donderdag 23 november 2017

Thanksgiving

Gezaagd: een groot stuk van mijn Japanse Kers-boom in de voortuin. Die hangt een stuk over over de tuin van de buren en voordat ze gaan klagen over overlast, heb ik een grote dikke tak, met daarop/aan diverse vertakkingen verwijderd. Het kan nu nog, want het vriest nog niet. En alle bladeren zijn er nu afgewaaid, dus alleen takjes in de groenbak.

Sinds ik ontdekt heb dat mijn handzaag gemonteerd kan worden op de lange stok waar ook mijn bezem etc aan kan, is het snoeien een stuk simpeler en veiliger, want voorheen stond ik altijd op een ladder. Maar deze tak is tamelijk hoog dus op een ladder sta ik dan niet echt heel stabiel. En aangezien er niemand is om mijn laddertje vast te houden, laat staan om het zaagwerk uit te voeren, moet ik beter nadenken over hoe dan wel. Enfin....eureka en zo zaagde ik voort.

Wel altijd spannend of ik goed heb ingeschat en gezaagd, waar die dikke tak gaat vallen. Altijd opletten of er niemand langs loopt toevallig (en dan keihard TIMBER roepen hahah) en ook berekenen of de tak niet op het hekje van de buren dondert.

En toen ook nog maar, omdat het droog was, een zeil over de tuinstoelen gedaan, die allemaal opgeslagen zijn in de tuin. Heb geen tuinhuisje, zoals bijna iedereen hier in de tuin heeft staan, maar tuin. Maar zo gaat het ook prima. Vorig jaar rond deze tijd had ik helemaal geen energie of zin om dit soort dingen te doen.

Yeh me.

Bedacht dat ik nog even, voordat het alweer gaat regenen, een blokje om kon gaan. En ik deed mijn herfst/voorjaarsjas aan, want las al dat het heel zacht zou zijn buiten. Goed besluit, want het was warm genoeg.

Genoten van wat kleine boodschapjes doen (oh schattige Kerst-sokjes voor een lieve kleine moslim) en toen zag ik en hoorde ik dat het keihard regende buiten. Maar even wachten met naar huis wandelen, want plu niet meegenomen en het regende wel heul hard. Zo grappig; er stonden meer mensen met volle boodschappentassen te wachten.


Alweer een stukje luxaflex ontgrauwd. Iedere dag een stukje en uiteindelijk tegen Kerstmis is het wel klaar. Er staat geen deadline voor, dus dat is stressvol schoonmaken.

Veel om dankbaar voor te zijn dus. Als we dan toch allerlei Amerikaanse gewoonten gaan invoeren, dan zou vandaag alweer een goede dag zijn om vooral mijn zegeningen te tellen. Zoals elke dag. Want maar al te vaak vergeet ik wat er wel goed is en gaat.

En komt morgen mijn ex langs, dan is het ook nog Black Friday.







woensdag 22 november 2017

I think I love you

Las vandaag dat een idool uit mijn jeugd, David Cassidy, is overleden.

Ieder plaatje knipte ik uit de AVRO-bode en elke zondagmiddag (nadat we bij Opa en Oma of de andere Opa en Oma op bezoek waren geweest) zat ik klaar om hem te zien in The Partridge family. Hij speelde Keith Partridge. Hele verhalen met hem speelde in mijn tienerhoofdje. Och zo smoorverliefd.
Later kocht ik de bladen met zijn posters en die hingen boven mijn opklapbed (ook zoiets uit de jaren 70!).




Vond hem zo leuk. En nam die familie op de koop toe.




Och de tijd van enorme puntkragen, spencers, ribbroeken, overgooiers en van die matjes. Waarom hadden de jongens op school nooit hetzelfde haar als David?

Jaren later las ik dat hij de diagnose dementie had gekregen. Zo jong al. En dan nu zijn bericht van overlijden, pas 67 jaar oud. In mijn hoofd blijft hij altijd die mooie jongen met die fijne ogen. En lijf.

Dag David!



dinsdag 21 november 2017

Naar de kermis

Morgen even kaneelstokken inslaan.

Daarom!

Doe trouwens overal al kaneel in. In mijn koffie, in het filter, in mijn havermoutontbijt, in de kwark. Omdat het lekker is en ik al eerder las dat het goed is.

Grauwsluier

Gisteren begon ik de dag met een positief bericht, want mijn glucosewaarde was alweer gezakt. Dat is mooi, maar direct denk ik dan...ja...omdat ik nog meer medicatie moet slikken en waarover mijn praktijkbegeleidster zegt waar ik me niet druk over moet maken, want ik ben nu niet in staat om zelf een gezondere levensstijl te leven, dus pillen. Ben ik straks in staat om weer wel stressvrijer te leven, dan kan die medicatie misschien wel minder worden. Maar is dat zo?

