Mijn zoon liet weten dat hun vliegtuig zou vertrekken in de ochtend en het nu gede-iced werd. Zo dankbaar te lezen dat zijn zus hen naar het vliegveld had gebracht. Dankbaar dat ze op goede voet staan. Moeite voor elkaar willen doen. Zelfs in rotomstandigheden (sneeuw en ijs).
Dat verwarmt mijn hart. En dat kan wel wat verwarming gebruiken merk ik. Dus wil ik vooral ook de mooie zaken blijven zien, Desnoods noteren om later terug te kunnen lezen, dat het wel de moeite waard is.
Blij dat ik eergisteren toch maar wel wat to-do dingen heb gedaan.
Maar schoot zaterdagmiddag de oude roze Timberlands van mijn dochter aan, de ultieme schoenen bij gladheid, sneeuw en prutzooi. Toen ze die jaren terug ooit in Amerika kocht, had niemand deze kleur.
Nu denk ik nog steeds niet want zeker 20 jaar oud. En wie bewaart er schoenen nu nog zo lang?
Het was glad, glibberig en ik werd door een buurtbewoner gewaarschuwd dat het erg glad was overal. Maar ja...wilde er echt even op uit, wat verse dingen halen.
Was vooral heerlijk toen ik weer thuis kwam. Niks gebeurd gelukkig.
Liep een beetje a la Pinguïn. Geen grote passen (ook bij goed weer loop ik zo trouwens) en een beetje zwaartepunt laag houden. Met zo'n kont als die van mij is dat ook geen probleem.
Zat nog een keer naar de conference van Peter Pannenkoek te kijken op Nieuwjaarsdag en merkte dat ik begon in te dutten. Maakt niet uit, want ben alleen en niemand zeurt dat ik saai ben. Alleen ik.
Zag een gemiste oproep van mijn zoon. Hij belde nog een keer en vroeg of ik thuis was. Of ze even langs konden komen voor het Nieuwe Jaar. En omdat ze dit weekend een weekje naar de Wintersport gaan. Met schoonouders ook en hun dochtertje.
Moest mijzelf eraan herinneren om de kachel iets harder te zetten toen ze aangaven langs te komen. Beetje op te ruimen en de kaarsen aan te doen, na goed te hebben gekeken of kleindochter er niet bij kon. Ze wilde graag tekenen, dus rolde mijn grote rol teken papier uit op het kindertafeltje, pakte de bekers met potloden en ga je gang maar lekker.
Was kort bezoekje, maar helemaal prima. Blij dat kleindochter weer gezond is en haar ouders zo van haar houden.
Vanochtend toch maar door de natte sneeuw de Groenbak aan de stoep gezet. Loopje van hooguit 2 minuten. Doe toch maar! Daarna rook de koffie extra lekker. Kreeg een slecht bericht over mijn aangetrouwde oom. Hij lag in een revalidatie oord, maar nu weer opgenomen in het ziekenhuis. Allemaal Parkinson gerelateerd. Ziet er niet goed uit.
Dwong mijzelf om toch eruit te gaan. Moest nog oorsmeerfilters (leuk puzzelwoord!) ophalen bij de Hoor-boer en nog een bestellling, die al voor Kerst was bezorgd, maar nul energie om te reizen.
Allemaal gedaan. Alleen dat en dan op de terugweg blij zijn dat ik de geleegde groenbak kon meenemen.
Snel tevreden zullen we maar concluderen. Nu hoeft er niets meer, hoop ik, dus probeer te ontspannen.
Had gisteren tomatensoep gemaakt en vandaag alleen nog maar opwarmen en volkoren kaiserbroodjes erbij. Heerlijk.
Had helemaal nul nog kerstboodschappen gedaan en ook geheel geen trek of uberhaupt zin in uitgebreid eten. Was al blij dat ik weer kon eten en gezien wat ik nog op voorraad had, besloot ik een klein zakje boerenkool te halen. De rest nog in huis. Dat halen ging wel wiebelig vond ik, maar ik moest van mijzelf.
