Om de voorspelbaarheid van mijn weekend tegen te gaan, direct een bioscoopstoel gereserveerd. Draait vrijwel alleen heeeeeel laat in de avond, maar zondagavond was nog wel te doen.
Ging de laatste dag van de werkdag keurig op tijd, nou ja, gewone 'normale' tijd weg en heb er ook op gelet op tijd te gaan opruimen en afwassen en zaken weggooien.
Niet meer hijgend hert spelen. Alleen nog maar Hert. Ik ging trouwens bewust lopen naar de bushalte in de ochtend. Voor het extra lopen.
Maakte nog wel een pitstop via diverse bussen (minder slim), maar kon wel om mijzelf lachen, want logistiek niet de hoofdprijs. Maar ach...er wacht niemand thuis op me, dus het mag en vooral kan allemaal.
Zette direct mijn avondeten op het vuur. Opende de post ook meteen. Dan is dat maar afgehandeld. Oh ja, zet de kachel wat hoger en trek je ontspanningskleding aan en mieter je beugel bh in de kroonluchter.
Was een drukke dag qua wat er nog te doen was en stond. Kon gelukkig wel samen lunchen met collega's en dat was gezellig, al zijn er weinig op vrijdag.
Maar in de middag hoorde ik sommige zulke stomme dingen tegen clienten zeggen....denk nou eerst na of beter; vraag het aan degene die er alles wel van weet.
En ook dat collega er bijna het hele gras vanaf loopt in plaats van de kantjes. Maar....ga het niet oplossen, daar krijg ik echt geen salaris genoeg voor.
Let them!
Ga ontspannen, er zijn nog genoeg stressgevende dingen over, behalve werk. Maar nu even niet. Wat kaarsen aan, even in mijn eigen cocon.
Kwam moeizaam mijn lekkere warme bed uit, maar ook op mijn vrije dag toch maar de wekker gezet. En toen ik vanzelf wakker werd voor een toiletstop, maar direct de bonte was in de machine gedaan en aangezet. Dan is de was wel klaar als ik in de kleren ben en kan ik het, als tweede deugdzame huishoudelijke klus, het ophangen.
Na wat opruimwerkzaamheden - kijk met een kritische blik naar je keuken; hoort dit wel hier te staan of kan dat anders - een heerlijke kop verse koffie. Zag dat het zonnig weer zou worden, dus pomp je fietsbanden op en ga lekker naar buiten.
Vogelvoer dingen gekocht, een extra powerbank, kledinghangers (hangt veel kleding op hangers op zolder voor lente en zomer, dus even wat bijhalen. Zag nog een leuke rol cadeauxpapier voor de kleindochters. Heel fijn. Zag ook nog heerlijke broodjes, maar die heb ik maar laten liggen. Maak een gezondere keus, dus een kop thee thuis en daar lekker van genieten.
Die zon doet echt goed.
En dingen opruimen en dan direct - in het geval van oude kranten - in de oud papierbak kunnen dumpen. Geen stapels. Alles lekker leeg en dus opgeruimd. (En niet zoals heel vroeger in een kastje gedumpd...vond je het een jaar later weer terug...en alsnog uitzoeken en dumpen bij oud papier!
De vuilnisklikko's worden ook weer opgehaald, maar voor die klikko heb ik meestal heel weinig. Maar goed, voor een nieuw jaar is Leeg en schoon heel fijn.
Voor een oud jaar ook trouwens.
Mijn kop thee roept!
Ondertussen lees ik een mail van mijn tante over dat mijn (aangetrouwde) oom alweer met spoed geopereerd moest worden. Sprak mijn tante net nog. Situatie is zorgwekkend, maar gelukkig niet kritiek.
En kwam ik gisteren in de bus naar huis een oude buurvrouw tegen, die al ruim een jaar in een andere wijk woont. Nee, ging niet zo goed met haar. Haar dochter is overleden en ik wist dat een paar jaar terug haar zoon ook al overleden was. Dan schieten woorden wel te kort.
En is mijn leven tot nu toe redelijk zonder grote drama's verlopen.
Dus kijk ik naar een spreuk in mijn boekenkast en citeer: Tel uw Zegelringen!
Over dat je dagen zo versnipperen als je altijd weer aandacht moet hebben en geven aan de dagelijkse dingen. Vooral je gezinsleven. Of met een partner.
Maar nu zou de schrijfster 4 hele dagen voor haar zelf hebben. Dat leek haar heerlijk en zag al uit naar hoe productief ze zou zijn die dagen.
Dat viel wel tegen. Vond ze zelf. Maar in vier dagen vrij kom je natuurlijk niet direct in de juiste gemoedstoestand van kunnen ontspannen en toch wat produceren. Daar is, schat ik zelf in uit ervaring, meer tijd voor nodig.
