Tot rust komen

Allereerst heel erg bedankt voor alle belangstelling. Doet me enorm goed. 

Zaterdag bewust heel rustig aan gedaan. Geen boodschappen gedaan, nog genoeg op voorraad en even mijzelf wat rust gunnen. Zoals iemand ooit schreef, leven als op een sudderplaatje.

Keek wat detectives, Vera & Endeavour, Twee voor Twaalf, blij dat ik nog wat antwoorden wist, zonder op te hoeven zoeken, beetje slome dag  was het. En de hele dag regen hier, dat hielp ook mee met de sloomheid. 

Zondagochtend bakte ik bananenvolkorenmeel-pannenkoekjes. Kon de banaan ook verwerkt worden. Keek naar een stukje van de Nurenburgring race waar Max Verstappen in een Mercedes meereed in een team. Helaas viel zijn auto net uit door technische problemen, zo'n 3,5 uur voor het einde van de race. Jammer, want zijn team stond op plek 1 met ruime voorsprong.

Ging pas eind van de middag, toen was het droog eventjes hier, wat boodschappen halen. Met het bejaardenboodschappenkarretje. Lopen gaat wel goed, maar merk dat ik me heel erg bewust ben waar ik mijn voeten neerzet, welke het eerst bij afstappen. Maar ook weer gelukt. 

Nog even Miss Marple afkijken zo direct en dan inderdaad morgenochtend contact met de huisarts opnemen. 

Heb me ook ziekgemeld. Heb die rust echt nodig merk ik. Even niet reizen. En ook niet in de verleiding komen om dan maar thuis te werken., Is nu te belastend voor lijf en hoofd. Nadat ik me had afgemeld eerst een Huisarts afspraak gemaakt. Terug in bed gegaan en geslapen. Veel geslapen.  Ook nog zondagavond uitgegleden op de drempel van de voordeur (regen dus nat, dus glibberig) en met mijn hoofd tegen de voordeur gekopt. Geen zwakke benen, maar gewoon dommigheid en pech.

Blij dat ik veel methoden heb bekeken en geoefend om dan toch weer overeind te komen, maar nergens staat hoe je dan op de harde stenen met je pijnlijke knieën moet gaan zitten. Altijd een fijne zachte mat nabij. Dus mijzelf maar naar binnen getijgerd over de kokosmat (ook handig he, die survival programma's bekijken) en dan bij de trap aangekomen mijzelf omhoog kunnen hijsen tot ik weer op de benen stond. Behalve een ei op mijn hoofd ook een paar vingers en ego geschaafd, dus dat eerst maar verzorgen en een theedoek met daarin een zak ijsklonten op het hoofd. Wel dankbaar dat ik niets gebroken had, alleen een beetje verzwikte enkel zo voelde het. 

Om door de triage van de dokters-assistente te komen, moet je kennelijk de zaak zeer aandikken. Daar ben ik slecht in. Afspraak staat er wel. Ook wat ik eerder bij de POH aankaartte over dat ik al jaren Metformine slik en weet dat dit invloed heeft op mijn B12 waardes, wat weer invloed heeft op wiebeligheid van het onderstel, werd een beetje afgedaan als oh ja...jij hebt ook wat gelezen, maar eerst dat extra pilletje erbij want je glucose-waardes moeten omlaag. 

Heb, uiteraard zou ik zeggen, een bedankmail naar de medewerkers van de NS verzonden en hoop dat dit bij de juiste mensen terechtkomt. 

Net komt via een pakketje een inklapbare wandelstok binnen. Niet dat ik die nu nodig heb, maar ik wil toch wel graag iets hebben om op terug te kunnen vallen/leunen in het geval dat. Iets wat in de werktas past. 

Omdat ik op woensdagen altijd mijn administratie bijwerk, dat ook maar weer gedaan. De jaarlijkse verlenging voor woningnet en een andere regionale maatschappij zat er ook bij. Allemaal gedaan. Geen zorgen over mijn financiële positie. Dat geeft ook rust.

Over een paar dagen komt mijn broertje uit het buitenland een tijdje hier logeren. Voorheen zou hij bij onze moeder logeren, maar dat kan natuurlijk niet meer sinds ze in het Verpleeghuis woont. Hij was eerst nogal warrig over wanneer hij dan zou afreizen. Gaf hem aan dat ik dat ook met mijn werk moet regelen, dus geef het op tijd door. Logeren kan altijd wel. Er staat hier altijd een bed voor hem klaar. Moet het alleen nog even opmaken uiteraard, maar hij is welkom. En mijn geadopteerde zus en zwager vieren hun huwelijksjubileum, dus ook gezellig om daar samen heen te kunnen. Als enige familie denk ik, want de rest is not on speaking terms met haar sinds het Bewindvoeringsgedoe met onze moeder. 

