Hoe heurt t niet

Even een heel andere indeling van hoe ´t heurt met Pasen.

Geen Paasontbijt met lekkere broodjes, jus d' orange of zoiets, maar een beetje improviseren met wat er nog in huis is. Best nog veel. Dus niet miepen.

Daarna even in de tuin bezig geweest.  Zelfs, met jas aan, een kopje koffie buiten gedronken. Maar het waaide nogal, dus echt heerlijk was het niet echt. 

Het werd toch al bewolkter, dus ik ging weer naar binnen en luisterde verder naar mijn luisterboek. En ja hoor, regen. Dus mijn plan - om redelijk vroeg in de ochtend mijn ontbijtje in huis te halen, viel helemaal en letterlijk in het water. Ook omdat ik constant me afvroeg of het echt wel nodig is. Of dat het een soort van gewoonte is.

Wil wegkruipen in het luisterboek. Of lekker op de bank. Er liggen nog genoeg MOETjes, maar dat mag ik parkeren tot morgen.

Heerlijk als het zo donker wordt dat het avond lijkt, maar het een fikse hagelbui is. 

Kaarsjes aan, even gezellig maken.

Lente = kattendrollen op mijn grasveldje

 Schijtkatten!

Heb geen hekel aan die katten, maar aan hun baasjes. Want stel dat de hond van de buren altijd bij jou in de tuin zijn behoefte doet, zou je daar blij mee zijn?  Want honden-eigenaar loopt op straat met plastic zakjes om de boel netjes op te ruimen.

De katten-eigenaar van wie de kat zo vrolijk buiten mag zijn, doet daar niets mee. Ziet er ook niets van, want kat schijt niet in eigen tuin meestal. 

Zo direct de drollen maar weer uit de tuin scheppen en in een huis/aan huisbladkrant wikkelen. 

Opeens stonden de oudste kleindochters bij de achtertuin bij de ingang. Ik was net een beetje aan her snoeien en bewonderen en een stok bij die drol te zetten. Ze hadden al aangebeld, maar dove kwartel had weer eens niets gehoord, dus stonden ze met hun moeder bij de tuin. 

Even wat ophalen en brengen en dan weer door. Ze trokken al het tekenspul uit de kast, maar mijn dochter zei al ze direct door moesten, dus dat kwam wel een andere keer. 

Altijd blij als ik ze zie en dat ik zie hoe ze zich hier thuis voelen. 

Nu weer even door met wat in de tuin doen. Minimaal hoor, nog onstabiele benen dus altijd telefoon in mijn zak, mocht ik omlazeren. 

Maakte trouwens een afspraak voor een ogenfoto ivm diabetesjaarcontrole. Niet keurig op een vrije dag, dat kon ook niet eens, maar op een werkdag. Mag de collega ook eens flexibel doen. Klaar ermee.

Eind van de middag was ik moe. En luisterde ik naar een luisterboek, lekker rustig op bed liggen, de stem van de auteur in mijn oren. 

Had geen zin om nog (paas)boodschappen te halen, maar een ei heb ik wel in huis, dus toch nog Vrolijk Pasen vanochtend. 

Thee in een gele mok, een gele placemat en een vrolijke stemming hoop ik. En vond nog een doosje Matzes. 

Mazzel!

Witte rook

 Gesprek gehad met leidinggevende. Over wat de vraag over de vaste maandag als thuiswerkdag opgeven omdat collega iets anders ging doen juist op die dag in de organisatie in het kader dat er dan een poppetje zit.

Kreeg te horen wat ik wilde, na mijn betoog en de maandag blijft mijn vaste thuiswerkdag. Dan wordt er dus geruild door collega met ambitie, niet door mij. Klaar met altijd maar invoegen en me aanpassen aan de wensen van anderen. En dat ging vrij makkelijk. Maar besef ook dat het net zo makkelijk weer aanpassen en gewoon terug naar af zou zijn als ik niet mijn grens had aangegeven.. Ik had me allang ingelezen dat er geen recht op thuiswerken is in onze organisatie.

Het was rond 1500 uur toen gesprek met leidinggevende klaar was en me zei dat ik gewoon maar lekker naar huis moet gaan nu. Het werk was wel gedaan, geen afspraken meer. Nee, ik hoefde echt niet te wachten tot gesprek met client en collega afgerond was. Ga maar.

Fijn!

Haalde net niet de trein van half, want opruimen afsluiten en lopen gaat op tempo Slak die in de bocht afremt, maar dan maar een boemeltje, want de Internationale trein was uitgevallen, dan zat ik in ieder geval en op weg naar huis.

Helaas zat in de trein ook een gezin met een jankende peuter, net als in de middag op mijn werk, dus hoorapparaat op dempen lawaai gezet, maar dan nog ging het door mergpijp en been.

