maandag 27 maart 2017

Baking good, Baking Bad - Verboden Vruchten

Op 24Kitchen loopt er (weer) een serie die ik altijd al heerlijk en heel 'bad' vond. Baking good, Baking Bad.

Alleen al de dame die het presenteert en alles maakt heeft al een heel stoute naam - Harry! Wat geweldig! Een Engelse die in Parijs is opgegroeid en woont.

En alles, alles wat ze maakt is zo zondig en geweldig jammie! Dat zijn nog eens verboden vruchten.

De recepten van Harry Eastwood nu ook online
 
Waar vind je een vrouw die gewoon een hele taart aan haar mond zet. Omdat het kan. En lekker is. In onze "magere" cultuur is dat not done. Suiker is de vijand.
 
En daarom vind ik haar zo leuk. En ook haar Engelse toetjes. Net als ik Nigel Slater van de week een heerlijke Trifle zag maken. Met warme banaan in kokoscream, lekkere room en heerlijke koekkruimels voor de crunch.
 
Komen wij aan met ons schaaltje yoghurt toe.
 
Heee....het is nu officieel lente want ik hoorde zojuist de Italiaanse ijscoman in de straat!
 
 
 
 
 
 

zondag 26 maart 2017

De Boekenweek - mijn verboden vruchten.

Schreef al eerder dat ik een aantekening maakte dat ik op tijd mijn boekenbonnen moet aanvragen bij de diverse enquete-sites waar ik aan mee doe. Zodat ik geheel gratis een boek kan aanschaffen in de Boekenweek en daarmee ook nog eens het Boekenweekgeschenk krijg.

Afbeeldingsresultaat voor boekenweek 2017

En met dat Boekenweekgeschenk kan ik dan weer een hele dag gratis reizen. Door heel Nederland met een boekje (en ja...dan puilen de treinen uit) treinen. Geheel gratis in mijn geval.

Hoe heerlijk is dat.

Kreeg bij onze bibliotheek ook al gratis een linnen tasje met de opdruk "Verboden Vruchten" dus daar zal ik voortaan mijn bananen indoen.

En ook leuk;  het gidsje met 3 gratis korte verhalen en heel veel boekentips over het thema. Gewoon voor niets bij de bibliotheek en het genot van lezen zit in het lezen, niet in het bezit van het boek. Dus merk ik dat ik steeds meer leen bij de bibliotheek, maar steeds minder hoef te hebben. Te bezitten.

Hetzelfde of eigenlijk nog meer, geldt dit voor tijdschriften. Die lees ik wel, of blader ik door, in de bieb. Echt, om voor zoveel geleuter over het nieuwste dieet, of de beste tuintips of de nieuwe kleuren van dit seizoen om daar een paar euro voor uit te geven. Die geef ik dan liever uit aan een plant. Die het hele seizoen of seizoenen lang groeit en iedere keer weer plezier geeft. Of verboden vruchten, al kosten die vrijwel niets.

Of ik laad mijn OV-chipkaart op. Kan ik naar de vruchten van mijn schoot op bezoek gaan.

Keek naar de serie Springvloed en kreeg een soort van deja-vu gevoel. Dit verhaal kende ik toch al? Ben gaan zoeken naar de bron van de serie en kwam bij het schrijvers duo Cilla en Rolf Börjlind uit. En ben toen even gaan kijken in mijn gelezen boekenlijst. En ja hoor, in 2015 las ik dit boek. Vond het toen al goed geschreven en de serie is dat eveneens.

Ben dol op dit soort schrijvers, maar vooral het beeld wat zij oproepen van de Scandinavische landen.
Momenteel een goed boek aan het lezen van Hakan Nesser - De levenden en de doden in Winsford -. Wat is dat heerlijk, lezen. Dat je helemaal weg bent uit de waan van de dag.

Op de Belg hebben ze nu een serie - Trapped - uit IJsland over een moord en een inspecteur die deze moord moet oplossen, midden in de winterstormen en een ijskoud landschap.