In de armen van een conducteur

Mis ik net op 1 minuut mijn trein, was nog extra vroeg vertrokken want alle treinen rijden om of helemaal niet, maar ja, tijd is tijd en niet precies op tijd en dan toch nog even naar toilet gaan, dat was dan net die ene minuut. Dan zijn de deuren al dicht en zie je vanaf de roltrap jouw trein wegrijden.

Dus, vanwege de omleidingen op mijn traject kan ik het beste een half uur wachten zag ik op de NS-app. Betere aansluiting en niet nog tussendoor metro of ander station.

De trein rolde binnen. Hoge instap. 

En gaat er net iemand net precies op het stoeltje zitten voor de trap. Genoeg plek in de trein, dus hoezo dan?? Waar de ingang ook heel nauw is. Ik heb minder goed overzicht, doe onhandig met opstappen, terwijl ik weet dat ik met beleid moet instappen maar dat gaat niet wat die jongen zit precies ervoor, dat ik eerst mijn laptoptas naar binnen moet slingeren en dan rustig instappen.

Enfin. Ik hang ergens halverwege de trap en voel de kracht uit het been vloeien. Schiet in een soort kramp en hang aan een stang, maar kan niet meer omhoog en omlaag want dan lig ik onder de trein. Heb zicht op de rails vanuit mijn positie,

Voor ik het weet schieten er al mensen op het perron te hulp, conducteurs en binnen een paar tellen ook van die mannen in gele hesjes van de NS hulpdiensten. Jemig!! Wat fijn zeg! Het ontroert me zelfs. Maar ja, niet gaan janken nu. Goed luisteren naar instructies.

Moest me maar achterover in hun armen laten vallen. Ze vingen me wel op. Tas pakten zij over. Dus ik zat op het perron, in de armen van een conducteur en dan weer overeind komen. 

Nee, we doen het even rustig aan. Was ik ook nog oorzaak van vertraging en kon ik zeker niet mee. Want dat was eigenlijk waar ik het meeste van baalde, weer trein gemist, Nog later thuis. En ik wachtte al een half uur. Totaal niet belangrijk eigenlijk, maar ja dat schoot door mijn hoofd.

Net als bij een schuldentraject, moet je eerst stabiliseren. Had ik ook net die middag iemand  bij mij op de inloop gehad met een verschrikkelijk verhaal over de Toeslagen Affaire. Ik kon alleen maar een luisterend oor bieden. 

De NS-mensen tilden me overeind. Ik kon gewoon staan, geen slappe spieren of benen of iets maar merkte dat de adrenaline door mijn lijf gierde, dus wel een beetje trilhanden. Ze brachten me naar een bank. En spraken af dat er een conducteur mee zou rijden tot het volgende station, zodat ik daar een goede uitstap zou hebben en assistentie, mocht er toch weer iets gebeuren, dan was er direct hulp. Ook kreeg ik een bon voor een Eerste klas zitplaats. Kon ik lekker rustig zitten de hele rit. Bij de overstap was er al gekeken dat het een sprinter was, zodat ik gelijkvloers kon in- en uitstappen. En op hetzelfde perron de aansluitende trein kon nemen. Wat was iedereen behulpzaam en aardig!!

Toen was het alweer tijd voor de volgende trein en ze keken er op toe dat ik veilig instapte en ik schoof naar de eerste klas. Conducteur die me zou begeleiden bleef in de buurt zitten. En dat deed hij ook keurig, begeleiden. Hij pakte mijn laptoptas en zag erop toe dat ik goed uit de trein kwam. 

Hulde hoor.

Hulde!

Bleef toch maar zitten tot het station in mijn woonplaats. Had al gezien dat ik daar de bus kon pakken binnen 10 minuten en nul overstappen dan. Begon weer keihard te regenen en had gelukkig mijn Vera-hoedje mee en waterafstotende regenjas aan. Dan nog een klein stukje door de regen naar huis lopen. Broek zeiknat (nadeel van wijde pijpen, die slurpen alle regen zo op), schoenen ook, maar kon me allemaal niet meer schelen. Thuis! Oh ja, toch maar wel direct nog de klikko opgehaald die nog in zijn eentje bij het verzamelpunt stond verderop op de stoep. Even doorpakken.

Alle natte spullen uit, natte sokken idem, lekker dik vest aan en pyamabroek aan in plaats van natgeregende en dus zware broek. Kop thee gemaakt om vooral even tot rust te komen. Dacht aan Vera als ze slecht nieuws bracht en altijd aandrong op hete thee met suiker voor de nabestaande. Alleen moest ik die nu zelf maken en was er niemand dood. En geen suiker. Toen was het al ruim na 20.00 uur. 