Dus pillen.Steeds meer zo lijkt het niet alleen, zo is het ook.

Wat me weer boos maakt. Op mijzelf. Dat ik naar de verdoving greep van lekkere broodjes, snoep, koek, ijs, chocolade, desserts en alles waarvan een normaal denkend mens weet dat je dat beter niet kan doen. En ik al helemaal niet. Omdat ik geen maat kan houden.

Dat ik ondertussen gesprekken heb over het waarom van het eten, dat ik veel beter begrijp dat voor mij snoep, koek en zopie werkt als een demping, als drugs. Die ik nooit heb gebruikt, veel te bang voor het lekkere effect daarvan. Net als roken of drinken.

En dat ik als iedere verslaafde moeite heb met afkicken. En in gevallen van stress weer teruggrijp naar wat vertrouwd is/voelt. En overal voorhanden is. Dat dit niet gezond is, dat snap ik en toch doe ik het.
Wat mijn schuldgevoel weer verder aanwakkert.

Een lieve vriendin gaf me het advies om eens een week achter elkaar elke dag een flink eind te gaan lopen (dus ook in de regen). Hoe ik me na afloop van die week zou voelen. En dat voelt goed, dat ik in staat ben OM te lopen, om te bewegen en om dit zelf te blijven doen. Maar het blijven eenzame rondjes.

En omdat ik vandaag in de ochtend dit stukje schrijf, betekent dat dat Man met Hond zich wederom afmeld voor vandaag.

Dus moet ik zelf mijn beweging regelen. En dingen zoeken die me energie geven. Blijf de mooie dingen zien en ervaren.

Ik kreeg gisteren in de middag het bericht dat iets waar ik graag naar toe had gewild toch nog een plekje vrij had. Maar inmiddels was mijn humeur en energie zover gezakt dat ik mezelf niet nog een keer door de regen naar een bushaltes zag lopen, naar een andere stad reizen, daar ook een deel door de regen lopen en dan kletsnat een avond 'genieten'. Dus toch afgezegd. Ik wist dat ik mijn plek beter aan een ander kon geven die er oprecht van kon genieten.
Ja...rare gedachten. Maar ik vond mijzelf niet goed genoeg voor zoiets leuks.

Maar me voorgenomen het vandaag anders te doen en dus heerlijk bij het wakker worden na een rotnacht want vaak wakker, mijn bed afgehaald. Alles lekker in de was (nou ja...gedeelte dan, de gekleurde was morgen) en straks mijn bed weer schoon en fris opmaken. Iets waar ik enorm van geniet. Verse schone laken en dekbedovertrek. En fijne gestreken slopen.

Mijzelf onder de douche geschopt en mijn haar lekker gewassen en daarna meegedaan met Heel Holland Hijgt. Gordijnen dicht, zodat niemand mijn gestuntel ziet. Lage energie, maar die pep ik wel op door energiek te blijven.

Straks weer een stuk van mijn luxaflex schoon maken. Alsof er een grauwsluier over heen lag. Wat knapt het op van een simpel sopje. Wel veel werk, want groot raam en veel smalle luxaflex onderdelen. Maar echt een voor- en na effect. Van grauwgrijs naar creme/witkleurig!


Foto van Pixabay


Kon ik mijn levenslust maar afsoppen.

Eerst straks maar de wandelschoenen aan, paraplu op en een rondje om de kerk doen. En zoeken naar de zin van dit alles.




zondag 19 november 2017

Energieleverancier

Wil moet gaan ontdekken waar ik plezier en energie van krijg en dat dan ook doen of kijken hoe ik dat voor elkaar kan krijgen. Zo kreeg ik van de lokale busvervoerder een folder in de bus over de vernieuwingen na 10 december en een aanbod voor goedkope buskaartjes. Die lang geldig zijn, dus hoeft niet binnen 1 maand opgemaakt te worden. Dat zijn leuke dingen, goedkoop reizen,  dus doen. Direct! En die durf om te gaan reizen die komt dan echt wel weer.

Want een tijdje terug kreeg ik een leuk aanbod voor een soort van lezing/optreden in een boekhandel en toen dacht ik daar nog een dagje over na en toen was het al uitverkocht. Ooit las ik dat als je iets leuk lijkt dat je dan direct in actie mag komen, waarom denken of jij dat wel mag? Gewoon doen. Hoppa! (Behalve natuurlijk als het buiten je financiele bereik ligt, want anders frustreer je jezelf uiteraard heel erg).

