zondag 22 oktober 2017

Hooggevoelige mokken

Nu ik geleerd heb dat een hooggevoelige extra opmerkzaam is, ga ik natuurlijk 'bewijzen' zoeken dat ik dat ben.

Al eerder schreef ik over mijn tic dat ik in Nederlandse tv programma's veel dezelfde soort glazen zie.

Van de week viel het me op toen ik naar een aantal achter elkaar opgenomen aflevering van "Mom" zat te kijken dat ik die gestreepte mokken eerder had gezien. Waar?

Afbeeldingsresultaat voor mom series quotes
Foto uit de serie "Mom"



Oh daar:

Afbeeldingsresultaat voor twoandahalfmen kitchen
Foto uit de serie "Two and a half men"

En bij Grace en Frankie zaten de heren gezellig soep uit de kommen van het streepjesservies te eten. Hoe meer ik erop let (of: de tic wordt kennelijk groter!) hoe meer ik zie. Bijna Cruyfiaans.

Wat nog grappiger is want de vader van Charlie Sheen - Van Two and a half men - , speelt een een net uit de kast gekomen homoseksuele advocaat in Grace en Frankie. Keep it in the family. Het servies dan.

En op een regenachtige zondagmiddag, als je je Google talent nog even verder gebruikt, als hooggevoelig en dus ook een zeer creatief persoon (ahum) kom je op een site van kopjes, schotels, schalen etc. die gewoon benoemd in welke serie welk kopje te zien is van hen of welke schaal of...nou ja...noem maar op.

Leuk!
Hier is een link naar die pagina: Waar ken ik die beker ook al weer van?

Verder vanochtend al een blokje om gelopen tussen 2 regenbuien door. Voelde goed. Dat ik dat wilde en dat ik het nog deed ook. En de rest van de dag de krant lezen, Netflixen, borduren (oh help...alweer een nieuwe creatieve bevlieging), 3 afleveringen van Madame Secretary gekeken, beetje breien. En blij dat ik het nog warm genoeg heb om nog steeds geen kachel aan te willen doen.

Zou je als Hooggevoelige het ook sneller warm hebben?







zaterdag 21 oktober 2017

Glasheldere zwijmel

Als je zo her en der tv-programma's bekijkt en dan op rare dingen let, zoals wat voor glazen staan er op tafel, dan valt het me op dat de robuuste doorzichtige glazen trendy zijn.

Glazen met een werkje. Glazen die van zich zelf al zwaar zijn. Dat je denkt 1 kilo glas met de inhoud van een liter.

Bloomingville waterglas (Ø8 cm), Transparant

Bij Pauw drinken ze eruit, bij dat programma First Dates, bij Koffietijd. Ik vraag me altijd af of de stylisten van al die programma's dezelfde zijn. Of dat ze allemaal door VT-wonen worden geadviseerd. Hebben de verkopers van serviezen en accessoires een megadeal gesloten. Opeens heeft iedereen dezelfde glazen. Wat doen ze met de oude glazen en servies. Naar de Kringloop? In de opslag? Mee naar huis?

En zo kom je op glas, gebroken glas. Iets uit de jaren 70. Altijd een "heerlijk" geluid. Een bal die door een ruit geschopt werd door een broertje van me. En dat hij dan zelf die ruit maar moest vervangen/betalen/halen (gelukkig bij ons om de hoek een winkel met verf en ruiten) en met stopverf weer in het raamwerk zetten, want hij deed dat wel vaak.  Van die kleine ruiten gelukkig. Dat was nog in een tijd van enkel glas. En weinig voetbalveldjes bij ons in de buurt.






vrijdag 20 oktober 2017

Wie is die man toch?

Al geruime tijd zat het me dwars. Ik had bij een boekpresentatie - kom ik zo op terug - een man gezien en hij had een bekend hoofd, maar ik wist niet meer waarvan.

Meestal valt dan de naam na een paar dagen wel weer uit het vakje "Opgeslagen in Nutteloze weetjes" in mijn hoofd. Pas toen ik de aankondiging van een nieuwe serie tv-programma's zag deze week,  toen viel het kwartje. Oooooooh ja...hij! Gelukkig; nog geen Alzheimer.
De tekenaar van Fokke en uhm.. en die ander (shit...alweer een naam kwijt) en sinds een tijdje ook een Rechter die mobiel is op tv.

Hebben jullie dat ook wel eens - dat je iemand ziet, uit de context - en dan maar blijft nadenken waar je die persoon ook al weer van herkent. Of kent.