Jullie wel eens behoefte aan ruimte of even geen gezeur aan je kop?
Zag maandagochtend een klein beetje op tegen naar mijn werk reizen. Sowieso gezien de ervaringen eerder die week, maar ook de waarschuwing tegen ijzel.
Voelde uit mijn raam rond een uurtje of 05.45 of ze glad/ijzig aanvoelden. Maar niet. Draalde nog een beetje voordat ik onder de douche dook, maar besloot, na alle apps etc van Vervoersdiensten te hebben bekeken, toch maar lopend naar de streekbushalte te gaan.
Alleen, en dat zag ik gisterenochtend al, daarwas een heel groot stuk nog met prut/ijs bedekt. Net op een rotstuk, waar het fietspad naar beneden loopt en daarna naar het talud, weer omhoog.
Vooruit; niet miepen...gaan en goed kijken wat de beste route is.
Haalde de bus, kon ook nog zitten en op mijn vertrekstation was alles netjes opgeruimd qua ijs.
Dus naar de trein, die ging ook zomaar op tijd, maar verloor toch wat tijd onderweg, maar ja...boeien, ik was al blij dat er iets ging.
In de werkstad kan ik nooit goed zien of het de straatbedekking is, regen of gladheid, maar dat viel ook reuze mee.
Verder zag ik diverse mensen in de sneeuw in hun tuin roomijs maken. Leuk!
IJspret dus.
Al ben ik heel blij dat ik weer normaal te voet ergens kan komen. Wat jullie?
Herinner me de toespraak van mijn moeder die ik voorlas op de begrafenis van haar enige zus. Mijn tante dus. Mijn moeder kon het niet aan dat voor te lezen en ik wel en wilde dat graag voor haar en mijn tante doen.
Hoe haar kinderen en mijn broers en zussen altijd zo leuk samen speelden schreef ze onder andere.
Had het met mijn Scandinavische broer er later nog over, dat dit echt nooit gebeurde. Het gezin van mijn tante woonde jarenlang in de buurt van Rotterdam. Wij hadden geen auto, dus kwamen daar zelden. En spelen met elkaar als kinderen?
Later verhuisden ze naar dezelfde provincie als mijn ouders, maar ook daarvan heb ik geen actieve herinnering van samen spelen. Het contact was minimaal. En mijn moeder had altijd kritiek op hen. Dat tante er alleen was om te shoppen met haar moeder, maar niet voor de moeilijke zaken. Tsja..misschien was mijn moeder haar rol zat, maar kon er niet uit ontsnappen. Of wilde dat niet. Dat kan ook.
Mijn tante is later gescheiden en weer terugverhuisd naar het Rotterdamse. Stuurde haar altijd een kaart voor haar verjaardag en andere feestdagen. Er kwam al die jaren nooit wat terug. Als ik haar belde kon ik gewoon de telefoon neerleggen, want tante ratelde wel. Over haar dingen. Of algemene zaken.
Die tante uit Rotterdam was veel meer een vrouw van de wereld dan mijn moeder was, met make-up en modieuze outfits.
De andere tante die ik nog heb, is attenter. Haar belde ik hoe het met haar man gaat en met haar. Gaat allemaal slecht. Grote zorgen. En nadenken of er gereanimeerd moet worden, want daar komt hij nog slechter uit. Sprak hem zelf ook nog even.
Vroeger ging ons gezin elke zondag na de kerk bij Opa en Oma (van vader's kant) op bezoek. Daar zag je dan ook die tante. En af en toe mijn overgrootmoeder. Dus die band bouwde je vanzelf op. Ook was die tante mijn kleuterjuf, dus nog meer contact. Zij leerde me ook hoe ik een knot moest maken bij een pop met lang blond haar. Mijn moeder had nul interesse in het kapsel van haar dochter of er iets leuks mee doen, dus moest ik altijd naar dezelfde herenkapper als mijn broers. En had dus kort stom haar vond ik als kind.
Later 'mocht' ik wel mijn haar laten groeien, toen ik rond een jaar of negen of tien was en die tante wist er altijd iets leuks mee te doen. Ik leerde dat mijzelf ook en later, toen ik geadopteerde zusjes kreeg, vlocht ik altijd hun haar in. Maakte lieve jurkjes voor ze. Ging met ze naar de stad, gezellig dingen doen. Mijn moeder haat shoppen en al helemaal gezellig nutteloze dingen doen. Kan me niet herinneren dat we ooit ergens 'gezellig' koffie gingen drinken. Daar was mijn vader dan weer voor, vooral in vakanties.
Snap het allemaal ook wel, het was allemaal duur en met zoveel kinderen al helemaal niet te doen.
