Bijna saai, maar toch nodig om mijn beenspieren te versterken. En bovendien om weer vertrouwen in mijn lijf terug te krijgen.
Dus opstaan en zonder handen te gebruiken en weer zitten. Maal tien of twintig. Net als de trap als oefenmateriaal te gebruiken.
Omhoog en stap weer af, omhoog en stap weer af.
Heb boodschappen gedaan, lopend, met mijn bejaardenboodschappenkarretje. Wel fleurig roze hoor, maar voor de meesten een ding dat ouderen meezeulen.
Is dat het. Dat ik door lichamelijke gebreken opeens besef dat ik echt 65 ben. 65plus zelfs wordt dat genoemd.
Voel me in mijn hoofd niet oud en op mijn werk krijg ik bij het noemen van mijn leeftijd altijd verbaasde blikken. Geen rimpels (kijken denk ik niet goed) te zien hoor. Kleding ook niet alleen beige en bloemen. Maar ja...dan die stijve heupen, dat geeft toch wel iets weg.
En moeten toegeven dat je zwak bent, dat ruikt men. Ga je toch naar het hokje - OUD! = afgeschreven. (Of als je op je telefoon telkens per ongeluk je zaklamp aan zet).
Heerlijk dat ik de F1 kan bekijken. Gelukkig pas om 08.00 uur gestart. Maar ja, op werkdagen zit ik dan al in de trein. Lekker gepocheerd eitje gemaakt, kop thee. Heel ontspannen start zo.
IJsbloemen stonden op mijn slaapkamerraam (geen verwarming aan meestal), dus nog koud buiten. Nog fijner dat ik er even nu niet uit hoef.
Dat riep ik net, toen ik om 18.30 uur de voordeur opendeed. Zoals Fred Flinstone:
Heerlijk...werkweek klaar en het was wederom zo´n superdrukke week. Waarin ik alweer dacht waarom die ene melding altijd op het laatste uur binnenkomt en er dan direct gehandeld moet worden. Nu ook weer. En handelen moet ik dan doen.
De hele dag mensen die graag NU een afspraak wilden, maar bij uitvragen of niet bij ons thuis hoorden met hun hulpvraag of het nu was niet juridisch urgent.
Mensen die toch voor de derde keer maar niet kwamen op een afspraak. Jammer dat ik daar niet iemand anders had kunnen inplannen.
Een collega van de opdrachtgever die me iets leuks met AI gemaakt op zijn telefoon liet zien en aangaf dat hij daar tijd genoeg voor had, want niks te doen.
Echt?
Echt! De hele ochtend plaatjes verzinnen en her en der staan kletsen.
Vanochtend wel een plu mee, maar het waaide zo hard dat plu weinig zin had en dus maar capuchon opgedaan en blij dat het wind mee was. Was ik lekker snel bij de bushalte.
Overstappen op het station en daar de bus naar mijn vertrekstation elders. Dan ben ik 1,5 uur onderweg.
Nu niet meer miepen, het is weekend. Je hoeft niet verplicht meer heen en weer en op en neer te reizen.
Drukke ochtend op mijn vrije dag, want had mijn dochter aangeboden om met haar mee te gaan bij haar MRI scan. We hadden afgesproken dat ik naar een station in Amsterdam zou komen, dat was voor haar op de route naar de kliniek.
Was er veel te vroeg, want of te laat of veel te vroeg. Had gelukkig een thermosbeker koffie van thuis mee, dus kon, met uitzicht op de opstapplek, rustig op een bankje wachten tot het tijd was om daar te gaan staan. En ook gelukkig een parapluutje mee, want het goot enorm hard. En ook blij dat ik mijn waterafstotende winterjas aan had. Want frips!
We reden naar de kliniek en ze gaf al aan dat het daar qua parkeren altijd propvol is, wat best lastig is als je nog een eind moet lopen met een pijnlijke knie (die van haar).
Ze was snel aan de beurt en de MRI duurde ook niet zo lang als ik dacht, maar ze hoefden alleen haar benen te scannen en niet het hele lijf. Daarna moest zij weer naar haar werk en ik vroeg of ze me vlak bij station Bijlmer kon afzetten, dan kon ik daar de streekbus nemen.
Er zat in de bus een jongen op de plek voor ouderen en gehandicapten (andere plekken vol), dus ik gaf aan dat ik op de plek van zijn tas wilde zitten. Dacht nog even bij een groot winkelcentrum uit te stappen, maar toch maar niet.
Nog 2 x overstappen om uiteindelijk weer uit te komen bij de bushalte het dichtst bij mijn huis, nog steeds regen, maar ook weer gedaan en ik haalde ook nog maar snel wat boodschappen, want de bus stopt ook vlakbij ons winkelcentrum.
Toen vond ik het wel prima voor vandaag. Even wat rust geven aan been en lijf. Naar een aflevering van Bridgerton gekeken. Lekkere mierzoete nikserigheid. Just what the doctor ordered.
Nog even administratie gedaan. Nieuw busabonnement gekocht, wat helaas 2 x zo duur is geworden. Nieuwe vormen en nergens 65+ korting te zien. Gelukkig kan ik het declareren. Had het lang koud, ondanks dekentje op de bank. Kachel toch maar iets hoger gezet.
Wat een mazzel dat ik vorige week omviel en in het gras lag. Toen scheen de zon en het was droog. Liep er vandaag wederom langs, in de motregen en alles was nat. Gras nat, jas nat, fietspad nat. Dus bedacht dat ik mazzel had dat het vorige week gebeurde.
Ken je die mop van die collega die op maandag een training had en ik dus wel naar kantoor moest?
Die kwam gewoon om 08,40 aankakken. Training zou pas vanmiddag zijn en dus ging ze eerst maar naar kantoor.