Een poosje terug kreeg ik via de nieuwsbrief van een boekhandel het bericht dat een schrijfster die ik persoonlijk ken, weer een nieuw boek had geschreven. En ze haar een feestelijke presentatie van het eerste exemplaar van haar boek zouden aanbieden. Kom erbij!

Ik ken haar persoonlijk omdat ik tijden terug een cursus Korte Verhalen schrijven bij haar heb gevolgd.

En net een paar weken ervoor dacht ik aan haar en emailde een kort berichtje. En kreeg een hartverwarmend bericht terug. Na al die jaren.

Zag ik haar ook nog op tv verschijnen bij een boekenprogramma. Dus ja, ik wilde graag bij die presentatie zijn. Maar durfde ik dat wel. Ja echt....dat zat ik me af te vragen. Want ik moest ervoor reizen naar een stad die ik een tijdje links (ligt ook echt links) heb laten liggen want die stad verbind ik met mijn laatste werkkring en jemig wat wil ik daar never nooit meer heen hoeven. Die straat dan, dat kantoor specifiek. Want in diezelfde stad woont mijn zoon, dus er nooit meer willen komen is nogal uhm..vreemd.

Schaamte dat ik het zover heb laten komen, dat ik nu in de kreukels thuis zit door dit type werkgever. Maar ook; dat ik niet al direct heb ingezien dat dit slecht voor mij (en voor iedereen trouwens) is en nee durf te zeggen. Dus eigenlijk dat ik mijn grenzen bar slecht bewaak. Dat ik door mijn eigen onmacht nu in de kreukels zit.
En ook; stel dat ik iemand van hen daar (in die stad) tegen kom. (Nog nooit eerder gebeurd dus waarom denk ik dat?). Stel, stel, stel..

Kon zo maar de Stelling van de oude Citroen zijn: Stel dat je iemand uit je verleden tegenkomt => Blijf thuis dan ben je "veilig".
Zegt die andere Citroen: Maar wel retesaai veilig thuis. Eruit!! Fuck them!

Dus al mijn moed bij elkaar verzameld, uitgezocht hoe ik er moest komen en oh...wat fijn boekhandel is verhuisd - ook al weer jaren terug -  en nu prima te bereiken. Fijn dat ik via Google Maps kan zien hoe wat waar. Want dat helpt tegen de onzekerheid en maakt dat ik meer durf heb. Dus maak me dan geen zorgen over dat ik daar alleen zit en niemand ken; alleen over hoe kom ik daar, raak ik de weg niet kwijt, ben ik er op tijd. Dat soort dingen die niet bij me passen, want ik raak nooit de weg kwijt, ben altijd iets te vroeg en ik weet natuurlijk dat ik het altijd aan iemand kan vragen.

Wat een leuke boekhandel en lekkere glaasjes wijn of sap en ook nog mooi opgemaakte schalen met kleine hapjes. Wat een feest!
Ik raakte in gesprek met een dame toen ik haar vroeg waarom zij hier was. Hoorde bijna haar hele levensverhaal in 10 minuten. Dat heb ik vaker; dat mensen iets in me zien waardoor ze durven te praten.



Nog groter feest was de presentatie zelf, stukjes uit het boek gehoord, de schrijfster live gezien en gesproken bij het signeren van haar boek. En tsja...emotioneel incontinent als ik momenteel ben, schoot ik vol toen dat momentje er was. Dat zij mij nog herkende. Iets in mij zag waar ik zelf blind voor ben. Die tranen dat wil ik helemaal niet, want dan gaat de aandacht naar mij en het draait om haar.

Enfin...ik draalde voor de vorm nog even een rondje om de hapjesschaal met mijn gesigneerde boek, maar ben 'm toen als een kwezel met zijn staart tussen (hebben kwezels staarten?) de benen gesmeerd. Al die emozie!!! En ook nog in het openbaar. Oh waar was die onzichtbaarheidsmantel als je hem nodig had.

Maar wat een fijn gevoel terug in de bus; dat had ik toch maar bedacht, gedurfd en gedaan. Yes!!

Wat is dat toch. Dat ik me schaam, dom voel, me niet voldoende voel (nou...er is zat van mij, wat zeg ik...meer dan genoeg. Nee, zelfs veel te veel). Me wegmoffel en liever thuis blijf dan er op uit trek en iets leuks meemaak.
Gelukkig heb ik toen even ervaren dat ook ik er mag zijn. Zeker bij zoiets leuks als een boekpresentatie.


























donderdag 19 oktober 2017

Dempsy & Makepeace

Van mijn psycholoog kreeg ik een boek door wat interessant voor me zou kunnen zijn. Van Brene Brown - De moed van Imperfectie.

