zaterdag 29 april 2017

Vonkenzwijmel

Ergens is er een vonkje ontsprongen en het voelt net alsof ik nu "Aan" sta.

Afbeeldingsresultaat voor vonk ontsteken

Afbeeldingsresultaat voor waakvlam geiser

Gerelateerde afbeelding


Misschien komt het omdat ik inzag dat ik er toe doe voor sommigen in mijn naaste omgeving. Of dat ik inzie dat ik 'nut' heb. Nu moet ik nog leren inzien dat ik er ook gewoon mag zijn zonder nut, zonder nodig te zijn. Gewoon zijn dus.

Nu overal hout zoeken om dat vonkje aan te houden en een wild vuur te laten ontbranden! Nou ja...wild vuur, een sudderpannetje is ook goed. Als 'het' maar aanblijft. En die zwarte hond wegjaagt.








donderdag 27 april 2017

Waar zouden we zijn zonder de trein op Koningsdag

Koninklijk Huis plaatst eerste foto op Instagram: 'Mooie Koningsdag'
 
 
 
Niet op station Tilburg in ieder geval, maar met een ander vervoermiddel kom je er ook. Vond het ontspannend om naar de uitzending te kijken over de viering van Koningsdag in Tilburg. Wat een mooi gezin heeft onze Koning.  Gisteren ook dat interview bekeken en ondanks dat ik me stoorde aan de interviewer, die in het huis van de Koning deed alsof het zijn eigen huis  was, - aanwijzen waar hij naar toe moest lopen of voorstellen dat ze konden gaan zitten - wat ik tamelijk onbeschoft en vreemd vond overkomen. Onze Koning durft zijn emoties te tonen. Dat vind ik al mooi om te zien. Sowieso voor een man of vrouw.
 
Van de week maakte ik ook een treinreis. Ik kwam erachter (goh...alweer!!) dat mijn goedkope NS kaartjes eind van deze maand zouden vervallen. Eerder had ik geen energie en puf en idee om verder van huis te gaan dan het plaatselijke winkelcentrum, maar ja...de zuinige Nederlander zegt dan dat ik toch mezelf maar moet vermannen en eens wat moet gaan doen. Alleen waarheen waarvoor dat wist ik niet. En ik had het koud, in april met een winterjas en sjaal om en handschoenen aan.
 
Het was een reisje met hindernissen, voornamelijk door mijzelf opgeworpen en dat maakte het uiteindelijk ook wel weer tragi-komisch. Ik begon met reizen op een moment dat de meeste mensen de lunch op een leuk terrasje al achter de rug hadden. De bus naar het station had pech onderweg. overstappen op andere bus. De trein naar mijn gekozen stad die ging niet, dus maar via een andere route gereisd. Alleen al het nadenken over 'wat nu dan' en vechten tegen de neiging om maar direct weer naar huis te gaan, kost energie.
 
Dus via omweg op tussenstation uitgekomen. Even bewonderd hoe mooi dat was verbouwd. Maar ik kan er weinig aan doen dat ik denk dat alle nieuwe station zo enorm op elkaar gaan lijken. Overal dezelfde enorme hoeveelheden eetopties. Echt enoooooooooooorm veel. Zelfs voor iemand die van eten houdt is het een overweldigende hoeveelheid. Alsof morgen al het eten op is. En dan tussen al die Broodjes van Kootje en Kutchina Italiana of Kroket van Ed een roltrap naar een perron.
 
Ik bedacht me dat ik op Koningsdag tenminste een Hema Tompouce wilde. De Hema in het overdekte winkelcentrum verkocht alleen onderbroeken en pennen. Geen gebak. Dus toch maar even die stad in. Gelukkig ken ik de weg goed aldaar en liep ik langs de plek waar ik vroeger veel uitging bijna linea recta naar de H ema.
 
Alles wat Oranje was en zeker de tompoucen geheel uitverkocht! Morgenochtend nieuwe batch.
Nu had ik even kunnen uitrusten, een bakje koffie in die mooie stad en zeer leuke stad kunnen nemen, maar ik voelde alle energie alweer uit te me lekken. Ik wil naar huis!!
 