En zo schilde ik aardappels en een halve zoete aardappel. Kookte die en later de boerenkool erbij. Het was ruim voor twee keer eten, dus gooide meer dan de helft in een ovenschaal. Die kon ik dan Tweede Kerstdag in de oven laten opwarmen.
Gaf de vogels buiten een nieuwe pot pindakaas en een pot met vet en zaden en meelwormen.
Keek op de BBC naar een oude film met Maggie Smith en Peter Ustinov als Poirot. En een nieuwe serie, de kerstaflevering van Amandaland.
Tweede Kerstdag voelde ik me een beetje afgesneden van de wereld - zelf gesneden hoor - dus moest mijn best doen om het luchtig te houden. Voor de goede orde; ik werd nog wel uitgenodigd, maar voelde me nog niet voldoende sterk daarvoor.
Boerenkoolschotel uit de koelkast gehaald en een fijne maaltijd met groente.
Hoest nog steeds een beetje.. Dus lees over allerlei remedies vanuit natuurlijke middelen. Nul zin om op pad te gaan en toch ging ik zondagmiddag laat bij mijn oude oppas op verjaardagsvisite. Moest mijzelf wel een beetje mijn huis uitduwen, maar GA! Doe iets.
Altijd fijn als je naast iemand zit die je vraagt `Hallo...hoe is het met mij"? Hoef je niets te zeggen bijna, ratelt toch wel door. Wat inderdaad zo was. Leuk om de zussen van de oppas weer te zien. Allemaal alweer ouder geworden, maar nog allemaal vol levenslust.
Ging redelijk vroeg weer naar huis, zweefde over de stoep zo voelde het, maar was blij om er voor haar even te zijn. Oh ja, moest er ook aan denken mijn tandje in te doen en mijn hoorapparaat.
Dat tandje ben ik erg blij mee. Betaalde de rekening dan ook zonder zuchten, want nu geen armoedig gat meer in de bovenkaak. Had geen tandartsverzekering genomen en ook niet voor 2026 want uitgerekend dat ik beter zelf voor kan sparen.
Vond dat ik veel tijd nodig had om te herstellen, werkelijk te herstellen van die griep. Dus nergens echt zin en energie voor.
Wens jullie een gezond 2026 en omzien naar elkaar en vooral alle goede en mooie dingen te blijven zien.
Vond dat het er gisteren toch maar van moest komen. Even naar buiten. Niet de hele dag veilig thuis zitten. Dan ben je maar moe, maar wel voldaan. En is goed voor me, buiten zijn.
Zag dat het aardig hard waaide, dus zocht een band voor over mijn oren uit de kast uit. Zelf gebreid ooit. Haren waaien niet alle kanten uit en oren lekker warm. Handschoenen heb ik altijd al klaar liggen, winterjas aan en nam ook mijn bejaardenboodschappenkarretje mee. Voor houvast en omdat ik nog iets wilde halen in het kader van nuttige uitgaven.
Liep een beetje alsof ik zweefde, maar ik was buiten, was niet steenkoud (goede winterjas) en genoot er eigenlijk wel van. Dat ik buiten kon zijn en er sprake van herstel is dus.
Daarna een lekkere warme kop thee en wat ben ik ook blij dat ik niet te snel weer uit bed ben gegaan. Heb nog een restje hoest ergens zitten. Dat moet ook slijten. Ik heb geen enkele verplichting de komende dagen, alsof het zo had moeten zijn.
Vanochtend had ik alweer een nacht doorgeslapen. Dat is altijd heerlijk. Dommelde toch weer in en werd wakker door de voordeurbel, want bleef maar gaan. In pyama stond ik bij de deur (waarom???), maar was een bloemist. Hij gaf me aan dat eea verderop voor me was afgeleverd.
Haalde het later pas op, want zag dat de auto van die buren ondertussen weg was. Een heel mooi Kerstboeket van mijn broertje uit het hoge Noorden. Veel groen en een aantal mooie rode accenten.
Toch maar de dag begonnen en alweer ging de bel. Pakketje. Oh nee...is niet voor dit adres. Sorry...Klopt, want niks besteld en meestal is het voor het adres aan de overkant van de wijk. Het adres dat niemand kan vinden en men daarom altijd hier aanbelt.