Zij schrijft veel over zelf liefde en geloven dat je er mag zijn. Geeft ook TedTalks hierover.



In haar boek beschrijft ze dat mensen die dit (nog) niet zien - dat ze de moeite waard zijn -  hun onrustgevoelens die dit gebrek hieraan, graag dempen. Dempen met drank, drugs, gokken, werken, troost-eten, sex en oh ja problemen van anderen oplossen, maar ook online zijn, uren Facebooken, twitteren en hahaha ik denk ook bloggen, vloggen en alles wat ik dus ook doe alhier.

Alles wat helpt om maar niet die rotgevoelens te hoeven ervaren. Die gevoelens van kwetsbaarheid en onzekerheid, gebrek aan verbondenheid.  Het helpt om de scherpe kantjes van die gevoelens te halen.


Afbeeldingsresultaat voor dempsey and makepeace

Maar wat het neveneffect is van Dempen, is dat het ook je vermogen dempt om fijne gevoelens te kunnen voelen.

Dat sloeg wel even in.

Want ik demp denk ik al heel lang mijn rotgevoel door eten. Geen Spercieboontjes of kropsla maar zoet, zacht, zompig, veel en calorierijk en voedings-arm. En de schaamte die ik zie en voel als ik naar programma's kijk waarin heel erg dikke mensen op een punt zijn gekomen waarin ze gehandicapt zijn en alleen nog maar op bed kunnen liggen als een homp mens en als enige hoogtepunt van de dag hebben de maaltijd, die schaamte is net zo groot. En de herkenning.

En dat niets hen (mij) motiveert. Niet hun kinderen, niet hun familie, hun geliefde. Wat logisch is, want echte motivatie komt vanuit jezelf. Die kan niet door externe factoren worden opgelegd. En dat je hart het binnenkort begeeft, dat is rustgevend. Want dan is dit alles voorbij.

Een jonge vent kon nog wel zelf lopen en kocht dan bij de supermarkt vooral snoep en zoetigheid. 
Ik zag in plaats van die zakjes Haribo,  zakjes Heroine hangen. Hetzelfde effect. Alleen zal je dat laatste product niet in de schappen van de supermarkt vinden. 
Maar wel flessen drank. 
Of sigaretten.

Alles wat je gevoel dempt is voorhanden en vaak legaal verkrijgbaar. In welke vorm dan ook. 

Maar dat dit dus ook je mooie gevoelens dempt, dat je die niet meer voluit ervaart. Au....dat raakt me.
(Zeker te weinig snoep gegeten onlangs, voel geen demping!!). Mooie gevoelens zoals geluk en liefde worden ook gedempt. 

Snotvergeme zeg, ik zou bijna naar de koekjestrommel grijpen, zo schuurt dit. 



woensdag 18 oktober 2017

Zesenzestig euro uitgespaard

Omdat ik een auto ter beschikking had, had ik al een lijstje gemaakt wat ik met auto allemaal nu wel kon en wilde doen.

Dat was een iets te lang lijstje, want mijn energie is niet zo langdurend nog/meer.

Naar de Kringloop geweest en vrijwel alle spullen die op de hobby/rommel/dozenkamer al maanden staan, weg kunnen brengen. Heb wel twee ritjes nodig gehad. Had geen rekening ermee gehouden dat alles natuurlijk ook nog een trap af moest en dat ik tamelijk onhandig/bangig ben in met volle armen de trap afdalen. En sommige dozen iets te zwaar waren volgestouwd. Maar het is gelukt zonder mijn nek te breken. Dat kostte wel meer tijd en inspanning dan ik rekening mee had gehouden.

Toen ik bij de Kringloop was ook maar meteen even gekeken of ze er iets hadden wat ik bij de Ikea en andere meubelzaken had zien staan en me wel prettig leek om te hebben, maar nieuw waren ze (voetenbankje) toch wel budgettair uitdagend.

En ik had op mijn verlanglijstje staan om naar een nieuw oud lijstje te kijken voor een tekening die  mijn opa had gemaakt. Het lijstje waar de tekening inzat was gesneuveld bij iets te enthousiast afstoffen onlangs.

Geslaagd.