Toch rond 17.15 uur riep ik Honey I´m home, waarop niemand antwoordde. 

Blij met mijn Vera regenhoedje, want het regende inmiddels hier. En jas is waterafstotend. Ook heul fijn.

Jas uit, schoenen uit, hoedje af, kachel wat hoger en dan even helemaal nada de noppes. Een kop thee. Lekker warm. 

Of een oranje pluche aap.

Indrukwekkende serie over WOII

 Keek woensdagavond naar de serie op NPOI over Nederland in de Tweede Wereld oorlog. Hoe het begon, waar het begon en dacht terug aan mijn geschiedenisleraar. Hij had bijzondere interesse voor dit onderwerp en kon uitermate goed verhalen vertellen. 

Die bleven hangen. En het maakte het vak interessant en levendig.

Zag in de serie van woensdag dat Duitsland na het bombardement van Rotterdam Utrecht als de volgende stad had.

Dan zou ik niet eens bestaan. Mijn familie woonde in die tijd in Utrecht. 

Zoiets simpels, nadenken over wat een bombardement allemaal voor impact heeft, naast de materiele schade. 

Nu kan je als je zou willen oorlogen lekker live volgen online, op tv, wat je maar wil. Beseffen wel dat het mensen zijn die hun huis en haard kwijt zijn door zo´n bombardement of drone?

Ver van ons bed? 

Mijn moeder is geboren net voor de oorlog uitbrak. Haar verhalen over tulpenbollen moeten eten, maakte grote indruk op mijn kinderen. En ze snapten beter waarom Oma niets weg kon gooien van eten. 

Was blij dat ik vanavond thuis was. Lange zeer drukke dag. Kon het allemaal wel aan hoor, maar bewust dingen laten liggen, want wil men dat het juist 'present' ben, dan is er minder tijd voor andere zaken. En ook heel bewust op tijd stoppen en richting station lopen. 

Waar het op station AmsterdamZuid zo mega druk op het perron was, dat ik me afvroeg of de kaartjes gratis waren. Eruit bij een halte verderop was ook een uitdaging. Van die mensen die meteen instappen, als de mensen die eruit moeten nog bezig zijn door het gangpad te lopen naar de deur. 

Met mijn bodylanguage toch maar iemand achteruit laten lopen. Misschien dat denken van "Flikker op" ook hielp. 

Zo blij ook dat ik al gekookt had, dus alleen opwarmen. En nog even mijn lunch voor de volgende dag maken. Ook zo gedaan. 

Maar ik heb nog eten, lunch en een dak boven mijn hoofd. Geen angst voor drones. Of bommen.

Boos, teleurgesteld en verdrietig -Ingredienten van dramagedoe.

Werd om 04.00 al wakker. Dat is wel wat vroeg op een niet-werkdag. Wist ook wel waarom en vooral waardoor. 

Tegen kantoor-wektijd toch maar een kop thee gemaakt om even wat rust te ervaren, banaan gegeten en daarna weer terug naar bed, nog even kijken of ik kon slapen nog. Niet echt, maar wel wat rustiger. 

Alle plannen voor vandaag maar op de schop gedaan. Eerst rust en kalmte in lijf en vooral hoofd.

Eerst douchen en daarna heerlijke koffie gemaakt. De eerste pil van medicatie erin waar ik een aantal jaren terug slechte ervaring mee had. Maar toen woog ik veel meer en misschien reageert lijf nu anders. Net als mijn moeder eet ik één keertje per week een lekker ontbijt met roggebrood, maar zij nam dit altijd met margarine en suiker, ik hou daar niet van, dus doe maar oude kaas.

Roomboter was alleen voor hoogtijdagen. Maar ja, in de jaren 70 vorige eeuw kwam de margarine in zwang. Dat is iets wat ik al jaren niet meer gebruik. 

Meestal geen boter op mijn brood dus. 

Alleen op mijn hoofd.

Maar merk boosheid en frustratie. Sowieso over de collega, die me gewoon voor staat te liegen, naast dat ze de kantjes er niet afloopt, maar afbijt zowat. En hoe men bedenkt juist de slobo's te belonen binnen de organisatie. 

Boos ook op mijzelf; dat ik zo 'keurig' ben en gewoon mijn werk probeer zo goed en correct mogelijk te doen. Dat ik al jaren snap dat men dit niet waardeert, maar voor lief neemt, beetje paaien met een aardig woordje, maar voor de rest word ik gewoon voor de bus gegooid als er elders ondersteuning nodig is, lees zichtbaar poppetje. Zichtbaar betekent niet hoge kwaliteit he. Snap dat nou eens. 

