dinsdag 16 januari 2018

Luizige moeder

Keek naar De Luizenmoeder en moest zo enorm lachen. Om hele foute scenes, maar oh zo herkenbaar. Geheel niet politiek correct. Maar wel hoe het heel vaak eraan toegaat en niemand doorheeft hoe zijn/haar denkpatroon is. Mea Culpa. Mea Culpa





Dat de schooljuf tegen een man zei dat hij zo direct het schoollokaal kon schoonmaken. Bleek het gewoon een vader van een kind te zijn. Maar in haar ogen was - net als de Albert Heijn onlangs beweerde in hun interne klantprofielen - iemand met zijn uiterlijk te plaatsen in het hokje "Schoonmaker".

Of dat ze over een meisje zegt "die met die oogjes" of verondersteld dat ze de R toch niet uit kan spreken en dus Lianne zal heten.

Toen ik nog getrouwd was en wij ergens in een dorp vlakbij een grote stad woonden was mijn toenmalige echtgenoot de enige gekleurde man in het hele dorp. De enige. Dat schuurt wel hoor.

Of collega's die me toefluisterden dat hij wel heel erg zwart was. Of mannelijke collega's vroegen of de geruchten klopten over dat soort mannen.

Kan me herinneren toen mijn kinderen naar school gingen de juffen vroegen of mijn kinderen geadopteerd waren. "Nee, hoor. Zelf gemaakt". En ik voelde hoe ik direct 31 treden daalde in hun hokjes.

Nu waren er in die tijd nog maar weinig kinderen op die school met een ander profiel dan het Waar de Blanke Top der Duinen-uiterlijk.

Of de lokale drogist. Als mijn kinderen in de winkel liepen hoorde ik hem tegen ze zeggen "dat ze nergens aan mochten komen". Tot hij besefte dat ik hun moeder was en hij heel erg vriendelijk "Oh..dag mevrouw" tegen ons zei. Nooit meer iets gekocht.

Of de douane. Alleen met kinderen nooit controle. Met toenmalige echtgenoot erbij altijd.

En nog weer later op de middelbare school altijd moeten bewijzen dat er wel huiswerk gemaakt werd, overhoord werd en aandacht voor school was thuis. Dat kinderen zelf aangaven dat te willen. Dat een petje op school dragen niet gelijk staat met niks eronder.

Helaas draagt mijn zoon sinds 1 januari geen pet meer, maar dat is een soort van running gag bij ons thuis. Dat die jongen met dat petje nu een man met pet is geworden. Die inderdaad - net als toen - de hele dag lang door de ruiten staart naar de wolken.

Mijn eigen wolkenridder.




maandag 15 januari 2018

Green Monday (of Rood, of Wit of weet ik veel)

Had bewust de wekker wat vroeger gezet; het is immer een 'normale' werkweek. En op maandag is het altijd heerlijk om mijn Flylady-taak - Bless the House - te doen.
Supersimpel, maar juist daarom zo fijn.

Wat ook prettig werkt - voor mij dan - is aan het eind van de avond bewust rustige dingen doen. Niet meer tv-kijken (heb al een hele tijd geen tv op mijn slaapkamer en een paar maanden terug het oude tv-tje naar de Kringloop gebracht), online gaan speuren of er nog wel iemand gereageerd heeft op mijn blog, kijken bij nieuwssites. Gewoon even rustig zitten, kop thee erbij, breiwerkje desnoods en op tijd naar bed.
En dan nog even lezen, dat is altijd heerlijk. En dan voel ik vanzelf mijn ogen zwaar worden. En word ik klammig wakker, dan doe ik een ander nachthemd aan. Of een t-shirt, maar in ieder geval niet klammig doormodderen.

En na mijn rondje Bless the House 'mag' ik van mijzelf even pauze houden met een lekker kopje koffie. Van Pourquoi Pas leerde ik dat moment nog meer waarderen. En er bewust voor te gaan zitten. Soms zelfs met een mooi kopje. En dan even tegen mijzelf vertellen hoe mijn weekend was.

Daarna nog weer wat huishoudelijke klusjes gedaan en nu ligt er een klosje garen voor me en een naald, want ik zag gisteren dat er een naadje los wat van mijn jas, dus maar direct repareren, voordat het groter wordt. En van uitstel komt vaak afstel.

En als eigen opdracht voor mijn inbox - weggooien die oude mail. Ik ben nogal van het bewaren. Is nergens voor nodig. Leuk om dat volume te zien slinken.