Koffie gemaakt en in een mooie kerstmok gedaan. Kocht ik een aantal jaren terug bij De Blokker. Cremekleurig, lekker groot en met een te schattige eekhoorntje erop en mooie hulstblaadjes.
Gisteren schreef ik ook Kerstkaarten voor mijn buren in dit stukje van de straat. Heb er al een aantal ontvangen, dus moet ze zo direct nog even in de brievenbus bij de voordeuren stoppen.
Kerstboom ligt nog altijd in de kast. Is prima. Daar zit het kerstgevoel niet in.
Ben heel blij met al jullie lieve berichten. Gezien worden. Omzien naar elkaar.
Was even uit bed in de middag van de week, Thee gedronken, Vitamine C en D erin. Geen trek, en al helemaal niet als je dat dan ook nog eerst zelf moet gaan maken. Nog een beetje bibberbenen,
Daarna weer naar bed. En werd pas rond 19.30 uur wakker. Nog steeds slappe hap. Snapte dat ik toch wel iets voedzaams naar binnen moest werken. Maakte bouillon en van de vele wraps die er lagen voor werk en lichte wrap met sla en een kippenworstje (ja echt, dat soort dingen heb ik in huis). Rustig eten. Geen koude kwark of dat soort voeding nu. Wrapje was volkoren. Alles wat ik eet is volkoren.
Snel weer terug naar bed. Vermoeiend op te zijn, eten te maken en te eten. En dan ook nog die afwas. Die mag tot morgen blijven staan. Alsof iemand dat ziet. Het is nu morgen, dus ga het zo toch maar doen. Niet de boel laten vervuilen.
Ga ik uit bed, moet ik van mijzelf mijn contactlens indoen, warm vest aan, haar opsteken en dan pas naar beneden. Ga ik weer naar bed, alle lampen uit, en weer naar boven. Dit alles kost me veel energie nog.
De tijd tikt zonder te weten hoe laat het is. Mijn lijf moet eerst herstellen. Ik denk dat ik de geniepige OV-supergriep heb opgedaan. Nu slik ik geen pilletjes daartegen. Ooit zei een wijze huisarts dat griep met medicatie 2 weken duurt en zonder viertien dagen.
Koorts is er niet meer en duurde gelukkig niet heel lang dus ook niet nodig. Ik maak zo een warme verse gemberthee met kaneel.
Als ik er de kracht voor heb zou Gerard Joling zeggen. Nog wel een stuk gember in de fruitschaal gelukkig. Nou, smaakt naar niks eerlijk gezegd.
En kijken hoe lang ik het volhou, uit bed.
Mijn dochter haalt wat boodschappen en heeft soep voor me gekookt gaf ze door. Het koste me veel moeite om aan te geven dat ik hulp nodig heb. Maar toch maar over mijn koppigheid heen gestapt. Koppig hopen dat ik het wel zelf kan doen. Te trots/eigenwijs om aan te geven dat ik nu ziek en zwak ben en hulp nodig heb. Het even niet zelf kan.
Maar hoe fijn, wel hulp durven vragen. Want daar ben toch wel heel erg slecht in. Mega slecht. Ik eet nog liever droge crackers en lig dagen in bed te rotten dan vragen of mijn kinderen wat boodschappen willen halen, Terwijl ze dat direct doen. Zonder morren en zelfs dat ze dat heel graag doen.
Mijn bed opschudden omdat de bovenkant van mijn dekbed op de begane grond ligt onderhand. Zwaar werkje voor een slap mens.
Hoorde van dochter dat jongste kleindochter de traditie hoog hield om rond de feestdagen in het ziekenhuis te zijn. Koortsig en benauwd was ze. Ze mocht wel weer naar huis gelukkig, maar dat wist ik allemaal niet.
Heb verder niets aan Kerstzaken kunnen doen. Het pakketje voor mijn broer ligt er nog. Hij had een Corgi hond ooit en daar zag ik een schattige Kerstboomdecoratie/bal van. Komt sowieso niet meer op tijd aan. Niks komt nog op tijd.