Maar ja, die keuze voor zoveel kinderen hebben mijn ouders toch echt zelf gemaakt.
De Clementine taart staat in de gezamenlijke keuken in de koelkast en ik ben bang dat hij binnenkort in de prullenbak belandt. Heb thuis wel geproefd maar heerlijk. Heel erg fijne citrussmaak. Was niet helemaal gelukt, het midden was nog niet goed gaar, maar ja, eerste keer. Aanrader en volgens mijn dochter verkoopt de Lidl Amandelmeel, dus ga ik dat daar in huis halen.
Ik stond alweer muurvast. Geen verkeer via de trein naar de woonplaats van mijn moeder. Wisselstoringen. Niks ging er meer. Appte mijn dochter, waarvan ik wist dat ze ook langs wilde komen. Gaf haar aan dat ik dan wel woensdag een nieuwe poging waag, waarop ze aangaf of ik richting Amsterdam Oost kon komen. Kon ze me daar oppikken. Dat lukte gelukkig. Zat ik dat kleine stuk - met overstap ook nog en na een bus te hebben gemist en een trein op mijn eigen station, heerlijk in de eerste klas. Kadootje van de NS. Maar ja....niet terug te storten en mijn dochter gaf me aan dat ik juist voorin de trein moest gaan zitten, want in Amsterdam CS nog een eind lopen anders.
Lang verhaal kort. We reden vanuit Muiderpoort naar mijn moeder. Heel erg glad nog onder het station en op de stoepen.
Dochters waren nogal wild achterin. Zongen telkens dit liedje:
Mijn moeder keek vreemd op toen wij haar feliciteerden. Oh...dat is van de week toch...dan komt het jullie beter uit?
Later kwam ook mijn steelzus nog. Zeer dominant aanwezig. Kijk mij eens een goede dochter zijn! En dan voelt het uitermate lullig als ik aan een verzorgende moet uitleggen wie ik dan wel ben.
Alle speciale aandacht voor mijn moeder voelde als parels voor de zwijnen.
Nou ja, in het NU had mijn moeder het even fijn. En dat is wat telt.
Mijn dochter bracht me helemaal weer thuis, bij de voordeur. Wat een fijne service. Toen maar thuisgekomen lekkere ouderwetse boerenkoolstamppot gemaakt. Voor meerdere porties. Invriezen en misschien voor morgen.
Een netje mandarijnen lag er net iets te lang en één van de mandarijnen die ik naar mijn werk mee had, was droog en niet echt lekker mee.
Zocht naar een manier om ze toch nog te kunnen gebruiken, want hou niet van voedsel verspillen. Uitpersen zou niet veel sap opleveren wist ik uit ervaring.
Zag online een recept voor Clementine cake voorbij komen. Dat leek me wel wat. Niets te verliezen en de naam is fraai, want zit in de familie. De grootmoeder van mijn moeder heet zo. Een mooie Franstalige naam.
Alors; aan de slag! Want de Clementines moeten eerst twee uur koken. Daarna in zijn geheel fijn maken in de blender of met een staafmixer. Met schil dus.
Er hoort eigenlijk amandelmeel in, maar dat zag ik nergens en geen zin om helemaal naar het grote winkelcentrum te gaan. Improviseren dus maar.
Ondertussen ruimde ik een Kerststuk op. Heeft er lang gestaan, maar ik vond het wel gezellig qua sfeer die het gaf. Met een namaak waxinelichtje erin. Zelf gefröbeld, dus kost ook vrijwel niks. Gewoon een beetje kijken wat het aanbod is in de winkels van Kerststukjes en een eigen variant daarop maken.
Nu zijn alle Feestdagenversierselen opgeruimd. Vooral lekker opruimen en weer ruimte maken voor de nieuwe dingen van het nieuwe jaar. Letterlijk en figuurlijk. In de kamer, maar ook in de hersenkamers.
Dus goed dat die oude mandarijnen opgemaakt zijn. De cake schijnt de dag erna nog lekkerder te smaken omdat dan alle Clementinezaken goed ingetrokken zijn.
Cake/Taart staat in de oven en grappig hoe je daar dan druk mee kan zijn. Wel een paar uur dus. En dan nu nog alles afwassen, want je maakt heel wat schalen en materiaal vies. Maar ja, gewoon leuk om uit te proberen. Ook heerlijk dat ik tamelijk mindful bezig ben zo. Geen plek voor afdwalen in je hoofd, maar lekker dingen maken. Zo kreeg ik toen ik langs een drogist liep, waar er wintermutsen buiten hingen, ook kriebels om er eentje voor mijzelf te maken. Hahah...waarschijnlijk af als het 30 graden is.
Wil de taart (of een één-persoons stuk) meenemen naar de verjaardag van mijn moeder. Een Clementine-taart.