Nee, zei de energiekere versie; dan maar even langs de Appie; die zag je ook en heul toevallig..heel toevallig heb je daar zo'n 35 jaar geleden je allereerste boodschap gedaan toen je hier op kamers woonde. Op dezelfde plek. Alleen zat er toen geen AH maar volgens mij een ander merk supermarkt, ik dacht Simon de Wit of De Gruyter, dat weet ik niet meer. Enfin...
 
Bij de Appie zag ik ook niks, dus toch maar even gevraagd en een meisje zei me dat er nog een laatste pak lag daar......en ik zag mijzelf in slow motion naar dat schap rennen (ok...iets sneller lopen dan normaal)  met de gedachte: Afblijven.....die zijn voor mij!!!!!
 
 
 
Daarna weer richting station gelopen en had nergens anders meer energie voor of zin an. Niet langs familie; zag de trein richting hun stad wel staan, maar nee, nu maar even niet en ook niet langs een museum. Ik vond mijzelf tamelijk merkwaardig.
 
Wel enorm genoten van regenluchten en mooie wolkenpartijen. Zat nogal klem, want ging rond spitsuur weer huiswaarts. Heel veel mensen met koffers en tassen. Oh ja...mei-vakantie natuurlijk. Alsof alles langs me heen gaat en elke dag hetzelfde voelt.
 
Bijna thuis dacht ik de trein te pakken. Stond de trein op het andere eind van het perron. Reed net weg toen ik erachter kwam. Dan maar volgende trein. Oh...die rijdt ook net weg. Nou ja...geen probleem, dan maar even naar de wc eerst en dan de trein maar en ook die reed net voor mijn neus weg en tenslotte lukte het me de trein huiswaarts te nemen, wat eigenlijk niet zo'n gekke zet was, want ik hoefde doordat ik alle voorgaande treinen gemist had, nog maar 5 minuten op de bus naar huis te wachten. Zo heeft ieder nadeel zijn voordeel.
 
Zo kwam het dat ik vandaag op de verjaardag van onze Koning toch nog een oranje gekleurde tompouce kon nuttigen. En een glaasje Oranjebitter. Of twee. En dat maakt de dag een stuk vrolijker. Ook zeker weten dat vandaag geen enkele instantie je gaat lastig vallen, want feestdag.
 
En had ik energie om een heul klein stukje van een project aan te pakken. Alsof ik opeens meer energie heb. Nou niet te lang doorgaan, want dan bezuur ik het straks weer. Gewoon tevreden zijn met het behaalde resultaat, babysteps, en als je zin en energie hebt, morgen weer verder. Het is goed zo. Er is geen aannemer die je een deadline oplegt, geen instantie die je maant voor 1 mei klaar te zijn...neem de tijd! En vergelijk je niet met anderen. Niet doen. Want er zullen altijd mensen zijn die zo'n karweitje in een dagje klaar hebben. Wat zeg ik...misschien wel een half dagje. Die schaterlachend jouw verdiensten voor vandaag bekijken. Is dat alles??
 
Nou en.
 
Iemand nog iets leuks gedaan vandaag?
 
 
 
 
 
 
 


dinsdag 25 april 2017

Versie 1.3

Hoorde Rik Felderhof  zeggen dat een moeder zich zo gelukkig voelt als haar meest ongelukkig voelende kind.

Tjonge...dat legt ook nogal wat verantwoording bij dat kind dan. Dat een kind verantwoordelijk is voor het geluk van zijn moeder. Al snap ik de sentimentele insteek wel. En voel ik dat ook zo.

Zou het niet fijner en lichter zijn dat je als moeder/vader/opvoeder het beste doet wat je kan, met de kennis die je op dat moment hebt om de beste omstandigheden te scheppen voor een kind om zo goed mogelijk in balans op te groeien.

Dus ook wat tegenslag, ook wat ongeluk, want zonder wrijving geen glans. En hoe makkelijk is dat op te schrijven dan het ook echt te moeten ervaren. Het fietsen zonder wieltjes, het zelluf willen en moeten doen. Dat je soms vanaf de zijlijn moet toezien dat een kind niet helemaal gelukkig is. En dat dit erbij hoort. Misschien is streven naar tevreden zijn veel beter dan Gelukkig, juist omdat dit zo ongrijpbaar is.

Dan denk ik altijd maar aan wat die goede oude Dr Phil altijd zei: You need a soft place to fall.

Afbeeldingsresultaat voor zacht kussen

Dus een zacht kussen wil ik zijn.  De vorm heb ik al.