Hetzelfde effect heeft in de tuin werken voor mij momenteel. Ik denk dat de gemiddelde tuinliefhebber keihard moet lachen om mijn postzegeltuintje  en wat ik er heb staan, maar wat dondert dat. Het is mijn tuin, ik kan erin zetten wat ik wil (met de middelen die ik heb) en als de slakken dit jaar wat minder mijn jonge plantjes opvreten, dan ga ik in de zomer genieten van de zonnebloemen en andere planten die vlinders en insecten aantrekken.







zaterdag 25 maart 2017

Vloeibaar Frans zwijmel

Ik snapte lang niets van de taal Frans, totdat ik me bedacht dat als ik in mijn hoofd deed alsof ik het vloeiend sprak, ik mezelf voor de gek kon houden inclusief onze lerares en het stukken beter zou gaan. Minder denken dus. Meer In the Flow zoals men nu zou zeggen.

Enfin (ziet u wel!!)...zo gezegd, zo gedaan en ik sprak me toch een stuk steenkolen-frans. Vooral bij mijn boekbespreking van het allerdikste boek wat ze in de bibliotheek hadden, Le Grand Meaulnes, blufte ik me het boek en het Frans door. Dat was nog eens iets anders dan een dun boekje van Camus. Of Le Petit Prince.

Alsof er iemand anders zat, iemand die niet hoefde na te denken over vervoegingen, maar gewoon sprak zoals je je moerstaal spreekt. Naturellement.

Ik kreeg dan ook een 9 voor deze boekbespreking. Ook omdat men niet kon geloven dat ik dat boek van begin tot eind had gelezen en niet een uittreksel had gelezen. Dus allerlei instinkvragen, die ik  -in the flow - zo kon beantwoorden. Zou fijn zijn als ik vandaag de dag nog steeds zo kon blufpokeren.

En omdat het deze week dan toch officieel Lente werd en het vandaag dat ook zeker is met de zon, voici  Michel Fugain:



vrijdag 24 maart 2017

Dik. Lelijk.Wijf. - het boek en het inzicht

Zag bovenstaand boek in de bibliotheek en het was alsof ik hoorde hoe sommigen mij noem(d)en.

En soms ik zelf ook.

Zo noem ik mezelf niet meer -  gelukkig.

Afbeeldingsresultaat voor dik.lelijk.wijfAfbeeldingsresultaat voor dik.lelijk.wijf



Meestal, als ik wakker word, dan zeg ik; "zo Lieverd, alweer een dag die op je wacht. Maak er wat van, want je bent er nog".

Niet meer Sukkel, dikzak, loser.

De schrijfster van dit boek, Anke Wauters, beschrijft hoe ze heel langzaam van haar zelfbeeld afkomt, maar ook hoe de maatschappij over lichamen oordeelt. Niet alleen dik, maar ook dun. Of normaal. Wat normaal dan ook is. Bodyshaming heet dit.

Kijk alleen maar naar Linda de Mol. Hoe ze denkt dat haar gewicht zelfs het NOS-journaal gaat halen, want ze gaat 'live' op de weegschaal staan. En als daar dan een gewicht uitkomt wat maar 1 puntje boven gezond BMI uitkomt met haar lengte, dan noemt zij zichzelf  'toch echt te dik".

In welke categorie vallen de dames en heren dan met werkelijk obesitas?  Die zich geen kapper, stylist en maatkleding kunnen permitteren of een Personal coach of een prive-kok.

Ben je 50+ zit je nog steeds je zorgen te maken of Nederland je niet te dik vind. Wat ik trouwens ook doe. Met dit verschil dat ik dan ook echt te dik ben. Voor alle normen.

Het boek deed me verdriet. Herkenning, maar ook had ik te doen met de schrijfster die zichzelf sneed om te kalmeren. Ik snij niet; ik eet. Of heb ik andere dingen gezocht om met stress om te gaan. Wat me ook verdriet deed is hoe de schrijfster zichzelf niet de moeite waard vond. De grenzen opzocht. Een test om te zien hoever ze haar lichaam kon buigen voordat het brak. Omdat ze zichzelf niet de moeite waard vond. En ja, Mea Culpa.

Herinner me opeens weer dat toen ik een jaar of 12 was,  ik een kale plek op mijn hoofd had. Ik trok mijn haren uit mijn hoofd. Ik keek hoe de haarwortel eruit zag, een donker puntje. Uiteraard besteedde mijn ouders daar geen aandacht aan, het was en ik was alleen maar lastig en het stond zo lelijk, maar gelukkig had ik net als Trump zo'n Over-kamkapsel, dus viel het niemand op. Ik moest 'gewoon' ophouden met me aanstellen!!

