Wat is nog erger? Grote plan in uitvoering!

Good old Dr. Phil vroeg het zijn clienten regelmatig. Of ze wisten wat nog erger was dan in een slechte situatie zitten?

Nog een dag langer erin blijven hangen!

Dus kom in aktie, klaag niet, maar doe er iets aan.

En dat heb ik gedaan.

Werk niet langer door tot ik officieel de AOW leeftijd bereik, maar heb mijn baan opgezegd, Heb ontslag genomen. 

Omdat ik geheel niet weet hoe lang ik nog kan genieten van die AOW of uberhaupt het leven. Wachten tot ik helemaal op ben over een jaar? Nee. Klaar ermee.

Niet ziekgemeld zoals velen me aanraden. Omdat ik teveel zie en heb gezien al die jaren hoeveel druk deze werkgever op je legt om zo snel mogelijk weer te herstellen. Te beginnen, dagje, twee dagen en je kan toch makkelijk weer de hele week komen?  Maar ook omdat ik weet dat ik me dan schuldig ga voelen, want zo erg is het toch niet?

Met een leidinggevende die me aangaf - en als mensen je de waarheid vertellen, geloof ze dan! - dat het nu maar eens klaar moet zijn met al die zieken op onze afdeling. Zij heeft immers ook jarenlang pijn verdragen, maar bleef gewoon werken hoor, met pijnstilling. 

Wil dat gesodemieter niet aan mijn hoofd hebben. Verdraag het simpelweg niet meer, me moeten voegen naar een systeem omdat ik daar afhankelijk van ben.

Dan liever zelf de regie pakken en klaar ermee. 

Energie op

 Het perfect zachtgekookte eitje, soldaatjes erbij, koffie met opgeklopte, maar helaas mislukte, sojamelk, dus nu zonder schuimkraag. Ook prima. En alle overgekookte schuim is alweer opgeruimd en schoongemaakt is de magnetron. Niet miepen dus. Blijf kijken naar wat er wel goed gaat en is.

Droomde bijzonder fijn en werd met dat fijne gevoel ook wakker. Helaas lag ik toch alleen in bed. Tsja, de meeste dromen zijn bedrog.

De witte was draait. Straks weer ophangen.

Gisteren had ik wel de energie en moed om toch maar wel de benedenverdieping te stofzuigen en een beetje a la Flylady de rest te doen. Dat was prettig, al merkte ik wel dat zo´n simpel klusje die dag veel van me vroeg. Boodschappen doen maar overgeslagen. 

Was gisteren heel erg moe van de werkweek. Brandde een kaarsje op zaterdag toen de begrafenis van de vriendin van mijn moeder was. Stille hoop dat Bewindbroer misschien mijn moeder zou inlichten of zelfs meenemen naar, maar dat was wel heel heel heel stille hoop. 

Hij kwam drie jaar geleden, met zijn mond vol over dat hij zo goed voor onze moeder wil zorgen en daarom bewindvoerder moest worden, niet eens naar de begrafenis van haar zuster. Niemand van zijn gezin, ook volwassen zelfstandig wonende kinderen niet. Zo´n steun voor mijn moeder.

Witte was opgehangen en de was van de dag ervoor weer netjes opgeruimd. Kleine werkjes, maar zo hou ik het redelijk netjes. Beneden ook de stapel administratie opgeruimd. Geen bergjes meer op de eettafel. Eén vaste plek daarvoor aanhouden, niet zichtbaar als je binnenloopt (want slordig-rommelig).

Weinig energie, batterij is niet opgeladen van het weekend merk ik. 

Wel nog eind van de middag naar de supermarkt, weer een kar vol gezonde spullen gekocht. En nu de gordijnen open en keiharde regen. Waar ik zo doorheen moet om op tijd op mijn werk te komen.

Zo

geen

zin

in.

Net besloten een half uurtje later weg te gaan. Ben ik er ook nog op tijd. En niet..jammer de bammer. De bui trekt dan net weg en zo kom ik droog op mijn werk aan. 

Onweer en vooral: regen

 Werd vannacht een paar keer wakker. Zag ik het goed? Een bliksemschicht. Ja hoor, een klein onwedertje trok voorbij. De regen die daarbij hoorde was ook maar weinig. De buien ging niet precies over mijn woonplaats. 

