Indrukwekkende serie over WOII

 Keek woensdagavond naar de serie op NPOI over Nederland in de Tweede Wereld oorlog. Hoe het begon, waar het begon en dacht terug aan mijn geschiedenisleraar. Hij had bijzondere interesse voor dit onderwerp en kon uitermate goed verhalen vertellen. 

Die bleven hangen. En het maakte het vak interessant en levendig.

Zag in de serie van woensdag dat Duitsland na het bombardement van Rotterdam Utrecht als de volgende stad had.

Dan zou ik niet eens bestaan. Mijn familie woonde in die tijd in Utrecht. 

Zoiets simpels, nadenken over wat een bombardement allemaal voor impact heeft, naast de materiele schade. 

Nu kan je als je zou willen oorlogen lekker live volgen online, op tv, wat je maar wil. Beseffen wel dat het mensen zijn die hun huis en haard kwijt zijn door zo´n bombardement of drone?

Ver van ons bed? 

Mijn moeder is geboren net voor de oorlog uitbrak. Haar verhalen over tulpenbollen moeten eten, maakte grote indruk op mijn kinderen. En ze snapten beter waarom Oma niets weg kon gooien van eten. 

Was blij dat ik vanavond thuis was. Lange zeer drukke dag. Kon het allemaal wel aan hoor, maar bewust dingen laten liggen, want wil men dat het juist 'present' ben, dan is er minder tijd voor andere zaken. En ook heel bewust op tijd stoppen en richting station lopen. 

Waar het op station AmsterdamZuid zo mega druk op het perron was, dat ik me afvroeg of de kaartjes gratis waren. Eruit bij een halte verderop was ook een uitdaging. Van die mensen die meteen instappen, als de mensen die eruit moeten nog bezig zijn door het gangpad te lopen naar de deur. 

Met mijn bodylanguage toch maar iemand achteruit laten lopen. Misschien dat denken van "Flikker op" ook hielp. 

Zo blij ook dat ik al gekookt had, dus alleen opwarmen. En nog even mijn lunch voor de volgende dag maken. Ook zo gedaan. 

Maar ik heb nog eten, lunch en een dak boven mijn hoofd. Geen angst voor drones. Of bommen.

Boos, teleurgesteld en verdrietig -Ingredienten van dramagedoe.

Werd om 04.00 al wakker. Dat is wel wat vroeg op een niet-werkdag. Wist ook wel waarom en vooral waardoor. 

Tegen kantoor-wektijd toch maar een kop thee gemaakt om even wat rust te ervaren, banaan gegeten en daarna weer terug naar bed, nog even kijken of ik kon slapen nog. Niet echt, maar wel wat rustiger. 

Alle plannen voor vandaag maar op de schop gedaan. Eerst rust en kalmte in lijf en vooral hoofd.

Eerst douchen en daarna heerlijke koffie gemaakt. De eerste pil van medicatie erin waar ik een aantal jaren terug slechte ervaring mee had. Maar toen woog ik veel meer en misschien reageert lijf nu anders. Net als mijn moeder eet ik één keertje per week een lekker ontbijt met roggebrood, maar zij nam dit altijd met margarine en suiker, ik hou daar niet van, dus doe maar oude kaas.

Roomboter was alleen voor hoogtijdagen. Maar ja, in de jaren 70 vorige eeuw kwam de margarine in zwang. Dat is iets wat ik al jaren niet meer gebruik. 

Meestal geen boter op mijn brood dus. 

Alleen op mijn hoofd.

Maar merk boosheid en frustratie. Sowieso over de collega, die me gewoon voor staat te liegen, naast dat ze de kantjes er niet afloopt, maar afbijt zowat. En hoe men bedenkt juist de slobo's te belonen binnen de organisatie. 