Wat ook prettig is dat ik, ondanks buitjes en buien toch maar even een rondje om de kerk heb gelopen vandaag.

Van de week wilde ik wel weer eens naar die Duitse supermarkt, maar fietsen ben ik nog niet een fan van, - nou ja, op en afstappen dus - daarom dacht dat als ik dan toch loop, ik wel kan kijken of ik daarheen kan lopen. Natuurlijk kan dat en ik moet eigenlijk heel blij zijn dat het kan, dat mijn benen me dragen, dat mijn knieeen niet knakken, mijn heupen niet meer werken of dat mijn longen opgeblazen worden. Alles doet het gewoon. Wel kon ik bij thuiskomst mijn katoenen shirt met lange mouwen direct in de was gooien, want nogal vochtige streken. Dan is mijn warme winterjas eigenlijk alweer te warm.

Voelde me heel voldaan toen ik het huis instapte na die "lange" wandeling. En nog nuttig ook :)

Een lieve vriendin vroeg me of ik dit weekend zin had om naar de bioscoop te gaan. En zo zat ik naar een film te kijken waar ik de afloop al van wist want het boek kende ik al (wie niet zou ik bijna zeggen) het was al een paar keer eerder verfilmd en ik had nog niet zo lang geleden het boek weer herlezen maar het bleef een mooie film om te zien.

Ook leuk omdat een van de hoofdrollen door een Nederlandse acteur werd gespeeld. En dat ik de favoriete balletdanser van een lieve blogvriendin terugzag. Mooie effecten en heerlijk om op een weekenddag 'uit' te gaan en niet weer zelf bedenken hoe ik mijzelf kan verrassen.



Wel apart dat sommige mensen in de bioscoop echt de hele film lang tegen elkaar praten. Constant. Misschien ligt het aan mijn prikkelgevoeligheid (ahum), maar ik vond het tamelijk vervelend gedrag. Ga dan koffie samen drinken.

Was voor mijn doen laat thuis, bij veel huizen waren al donker toen ik bij de bushalte uitstapte, dus dat voelde ook al anders dan anders. Heerlijk.

Gisteren nog even tussen de buien door nog wat snoeiwerk gedaan en dan ziet alles er weer wat verzorgder uit. Zag ook dat de boom in de voortuin nu bijna al zijn bladeren kwijt is en ik nog wat ingrijpend snoeiwerk kan doen (als in grote dikke takken afzagen om de boom mooier te vormen, zodat hij minder overlast geeft bij de buren).

Leuke job voor komende week dus.

Nu begint het te schemeren, de kachel mag wat hoger en ik ga mijn waxinelichtjes aan doen. Gezellig maken voor mijzelf. Vooral warm en veilig. En beseffen dat dit voor veel mensen op de wereld niet zo vanzelfsprekend is.



























zaterdag 18 november 2017

Meer Meer Meer zwijmel

Weer een tijdje met mijn schattige maar ook pittige kleindochter doorgebracht en als ik dan in de trein naar huis zit kan ik maar aan een ding denken en dat is de tekst van onderstaande song.

Nu heeft ze al 4 tandjes, 2 onder en 2 boven,  die elke dag met een mini-tandenborsteltje worden gepoetst wat ze enorm leuk vindt. Sokken niet; die trekt ze zo snel mogelijk uit.



Deze versie is ook fijn:


Hoop op een fijne Sinterklaas-intocht voor diegenen die gaan kijken en ervan genieten.

woensdag 15 november 2017

Motregen

Moest heel erg hard lachen om een scene in het derde seizoen van Grace en Frankie op Netflix. Frankie zit met de dochter van Grace op een bankje naar voetgangers te kijken. En een plas op de stoep.
Blijkt dat die plas een enorm gat verbergt. Dus voetganger...loop, loop,loop en hoppa....tot zijn knieen in het water.

Zo opgeschreven is het minder om te gieren, maar goed ik hou ervan dat soort humor.

Afbeeldingsresultaat voor man in puddle


Gisteren een eind gelopen door de druilregen. Niet echt zin erin, maar het mot. Vandaar de motregen kennelijk.



Werd raar wakker, - stomme dromen - maar er dus maar direct uit en de dag begonnen door de de douchevloer schoon te maken en daarna weer vies door te douchen hahaha. Hoe nutteloos.

Zucht...kastje extra plank in gemaakt.
Ritssluitingen in mijn winterjas gerepareerd (die lipjes waren eraf)
Luxaflex weer een stukje schoner.

En nu toch maar weer lopen: loopschoenen aan (ingespoten), plu op en maar weer gaan. Blijf mezelf maar weer motiveren.