woensdag 1 maart 2017

Toch happy

Tussen het regelen door en het wachten om teruggebeld te worden, zit ik op mijn werkplek - want je hebt gewoon geen tijd om ziek te zijn, om bij te tanken van wat mijn werk met je doet en vooral hoe het voelt om totaal waardeloos te zijn voor het bedrijf, inwisselbaar en niks geen fijn kaartje met wat jammer dat je ziek bent, want dat ben je anders nooit en oh oh oh wat is die Citroen toch altijd keurig op tijd, nooit ziek en altijd scoort ze.

En hoe ingewikkeld het is om als je liever de hele dag onder een dik dekentje zou willen liggen, toch in aktie te moeten komen. Zaken regelen, uitzoeken, opzoeken en navlooien.  Nog maar weer langs de huisarts om bijstand te vragen bij alles.

Dus moet ik mijn zinnen blijven verzetten en blijven kijken naar alles wat mooi en goed is.

Dat we na het wandelen vaak nog even een visje halen bij het marktje bij mij in de buurt. Ik geef de bestelling door en hij rekent af en dat deze week de visboer gewoon het wisselgeld bij mijn visje deed. Dan wordt de vis eens een keer niet duur betaald!

Dat ik zo blij word van mijn schilderijen en schilderijtjes die ik al een hele tijd anders op wilde hangen. Of die stof aan het verzamelen waren op de hobby/rommel/logeerkamer. Had een idee in mijn hoofd en nog een hele mooie poster die ik al een jaartje of wat in wilde lijsten, dus begin van deze week, lijstjes gepakt, schilderijtjes schuiven en een compositie gemaakt en wat leuk; een ander uitzicht. Gratis uit eigen museum.
Een paar eigen etsen (jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaren terug gemaakt, toen ik nog geld had voor een cursus) en staat gewoon vrolijk en lente-achtig.

Blij worden van de 3 narcissenbolletjes die bijna niks kosten en zo vrolijk geel staan te zijn en als ze uitgebloeid zijn, dan gaan ze de tuin in en mogen ze daar volgend jaar weer bloeien.

Blij dat ik de energie had om wederom wat printwerk te doen in de plaatselijke bibliotheek en daar met de fiets heen kon.  Daar de energie voor had. En de tegenwoordigheid van geest heb om na het printen even de pc opnieuw op te starten, zodat niet al mijn te printen formulieren voor de volgende gebruiker te lezen zijn.

Blij dat het vandaag de 1e van de maand is en ik de huur betaald heb. Kan ik in ieder geval nog een maandje met een gerust hart hier wonen en hoef ik nog geen grote doos te zoeken voor onder de brug.

Blij dat ik een patroontje vond van babysokjes en ik die breide alsof ik het dagelijks deed. Leuk kadootje voor het  toekomstige kleinkind van man met hond.

Blij dat het goed gaat met zoonlief. Blij dat mijn dochter weer aan het werk is en ook dat haar goed afging. Ze wist alle codes nog uit haar hoofd zei ze.

Blij dat er van de week een jongen aan de deur stond die voor een goed doel geld vroeg. Meestal laat ik me niet verleiden, maar ik dacht dat ik het, ondanks mijn gezeur dat ik geen inkomsten heb en nul financiele zekerheid, het toch eigenlijk heel erg goed heb. Want ik sta daar aan de deur met mijn dikke reet van teveel eten, ik rolde die ochtend uit een veilig warm bed en kon daarna gewoon warm douchen en ik mag zeggen wat ik wil. Dus hoe slecht heb ik het dan?

In mijn familie gaat er een gezegde: Wie klaagt die draagt. En zo is het maar net.









dinsdag 28 februari 2017

Tussen wal en schip.

Veel geregel, veel administratie en veel instanties die zich bezighouden met een en ander, maar helaas is de situatie momenteel zo dat ik tussen wal en schip ben gevallen. En waar ik ben gevallen is er niet eens water om in te blijven drijven.  Gewoon niks.