Betekent ook dat ik nog meer ga kijken hoe ik zelf weer in een beter conditie kan komen. Fysiek, mentaal, financieel. Verzin het maar. De beste versie van mijzelf zijn, worden of blijven.










zondag 23 april 2017

Broekenwijsheid

Niet meer doen:

Een broek aantrekken die 2 (misschien wel 3)  maten te groot is, te lang (toch ingekort maar), heet wassen en dan nog steeds van je kont afzakt, maar ja...hij was maar € 3,-- en ik moet toch iets.  En stretch..dus zit voor geen meter, te vormloze kont erin en niemand ziet dat je benen echt gespierder en slanker zijn dan je denkt en wat deze broek laat zien.

Afbeeldingsresultaat voor afzakbroek

Niet doen: het geeft een stom gevoel, het staat ook onverzorgd en iedere 2 seconden je broek ophijsen (en zelfs aan bretels denken).. NIET DOEN. Oh en ik heb zo'n hekel aan een broek die en afzakt en over de grond slobbert.

Dus doneer broek maar aan de Kringloop. Weg ermee!

Echt...niet meer doen, dat gevoel voeden dat dit soort kleding goed genoeg is voor mij.

Afbeeldingsresultaat voor broek met bretels ophouden



Wel doen:

Even tussen de buien door in de tuin. Lekker snoeien, paardenblommen weghalen, kijken hoe snel alles groen wordt en hoe snel sommige planten groeien.

Niet meer moeten. Je moet niks. Je mag dingen, maar lukt dat niet, nou dan niet vandaag. (Zo lekker cryptisch).

Genieten van alle vogels in je tuin, die lekker kunnen spelen tussen de heggen met klimop en andere groenblijvers. Of tussen de struiken. Of merels die in het gras een wormpje pikken. En brutale musjes, die samen heel wat te bespreken hebben in jouw tuintje.
Gratis vermaak.

En zeg gewoon nog 100 keer tegen jezelf, omdat niemand anders dat zegt als je in je bedje ligt: Komt wel goed schatje. En probeer onderstaand modelletje eens. Geeft het bouwvakkers-decolletee een geheel andere invulling. Heb je twee keer kans op sjans.


Vergeet de 'zweetreet': met je billen bloot in deze nieuwe spijkerbroek




zaterdag 22 april 2017

Was ik maar meer als een vogel zwijmel


Die maakt zich ook geen zorgen of hij morgen nog een visje vangt of wat zijn doel in de wereld is. Gewoon een vogel zijn en lekker vliegen. Op zijn tijd een beetje fluiten naar een leuke andere vogel. En je voortplanten hahah...

Dat laatste heb ik gedaan, dus doel bereikt zou je zeggen. Nu nog wat meer vogel zijn. Vrij vliegen. Niet in je hokje blijven zitten. Vlieg op de wind.

Hop hop!!

Oh en dan met "kon ik maar meer als een vogel zijn" bedoel ik niet de Schijtlijster die ik nu nadoe.

vrijdag 21 april 2017

Feng Shui nogwat of Goede/Betere/verbeterde doorstroming van Energie

Oftewel, misschien helpt het dat er van de week een bedrijf de dakgoten heeft schoongemaakt namens de woningbouwvereniging. Dan stroomt "het" weer. De man die het schoonmaakte zei dat het wel meeviel, want hij was ook wel eens luiers en andere onfrisse zaken in de goot tegengekomen. Hoe kom je erop om dat in de dakgoot te gooien?

Dus nu een schone, doorstromende dakgoot. Ik kon er zelf niet goed bij, dus ben reuze blij met deze service.

Ook fijn dat ik dit jaar geen huurverhoging krijg, die brief kwam ook deze week. Jarenlang wel ieder jaar (handig als je kind weer even thuiswoont en dat inkomen wordt meegetelt) en sommige jaren het maximale percentage en dan schiet je huur snel omhoog. Gelukkig nog net niet boven de huurtoeslaggrens. Weer even een jaar rust op dat gebied. In het kader van tel je zegeningen.

Mijn energie-peil is nog niet 'normaal' vind ik zelf. Ben nog volop in het regelwerk en ervaar de onprofessionaliteit/slordigheid van sommige instanties als schokkend.

Waar kan je je beklag hierover doen? Het voelt zo onmachtig Je kan niet zeggen "weet je wat; ik ga wel naar die andere club".