Geen zin meer om te eten, maar bakte toch maar een omelet. Beetje eiwitten erin. Keek nog half naar Endeavour, maar besloot het daarbij te laten en naar bed te vertrekken. Morgen is alles weer terug te kijken. En anders niet. Ook goed. 

Supersnel

 Woensdagmiddag laat rolde mijn nieuwe OV card in de brievenbus. Dat is echt supersnel. Ik had gerekend op volgende week maandag. 

Blij mee, want kan ik vrijdag gewoon met mijn abonnementen reizen naar mijn werk. Kan de kosten van reizen zonder abonnement wel bij de NS declareren, maar dit is toch wel veel simpeler. Echt blij mee.

Ook dat ik daarom besloot vandaag eindelijk weer eens naar de bioscoop te gaan. Laatste keer was begin Maart. Vooruit. Ga. Dan!! Leuke dingen doen en mijn wereld vergroten.

Boekte een plekje bij de nekloge, hoefde ik geen trappen op of af, maar dat was achteraf gezien een vergissing. Want niet voor niets dat de eerste rij nekloge wordt genoemd. Ik zat toch wel erg dichtbij en met mijn hoofd in een vreemde draai.

Het zat helemaal vol overigens, dus veel keus had ik niet. Naast me zat een puber en alsof hij thuis tv lag te kijken. Zijn jas als een dekentje over hem heen - vond ik wel knus voor hem - naast zijn vader. En een lichaamsgeur alsof hij al dagenlang hetzelfde aan had en ook al een week niet gedouched had. 

Rook nog even of ik het toevallig niet zelf was, een oude dametjes lucht of zo, maar nee, dit waren puberhormonen zonder zeep.

Leuke film; The Devil wears Prada 2. Helemaal even weg met mijn hoofd. Erg fijn, was vergeten hoe fijn ik het altijd vind om naar de bioscoop te gaan.

Mijn dochter gaat binnenkort naar New York met haar vriendin, dus ik zag al helemaal voor me hoe zij daar ook lopen binnenkort bij beelden van de stad in de film. Milaan is ze ook al geweest. Ze houdt van reizen. 

Lekker nog even wat stille uurtjes aan mijzelf. Morgen nog een dag werken en dan is het alweer weekend! Voelt alsof het zondag is vandaag. 

Niet handig

Kreeg vrijdag bericht dat ik medicatie kon ophalen, maar niet uit de automaat, maar in de apotheek zelf. Geen nieuwe medicatie, maar een vervolgrecept en iets hogere dosis. Maar hoe en wat dat is me vorige keer al uitgelegd.

Had vrijdag geen tijd want op mijn werk, in het weekend gesloten. Maandag aan het werk en ik kreeg maandag berichtje dat er nu in de automaat medicatie lag, dus ik dacht dat ze slim waren en het op een makkelijker manier op te halen hadden verzorgd.

Was het één doosje Metformine. Daar heb ik voor een half jaar een voorraad van thuisliggen. Dus niet echt urgent. Ondertussen was de apotheek al dicht.

Dus toch maar weer er henen vandaag en persoonlijk de medicijnen ophalen. Het is even niet anders. Meteen ook maar de oude kranten en papierzaken weggooien, kom toch langs dat inleverpunt. Het ene inleverpunt zat propvol, dus door naar de apotheek, daar om de hoek is er nog een kans en anders nog 500 meter verderop.

De reden, bij navraag,  dat ik de medicatie moest ophalen was de verhoging van de dosis. Of ik daarvan op de hoogte was. Ja. En of ik wist dat ik er altijd iets bij moest eten, niet op de nuchtere maag. Ja, ook bekend. Ook van de vorige keer nog he.

De rekening voor deze uitleg krijg ik dan wel weer en gaat van eigen risico af. Zo kom je er ook snel doorheen. Maar goed. Heb het in huis, na een week na de afspraak en pas nu gaan dan die 6 weken in waar we gingen kijken naar het effect. Dus ga mijn afspraak een weekje later zetten. 

Ook afspraak bij fysio gemaakt. Nog nooit eerder geweest. Pas over paar weken, maar geregeld. Net nog een lange vragenlijst online ingevuld. Ook maar weer gedaan.

Nu gaat het zo direct langdurig regenen zag ik, dus blij dat ik voor de buien al naar buiten ben geweest. 

Had vanochtend mijn dekbedhoes in de wasmachine gedaan en die opgehangen aan een rekje op zolder. Blij dat ik dat allemaal weer kan en durf, al loop ik nog niet als een jonge hinde de trappen op. Meer als een oud hert.

Aardig zijn

 Omdat ik thuis aan het werken was, kon ik de deurbel horen. Er stond een vrolijk ogende man voor de deur in een groen jasje van Budget. Ik zag hem kijken en nadenken wat hij als introductie zou gebruiken.

