zaterdag 14 januari 2017

Gelaarse Katzwijmel

Er was eens een vrouw die niets meer had. Ze was al wat ouder en had een aantal jaren terug haar betaalde baan verloren omdat ze niet voldeed aan het plaatje wat haar jonge net uit de schoolbanken-manager voor ogen had bij de functie die ze vervulde. 

Ze werd ontslagen en solliciteerde 3 jaar lang op alles nog wat. Ze kreeg een stuk of 300 afwijzingen.

Gelukkig had ze een kat en had ze altijd iemand die er was als ze weer alleen thuis zat en haar sollicitaties afhandelde.

Toen haar ww-uitkering ten einde kwam en er nog steeds geen baan was gevonden, dreigde daar de bijstand. En zag ze een advertentie voor iets wat ze goed zou kunnen doen. En waar ze per direct mensen zochten.

Ga maar schrijven, zei haar kat.

En dat deed ze. En ja hoor...ze konden direct iemand gebruiken. Helaas was het een heel raar bedrijf wat maar een pover uurtarief betaalde. Dat was nog niet zo erg, maar als de Markiezin naar het toilet moest, dan moest ze dat zelf betalen. De uurklok tikte dan niet door.

Maar toch...het was werk en ze pakte het aan. Helaas was wat ze daar verdiende niet genoeg om alle rekeningen te kunnen betalen en dus teerde ze in op haar spaargeld. Al haar tiara''s verkocht ze op Marktplaats.

Tot de dag kwam dat ook die spaarpot leeg was. En haar oude sok ook.

Goh zei de kat, gelukkig heb je nog steeds goed voor mij gezorgd. Elke dag lekkere kattenbrokjes van de Lidl. En een lekkerrrrrrrrr bakje melk!

Nu wordt het tijd dat ik voor jou aan het werk ga.

En Fluks trok hij haar Groene Laarzen aan en ging naar de grote stad in de buurt. Daar was net een Euroconferentie aan de gang en alle hotemetoten waren aanwezig.

Zoekt u nog een goede coach zei de kat tegen de hotemetoten. Iemand die u kan helpen om uw krachtige zelf te vinden, zodat u nog meer zult 'shinen op deze conferentie??

De kat had een groot billboard door zijn hondenvrienden laten tekenen en dat laten neerzetten vlakbij het Expogebouw van de Euroconferentie. “supercoach heeft nog enkele plekken – schrijf u nu in”. En dat in vele talen.

Oh...dan moest deze coach wel heel erg goed zijn, als ze zulke dure reclameplekken kon betalen. En ze schreven zich alle 200 in en betaalden met klinkende munt aan de kat.


Hoe heet deze coach?? 

Dat, zo zei de kat spinnend, is de Markiezin van Carabas!



vrijdag 13 januari 2017

Pennywise Poundfoolish

Al de hele week ziek thuis. Ik slaap zo lang, alsof ik in een winterslaap ben afgegleden. Gelukkig heb ik genoeg voorraad in huis en aan het lijf om het nog heel lang uit te houden. Wel grappig; zoonlief vroeg of ik woensdag na mijn werk langs wilde komen; gewoon gezellig.

Ik zei dat ik niet gewerkt heb die dag omdat ik ziek ben, dus niet in zijn stad. Als een echte man vroeg hij verder niks en als een echte binnenvetter zei ik ook niks. Mea Culpa.

En dan wetende dat ik de eerste week van dit jaar ook al niks verdiend heb, want bedrijf is een weekje dicht. Dus twee weken zonder inkomsten. Dat is al genoeg om nu al stress te hebben.

Gelukkig merk ik dit pas in februari, want krijg mijn verdiensten altijd pas halverwege de maand volgend op de verdienmaand. Ze moeten natuurlijk wel zorgvuldig mijn toiletbezoekjes van mijn gewerkte uren kunnen aftrekken!

Dat betekent voor mij dat alle extra's nu ingezet moeten worden om mijn inkomen op niveau te brengen. Hoezo sparen?

Soms denk ik dat ik geldzaken niet zo slim regel als ik denk.

Dat ik mijn kachel nooit harder zet dan 18,5 graden heeft er misschien wel voor gezorgd dat ik ziek ben. Dat ik me niet aanmeld bij de Voedselbank; hou ik die 180 euro voor boodschappen etc gewoon 'lekker' over. Om te sparen! Nee, ik koop mijn boodschappen zelf wel. Laat inderdaad een gezin er maar van profiteren.
Of gewoon niet werken en bijstand krijgen. Geen werkstress meer. Denk wel dat ik bijstand-stress krijg dan. Ik hou er zo niet van om betutteld te worden. Dan liever de lucht in.

Of nog handiger; had ik maar een rijke vriend/man/vriendin/minnaar.  Dat zou waarschijnlijk ook wel wat minpuntjes hebben, maar van een afstand lijkt me dat toch reuze!