Daar waar je met (financieel zeker) kwetsbare mensen te maken hebt. Dan voel ik mezelf nog niet zo enorm kwetsbaar, maar mijn lijf vertelt me toch iets anders.  Dus ga ik op tijd naar bed en daardoor voel ik me een bejaarde. En lekker slapen ho maar. Gelukkig is daar het luisterboek. Zo luisterde ik van de week naar Mees Kees. Ja, kinderboek, maar dat niveau kan ik net aan. En zo leuk!



Mijn concentratievermogen is veranderd. Soms dwing ik mezelf om inderdaad maar 1 ding tegelijk te doen. Heel bewust. En zelfs dat vind ik ingewikkeld. Ik voel mezelf steeds dommer worden.

Dikke rekening van de advocaat ontvangen. Nou ja....die had (in het kader van tel mijn zegeningen) veeel dikker kunnen zijn, maar gelukkig is de verlegging van mijn peiljaar geaccepteerd en is mijn eigen bijdrage stukken minder. Maar ja..Griffierechten en deurwaarderskosten die komen er gewoon nog bij. Dus ook daar maar weer regelen - en dat mag had advocaat gezegd - dat ik deze rekening in gedeeltes betaal. Het is niet goedkoop om je recht te krijgen. Vind het ook weer gezeik dat mensen om me heen beweren dat je met een laag inkomen 'altijd'  een gratis advocaat krijgt. Nou nee dus. Gratis sowieso niet en de rest van de kosten ook niet gratis.

Daarom denk ik ook dat veel mensen zaken maar laten zitten en zo dit soort onrechtvaardigheid (zoals bij mijn werkgever) kan blijven bestaan.

Verder 'beleef' ik weinig. Op gebied van uitjes, weer eens wat anders zien dan de steeds groener wordende achtertuin. Dan is een stelletje gotenschoonmakers al een lichtpunt in de week! Ik vroeg nog of hij koffie of thee wilde, maar hij zei met dat hij leeft op RedBull. Laten we dat nou niet in huis hebben. Maar vond hij niet erg. Hij krijgt zijn vleugels elders wel.

En ik vind het koud; mis de zon. Zit overdag gewoon in 1 van mijn 2 wintertruien. En s'avonds onder een dekentje.

Oh en fietsen.....ben toch zo bang dat als ik een eind ga fietsen er zoiets gebeurd (hahah!!). Of dat mijn band spontaan alle spaken verliest. Is maar een goedkoop fietsje namelijk. En met een, zo las ik in de LINDA vandaag in de bibliotheek vandaag over Obesitas, een obsese berijdster. Dubbel belast.







Dus toch maar even met de bus (dat vind ik te luxe bijna nu) naar het centrum. Want ik vond dat ik echt echt echt even eruit moest. Boeken naar grote Bieb gebracht en nieuwe mee terug. Zag zo'n lief boeken over vogels breien. Ja, vogels BREIEN. Niet meegenomen, want ook met het Paasboek heb ik niks gedaan. Ik ben al blij dat ik 1 babyslofje af heb! Maar wie weet later ooit nog. Als mijn innerlijke Feng Shui weer in balans is.

Afbeeldingsresultaat voor noorse mannen breien vogels

Nog even gratis de bladen gelezen. En even uitgerust. Een echte Oma. Gelukkig had ik de leesbril standaard in de tas. Oh en heerlijk; je kan daar ook nog eens gratis naar de wc. (Ja..hoogtepunt van de dag).
En ondanks dat er markt was, helemaal geen kracht daarvoor en uiteraard ook geen budget, dus linea recta naar de bushaltes. Nou, nee....niet linea recta.

Eerst nog even een paar goedkope verjaardagskaarten gekocht en tsja....dan zie je zoveel leuke boeken, spullen, handwerkboeken en mooie katoen en vooral voorleesboeken voor kleinkind.. Maar ze is pas 5 maanden, dus dat is nog een beetje vroeg schat ik in.










zaterdag 15 april 2017

Het Leven zwijmel



Zit ik net in een gesprek over de zaken des Levens, komt er een jolig persoon aan de deur met de vraag: "Stoor ik u heel erg, of is het niet zo erg?"

U stoort HEEEEEEEL erg.

Geen tijd voor onzin.

Wel voor leven.