Verdrietig ook dat ik me tamelijk in de kou voel staan. In gesprekken met leidinggevende en in verslagen worden mijn werkkwaliteit de hemel in geprezen, zo onmisbaar bla bla bla, maar als het erop aan komt, telt alleen wat de opdrachtgever wil. Zichtbaarheid in alle projectjes van ons. Dus trekt men daarvoor mensen weg, collega´s worden dubbel belast en ik zie nu al wie er aan het einde van het jaar opgebrand is. Misschien wel inclusief mijzelf als ik deze stress niet af laat glijden. Is niet mijn verantwoording de bezetting en zichtbaarheid. 

Snap het allemaal weer zeer goed. Nog eventjes en we zitten weer in de aanbestedingsstress. 

Verdrietig dat ik geen energie heb voor de leuke dingen van het leven. Mijn tuin, mijn kleinkinderen, kinderen, familie.

Voordat het een en al droefenis lijkt. Uitnodiging van vriendin gehad dus dat is weer iets om naar uit te kijken. 

Toch maar wel even de deur uit. Ook in het kader van benen trainen. Wilde een kaartje versturen naar vriendin van mijn moeder die binnenkort jarig is. Noem haar tante, maar ze is dat niet. Ze is me wel dierbaar en kent mij nog toen ik jong was en nog leuker, ze ziet me ook.

Had dit weekend ook nog mijn best gedaan een brievenbuspakketje te maken voor mijn broertje in het hoge Noorden. Ook hij is binnenkort jarig. Zo jammer dat hij zo ver weg woont. En elke keer als ik aangeef dat ik hem graag wil opzoeken is er altijd een kink bij hem in de kabel. Of zegt hij niks en is het moment weer voorbij.

Wat lijken we qua dat op elkaar. 

Positief eindigen altijd. Heerlijke soep gekookt en wat lekker dat het nog gewoon licht is als ik mijn avondeten nuttig. Dat geeft een beetje zomers gevoel. 

Kreeg van een vriendin van mijn dochter een schattige potje met paasbolletjes omdat ik een gaatje in haar jas had gemaakt. Was echt een werkje van niets, maar ze was heel blij ermee. Gaf mijn dochter al aan dat ik er echt niets voor terug verwacht. Maar heel attent van haar. 

Mijn Japanse Kersenbloesem is bijna aan het uitkomen. Altijd mooi. 

1 april

Doen we nog aan 1 april grappen. Ik zag er een aantal voorbij komen op social media. Sommigen nogal melig. 

Nu dacht ik even dat collega een 1 april grap uithaalde toen ze vertelde, of nee, andere collega vertelde dat ze had aangekondigd gesprek met leidinggevende te hebben over dat ze een andere functie graag wilde.

Hadden we eindelijk iemand gevonden en ook uitgevraagd of dit geen opstapje voor haar was om ander werk te gaan doen, zoals meerdere malen meegemaakt. Neeeeeeee, dit was het echt helemaal.

Zo

Niet

Waar.

En of, zo gaf leidinggevende aan ik dan, omdat zij op die dag een andere functie gaat doen, de maandag weer naar kantoor kan komen.

Koekkoek, 1 april!!

Omdat ik een beetje begrijp hoe onderhandelen in elkaar zit, heb ik gezegd dat ik daar tijd nodig heb om over na te denken, maar helemaal niet blij ben met alweer ik die moet inleveren. Collega, die voor haar werk ondermaats presteert, wordt zo beloond met iets wat ze leuk vindt om te doen. 

Dat ondermaats presteren heb ik vaker tegen haar en leidinggevende gezegd, maar er hangt nul consequentie aan. 

Nu dan zelfs beloning ervoor, zo voelt dat voor mij. 

Zo doe je dat

Schoon begin

 Nog steeds blij dat ik één werkdag van de week niet vroeg hoef op te staan om met het OV naar de werkplek te reizen. Heerlijk. Vooral nu we nog een beetje moeten wennen aan dat het nog donker is als ik vertrek. Ik schrijf wel we, maar misschien ben ik de enige die daar last van heeft. 

Meestal komt bericht van een dreigende ontruiming net voor het weekend en nu voor de verandering eens op maandagochtend. 

Was weer een klassiek drukke werkdag. Moest ik ook nog nieuwe medicatie ophalen bij de apotheek en met uitleg, dus niet uit de Febo-snack-o-maat.

Voelde me nogal onzeker lopen, terwijl ik had gehoopt dat veel oefenen mijn spieren en zelfvertrouwen zou aansterken. Maar ook weer gered, dus niet zo miepen. Gisteren was een fijne dag qua bewegen, dus vooral doorgaan.

Door blijven gaan.

Maar nu even rustig eten en vooral ontspannen de avond beginnen. Oh nee, eerst de afwas en dan daarna nog mijn bed opmaken. Maar toevallig brengen juist die klussen me ontspanning. Alles weer schoon en ook straks in een schoon bed mogen slapen. 

Dankbaar.