Afbeeldingsresultaat voor tussen wal en schip gevallen

De ene partij wijst naar de andere, de andere partij wijst terug naar de eerste partij en die partij weigert. Dus zal er waarschijnlijk een hogere macht uitspraak over moeten doen. Wat ook weer tijd kost. Wat die ene partij lekker gaat rekken, want dan kost het nog meer tijd.

Dus maar weer in de pen. En bezwaar maken. En maar weer wachten. En aangezien geen enkele partij ondertussen denkt..goh...die mevrouw Citroen die moet toch ergens haar rekeningen van betalen, geeft dat het gevoel dat het uitermate vreemd is dat je wel werkt en weliswaar ziek bent, maar toch slechter af bent dan iemand die 'rustig' in de bijstand zit.








Dus alweer; Het matras op!!


 
 

zaterdag 25 februari 2017

Het komt goed zwijmel

Moet mezelf blijven voorhouden dat het op de een of andere manier goed komt. Of in ieder geval, dat ik ervoor aan het werk ben.  Niet als een mak lam naar de slachtbank wordt geleid.

Heb al eerder geschreven dat, om je recht te krijgen, je een goede administratie nodig hebt en zorgvuldigheid en zeker geduld.

Alles vastleggen, ieder gesprek met een partij en als een overheidsinstelling je verzoek afwijst, hier weer onmiddellijk op reageren, want dat is weer strategisch goed voor later.

En wat ben ik blij met daadwerkelijke en praktische ondersteuning her en der.

Je afvragen waarom die ene instelling op een nummer belt wat je niet hebt opgegeven en waarvan het apparaat niet goed werkt, dus je daardoor gesprekken mist. Alweer bellen en aangeven. En doorgeven. En merken dat als je de volgende dag wordt gebeld, ze dit verwerkt hebben.

Zou bijna een dagtaak hebben aan dit alles en gaan ontspannen zit er bijna niet in. Sowieso niet van deze tocht naar kastje en muur en weer terug naar kastje.

Dus dacht ik aan deze song van toen ik net op kamers woonde. En het cassettebandje veel draaide. Want vond de teksten en de muziek zo fijn. Toen dacht ik nog aan de liefde. Nu denk ik aan gerechtigheid en rust in mijn kop.






woensdag 22 februari 2017

Elephant-walk

Alsof ik een olifant meedroeg. Wilde het liefste gaan liggen. Slapen, niks meer. Laat maar.

Gerelateerde afbeelding


Maar ja...ik moest toch echt weer naar een pleitbezorger, dus alles bij elkaar gezocht. En hoppa...gaan!

Die jurist gaf  me al direct door dat het geen ingewikkelde zaak was. Wel dat hij inschat dat werkgever niet zal willen schikken en we waarschijnlijk zo snel mogelijk de gang naar de rechter moeten maken.

Bellen voor verwijzing.€ 0,25 per minuut en er waren al 19 wachtenden voor mij en dat dit maal 5 minuten ging duren. Dus al € 1,25 kwijt alleen al aan wachten en waarschijnlijk nog wel langer. En dan je gesprek natuurlijk nog. De maximale kosten zouden € 12,50 zijn.
Grappig he....voor mensen die zich geen betaalde rechtshulp kunnen permitteren! Ik wil mijn telefoonkosten zo laag mogelijk houden, maar doordat ik vorige week ook al UWV moest bellen (ook niet onbetaald) en dit soort zaken...tsja...komt er volgende maand weer een hogere rekening.


Dus bij alles wat ik doe, moet ik wel nadenken of dit strategisch handig is. Verstandig is. Geen domme impulsieve dingen doen. Want mijn bron van inkomsten is per direct gestopt en ik zit nu in La-la land...wanneer er weer een geldstroom op gang komt is onbekend.
De ene instantie verwijst naar de andere, de andere moet eea in behandeling nemen en een instantie waarvan ik nog geld verwacht is zo onderbezet dat dit nog wel tot eind mei kan duren, voordat er een uitspraak is. Nog geen geld, alleen een uitspraak.