Het regent hier lekker door, dus even nadenken hoe ik redelijk droog bij mijn afspraak met de psycholoog kan komen, maar ik ben niet van suiker en weet dat als ik thuiskom, alle natte kleding vervangen kan worden door droge, dus maak je niet op voorhand zorgen over dat soort details. Daar ben ik erg goed in; me van te voren alle scenario's indenken en heel erg lang me druk maken om iets wat heel vaak helemaal niet gebeurd. Zo jammer van mijn tijd. Dat gedrag zit er wel heel erg ingebakken, dus nog flink aan werken maar.

Als ik her en der lees in blogland dan weet ik dat ik blij mag zijn met alles wat er goed is en goed gaat. Vooral qua gezondheid. Want zo vanzelfsprekend is "gezond weer op" helemaal niet. Daar denk ik eigenlijk te weinig over na als ik in de ochtend wakker word en mijn benen over de rand van mijn bed gooi. En ze daarna er weer aanschroef. Hoe fragiel het leven kan zijn. Of dat een stom ongeluk een jong leven beeindigd.

Wat ook altijd fijn is, zijn de tips van So Chicken. En her en der lezen bij bloggers die me aan het denken zetten.

Dan kan elke maandag Blue zijn of elke kleur die je die maandag wil geven. Een jaar geleden was het tamelijk blue, wat zeg ik; diepdonkerblauw. En nu? Ik zou me ook nu als op een Blue Monday moeten voelen volgens de kenners.

Want:
Geen vakantieplannen om naar uit te kijken.
Geen dromen
Geen goede voornemens
Geen salaris - niet eens een baan.

En zo kan ik dit rijtje nog veel groter laten groeien. Zo groot dat er geen ruimte meer is om uberhaupt naar het goede te kijken. Dus kijk ik liever naar wat ik wel heb:

Minder stress - ik 'moet' minder van mijzelf;
Voornemens falen meestal; gewoon doen werkt beter -  radicale veranderingen zijn meestal niet blijvend; kleine stapjes zijn goed te doen.
Bekijk per dag hoe de dingen lopen; en dat is al meer dan genoeg;
Ook dat 'inkomen' is heel fragiel; per week weet ik of ik dat ontvang en het fijne is dat ik - ook dankzij mijn rustiger financiele basis - me er veel minder druk over maak dan een jaar geleden.
Heb geleerd hoe snel je eigen gebouwde kaartenhuis kan instorten en dat het belangrijk is om naar je veerkracht te blijven kijken.
En elke avond voor het slapen gaan even naar een foto of filmpje van mijn lieve kleindochter kijken. Nu zat ze lekker in bad. Niet te koop dat gevoel van liefde en weten dat ze onderdeel van mij is. En ik van haar. En wij weer van een groter geheel.




















zondag 14 januari 2018

Pyke en dalen

Aangezien ik nog een NS kaartje had en die na dit weekend niet meer geldig zou zijn, ging ik nadenken wat ik daarmee zou willen. En kunnen.

Met genoeg energie heel ver weg reizen, maar realistisch gezien is dichterbij ook goed, als je maar even erop uit gaat. En dan niet laf alleen in de trein zitten, want dat is maar wat iemand ooit zei "een kruimeltje" avontuur. Bij iemand langsgaan was geen optie (vond ik zelf) te kort dag en als ik nog eerlijker ben; een beetje bang voor een teleurstelling. Dus voortaan eerder een bestemming zoeken voor zo'n kaartje en ook ruim van te voren 'mensen' erbij betrekken.

Toevallig zag ik dat er in Utrecht een mooie, nou ja, interessante tentoonstelling was "De wereld van Pyke Koch". En hoe grappig dat ik nog nooit in dat museum was geweest, ook al heb ik toch enige jaren in die stad gewoond en is mijn dochter er geboren. Alsof ik die kant nooit opkwam. Wat ook niet klopt, maar goed...ik vond het wel apaaaaart (spreek op zijn Utrechts uit graag). En het Nijntje Museum zit er recht tegenover. Leuk om daar ooit eens met kleinkind heen te gaan.

Deze dus: Klik hierop voor de tekst van het museum zelf

Gaan?

Gegaan.

Wel wederom errug laat voor een dagje uit, maar alweer moest ik een beetje lachen om mijzelf. Hoezo laat, wie bepaalt dat? En komt iemand controleren hoe laat je van huis vertrekt? Of je binnen de normen blijft van 'normaal'...Joh...al kom je pas om 16.30 uur daar aan...het mag en het kan.
Ik had gisteren mijn rode linzensoep maar weer eens gemaakt. Heel makkelijk te maken en de ingredienten heb ik vrijwel altijd in huis. En dag twee en drie (en vier) is de soep nog lekkerder.