Afbeeldingsresultaat voor mrs trump


Maar ja, wat Dr Watson zich al afvraagt:

Gerelateerde afbeelding


Geen sugar-daddy materiaal.

woensdag 11 januari 2017

De (schone) slaapster

Ik slaap, ik wil slapen, ik wil alleen nog maar slapen, veilig onder mijn dekbed en dan een gat in de dag. Ben moe, mijn armen voelen alsof ik 100 kg heb opgetild. Jemig de pemig, want tegelijkertijd kan ik het me niet permitteren om ziek te zijn of gewoon niks te doen. Heb geen koorts, wel klammig als ik wakker word, dus zal wel een raar virusje zijn. Of gewoon een enorme hekel om naar mijn werk te moeten. :)

Ik moet blijven zoeken naar een leukere baan of een bron van inkomsten, alweer zoeken, zoeken zoeken. CV weer pimpen, weer leuren met mijzelf.

God wat ben ik blij dat ik niet meer date. Dat is nog erger. Met jezelf leuren. Vind mij leuk!

Afbeeldingsresultaat voor bridget jones quotes gif


Nee, ik ben wel klaar met iedere keer weer "Tot onze spijt" te moeten horen. Dus neem ik me voor dat gewoon niet meer te horen. Niet meer. Alleen nog maar; goh, wat jammer dat jij niet bij ons werkt! Of voor ons.

Zo!


Afbeeldingsresultaat voor bridget jones quotes gif


En toch weet ik dat ik mezelf wel even rust moet/mag gunnen. Time-out. Omdat ik anders het echt niet meer trek. En die lol wil ik de werkgever niet gunnen. Dus nog maar weer een berg vitamine(pillen)  erin en zo direct weer op tijd naar bed.

En vooral op tijd lachen om dingen. Heel veel lachen.











zondag 8 januari 2017

Goodnight

Stond een artikel in het Parool van dit weekend over de telefonische hulplijn Amsterdam. Dat trok mijn aandacht, want ik heb enige jaren als vrijwilliger voor zo'n hulpdienst gewerkt in mijn regio.

We kregen een gedegen opleiding, er was een heel heel goede directeur en de klad begon erin te komen toen van hogerhand de subsidiekraan werd dichtgedraaid, ondanks dat die hulpdiensten konden aantonen dat we juist steeds meer telefoontjes te verwerken kregen. We zijn 24 uur per dag te bereiken en allemaal vrijwilligers bemannen de telefoon. Nee joh, lekker fuseren. Het leek wel het bedrijfsleven!

Iedere zoveel weken had je ook een nachtdienst en dan kreeg je uiteraard mensen die zeer eenzaam waren, of mensen die op het punt stonden hun eenzaamheid op te lossen. Permanent. Intensieve gesprekken waren dat.

Maar er was ook genoeg te lachen. Soms dachten mensen dat ze op die manier gratis aan hun gerief konden komen. Ik vond dat tenminste altijd erg komisch, maar mijn meeste collega's waren meestal not amused.

Dit soort gesprekken mochten wij altijd afkappen trouwens en daarbij uiteraard wel beleefd, maar direct aangeven dat wij daar niet voor zijn (en dan het nummer van Geile Gerda geven dacht ik er zelf altijd bij, maar ja, dat zal mijn dirty mind wel zijn).

Toen ik het steeds moeilijk te combineren vond met mijn betaalde baan, ben ik ermee gestopt. Maar denk nog wel regelmatig terug aan die tijd.

Bovenstaande kwaliteit - goed kunnen luisteren - zal wel zijn waarom ik regelmatig mensen aan de telefoon of een ander modern communicatiemiddel heb die mij ook dit soort kwaliteiten toedichten.

Tijdens de opleiding leerde ik ook al - wat ik al snapte - dat de grootste valkuil van goed kunnen luisteren is, dat je zelf niet meer gehoord wordt. Of dat niet meer wil of kan.

Ironisch dat ik voor mijn werk dan 100 x per dag onbekende mensen bel en pas na 3 x nee de volgende mag bellen met mijn verkooppraatje.

Nou, net weer een uur skypen gedaan en dan zit de avond er al weer bijna op. Nu dus nog maar eventjes naar Sherlock kijken op de BBC. Heerlijke serie, hoog tempo.

Afbeeldingsresultaat voor sherlock






zaterdag 7 januari 2017

Uptempo zwijmel



Lekker uptempo nummer uit een tijd waarin we jong en tamelijk onschuldig waren. Gewoon vrolijk, kleurrijk en optimistisch.



En de V&D dit soort shirts verkocht (een jaartje later denk ik).

V&D??

Gerelateerde afbeelding

vrijdag 6 januari 2017

Ha die Frans - God Kveld!

De hele week niet aan het werk - bedrijf is dicht en wij krijgen dus niks betaald -  en ik merk dat ik niet echt een plan heb gemaakt. Behalve dan uitrusten. En kennelijk heb ik dat nodig want ik slaap veel. Ben moe. Grootmoe.

Dat is wel retesaai. Niks te vertellen over uitstapjes, mensen die ik zag, mensen die mij wilden zien. Of een reisje. Of zoiets.