En aangezien mijn vader in het Gekkenhuis werkte - werkte he....niet zat!! (dat kwam later pas)  - moest ik niet zo idioot  doen, anders zou ik daar terecht komen. Over en uit. Probleem opgelost. Dit hele gedrag, heb ik ergens in een laatje opgeruimd en het kwam pas weer eruit toen ik een tijd terug iets las over zelf-beschadiging. Dat dit er ook onder valt.

Dat ik soms nog steeds doe bij stress, maar dan op plekken die toch niemand (meer) ziet en het is nog helemaal hip en goedkoop ook :)

Las een heel mooi artikel hierover : Dwangmatig haren uittrekken

Wat me weer naar een andere site verwees, waar ik vervolgens tijden ademloos heb zitten lezen - wat trouwens uitermate goed bij wat er daar omschreven wordt past. Oh ja...ondertussen thee gezet, 15 andere sites openstaan, met advocaat gebeld en gemaild en met een collega geappt en in de tuin gerommeld.

Dus, in het kader van goed voor het lichaam zorgen,  vandaag toch maar wel naar de Tietenpletterbus geweest. En ja hoor...ik kon zo mee doen met de Nationale Pannenkoekendag vandaag.




donderdag 23 maart 2017

Kattig

Nog eventjes en dan heb ik echt helemaal geen ene cent meer om aan mijn riante kont te krabben, dan is ook mijn buffer geheel leeg, maar vreemd genoeg....er is nog ruimte om  adem te halen en om het mooie te zien van alles om me heen.  In het oog van de storm is het rustig zo blijkt.

De toestand in de wereld - waar ik me gisteren bewust even van heb afgesloten -  of in mijn eigen wereld maakt de narcissen niks uit; die bloeien gewoon. En de dikke hommels komen uit hun schuilplaatsen en zijn blij met mijn witte en paarse Pulmonaria (Longkruid). Dat ook het Zevenblad weer de grond uit springt, per uur een centimeter groeit zo lijkt het, dat hoort er gewoon bij.

En het allermooiste;  natuurlijk mijn kleindochter, die groeit als kool. Ik zie haar te weinig naar mijn zin, maar ze woont niet om de hoek of op fietsafstand (al zou ik daar vroeger vreselijk om lachen toen ik nog een auto had, die afstand); ik kan nu niet elke keer OV kosten uitgeven.

Maar gelukkig hebben we de foto's nog zeiden ze ooit.

Afbeeldingsresultaat voor gelukkig hebben we de foto's nog dit was het nieuws
 



En de filmpjes.  Mijn telefoon ontploft van de leuke filmpjes van haar. En van haar moeder en haar vader.

De ochtenden zit ik op 'kantoor'. Ik doe alle administratieve zaken die die dag afgehandeld moeten worden en kan daarna met een gerust gemoed 'niks' doen. Nou ja niks...in de tuin wroeten. Een kastje langzaam leegmaken. Zaken weggooien die echt weg kunnen.  Het huishouden bijhouden.

Veel zaken in mijn hoofd ook. Vastgeroeste overtuigingen. Telkens blijven afvragen of dat echt zo is, of dat ik dat zo denk. Of voel.

Mijn wereld is zo heel klein geworden. Reizen kost geld. Heb te weinig energie nog om een heel eind te fietsen, waardoor ik mijn wereld weer wat groter maak, maar dat komt wel weer. Momenteel blijf liever veilig in de achtertuin. Waar niemand komt of me ziet. Behalve de buurtkatten.

Vanochtend in de ochtendzon rekte een kat zich zo heerlijk uit en daarna rolde hij zo ongegeneerd heerlijk door het gras, dat ik direct zou willen dat ik een kat was. Heerlijk!

Het is vreemd, maar ergens geeft de natuur me de moed en de kracht om te zien dat alles altijd gewoon doorgaat, hoe druk je er ook over maakt.

Dat lees ik ook terug de Bijbel: Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.




















maandag 20 maart 2017

Lente-kriebels

Wat het mooie van het leven is; het wordt altijd weer Lente. Zelfs na de strengste winter.



Vanochtend relatief vroeg op, want ik verwachtte een belangrijk telefoontje. Gelukkig kwam dat al vroeg in de ochtend.