Boos ook op mijzelf; dat ik zo 'keurig' ben en gewoon mijn werk probeer zo goed en correct mogelijk te doen. Dat ik al jaren snap dat men dit niet waardeert, maar voor lief neemt, beetje paaien met een aardig woordje, maar voor de rest word ik gewoon voor de bus gegooid als er elders ondersteuning nodig is, lees zichtbaar poppetje. Zichtbaar betekent niet hoge kwaliteit he. Snap dat nou eens. 

Verdrietig ook dat ik me tamelijk in de kou voel staan. In gesprekken met leidinggevende en in verslagen worden mijn werkkwaliteit de hemel in geprezen, zo onmisbaar bla bla bla, maar als het erop aan komt, telt alleen wat de opdrachtgever wil. Zichtbaarheid in alle projectjes van ons. Dus trekt men daarvoor mensen weg, collega´s worden dubbel belast en ik zie nu al wie er aan het einde van het jaar opgebrand is. Misschien wel inclusief mijzelf als ik deze stress niet af laat glijden. Is niet mijn verantwoording de bezetting en zichtbaarheid. 

Snap het allemaal weer zeer goed. Nog eventjes en we zitten weer in de aanbestedingsstress. 

Verdrietig dat ik geen energie heb voor de leuke dingen van het leven. Mijn tuin, mijn kleinkinderen, kinderen, familie.

Voordat het een en al droefenis lijkt. Uitnodiging van vriendin gehad dus dat is weer iets om naar uit te kijken. 

Toch maar wel even de deur uit. Ook in het kader van benen trainen. Wilde een kaartje versturen naar vriendin van mijn moeder die binnenkort jarig is. Noem haar tante, maar ze is dat niet. Ze is me wel dierbaar en kent mij nog toen ik jong was en nog leuker, ze ziet me ook.

Had dit weekend ook nog mijn best gedaan een brievenbuspakketje te maken voor mijn broertje in het hoge Noorden. Ook hij is binnenkort jarig. Zo jammer dat hij zo ver weg woont. En elke keer als ik aangeef dat ik hem graag wil opzoeken is er altijd een kink bij hem in de kabel. Of zegt hij niks en is het moment weer voorbij.

Wat lijken we qua dat op elkaar. 

Positief eindigen altijd. Heerlijke soep gekookt en wat lekker dat het nog gewoon licht is als ik mijn avondeten nuttig. Dat geeft een beetje zomers gevoel. 

Kreeg van een vriendin van mijn dochter een schattige potje met paasbolletjes omdat ik een gaatje in haar jas had gemaakt. Was echt een werkje van niets, maar ze was heel blij ermee. Gaf mijn dochter al aan dat ik er echt niets voor terug verwacht. Maar heel attent van haar. 

Mijn Japanse Kersenbloesem is bijna aan het uitkomen. Altijd mooi. 

1 april

Doen we nog aan 1 april grappen. Ik zag er een aantal voorbij komen op social media. Sommigen nogal melig. 

Nu dacht ik even dat collega een 1 april grap uithaalde toen ze vertelde, of nee, andere collega vertelde dat ze had aangekondigd gesprek met leidinggevende te hebben over dat ze een andere functie graag wilde.

Hadden we eindelijk iemand gevonden en ook uitgevraagd of dit geen opstapje voor haar was om ander werk te gaan doen, zoals meerdere malen meegemaakt. Neeeeeeee, dit was het echt helemaal.

Zo

Niet

Waar.

En of, zo gaf leidinggevende aan ik dan, omdat zij op die dag een andere functie gaat doen, de maandag weer naar kantoor kan komen.

Koekkoek, 1 april!!

Omdat ik een beetje begrijp hoe onderhandelen in elkaar zit, heb ik gezegd dat ik daar tijd nodig heb om over na te denken, maar helemaal niet blij ben met alweer ik die moet inleveren. Collega, die voor haar werk ondermaats presteert, wordt zo beloond met iets wat ze leuk vindt om te doen. 

