. Ja... die zijn er ook!
Blijf je knieen goed bewegen, of warm houden? Heb je arnica zalf voor de blauwe plekken?
Heel veel liefs, Marlou
Wat vind ik dit erg voor je. Ik snap je tranen helemaal en ik hoop dat je ze even goed hebt laten gaan. Koffie, verwarming, pijnstilling, TV. Goede keus om jezelf te troosten. Veel sterkte lieverd en je mag gerust even jezelf heel zielig vinden als je dat graag wil . Je bent altijd zo sterk.
Och wat een naar ongelukje! Je schrijft er weer met humor over: In het zicht van de haven gestrand 😉. Maar het is niet fijn. Heel logisch dat je tranen los kwamen. Hoe gaat het nu met je? Gelukkig dat je niks gebroken hebt. Maar ik weet uit ervaring dat schaafplekken en kneuzingen ook pijn kunnen doen. Mijn grove motoriek is nooit geweldig geweest, dus ben in mijn leven diverse malen ter aarde gestort. Ik voel met je mee! Veel beterschap en pas goed op jezelf!🌻
Och jeetje, wat naar :-( . Inmiddels is dit gisteren gebeurd. Kan zijn dat je vandaag stijver bent dan gisteren, maar blijf maar bewegen, is toch goed voor je.
Kun je ook een keer kijken naar je stoep? Ligt er inderdaad een tegel scheef? Misschien kun je die laten repareren door de gemeente, of misschien kan een buurman er gewoon wel iets aan doen. Bij ons staan er bomen naast de stoep, en dus is er regelmatig een stukje stoep wat omhoog geduwd wordt door een ijverige boomwortel. Nadeel van die verder wel mooie bomen.
Dag Cellie,als je alle voorgaande mailtjes lees,weet je zeker dat je niet alleen bent.Soms lijkt het zo,Ook van mij beterschap gewenst en je mag je best even ,,zielig,, voelen.
liefs,Anneke
Wat een pech was dat terwijl je goed bezig bent. Gelukkig was er hulp en was je snel thuis zodat je jezelf even in de watten kon leggen. Leuk dat in jouw buurt Sint Maarten nog wordt gevierd en ook mazzel want snoep in huis...
Fietsen en wandelen is nuttig maar niet genoeg. Doe je balansoefeningen?
Een fysiotherapeut en/of oefentherapeut kunnen helpen om te kijken of je niet krom loopt, sloft enz
Vaak heb je zelf geen goed beeld meer.
En vooral hoe je van de vloer opstaan kunt oefenen!
Succes, Annemaria
Is gelukkig goed afgelopen. Zit in een klein hoekje.
Marijke
Ik heb jouw leeftijd ietsje ouder, in de overgang ben ik vaak door mijn enkel gegaan daarna meer degelijke schoenen aangeschaft daarna gelukkig niet meer gebeurt, Ik denk dat een stok in de ene hand en een boodschappentas op wielentjes in de andere, je balans of evenwicht kan verstoren, een buurvrouw van mij viel ook vaak, zij heeft haar bril laten nakijken of ogen en ook heeft ze haar oogleden moeten laten oprekken, zij is 82 maar heeft het een aantal jaren voor zich uitgeschoven er bestaan valpreventie cursussen, ga ik ook doen binnenkort, ik fiets veel daar ben ik zo aan gehecht dat ik lopen erg saai vind, maar op het moment dat het niet meer lukt ben ik ook afhankelijk van de benenwagen, ik denk dat ik dan [bijna] iedere dag even naar wat winkels in de buurt wandel voor lichte boodschapjes en 1of2 keer per maand laat brengen, dat wil niet zeggen dat ik nooit zal vallen maar het is goed om een plan te hebben, zal mij benieuwen hoe het gaat uitpakken. Ik zag bij mijn ouders hoe stoïcijns ze werden op hoge leeftijd, mijn vader zei weleens gekscherend de ouderdom is niet voor watjes. Met alle respect dan hé. Groet Inez
Oh wat balen Cellie, echt heel naar voor je. En je doet juist zo goed je best...
Wat waardeloos zeg, ik zou ook enorm balen. Ik ga sinds een jaar naar medische fysiotherapie, dat bevalt mij heel goed. We zijn met 5 mensen tussen de 60 en de 70. Ik vind het heel fijn en ook nog eens gezellig. Misschien ook iets voor jou.
Een reactie posten