Toch zag ik in de klaargezette emmers wel een laag water. Al het te vallen hemelwater opvangen. Veel valt gelukkig al in mijn regenton.

Was blij dat ik één van de twee doe dingen nog gisteren uit mijn werk direct had gedaan. Ook al was ik tamelijk afgepeigerd. De regenhoes om de parasol doen. Dankzij jullie tips hierover, gaat dit nu een stuk makkelijker. En ik heb ook een touwtje aan de rits gedaan, dan kan ik die makkelijker naar beneden trekken, want ook te hoog.

Als eerste klus moest ik de Restvuilnisbak naar binnen halen. Elke keer even kijken waar ze 'm nu weer hebben neergezet. Was best wel moe, want keiheet, stadsbus was opeens uitgevallen en ik had nog wel zo'n mooie aansluiting met de trein. Opeens van de borden weg en dus besloot ik een andere bus te nemen en bij een halte over te stappen op de bus naar huis. Want geen zin om nog weer een half uur staan te wachten en dan laat thuis te komen. Dat ging net op tijd nog dat overstappen. Maar kost allemaal weer extra energie.

Na deze 2 klusjes merkte ik dat ik moe was. Van de hitte, van het reizen, van het werken. Geen zin meer in eten maken ook weinig trek, dus maar een omeletje gemaakt van twee eieren. En daarna, weet niet hoe ik het opbracht, ook nog alles afgewassen. Oh ja....omdat ik een hekel heb aan een slordige keuken met vooral vieze vaat. Geen afwasmachine, dus maar aan de bak. Zo klaar uiteindelijk, maar vanochtend wel een fijnere blik in de keuken.

Vierde mijn laatste rit in het vervangend busvervoer van de NS (voorlopig, want er blijft voorlopig nog veel werk te doen op dat traject). Dat ging wederom zeer soepel. Heb ondertussen ook geleerd om om hulp te vragen. En merk dat mensen dat best wel graag doen. Dat stemde me mild. 

Merk dat ik toe ben aan niet werken een tijd, vakantie noemen ze dat. Niet reizen, niet denken, niet plannen en niet ergeren. Vind het niet prettig de hele zomer doorgewerkt te moeten hebben en ben bang dat als mijn vakantie start, de regentijd begint. Nul plannen ook nog of misschien vaag. Heel vaag. Nou ja, zien we dan wel weer. Mijn gedachten zijn gekleurd omdat ik moe ben. 

Geniet nu van een lekker kopje koffie. In een mooie mok of kopje, Al mijn shirts van deze week zitten al in de wasmachine. Na een dag dragen en klotsende oksels van het OV, graag even wassen. Uithangen helpt niet. BH's idem. 

Hitteklap

 Las dat het feitelijk pas eind van de middag  op zijn warmst is en niet tussen 12.00 en 15.00 uur. Moest ik eind van de middag met mijn laptoptrolley, rugtasje en stok weer richting het grote plein en dan links afsteken om daar het vervangend busvervoer te pakken. 

En ja, dat voelde als een hitteklap, want de hele werkdag binnen geweest en daar, op mijn werkplek in ieder geval, is het relatie koel. Geen rechtstreekse ramen en een heel koele vloer. 

Maar dan de eerste stap buiten de draaideur. Oef!! Alsof je een Finse Sauna instapt.

Gelukkig wist ik een route waar ik veel in de schaduw liep want de gebouwen zijn daar zo hoog, dat de zon op dat moment daar niet rechtstreeks op schijnt. Alleen laatste stuk was in de zon. Nou ja, niets aan te doen, even doorrollen dan maar. 

Alweer had ik een fijne bus, net als vanochtend, met een relatief lage instap. Dat liep al voorspoedig. Helaas had op het station aangekomen mijn stoptrein ruim 10 minuten vertraging, dus dan mis ik mijn aansluitende stadsbus en wist dat ik zeker een half uur moest wachten.

Toch maar stoicijns bekijken dan. Ondertussen een podcast geluisterd. En zo kom ik de tijd wel door. Thuisgekomen direct lunchtrommel klaargemaakt voor morgen, eten opgezet en zo direct kan ik al wat gezonds eten.  

Daarna toch nog maar even fietsen, ook al trekt het me nu helemaal niet, maar doe het nou maar, train die spieren! Dan nog de grijze vuilnisbak op wieltjes buiten zetten, na die gevuld te hebben met restafval en dan mag ik in de relaxmodus. Dus even in het hele huis alle prullenbakjes legen en in die grijze bak doen. 