Had ik twee jaar geleden direct deze baan geweigerd of niet  gesolliciteerd, dan kreeg ik in ieder geval die twee jaar een inkomen wat hoger was dat wat ik met werken verdiende. Hoe raar en tegenstrijdig is dat.
Laat mensen echt nooit meer zomaar zeggen dat je altijd meer verdient met werken.

Nu is het al ver in de dag en alleen maar met dit soort zaken bezig geweest. Kan er een dagtaak van maken. Geen eens tijd om ziek te zijn!

En ondertussen denken/zoeken/starten van een andere bron van inkomsten is momenteel een klus waar ik aan zou moeten denken, maar geen energie meer voor heb.

Er is hier niemand die me in de avond instopt of me vasthoudt en zegt: Komt wel goed Schatje. Ook dat moet ik zelf doen.





maandag 20 februari 2017

Boer zoekt oudere vrouw

Heb ooit een keer een aantal weken in Afrika doorgebracht. Ben in Rusland geweest en in Libie. Zou ik nu ook in aanmerking komen voor een date met boer Marc, met mijn reis-ervaring?

Of al heel lang niet meer gezoend, zo lang dat ik me gewoon weer maagdelijk voel. Maak ik een kansje bij Herman? Heb eventueel ook nog een bril liggen.

Of bij die grote man uit Texland, die goed kan huggen. Dat lijkt me ook wel prettig en ach...mijn hele familie achterlaten of kleinkind....maakt geen donder uit kennelijk...als je je boer maar vindt!

En een Paardenmeisje ben ik nooit geweest, maar wel een Christelijke opvoeding genoten, dus Riks...Nee, ook niks voor mij. Veel te eenzaam en een te jonge vent.

Die David daar ben ik geen type voor. Die wil zich nog voortplanten. En ik heet geen Sarah, dus dat gaat niet meer lukken.

Heel amusant is Boer zoekt vrouw. Gewoon lekker verstand op nul en blik op oneindig. Terwijl ik volgens mijn lijstjes nog van alles moet uitzoeken en regelen. Maar ik ben ziek thuis; moet ik dan nog zoveel?

Ik hoef sowieso niet mee te doen. Want wil mijn familie graag een beetje om me heen hebben, in ieder geval mijn kinderen en kleinkind. Niet alleen op Skype kunnen zien wat ze doen. Niets zo fijn als knuffelen met je kleinkind. Dat kleine lijfje voelen en ruiken (nou ja...behalve bij spuitpoep).

Vandaag mijn bed verschonen, dat voelt altijd fijner, in de avond in een frips bed slapen, de was hangt al aan de rekjes. Nog even een zak van mijn jas repareren, die was open en dan vind je opeens je telefoon in de zoom van je jas terug.

Wil eigenlijk niks, maar weet dat dat niet goed is. Dus vasthouden aan de routines. Flylady to the rescue!

Ben vandaag al 2 x gebeld door meneer die brief gaat opstellen voor mij. Kennelijk heet hij Boer Riks en leest de de zaken niet echt goed. Of denkt hij dat een dergelijke bedrijfsvoering in de jaren 50 was uitgestorven.

Vandaag ook maar weer contact zoeken met advocatenkantoor no. 3.

Advocaatje leef je nog??

Afbeeldingsresultaat voor lawyer







zaterdag 18 februari 2017

Matrassen en springen zwijmel

Afbeeldingsresultaat voor jumping on a mattress
 
 
 
Ben het matras weer opgegaan.
 
Maar goed; het was een nuttige en energiegevende  week op die manier.
 