Helaas niet direct uitsluitsel, maar dat had ik ook niet anders verwacht. En inderdaad nogmaals bevestigd gekregen dat werkgever de regels overtreedt, maar ook daar heb ik niet zoveel aan. Ik zit zonder bron van inkomsten. Hij niet.

Wel prettig dat ik in ieder geval vroeg in de ochtend dat klusje van mijn To-Do lijst kon afstrepen en daarna door met de huishoudklus van elke maandag; Bless the House.

Dat klinkt toch stukken leuker dan schoonmaken!

En toch is het hetzelfde, alleen anders verwoord en daardoor voelt het ook anders. Want door de routine en regelmaat die Flylady me geleerd heeft door de jaren heen, is mijn huis niet meer een decor van Verzamelwoede of Het Krantenvrouwtje. Of stapeltjes met 'nog uit te zoeken'. Er zijn 'lege' oppervlaktjes te zien. Oh hoe heerlijk.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat boven, in de kamer die ik maar mijn hobby-kamer noem (nee, niet de slaapkamer, daar wordt nog maar weinig gehobbied), nog wel een groot aantal nog uit te zoeken stapels, dozen met stapels, dozen met voorwerpen, dozen met "moet dat niet eens weg" en zelfs of eigenlijk tevens een flink aantal dozen van zoonlief staan. Maar ook die zijn al minder, minder minder door elke keer weer de timer te zetten en dan op te ruimen. Naar de Kringloop brengen, weggooien of bewaren. En ervoor waken om niet nieuwe verzamelingen aan te leggen.

Daarom ben ik zo'n fan van de bibliotheek. Lezen en dan weer terug met dat boek. Ik hoef niet alle boeken meer te bezitten. Lezen is goed genoeg.

Nog genoeg op de To Do lijst staan, dus eerst nog maar een kop heerlijk filterkoffie inschenken en dankbaar zijn dat er nog zoveel moois in mijn leven is.
Zo snoeide ik een tak van de Japanse Kers en zette die in een vaas en hoe mooi loopt die tak al uit. Gratis en voor niets.

En de paniek onderdrukken, of neen, niet onderdrukken....laat maar komen en dan inzien dat ik geen schulden heb en dankzij mijn inzicht en overzicht in mijn uitgaven het nog wel red. Dat alles dan op is, tsja...dat is dan maar zo. Ook dat heb ik gekund. En overleefd.

Wat ik fijn vind is dat ik me niet gek laat maken door Koop NU nieuwe lente-kleren, koop nu nieuwe tuinsets, koop nu nieuwe schoenen, nieuwe sokken, nieuwe onderbroeken, nieuw, nieuw....
allemaal niet nodig. Wel fijn, maar niet nodig. Echt niet nodig.

Stap zo direct op de fiets en ga alle documenten printen en opsturen. Dat is nodig. Voor de rest niks.

En deze is voor een lieve vriendin; ze weet wel waarom!










zaterdag 18 maart 2017

Rechtbank zwijmel

Zoals de zaken er nu voor staan, voorlopig nog niet bij een rechter terecht. Advocaat en ik moeten andere aanpak kiezen van mijn probleem/meningsverschil/akkefietje met werkgever.

Dat betekent gewoon dat ik afgelopen week constant herinnerd werd aan andere zaken dan herstellen en bijkomen en even bijtanken. De pomp is nog steeds gesloten.

En zal voorlopig nog wel zo zijn. Ondertussen nog steeds tussen wal en schip want bij nabellen van de instantie waar ik nu onder val, gaf men aan dat werkgever wederom niets heeft gedaan. Dat hij daarvoor een boete kan krijgen, koop ik letterlijk niets voor. Want het resultaat van dit alles is dat ik geen inkomsten heb. Advocaat zei al dat dit wel te verwachten was, want hij heeft al aangegeven onbetrouwbaar te zijn. Dus blijf zelf de regie houden.

En toch heb ik mezelf de opdracht gegeven om dit weekend er niet (teveel) aan te denken (Roze Olifant) en vooral maar weer te blijven kijken naar alles wat wel fijn is om me heen. Blijft moeilijk, want ik word wakker met hoe ik eea nu weer moet aanpakken. Mijn stappenplan.

En dus voor de zwijmel een groep uit mijn tienerjaren. Altijd maatschappijkritisch. Was ik ook in die jaren en alweer vond men mij maar een vreemde Rode Vrouw. Groen was nog niet zo bekend toen qua kleur.