Dat ondermaats presteren heb ik vaker tegen haar en leidinggevende gezegd, maar er hangt nul consequentie aan. 

Nu dan zelfs beloning ervoor, zo voelt dat voor mij. 

Zo doe je dat

Schoon begin

 Nog steeds blij dat ik één werkdag van de week niet vroeg hoef op te staan om met het OV naar de werkplek te reizen. Heerlijk. Vooral nu we nog een beetje moeten wennen aan dat het nog donker is als ik vertrek. Ik schrijf wel we, maar misschien ben ik de enige die daar last van heeft. 

Meestal komt bericht van een dreigende ontruiming net voor het weekend en nu voor de verandering eens op maandagochtend. 

Was weer een klassiek drukke werkdag. Moest ik ook nog nieuwe medicatie ophalen bij de apotheek en met uitleg, dus niet uit de Febo-snack-o-maat.

Voelde me nogal onzeker lopen, terwijl ik had gehoopt dat veel oefenen mijn spieren en zelfvertrouwen zou aansterken. Maar ook weer gered, dus niet zo miepen. Gisteren was een fijne dag qua bewegen, dus vooral doorgaan.

Door blijven gaan.

Maar nu even rustig eten en vooral ontspannen de avond beginnen. Oh nee, eerst de afwas en dan daarna nog mijn bed opmaken. Maar toevallig brengen juist die klussen me ontspanning. Alles weer schoon en ook straks in een schoon bed mogen slapen. 

Dankbaar.

AH Papieren spaarzegelboekjes deze maand inleveren nog

 Na de F1 van Japan te hebben gezien, was het nog heerlijk vroeg. Douchen, haar wassen en drogen, rustig aankleden, nog eerst even een klein klusje boven afwerken - knopen aannaaien aan een pyama / en dan weer naar beneden om een heerlijke kop koffie te maken.

Stoorde me eraan dat ik niet, zoals Gerard Joling, de kracht had om mijn scanner weer boven te zetten. Dus bedacht een list, hoe ik dat apparaat toch weer naar boven kon schleppen. Gewoon in een grote shopper en dan had ik nog één hand vrij om de trapleuning vast te houden. Huphup....opruimen.

Gisteren ook al eindelijk de benedenverdieping gestofzuigd. Boven moet ik ook nog bedenken hoe ik de stofzuiger veilig boven krijg. Maar was het allemaal heel zat. Dat niks kunnen. 

Dus bedenken hoe ik dingen wel voor elkaar krijg!

Ook een grote doos met kaarsen uit een Hema-aanbieding op een betere plek opgeruimd. 

En daarna een soort van plan de campagne gemaakt om de papieren zegelboekjes die ik al zeker vijf jaar in de la had liggen in te leveren. Las ergens dat je er maar twee tegelijk kon inleveren, dus alle vestigingen van de Appie opgezocht, maar bij de eerste, de grootste, kon ik ze gewoon allemaal inleveren. En werd het geld op mijn rekening gestort. 

Het was altijd mijn geheime Sok voor noodgevallen. Niet traceerbaar, maar wel baar geld. Nu niet meer zo hard nodig, tenzij de pleuris uitbreekt binnenkort en AH gaf aan dat dit de laatste optie is om die papieren zegels in te leveren. Ook losse zegels. Tot en met 31 maart nog.

Daarna kocht ik wat kadootjes voor mijn broer. Vooral Nederlandse dingetjes. En nog kijken hoe ik dat opgestuurd krijg, want ook weer lastig naar een post.nl vestiging te gaan met OV. 

En nu, het is nog niet eens avond, mag ik rustig genieten van een ontspannen weekend. Vond het nogal frisjes buiten, maar misschien omdat ik 20 minuten bij een winderige bushalte zat. En werd gek van alle geluid in het grote winkelcentrum. Schreeuwende kinderen, moeders en vaders, vrouwen die op volume ik moet boven de windkracht tien uitkomen praten. Stop! 