Had een geweldig fijne afspraak bij de huisarts. Ik was daar al te lang niet geweest omdat ik me schaamde over mijn gewichtstoename (helemaal zelf eraan gegeten) en daardoor het niet goed voor mezelf zorgen en mijn d iabetes. Dat vond ik nogal stom van mezelf want ik snap alles meer dan goed en dan nog doe ik het niet goed. En denk ik dat ik eerst maar weer alles eraf moet krijgen qua gewicht, voordat ik op controle kom. En ga vervolgens niet. Laat dan niets meer controleren en weet natuurlijk allang hoe de vlag erbij hangt.
 
De huisarts zei me dat ik al weer blij moet zijn dat ik er weer was. En fijn dat eea omtrent mijn werkstress en wat het effect daarvan is nu ook in mijn dossier staat. Je weet maar nooit hoe dat van pas komt.
 
Dat was matras 1.
 
Toen wederom contact met het UWV. Matras 2.

Daarna op een heel stug matras, no. 3, gesprongen.  En daarna contact met Matras 4. Ik was in eerste instantie niet zo enthousiast over hoe advocaten reageerden, maar snap nu beter dat dit niet een eenvoudige case is. Ik sta niet alleen en wat is het enorm fijn om zoveel reacties te krijgen op mijn voorgaande log. Dat doet me goed.

Ik weet verder van collega's dat ze ook in eenzelfde traject zitten. En dat de werkgever niet wil schikken. En een collega die zogenaamd brutaal aan de telefoon zou zijn maar die meneer Netjes zelf is en niet meer komt opeens. Allerlei vreemde zaken. Alles te maken hebbend met,  wat een advocaat me deze week vertelde,  de proletenwerkgever en zijn arbeidsvoorwaarden.
 
Daarna alles printen ergens - want heb geen printer zu hause - en verdorie zeg...ik had energie om daar op de fiets naar toe te gaan, terwijl ik dacht dat ik even zou moeten slapen of uitrusten.  Of met de bus zou moeten reizen. Het ging wel in tempo elfendertig, maar ik hield mezelf voor dat ik geen .Afbeeldingsresultaat voor jumping on a mattress
 
haast had. Als ik die brief op de post had en alles gekopieerd, dan mocht ik bij wijze van spreke de rest van de dag slapen.

Afbeeldingsresultaat voor nijntje springen

We zijn er nog lang niet maar ik sta wel te springen om verandering. De eerste stappen zijn gezet. Mijn energiepeil is nog laag, maar het is alweer hoger doordat ik zaken deel en steun krijg. Daarom: met grote dank aan iedereen die me een steuntje in de rug geeft daarbij, virtueel of in het echt. Dat doet me enorm goed, enorm!!



 
 
 
 
 
 
 
 

 


donderdag 16 februari 2017

Ken je die mop van die vrouw die naar een pleitbezorger ging?


Van de week echt zo'n dag gehad waarvan ik dacht dat die zo verfilmd kon worden als lachfilm.

In de ochtend bijna de bus gemist. Toen stond de bus klem op de busbaan want een extra grote en lange vrachtwagencombi stond met zijn kop bij het ene hek en met zijn kont bij het andere hek en daarmee blokkeerde hij de busbaan. Van beide kanten.

Een dame zei nog tegen de buschauffeur dat hij wel eventjes achteruit kon rijden, maar dat leek me echt iemand die nog niet eens een Canta mag besturen. Op de busbaan met een grote helling en om de 7 minuten een bus, even een driedubbel lange bus in zijn achteruit naar de halte rijden. Hoe leuk.

Enfin...de trein die ik wilde hebben die miste ik en gelukkig zag ik dat er snel een stoptrein ging, die er dus wel langer over deed, maar omdat ik ruim genoeg had gepland zou ik een andere tram in de stad waar de advocaat zat kunnen nemen en zou toch net op tijd komen. Stoptrein stond wel heeeeeeelemaal achteraan het perron en ik heb toen maar niet gedaan wat de NS adviseert sinds kort. Wel gefloten, toch maar ingestapt. Want anders zou ik zeker te laat komen.