Zucht. Vroeg waarom ze dat niet even had doorgegeven? Vaag antwoord.
In de ochtend hoorde ze dat de training helemaal was afgelast en dus ging ze maar lekker in de middag thuiswerken, want ze had ook een afspraak staan met de tandarts.
Hoe dat te combineren is met een hele dag training elders? Dat klopt gewoon niet dat verhaal!
En dan ook nog doorgeven dat ze een telefoontje kreeg en toen maar de tandarts-afspraak heeft laten zitten.
Nu zakt mijn broek al af, want afgevallen, maar nu helemaal.
Dit hele circus was geheel niet nodig geweest. Had ik rustig thuis kunnen starten, zonder mijn been extra te belasten.
Denk niet dat het een moer uitmaakt. Communiceeeeeeeeer. Laat me weten hoe of wat.
Dus ben helemaal klaar met 'rekening houden met elkaar'. Als dat een eenrichtings-weg is.
Net thuis om 18.30. Direct mijn pan gisteren gemaakte broccoli/courgette en selderijsoep op het vuur gezet. Nu alleen nog maar ontspannen. En DOE dat dan ook.
En oefenen. Liep het talud af bij de bushalte en voelde even een zwakte in dat been. En oh ja, stapte op mijn aankomststation in de bus, maar die was zo vol dat ik moest staan en voelde me niet senang. Volgende halte er dus direct uit en de bus erna genomen.
Maar gelukkig kon ik het corrigeren met andere been (betere balans is ook nodig dus) en zei dat er niets aan de hand was. Ik stond nog en mocht op zijn elfendertigst naar huis lopen. Met zware bepakking. De lange route, want arrogant dacht ik dat ik dan weer extra moest wachten op de bus dichterbij. Dus extra lopen hindert niet toch?
Zoek je op heup, schouders, knie en teen online, dan vliegen de oefeningen je tegemoet. Doe dit, doe dit 20 x, doe dit dagelijks, doe dit 3 x 20 keer.
Op mijn werk gaven een aantal mensen die me zagen strompelen ook (ongevraagd) advies van het is vast gebroken, maar dat zag die domme huisarts niet, want de nicht van de neef van mijn buurvrouw...tot ga eens langs een fysiotherapeut of doe rustig aan.
Nu ben ik nogal van het zelf regelen en eerst zelf dingen uitzoeken, maar voel mij nu wel heel erg mijn moeder. Die zichzelf nogal beperkte toen lopen pijnlijker werd en dus niet meer liep, of alleen kaboutereindjes.
Toen ze 70 werd was een grote wens in een F1 raceauto te mogen zitten (niet eens rijden) op Zandvoort. Haar kinderen hadden dat toen (nou ja, ik regelde alles en reserveerde eea) aangeboden en omdat er nog tijd zat tussen het uitje en haar verjaardag ging ze bij de fysiotherapeut juist trainen om in zo'n klein stoeltje te kunnen komen/kruipen/zitten en er weer uit. Want ze had toen al last van haar heupen. en zou het jaar erna haar eerste heupvervanging krijgen.
Het ging alleen maar over dat doel. Zo leuk vond ze het. Niet dat ze ooit naar de F1 keek, maar ze hield altijd wel van snelle en bijzondere auto's.
Zo kocht ze, nadat mijn Scandinavische broer online zocht naar een betaalbaar model, ik met haar meereed voor de proefrit, een cabrio. Ook al jaren een grote wens. Maar pas toen mijn vader was overleden, want voor hem had ze model degelijk gekocht. Kon hij goed in en uitstappen, zei ze altijd. Ook erbij zeggend dat het nog net geen model Pausmobiel was.
Een cabrio met een hardtop, want die linnen kappen daar was ze bang voor dat die kapot gingen of werden gemaakt.
Mijn moeder leefde helemaal op door die auto en de sjans die ze van mannen van haar leeftijd kreeg. Want vlotte auto = vlotte vrouw (dat hoeft natuurlijk niet, maar zo zit het mannenbrein in elkaar).
In de middag verdwijnt hier de mist en kan ik me even uitleven in de tuin. Ook gewoon kijken naar de vele insecten in de insectenhotels die uitvliegen. Ook veel hommels al te zien.
Wat snoeiwerk, de vlinderstruik moet echt nog korter, beetje hier, beetje daar. Zo fijn dat het kan. Niet forceren, want te bang dat ik weer door mijn been zak en straks uren op mijn grasveldje lig. Telefoon dus altijd in de broekzak.
En onthouden dat ik bijvoorbeeld 10 x achter elkaar opsta van de eettafelstoel. Zonder handjes. Bij voorkeur.
Maar direct weer even doen. Hoop dat ik weer tot een punt kom dit soort dingen weer gedachteloos te kunnen doen. Met sterkere beenspieren. Als ik terugreken heb ik het idee dat na de door mij zelf zo genoemde Horrorgriep in December ik minder sterke benen ervaar. Fietsen alsof ik altijd een berg opreed.
En nog maar weer een keer oefenen. Soepje staat te trekken, lekkere groene groenten. Totaal geen zin om nog naar de supermarkt te gaan. Nog genoeg in huis. Wil de dag rustig beëindigen. Niet haast haast snel snel.
Want dat moet morgen allemaal weer als ik me in het OV stort. Want collega had helaas weer iets te doen op mijn thuiswerkdag.
Ga morgenochtend toch maar weer lopen naar de bushalte. Want heb er nog geen vertrouwen in om te gaan fietsen. Dat komt echt wel weer, want fietsen vergroot mijn wereld.
Oh ja, nu nog even op de trap oefenen met op en af stappen. 20 keer en doorrrrr...