Binnen is het relatief koel, want hield de gordijnen dicht de hele dag. Ongezellig gezicht, maar ja, wel cool.

Busvervoer

 Interessant om te zien welke route de chauffeurs nemen van het treinstation naar het plein achter het treinstation in mijn werkstad.

En ook welk type automerk de bus van is. MAN, Volvo, Mercedes, Scania etc. En hoe die er van binnen ook weer verschillend uitzien qua dashboard maar, voor mij dan belangrijk momenteel, het trappetje om in de bus te komen. 

De ene bus laag genoeg of hydraulisch te verlagen en met genoeg plekken om je aan vast te houden, de andere bus weer veel soberder en dan is het even een uitdaging. Ook omdat ik mijn stok dan ook nog ergens moet laten tijdens het klimmen en vasthouden.

Maar altijd, en dat valt me 100% mee, genoeg mensen, of de chauffeur of de assistenten van de NS bij de haltes, die willen helpen. Of passagiers. 

En nu is het nog maar twee dagen en dan is ook dit weer gedaan en rijden, hoop ik, de treinen weer. En ben ik hoop ik ook weer minder lang onderweg, met minder overstappen.

Eclips was heel bijzonder om te zien. Ik begon met kijken bij de vaart/sloot bij ons voor de deur, daarna liep ik iets verder waar ik vrijer zicht had. Met het blote oog niet gekeken, want je ziet toch niks. Met Schoenendoos omgebouwd tot Camera Obscura zag ik dat de maan langzaam over de zon schoof,want minder licht in de doos. 

Heel interessant. En dan ook nog vannacht de Perseidestorm. Zo jammer dat ik moet werken, want zie dit soort dingen heel graag.Heel graag.

Blij dat ik de Eclips heb kunnen zien. 

Eclips

 Zevenentwintig jaar geleden reed ik met een huurauto met mijn kinderen helemaal richting het Zuiden en kwam uit in Luxemburg om de Eclips te zien. Volgens mij hadden we ook van die brilletjes. Waar die zijn gebleven?

Op een parkeerplek met vrij uitzicht zou het gaan gebeuren. Maar helaas. Helemaal bewolkt. Weinig te zien.

Een Belgische man, die een hele cake bij zich had als snackje, zei telkens: Amai, da´s toch jammer he. Dat bleef jarenlang een standaard uitdrukking bij ons thuis. 

Nu heb ik geen bril, dus ga ik een doe het zelf een camera Obscura knutselen, dan kan ik toch de projectie zien van het hele gebeuren hoop ik. Want zo bijzonder. Denk niet dat ik de volgende nog ga meemaken in Nederland, die is in 2081.

Een van de oudste vriendinnen van mijn moeder is overleden en mijn Skandinavische broer had contact met één van haar dochters toen hij dit jaar met onze moeder bij haar moeder in het verpleeghuis op bezoek ging. Zij geestelijk nog 100% in orde, alleen haar lichaam werd steeds zwakker. Mijn moeder net andersom.

We gaan in ieder geval iets opsturen naar de familie. Dochter gaf mij al aan dat ze niet van de bloemen zijn bij een begrafenis. Dit was zo´n lange en bijzondere vriendschap. Ik was niet close met deze vriendin, maar respecteer wel wat zij voor mijn moeder betekende. 

Laaat

 Was laat thuis, dus direct in actie om toch nog op een redelijke tijd te eten en een beetje avond te hebben. Had vanochtend ook een touringcarbus met bijzonder hoge instap en het leek wel alsof al mijn spierkracht even weg was. Dus vroeg maar om een kontje van de chauffeur. Je moet toch wat he..

Terug ging ietsje beter, maar bus stond vlakbij stoeprand en daardoor kon ik van een hogere plek instappen. Tas werd netjes in het rek gezet. En een behulpzame passagier tilde ´m er bij aankomst weer uit tot aan buiten aan toe. Zo fijn.

Dus boeien dat het laat was. 

Ik moest eraan denken genoeg eiwitten te eten, voor spieronderhoud en opbouw. En te fietsen, doe nou maar! Ook al wil ik niks...ja, slapen.

Druk op mijn werk ook. Dat verandert ook niet, zelfs niet in de vakantiemaanden. Schulden hebben geen vakantie immers.