Mooie oorbellen heeft u in.

Nou, jij ook!

Voordat hij zijn verhaal over hoe goed en goedkoper zijn merk is (tablet in de hand en dat jasje), brak ik hem al af. Geen interesse in aanbiedingen, want heb alles al prima zelf geregeld.

Toen kwam de zin, die ik kon dromen - had immers zelf ook jaren allerlei scripts voorgelezen en bedacht.

Stel dat u...

Hij was niet dwingend, maar aardig, maar juist daarom had ik nog steeds geen interesse. 

Hij wilde toch weten waar, hoe en wat en tsja, kon niet anders concluderen dat ik uitstekend had onderhandeld. 

Precies.

Vroeg hem of hij al succes had in de straat.

Ja, had al een aantal afspraken staan.

Compliment, weet hoe moeilijk dat is. Wens je verder veel succes.

Toen ik later die middag even wat op moest halen bij de apotheek, zag ik hem een paar blokken verderop lopen. 

He, mooi rood die jas, net als uw schoenen!

Haha, mooi groen jouw jas ook!

En op de terugweg stond hij letterlijk even uit te roken. En groeten we elkaar voor de derde keer.

Had natuurlijk hem ook af kunnen snauwen dat ik niks aan de deur koop en doei! Maar dit is toch veel gezelliger. 

Gejat

 Lange dag op mijn werk, maar wel prima gewerkt. Had op tijd de trein en die reed ook nog eens lekker op tijd. Op mijn eindstation checkte ik uit om 17.42, liep naar de streekbushalte, het begon te gieten, daar kwam de bus, maar die haalde ik net niet. Wachten op de volgende, die stopte ergens achteraan de halte. De bus voor hem had geen zin nog om te vertrekken. Pak mijn OV-card die aan zo'n ski-pas ding al honderd jaar aan mijn tas hangt. Pas weg!.

Heuh.

Kijk nog om me heen. Niks natuurlijk. Stap helemaal als een oud beduusd omaatje supersloom in want betalen met mijn bankpas, anders kan ik niet mee. Die zit, als een goed Omaatje, in mijn portemonnee, dus eerst dat dingen pakken, dan de pas en dan inchecken. Zegt de chauffeur nog dat hij al 2 minuten te laat is. 

Stap dan bij de eerste halte toch weer uit. En weer terug, want wil met eigen ogen zien dat die pas toch niet ergens op de grond ligt. Dream on!!! 

Niks natuurlijk. Weer terug, weer door harde wind en regen. In mijn hoofd al bedenken wat ik dan moet doen als ik thuis ben, veel later dan ik hoopte. 

Direct die pas blokkeren dus. 

Dus dat maar direct gedaan, al zou ik liever even een potje willen stampvoeten en janken en dat dan iemand zegt...Stil maar joh..ik regel het wel. Komt goed.

Al die functies zelf doen. En gedaan. Mijn NS abonnement staat erop en mijn bus abonnement. 

Door te blokkeren ontneem ik de dief het genoegen van vrij reizen, al zou het kunnen dat hij/zij nu lekker een ritje ergens heen heeft genomen. Maar goed. Mijn uitcheck weet ik, dus kost het me nog geld (sowieso, want weer nieuwe pas aanvragen, niet gratis)kan ik dat wel claimen.

Dus gedaan wat ik moet doen en Hallelujah....morgen werk ik thuis, woensdag en donderdag vrij en pas weer vrijdag naar kantoor en daarover ga ik donderdag mijn hoofd wel breken.

Niet stressen als het niet nodig is. 

Shit happens en vooral op zo'n druk station. Bovendien; je bent nu lekker thuis, ga eten maken en geniet ervan dat je morgen zeker1,5 uur langer kan slapen. Hoe fijn is dat!

Je colbertje aan het hangertje, lekker vest aan. Ontspan omdat het kan. Kijk de serie Blauw over wat de politie allemaal tegenkomt in hun dagelijks werk. Indrukwekkend. 

En besluit lekker naar bed te gaan. Nooit fijn als er iets van je gestolen is. Maar gelukkig maar een vervangbaar ding. 

Vroeg

 Nog iets vroeger dan normaal uit bed, want ik wilde mijn haar nog wassen en drogen. Geen zin in gisteren. Wel tijd hoor, dus wist dat ik niet moest klagen. Eigen keus.

Allemaal gelukt en nu gereed om naar de bushalte te gaan en een werkdag te beginnen.

Collega die voor mij op maandagen er is, heeft een training op het hoofdkantoor. Dus wisselde mijn dagen om en dan werk ik morgen thuis. Het is niet anders en ben er erg bang voor dat het straks weer altijd zo is.

Nog een slok thee, opruimen en mijn spullen pakken en rollen naar de bushalte.