Kerstboom staat niet, zoals sommigen parmantig aankondigen, maar ligt. In de kast. Nul Kerstkaarten geschreven.
Blij dat ik mijzelf begin december al wat lichtjes gunde en dennentakken kocht om de boel wat geurig te versieren anders was het maar een dooie boel hier. Geen verschil met de andere 363 dagen dus.
Nee hoor, brand graag wat kaarsen die geven een mooie verstilde sfeer. De Hema had onlangs een aanbieding, 3 pakken halen, 2 betalen, dus daar wat van ingeslagen.
We gaan weer richting het licht vanaf nu.
Eerst maar eens die mot uit mijn lijf zien te verwijderen.
Maandagavond toch (te) druk geweest met het maken van Kerstding voor de lunch, Dat kostte veel tijd,. Niet gegeten ondertussen, Pas daarna. Laat. Te laat denk ik. Even daarna, toen ik rustig zat en richting bed wilde gaan, kreeg ik de bibbers, koud, koppijn, Hoesten, Misere dus, vooral die bibbers.
Legde nog een extra gewatteerde sprei op mijn bed om het warm te krijgen. Dan is alleen wonen wel verdomde eenzaam.
In de ochtend melde ik me ziek, Het zou stom zijn als ik nu naar mijn werk zou gaan,. En helaas, de kerstlunch voor niets gemaakt. Dook weer mijn bed in en werd rond 1900 wakker,
Wat gegeten, een beschuitje, en maar weer naar bed.,
Woensdag hetzelfde verhaal. Onrustig slapen, Weinig energie, Te weinig om wat fatsoenlijks te maken,
Vandaag gaat het een klein beetje beter, dus gooide er in de ochtend een bakje havermoutpap in met blauwe bessen. En veel thee., Daarna weer terug naar bed., Beetje slapen rond de middag wakker.
Beschuiten zijn op inmiddels, dus maar over op volkoren crackers. En thee. Veel thee. En wist dat ik de vriezer nog kippensoep had staan, dus die er maar uitgehaald voor vanavond.
Dochter vroeg of ze nog wat kon doen. Ik wil alleen maar rusten en energie op doen.
Baal enorm want woensdag was een Kerstmarkt op de school van de kleindochters. Dat leek me enorm leuk, maar ik was tot niets in staat. Laat staan reizen.
Nu staat de kippensoep op. Eén portie zie ik, maar hoop dat me dat goed doet. En daarna weer naar boven naar bed.
Zocht nog even naar wat dingen over een oud-collega. Ze heeft poëzie achtergelaten in haar woonplaats, toevallig de plaats waar ik werk.
Mooi is dat. Ze stapte in December uit het leven, na een rotgesprek met een teammanager en toen kon ik me enorm storen aan de schijnheiligheid van sommigen, die haar, in mijn ogen dan, dat pad opgejaagd hadden. Te snel veranderingen willen zien, nadat ze een hele tijd uit het werkproces was en ook nog dreigen met ontslag. Haar baan was haar houvast.
Maar wel huilen bij haar kist.
Ook in December overleden mijn Opa en mijn vader. Niet heel dicht in jaren na elkaar gelukkig, maar wel met een dag verschil. Mijn vader alweer 13 jaar geleden deze maand, ook een witte decemberdag en mijn Opa nog langer geleden.
Dat maakte dat ik die maand ergens linkte aan begrafenissen en afscheid nemen. Denk ik. Toen het afscheid van de collega, net de dag voor Kerst was, lag er een dikke laag sneeuw in Nederland. Dat maakte het al heel bijzonder.
Ieder jaar gedenk ik haar op haar sterfdag door een favoriet lied uit Lord of the Rings te laten horen. Raak nog altijd ontroert. Vooral omdat ik de enige was die voorvoelde dat er iets helemaal mis was. Al een paar keer en ook in actie kwam. Leidinggevende liet het toen mooi afweten, want ´ze kon dat niet aan`. Slappe zak.