Dus daar hoef je ook niet je druk over te maken. Alles staat klaar.

Dus ik ging en deed ramen dicht en lamp aan. Dat schijnt te moeten tegenwoordig. Er zit een lamp op een schakelklok dus die gaat als de zon ondergaat automatisch aan. Net of er iemand zu hause ist.




Copyright Centraal Museum Utrecht.

Had uitgezocht hoe ik er moest komen, wat de meest logische looproute was en hield voor ogen dat de binnenstad van Utrecht overzichtelijk is. Altijd de Dom als baken. Al is de Dom nu helemaal ingebakerd, want hij wordt gerestaureerd.
En de juiste uitgang bij Hoog Catharijne nemen, dat is ook winst.

Het lag iets verder weg dan ik dacht, maar hehe....eindelijk zag ik de ingang en inderdaad een levensgrote Nijntje aan de overkant, want het Dick Bruna museum zit daar.

Alles in een kluisje gedaan, want wilde mijn handen vrij hebben om goed te kunnen kijken. Had ik eigenlijk mijn leesbril wel mee moeten nemen uit mijn handtas want de kleine lettertje die gingen niet zo goed, maar heel erg interessant die tentoonstelling. Zo blij dat ik in ieder geval nog sommige schilders herkende. Er hing een tamelijk droeve sfeer vond ik zelf. De schilder is niet omontstreden in verband met zijn politieke voorkeuren in de jaren dertig en WOII en hij heeft na WOII een jaar een verbod om te exposeren gehad.

Hij schildert technisch heel fraai, maar ik vind het er tamelijk bloedeloos uitzien. Emotie-loos, te gepolijst. En ik snap dat Magisch Realisme juist dat is, boven de werkelijkheid en toch pakt hij me niet.

Dat zelfportret van hem vind ik eigenlijk maar heel eng en afstandelijk. De ubermensch. Brrrr...

De stijl deed me ook denken aan dat portret van Trump wat van de week ophef maakte want er schijnt een Nederlander voor geposeerd te hebben en alleen zijn hoofd (van Trump) werd er later ingeschilderd.

Maar heerlijk om er (alweer!!) even uit te zijn, in mijn oude stadjsie te lopen en nog een beetje de weg te weten. Daarna wilde ik graag weer naar huis, geen behoefte om ergens te zitten of wat dan ook en dus weer naar het station teruggelopen.

De trein reed op tijd, de aansluitende trein ook en de bus kwam ook op tijd. Dat ik daarna nog een eindje moest lopen dat deerde niet. Had ik gelukkig nog energie genoeg voor, al verheugde ik me op schoenen uit en lekker niks.

En zo heb ik morgenochtend bij het koffiezetapparaat ook wat om te vertellen. Aan mijzelf.









zaterdag 13 januari 2018

Vergeten -zwijmel

Had de film al zeker meer dan een half jaar op mijn recorder staan, maar kon er maar niet toe komen om ook te kijken. Het kwam allemaal iets te dicht bij. Ook omdat ik in die tijd perioden had van vergeetachtigheid en simpele dingen, zoals breien, niet meer snapte.

En natuurlijk dat zwaard van Damocles wat volgens mijn moeder boven de familie hangt - nou ja...niet haar familie maar die van mijn vader. "Daar worden ze allemaal dement".

Gisteren was "Still Alice" nog een keer op tv en gekeken. Heel mooi en ontroerend. Dit ging dan wel over een vrouw die begin 50 al Alzheimer krijgt, het afwikkelen (en takelen) van haar vermogens en daarmee wie ze was, was duidelijk. Ook voor haar en herinner me dat mijn vader in zeldzame heldere momenten dat ook heel goed zag. Dan zei hij dingen dat er in zijn hoofd niets meer zat.

Las ik - als luisterboek - ook nog het boek van Sonja Barend en daarin ging het over haar echte vader, die ze nooit gekend heeft en later leert dat anderen, leeftijdsgenoten hem wel kenden en dat een beter beeld van hem schept. Blij dat hij niet vergeten is.





vrijdag 12 januari 2018

Jump!

De nieuwe 'oude' i-phone bleek geen foto's (en dus ook geen video's) te kunnen maken met de front-camera. Wel met die camera waarop je je eigen hoofd ziet in je schermpje (back-camera). Zo maakte ik gisteren die foto van de dienstmededeling op de deur van de Fundatie.

Dus wederom lezen online hoe ik dat zou kunnen oplossen. Resetten. Bij diverse apps de camera optie uitzetten en dan weer resetten. En als laatste redmiddel de fabrieksinstellingen terugzetten.