Dat krijg je met hoorapparaten in. 

Zaterdag = soep en brood

Mijn moeder had een vast menu wekelijks waarbij de groenten nog wel konden varieren. Zaterdag was altijd een makkelijke dag, soep met brood. 

Zelfgemaakte soep, maar vaker soep uit blik en brood was dan of stokbrood, broodstengels of gewoon puntjes. Het maakte weinig indruk. Achteraf gezien was het flink aanpoten om voor 8 mensen elke dag te koken. 

Dus grappig dat ik op zaterdag ook graag 'makkelijker' wil eten en ik heb niet eens een heel gezin te voeden meer, maar die soep maak ik wel altijd zelf.

En brood kan afbakbrood zijn of zoals nu volkoren shoarmabroodjes. De soep is trouwens tomaten met oregano soep. Ik moet zeggen dat het goed gelukt is. Of misschien smaken dingen beter op een ontspannen zaterdag. 

Doe nog steeds heel regelmatig overdag oefeningen, durf rechterbeen nu ook met trappenlopen wat meer te belasten, maar mijn fiets pakken, dat durf ik nog niet aan. Als ik weer zou vallen, ben ik nog steeds alleen. Dus eerst maar 100% vertrouwen krijgen in de spierkracht van de benen. Dus oefeningen blijven doen ook ter versterking van heupflexibiliteit.

Ook deed ik de laatste dagen heel bewust mijn best om niet te gaan mank lopen. Beide benen evenveel belasten. En even halt houden als het moeilijk voelt. Niet haasten, bewust lopen. Met een denkbeeldig boek op mijn hoofd, want loop een beetje voorover. 

Alsof ik de stoeptegels scan of er geen eentje scheef ligt. 

Nu geniet ik van de Grandprix van Japan. In bed begonnen met kijken, want start om 07.00 uur, Nu beneden, want zin in een kop thee,.

Ga mijn gereserveerde bioskoopkaartje afzeggen. Geen energie om in de bioscoop trappen op en af te lopen nog en hoe onhandig ik dat nu nog doe. Ga ik van de week nog wel. 

Jullie plannen?

Hier en daar een bui

 Hoe heerlijk, dat ik net droog in de ochtend naar de bushalte liep. En ook naar de trein. Onderweg regende het wel, maar in de werkstad was het net weer eventjes droog.

Duimde ook voor een lieve vriendin die vandaag ging trouwen. Even buitjes overwaaien daar graag. 

Werkdag was zoals te verwachten druk, hectisch, maar wel te doen. Dat lag volledig aan mijn eigen instelling- me niet gek laten maken of op laten winden. Zinloos. 

Had in de middag een bespreking met leidinggevende. Waarin ik kon bespreken hoe hard de eisen zijn van de opdrachtgever en hoe ik dat ervaar. Nu weet ik van onderhandelen dat je altijd iets moet hebben om in te leveren, want toch kleingeld. 

Maar nu heb ik in ieder geval de maandag en nog een andere halve dag, die ik in de toekomst graag naar een hele dag veranderd zie.  

Ook nog andere zaken, de invloed van werkstress op mijn gezondheid, op tafel gelegd. En natuurlijk alle begrip. Gelukkig had ik mijn zoutvaatje bij me.

Na dit alles verder met werkdag. En op tijd stoppen, opruimen, spullen afwassen en zeer op tijd naar het station. De trein ging wel van een ander perron, maar hij ging!

De bus die ik zou kunnen nemen liet ik maar voorbij gaan, te druk en dus te vol. Dan wacht ik liever op een volgende of andere, Haalde gelukkig net de aansluiting op bus 2 en was rond 18,30 uur thuis,.

Eerst de klikko ophalen die geleegd was en de volgende alweer klaarzetten en dan eten opwarmen, even niks, oh ja, nog lunch klaarmaken voor morgen en dan niks..