Verder de Kringloop doorgestruind en het viel me wel op hoe ontzettend druk het was. Het leek wel de V&D tijdens opheffingsuitverkoop.

Kwam langs de boekenafdeling en voorheen vergat ik altijd mijn leesbril; nu had ik de bril in de tas en kon ik de titels lezen. Altijd leuk als je iets tegenkomt, tegen een mooi prijsje uiteraard, wat leuk lezen is. En is het uit, dan mag het weer terug de kringloop in.

En ik kwam iets leuks tegen. Een driedubbeldik mooi ingebonden boek met alle verhalen van Roald Dahl. Voor maar 2 euro! Ik hou zo van zijn verhalen. Dus leuk! Per centimeter (wel 6 cm) boek is dat een koopje. En om over de inhoud nog maar te zwijgen. Die mocht mee.

Bijna bij de kassa viel mijn oog op een voetenbank-achtig iets. Niet al te moderne poten. Qua kleur ok, maar dat zou ik nog zelf kunnen veranderen mocht het niks zijn bij nader inzien. Ander stofje erop, of toch nog wat extra vulling of poten schilderen. En qua prijs...3 euro!!!  (Oh..alle rood op deze foto lijkt allemaal wel neon-rood, maar dat is het niet. Het zal wel door die Rode zon komen!)





En zo fijn dat ik met de auto was, dan kon alles hoppa zo mee, zonder nadenken of het wel in de fietstassen past. Kreeg nog complimenten van de heren van de Kringloop over de auto wat leuk is, "maar het is gewoon een huurauto hoor" zei ik. Toch handig mevrouw (oh ja...ik ben nu echt een mevrouw) en ze keken heel vriendelijk of de weg vrij was om achteruit weer uit hun oprit te komen. Want nogal veel verkeer op die weg, vooral vrachtwagens.

Daarna - wat ook op de lijst stond - naar de bouwmarkt voor wat haken en betonhaakjes. Kleine dingen, maar omdat de bouwmarkten altijd uit de bewoonde wereld liggen, moet ik echt even nadenken voordat ik zo'n stuk fietsen aandurf. Met mijn huidige wieberigheid dan.

Ook nog naar de bieb geweest. Maar het viel me direct op dat fietsen veel sneller lijkt. Nu moest ik helemaal omrijden en de fiets route is eigenlijk immer gerade aus, zonder stoplichten.

Tsja...ook het GeelBlauwe warenhuis stond op mijn lijst. Dus ook daar geweest. En bij ieder item waarvan ik dacht; oh wat leuk, vroeg ik me direct af of dat NU leuk is of straks ook nog. Sommige zaken had ik ook al bij de Kringloop zien staan. Had ik daar thuis geen alternatief voor. En of het echt echt echt nodig was. Dus hield mij keurig aan mijn lijstje.

Toen liep het al tegen het einde van de dag en ik moest eigenlijk nog ergens heen van mijzelf, maar ik merkte wel dat ik al tamelijk moe was.
Dus alweer gekeken of het echt echt echt nu nodig is en wat het alternatief zou kunnen zijn. Dus vlak bij huis, bij de supermarkt een aantal zakken tuinaarde gekocht. Wel zwaar (of ik heb kippekracht ondertussen), maar gelukkig kon ik ze zo in het achterbakje gooien.

Wat ik verder nog aan dingen doen met auto wilde,  liet ik maar gaan. Dat ging even niet meer besloot ik en de zee zal er volgend jaar best ook nog wel zijn. Net als spontaan langsgaan bij een vriendin. Even niets meer doen nu.

De auto weer retour gebracht vandaag . Dus eerst aftanken (oh heerlijk zo'n nieuwe auto - heel zuinig) en dan nog even over de snelweg racen (je mag daar een klein stukje 130). Altijd fijn. En ik geniet van die plek waar het inleverpunt is. Er is altijd wat te zien. Dynamische omgeving. Maar kopje koffie heb ik toch maar thuis gemaakt; dat was qua prijs aangepast aan de plek. Geen Kringloopniveau.

Pffffff...Gelukkig is het heerlijk zonnig vandaag. Goed voor de vitamine D en lekker in de tuin rommelen. Want werken kan je dat niet echt noemen. Af en toe een takje snoeien, plukje onkruid wegnemen.

Op tempo Elfendertig.














dinsdag 17 oktober 2017

Moe, moeder, moeist

Een dag bij mijn moeder geweest.

En zoals ik al aan mijn Scandinavische broer schreef: It drains the energy right out of me.