En uiteraard eerst daarvoor een backup maken.

Merkte dat ik daar een beetje gespannen van werd, - dat ik iets moest fixen - maar vond toch dat ik alles moest uitproberen om te kijken of het me zelf lukte. Om niet als een oudje te boek te staan die niet meer met de moderne technologie om kan gaan.  Nou ja...die van een paar jaar terug dan in dit geval.

Maar helaas moest ik mijn dochter toch doorgeven dat het me niet gelukt was, dus ligt de bal nu bij haar.

Gelukkig kan ik wel filmpjes ontvangen en wat superleuk: kleindochter loopt een paar stapjes los!

A small step voor Kleinkind, but a giant leap for Oma!!


Afbeeldingsresultaat voor a giant leap for mankind gif

Daar springt mijn hart toch een meter de lucht van in. En dat is heel goed, want ik voel me vandaag nogal niks. En weet nu nog niet zo goed wat ik daaraan kan doen. En of ik er ook wel iets aan moet doen. Het is zoals het is. Het waait wel weer over.

Ondertussen hangt de was lekker te drogen en de vorige batch is opgevouwen en opgeruimd. Kan straks nog even wat slopen strijken, altijd rustgevend.

En even naar buiten, ook al is het nog zo somber en grauw.

Oh ja...en dan wel plaatsen, deze post. Niet in concept laten staan.






donderdag 11 januari 2018

Grijsgedraaide LP

Een hele tijd terug schreef ik een logje over naar Zwolle reizen voor de Fundatie. Daar wilde ik zo graag een keertje heen. Leek me een heel mooi museum. Alleen die buitenkant al.

Stond nogal te laat op om lekker de wijde wereld in te trekken met het OV. Maar bedacht ook dat het eigenlijk niet uitmaakt. Hoe laat of hoe vroeg ik voor de poort sta. Als ik maar ga!

Ga dan!

Doe wat!

En omdat ik het kon combineren met een ander bezoek leek het me helemaal prima om optimaal te profiteren van mijn Albert Heijn treinkaartje. Dus gisterenavond alles klaar gelegd en zelfs mijn koffie-thermoskannetje klaargezet.

En dan toch nog door de wekker slapen. En me als een zombie voelen. Echt mijn best gedaan om me geen sukkel te voelen, maar gewoon een moe mens die lekker ging douchen en iets later aan de dag ging beginnen en iets leuks in het verschiet had (want anders verliep dat treinkaartje).

Bussen en treinen naar Zwolle en toen we over de brug reden klaarde het op. De zon kwam zelfs tevoorschijn en blauwe lucht. En wat was de rivier buiten zijn oevers getreden. Wat een machtig gezicht.

Was trots op mezelf dat ik de weg nog wist, dat ik het stationsplein herkende, alhoewel het station zelf helemaal verbouwd was. Ik volgde de koperen slang en zag de zilveren koepel al blinken in de zon.


Zag wat busjes van werkmannen voor de deur en kreeg een angstig voorgevoel - ja...had de site niet geraadpleegd - en helaas pindakaas. Alweer voor niets. Gesloten. Want nog aan het bouwen voor een nieuwe tentoonstelling. Na 20 januari kunnen we er terecht.

Weet nog dat ik vorige keer me zo dom voelde dat ik zelfs ergens even zitten voor een kopje koffie me niet gunde. Eigenlijk in een diep gat zou willen verdwijnen.
En nu maar wel dat kopje koffie genomen. Even diep adem halen, want vond het wel wat chique voor mij. En iedereen zat daar in gezelschap zag ik snel.

Blij dat ik heb doorgezet. Even op adem gekomen en daarna, na een klein rondje stad want ik voelde me niet echt in de stemming om rond te lopen, dus terug naar het station en de trein in richting waar mijn moeder woont.

Die had kennelijk haar grammofoonplaat weer opstaan met het liedje "Ik ben erin geluisd" en Jemig de Pemig, ik kon het opeens niet meer aanhoren. Of me voorstellen dat ik nog een paar uur dezelfde klaagzangen zou moeten aanhoren waarin de uitkomst altijd is dat zij het grote slachtoffer is. En er niets aan kon doen. Heus niet.

Dus in plaats van heel lang, tegen mijn zin, te blijven voor haar gezelligheid en dit te verdragen, heb ik na een uurtje mijn jas gepakt en weer richting station gelopen. Waar ik voor straf nog een uur moest wachten totdat het kaartje weer geldig was. Maar liever koude billen van op een koud bankje buiten zitten, dan warme opvliegers door het gezever van mijn moeder. Ja, niet aardig van mij.