Afbeeldingsresultaat voor fluiten is niet meer instappen

Ik had grote verwachtingen van deze advocaat. Hij stond bekend om zijn werk- en inkomenszaken en we hadden al eerder contact gehad, maar toen was de tijd nog niet rijp om hem in te schakelen, want dat kon ik me toen nog niet permitteren. Gesubsidieerde rechtshulp kijkt 2 jaar terug naar je inkomen en dat was toen nog relatief hoog.
Nu was dat probleem er niet meer, want inkomen is nog meer gezakt en vermogen is nihil en ik kon een peiljaarverlegging aanvragen.

Helaas, ondanks mooi kantoor en ook nog heel fraaie advocaat (ik vond het heel prettig dat ik een Lekker Ding als dusdanig herkende), zei hij me, na de stukken te hebben doorgenomen, dat hij dit soort rotzaken niet meer wil doen. Omdat hij er helemaal niet goed meer van wordt. Van dit soort proletenbazen.
Ik zei hem dus dat hij zich dan wel kan voorstellen hoe ik me voel. Als werknemer van. Die klem zit.

Bleef ik ook nog aan zijn fraaie voordeur versiering haken en een winkelhaak in mijn jas (die heb ik al weer gerepareerd maar ja...het voelt niet fijn).

En toen ik daarna doorreisde (had zo'n treinkaartje waar je de hele dag onbeperkt op kon reizen) om in een naburige stad even een kop koffie met een vriendin te drinken, toen werd het me een beetje teveel. Ik had zo gehoopt dat iemand zou zeggen: Kom maar hier; ik ga ervoor zorgen dat alles rechtgetrokken wordt. En nu was ik weer terug bij af.
Advocaat raadde me aan me aan te sluiten bij een advocaat van een collega die zijn zaak al op de rol heeft staan. Maar het is geen eenvoudige zaak. Werkgever loopt precies op de kantjes van wat mag en niet mag en heeft nu alweer wat zaken een beetje bijgeschaafd. Van de ene maas in de wet naar de andere zwemmend.

Dus na het janken en de koffie nog in de trein die advocaat gebeld en ik kon mijn stukken doorsturen.
Tot ik vandaag de voorwaarden hoorde. Ze werken niet met gesubsidieerde zaken. En of ik dan maar, als ik met hun in zee wilde gaan 1,5 keer mijn maandloon kon overmaken.
Als voorschot.
Nu is mijn maandloon vrij laag, dus lijkt het dramatisch, maar voor mij is dat het wel. Heeft het überhaupt nog wel nut? Ik heb dat bedrag niet eens.

Vriendin gaf aan dat ik aanvullende bijstand kon aanvragen omdat mijn salaris deze maand dramatisch onder bijstandsniveau ligt.
Nee hoor, u moet bij het UWV zijn, daar bent u dan ziekgemeld en werkgever moet u betalen. UWV verwijst mij weer naar werkgever. Die mij helemaal nul ziektedagen heeft betaald. En ik denk dat ik ook niet ben ziekgemeld.


Afbeeldingsresultaat voor go to the mattresses gif



Dus wederom het matras op. Nu al via een andere weg aan het proberen mijn recht te krijgen, maar
ik zou er bijna totaal moedeloos van worden. En toch merk ik dat ik, juist doordat ik fijne en ondersteunende reacties hier krijg, door wil gaan. Niet de grote bekken laten winnen.

Gelukkig ben ik die dag ook nog doorgetreind naar mijn dochter en kleindochter en wat was dat fijn!
Even simpelweg geluk meemaken.

Daarna weer huiswaarts, geheel afgeknoedeld en dan al hoestend de volgende dag weer aan het werk. Want er is geen alternatief (nog).

Gelukkig morgen nog maar 1 dagje werken.