Via het werk van mijn dochter kon ik een auto huren en mijn moeder bood aan dat te betalen, want dat was goed voor mijn rij-skils. Het scheelde natuurlijk ook reistijd (op de terugweg dan, want ik moest natuurlijk de auto ook nog ergens ophalen.  Ook over autorijden was ik al onzeker geworden. Niet het rijden, want ik weet zeker dat ik dat nog wel kan, ook al heb ik al maanden niet meer auto gereden, maar over alle knopjes en dingen in een spiksplinternieuwe auto. Of ik nog wel snap waar de knop voor de koplampen zit. Echt...werkelijk over de simpelste dingen stress ik!

Had ik me voorgenomen om voor de spits naar huis te gaan; dat lukte niet. Ik was rond 22.30 uur thuis. Dan kan ik niet direct gaan slapen, want ik moet dan eerst even 'bijkomen'.

Er kwam nog een zus langs, die is ook lang van stof en ach, we hadden elkaar maanden niet meer gezien, dus ook wel weer leuk.
Toen zij naar huis ging toen moest ik mijn moeder nog wat dingen laten zien op haar computer, want ieder jaar is ze dat spontaan 'vergeten'. In plaats van beter aan mijzelf te denken en aan te geven dat ik nu  moe was, dacht ik nou ja...dan hebben we dat ook maar weer gehad. Kan er nog wel even bij.

En ik zie echt wel dat mijn moeder ook maar moet roeien met de emotionele riemen die ze niet had. En misschien is het ook zo dat wat je niet van thuis hebt meegekregen, je zelf ook niet kan. Maar ja, dat betekent dan ook dat ook ik geen aandacht en liefde en warmte kan tonen of geven. Of niet snap wat dat is.

Toen mijn moeder en mijn zus van me hoorde dat ik mijn weken thuis soms als saai beschouw, kwamen de verhalen over gezellig een kopje koffie bij een vriendin doen. Tsja...die van mij wonen of 10 of 50 km verderop of in het buitenland. Heb je dan niemand in de buurt?

Nee dus.

Misschien dat het toen duidelijker werd dat sowieso vrijwel nooit iemand op bezoek komt hier. Man met Hond komt nooit binnen. Hij trapt me - bij wijze van spreke - de auto uit na het lopen en socializen daar doet hij niet aan. Dat ligt aan mij. Ik voel me een ongeschikt persoon om te entertainen. Ik straal kennelijk iets uit wat mensen afstoot. Concludeer ik zelf (alvast). En een horizontale wandeling is er al helemaal nooit meer bij. Ook ongeschikt voor. Sex-appeal nul komma nul.

En dat je leven anders is als iedereen om je heen werkt en jij niet (meer). De vrije tijd van mijn vrienden die werken is in het weekend. En om dan Vrouwtje Somber op sleeptouw te nemen, daar zit ook niet iedereen op te wachten. Zou ik ook niet trekken.

Wat ook helpt is dat mijn moeder en zus op clubjes zitten. Sporten of yoga of iets anders. En mijn moeder haar netwerk via de kerk heeft. En mijn zus heeft een hele lieve kater in huis, dus altijd leven om haar heen. En heeft vriendinnen in haar stad.

Jeee...ik klink wel als een soort van eigengemaakte melaatse eigenheimer. Maar ik heb dan ook nog een rare afwijking dat ik net als Groucho Marx liever geen lid ben van een club waar ik bij hoor/pas.


Afbeeldingsresultaat voor groucho marx quotes club membership


Zo was ik bij een lezing over Hoogbegaafdheid. En uiteraard was vrijwel iedereen in de zaal Hogerbegaafd. En die hadden ook allemaal het allerhoogbegaafste woord. Continue.
"Oh ja...ja dat heb ik ook altijd....Oh ja...zo voel ik me ook constant" En ondanks de uitslag van de test, wil ik niet eens tot zo'n eliteclubje horen.

Ik zag Van Kooten en de Bie er al een sketch over schrijven. Wat natuurlijk weer veel zegt over mijn leeftijd. En precies dat is wat ik mis bij de Hogerbegaafden. Gevoel voor zelfspot en humor.





zaterdag 14 oktober 2017

Voor haar zwijmel

Dacht de hele tijd aan onderstaande song met de stille hoop op een goede afloop van iets waar we kennelijk weerloos voor zijn.

Heb lang getwijfeld of ik deze wel moet plaatsen. Ben ik dan ook geen ramptoerist?