Helemaal niet aardig. Wat ontzettend onsympathiek ben ik. Wat een ondankbaar rotkind.








woensdag 10 januari 2018

Teken 'm erin!

Heerlijk om op de wekker te zien dat ik had doorgeslapen. Dat was alvast binnen.

En eerst maar mijn voeten verzorgd.

Leuke opdracht van Flylady voor vandaag. Althans; ik word wel blij van mindful poetsen en daardoor weer een schonere keuken te hebben en houden. Jaren terug ontdekte ik haar site en vond het in eerste instantie zeer Amerikaans en zoetig en simpel, maar ik gaf mezelf een maand de tijd om er toch maar eens mee aan de slag te gaan en alleen al het simpele e-mail verzoek waarin staat: zorg ervoor dat je gootsteen blinkt, maakte dat ik daar lol in kreeg. Dat ik ging bedenken hoe ik die gootsteen 'lekker leeg' hield. En blinkend.

Lekker leeg was eenvoudig; ik maakte een soort van constructie onder het gootsteenkastje en daar kon het afwasteiltje op staan. En daarin de afwas van die dag. Net als een afwasmachine; de afwas weggetoverd. Moest het alleen nog wel afwassen en opruimen, maar....deze simpele constructie zorgt ervoor dat mijn gootsteen leeg blijft, mijn aanrecht leeg is en alleen daardoor 'lijkt' de keuken minder rommelig.

Uiteraard kan je hele smerige borden en zaken eerst even voorspoelen, voordat je ze in het teiltje kiepert. In al die jaren heb ik nog nooit last van mieren of iets dergelijks gehad.

Wat Flylady nog belangrijker vindt is dat je echt gaat voelen wat FLY betekent: Finally Loving Yourself.

En daar heb ik ook heel veel aan. Nog steeds, want ik ben nog niet helemaal up to Fly. Ik moet nog wel wat vlieguren maken.

Vandaag 'mocht' ik van mijzelf een Ontspannen dag hebben. Wat betekent dat er geen MOET dingen op stapel staan, vooral veel mag. Ik merk dat ik het me toch wel aantrok - hoe ik ook mezelf toesprak dat het niet aan mij lag - dat Man Met Hond niets had en heeft laten horen. En waarom zou ik dan iedere keer het contact weer aanzwengelen. Dat voelt als een korstje iedere keer eraf blijven krabben.

Goh...kreeg ik ook nog 'toevallig' bericht van iemand die in een wat hij nu heel terecht zelf Knipperlicht-relatie zit en mij iedere keer weer om raad vroeg, om die raad vervolgens compleet te negeren. Niet een maandje, maar jarenlang nu al.
Of ik nog wel contact met hem wil houden; hij schaamt zich voor zijn gedrag. Jemig (het is geen vriend of zo maar familie) ik hou van hem. Ik gun hem het beste. Maar kennelijk levert het korstje eraf krabben voor hem nog meer positiefs (warm bed, stomende sex) op dan negatief. En we zijn allebei het zo gewend dat het thuis altijd onveilig en drama is, dus daar mag hij ook nog wel een keer iets mee. Denk ik.

Las een interview met Antoinette Beumer die een boek over haar jeugd met een vader die psychisch ziek was heeft geschreven, althans een roman losje gebaseerd op haar eigen jeugd met een grillige vader. Hoe het thuis altijd 'onzeker en onveilig was'. Maar ook haar eigen angst om net als haar vader (gek) te worden. Dingdong. Zeker een boek wat ik wil lezen.



Las op een kaartje in de Flow-kalender dat ik vandaag mijn poes moest tekenen. Ik neem aan dat ze het over een kat hadden, anders had ik erotische kunst gemaakt, maar die kat was even leuk om te tekenen. Al was hij niet van mij.

Nog een aflevering van The Crown bekeken. Niet alle afleveringen achter elkaar, want zoveel zijn er niet en dan is het alweer op. Dus rustig genieten.
En verder de was opgevouwen en opgeruimd en wat zaken uit de kast gehaald die 'geen joy sparkelen" dus die ik naar de Kringloop kan doen. Misschien vind iemand anders het wel mooi.

Superklein rondje om de kerk gemaakt, maar wel gedaan.

Toen bedacht ik dat ik niet wist wat ik zou koken, dus maar even in de voorraad gekeken en zag een zakje zoete aardappelen, nog wat groenvoer en een rookworst. Ha...alternatieve stamppot. Was erg lekker.

Dus zo de afwas doen, kachel wat hoger en nog een beetje breien.