Dus vandaag mezelf maar bij kop en riante kont gepakt en na alweer een ochtend reken- en regelwerk (waar ik zo langzamerhand ook wel tamelijk gestoord van word) mijzelf in de bus geslingerd, want ik heb tenslotte een maandabonnement en ergens heen gereden.

Wat was het heerlijk koud. Kon ik eindelijk die dikke sjaal om die ik jaren terug gebreid heb met een bijpassende baret.

Dus in de stad aangekomen bedacht ik wat ik dan doen zou. Niet doelloos shoppen. Dat kan niet en is niet verstandig dus NIET doen. Heb ook niks nodig.

Wel doen; iets moois zien. Balsem voor de ziel.

Dus naar het Frans Halsmuseum geweest en dat was zeker mooi. Moest wel bijbetalen - heb Museumjaarkaart - , dus helemaal budget-neutraal was het niet, maar ja...dat kon nog wel. Wat ik heel leuk vond is dat naar sommige schilderijen van mannen met baardjes, mannen keken met dezelfde haardracht en baardjes. Alleen hadden ze er vaak dan nog zo'n dikke bril bij op. Of een sullig mutsje, maar voor de rest...ze konden zo op dat schilderij.  Wat mooi geschilderd. En na 500 jaar nog zo levendig!

Had deze week een boek uitgelezen over een periode in de 80-jarige oorlog en omdat ik grote interesse heb in kostuumhistorie zag ik veel terug in de schilderijen. Dan geniet ik driedubbelop.


Hollandse meesters uit Boedapest


Liep terug en nog even de Hema ingedoken en mmmm....moest me enorm inhouden om geen schattige babysokjes te kopen of kleertjes of mutsjes. Toch maar niet gedaan.  Mijn kleindochter heeft kleertjes zat. 

Bij de bushalte zaten twee dames een heerlijk patatje te eten, met pindasaus. Oh het water liep me in de mond. Toch maar braaf naar huis gegaan en thuis maar een portie gebakken aardappelschijfjes gemaakt. Met pindasaus. En daarna even een kwartiertje de tuindeur opengezet, anders ruik ik de hele avond naar een Belgische frietkot.

En nu maar lekker onder een fleecedekentje nog een beetje breien of slapen. Wat een aparte week weer. Alweer intensief contact met diegene van wie de vriendin alleen met een trouwring verder wilde. Skypen, appen en bellen en dan merk ik dat waar ik mee zit een beetje onder de Finse sneeuw ligt.

En dan belt mijn moeder ook nog elke dag om te melden hoe het met haar lover gaat, of haar vriendin of haar heupen. Of hoe het staat met mijn broer. Maar dat weet ik allemaal al. En of ik even een boek voor haar kon bestellen. Hoppa....nu besteld, morgen in huis.  Jammer dat ze dat zelf niet wil leren. Of kan.

Zou graag nog een week niks hoeven doen, maar helaas patatje pindakaas, moet ik toch echt volgende week weer terug naar 100 x per dag hetzelfde verhaal vertellen. Ik merk wel dat een heel jaar werken, zonder vakantie me meer heeft gedaan dan ik dacht. 









donderdag 5 januari 2017

Another Year - Goodnight

Altijd fijn dat ik films en series kan opnemen als ik tijd of zin heb om tv te kijken.

Zo nam ik ergens in de zomer Another Year op.

En keek 'm vanavond.

Over geluk en een gelukkig huwelijk, maar ook over voor elkaar klaarstaan, zonder oordeel, nou ja, totdat je tot de innercircle komt, de familie. Heten ze nog Tom en Gerri ook. Die sloegen elkaar altijd de hersens in, maar zij reiken elkaar met liefde een onbespoten tomaat uit het groentetuintje aan.

En schenken nog meer wijn aan vrienden die eigenlijk al teveel hebben gedronken. Of nog moeten rijden.
Dat vond ik tamelijk apart om te zien. Een vrouw die als psycholoog werkt en dan zulke vriendschappen heeft. Alsof ze het nodig heeft om zich superieur te voelen.


Another year ****


Ze hebben vrienden die allemaal minder gelukkig zijn, die tobben met het leven. Maar nog steeds mogen ze bij het koppel aanwaaien. En is het echtpaar een rustpunt in het leven van hen die het minder goed getroffen hebben. Dat straalt het echtpaar ook wel uit; Kijk ons het eens goed doen.

Voor mij om een warm echtpaar te zien en mijzelf in mijn fleecedekentje op de bank. Voelde me  een Mary die toekijkt naar een echtpaar die het wel voor elkaar heeft. En waarvan ze weet dat dit niet meer binnen haar bereik ligt.

Ik las in een recensie op Moviemeter een treffende zin:

Leigh schetst geen utopisch ideaalbeeld van een harmonieus liefdevol gezin, maar juist een scherpe sociale kritiek verbeeldt van dit zogenaamde ideaal, de onverbiddelijke en harteloze keerzijde van de medaille voor wie buiten de grenzen van het warme nest valt.

Mooie film.