zondag 22 oktober 2017

Hooggevoelige mokken

Nu ik geleerd heb dat een hooggevoelige extra opmerkzaam is, ga ik natuurlijk 'bewijzen' zoeken dat ik dat ben.

Al eerder schreef ik over mijn tic dat ik in Nederlandse tv programma's veel dezelfde soort glazen zie.

Van de week viel het me op toen ik naar een aantal achter elkaar opgenomen aflevering van "Mom" zat te kijken dat ik die gestreepte mokken eerder had gezien. Waar?

Afbeeldingsresultaat voor mom series quotes
Foto uit de serie "Mom"



Oh daar:

Afbeeldingsresultaat voor twoandahalfmen kitchen
Foto uit de serie "Two and a half men"

En bij Grace en Frankie zaten de heren gezellig soep uit de kommen van het streepjesservies te eten. Hoe meer ik erop let (of: de tic wordt kennelijk groter!) hoe meer ik zie. Bijna Cruyfiaans.

Wat nog grappiger is want de vader van Charlie Sheen - Van Two and a half men - , speelt een een net uit de kast gekomen homoseksuele advocaat in Grace en Frankie. Keep it in the family. Het servies dan.

En op een regenachtige zondagmiddag, als je je Google talent nog even verder gebruikt, als hooggevoelig en dus ook een zeer creatief persoon (ahum) kom je op een site van kopjes, schotels, schalen etc. die gewoon benoemd in welke serie welk kopje te zien is van hen of welke schaal of...nou ja...noem maar op.

Leuk!
Hier is een link naar die pagina: Waar ken ik die beker ook al weer van?

Verder vanochtend al een blokje om gelopen tussen 2 regenbuien door. Voelde goed. Dat ik dat wilde en dat ik het nog deed ook. En de rest van de dag de krant lezen, Netflixen, borduren (oh help...alweer een nieuwe creatieve bevlieging), 3 afleveringen van Madame Secretary gekeken, beetje breien. En blij dat ik het nog warm genoeg heb om nog steeds geen kachel aan te willen doen.

Zou je als Hooggevoelige het ook sneller warm hebben?







zaterdag 21 oktober 2017

Glasheldere zwijmel

Als je zo her en der tv-programma's bekijkt en dan op rare dingen let, zoals wat voor glazen staan er op tafel, dan valt het me op dat de robuuste doorzichtige glazen trendy zijn.

Glazen met een werkje. Glazen die van zich zelf al zwaar zijn. Dat je denkt 1 kilo glas met de inhoud van een liter.

Bloomingville waterglas (Ø8 cm), Transparant

Bij Pauw drinken ze eruit, bij dat programma First Dates, bij Koffietijd. Ik vraag me altijd af of de stylisten van al die programma's dezelfde zijn. Of dat ze allemaal door VT-wonen worden geadviseerd. Hebben de verkopers van serviezen en accessoires een megadeal gesloten. Opeens heeft iedereen dezelfde glazen. Wat doen ze met de oude glazen en servies. Naar de Kringloop? In de opslag? Mee naar huis?

En zo kom je op glas, gebroken glas. Iets uit de jaren 70. Altijd een "heerlijk" geluid. Een bal die door een ruit geschopt werd door een broertje van me. En dat hij dan zelf die ruit maar moest vervangen/betalen/halen (gelukkig bij ons om de hoek een winkel met verf en ruiten) en met stopverf weer in het raamwerk zetten, want hij deed dat wel vaak.  Van die kleine ruiten gelukkig. Dat was nog in een tijd van enkel glas. En weinig voetbalveldjes bij ons in de buurt.






vrijdag 20 oktober 2017

Wie is die man toch?

Al geruime tijd zat het me dwars. Ik had bij een boekpresentatie - kom ik zo op terug - een man gezien en hij had een bekend hoofd, maar ik wist niet meer waarvan.

Meestal valt dan de naam na een paar dagen wel weer uit het vakje "Opgeslagen in Nutteloze weetjes" in mijn hoofd. Pas toen ik de aankondiging van een nieuwe serie tv-programma's zag deze week,  toen viel het kwartje. Oooooooh ja...hij! Gelukkig; nog geen Alzheimer.
De tekenaar van Fokke en uhm.. en die ander (shit...alweer een naam kwijt) en sinds een tijdje ook een Rechter die mobiel is op tv.

Hebben jullie dat ook wel eens - dat je iemand ziet, uit de context - en dan maar blijft nadenken waar je die persoon ook al weer van herkent. Of kent.

Een poosje terug kreeg ik via de nieuwsbrief van een boekhandel het bericht dat een schrijfster die ik persoonlijk ken, weer een nieuw boek had geschreven. En ze haar een feestelijke presentatie van het eerste exemplaar van haar boek zouden aanbieden. Kom erbij!

Ik ken haar persoonlijk omdat ik tijden terug een cursus Korte Verhalen schrijven bij haar heb gevolgd.

En net een paar weken ervoor dacht ik aan haar en emailde een kort berichtje. En kreeg een hartverwarmend bericht terug. Na al die jaren.

Zag ik haar ook nog op tv verschijnen bij een boekenprogramma. Dus ja, ik wilde graag bij die presentatie zijn. Maar durfde ik dat wel. Ja echt....dat zat ik me af te vragen. Want ik moest ervoor reizen naar een stad die ik een tijdje links (ligt ook echt links) heb laten liggen want die stad verbind ik met mijn laatste werkkring en jemig wat wil ik daar never nooit meer heen hoeven. Die straat dan, dat kantoor specifiek. Want in diezelfde stad woont mijn zoon, dus er nooit meer willen komen is nogal uhm..vreemd.

Schaamte dat ik het zover heb laten komen, dat ik nu in de kreukels thuis zit door dit type werkgever. Maar ook; dat ik niet al direct heb ingezien dat dit slecht voor mij (en voor iedereen trouwens) is en nee durf te zeggen. Dus eigenlijk dat ik mijn grenzen bar slecht bewaak. Dat ik door mijn eigen onmacht nu in de kreukels zit.
En ook; stel dat ik iemand van hen daar (in die stad) tegen kom. (Nog nooit eerder gebeurd dus waarom denk ik dat?). Stel, stel, stel..

Kon zo maar de Stelling van de oude Citroen zijn: Stel dat je iemand uit je verleden tegenkomt => Blijf thuis dan ben je "veilig".
Zegt die andere Citroen: Maar wel retesaai veilig thuis. Eruit!! Fuck them!

Dus al mijn moed bij elkaar verzameld, uitgezocht hoe ik er moest komen en oh...wat fijn boekhandel is verhuisd - ook al weer jaren terug -  en nu prima te bereiken. Fijn dat ik via Google Maps kan zien hoe wat waar. Want dat helpt tegen de onzekerheid en maakt dat ik meer durf heb. Dus maak me dan geen zorgen over dat ik daar alleen zit en niemand ken; alleen over hoe kom ik daar, raak ik de weg niet kwijt, ben ik er op tijd. Dat soort dingen die niet bij me passen, want ik raak nooit de weg kwijt, ben altijd iets te vroeg en ik weet natuurlijk dat ik het altijd aan iemand kan vragen.

Wat een leuke boekhandel en lekkere glaasjes wijn of sap en ook nog mooi opgemaakte schalen met kleine hapjes. Wat een feest!
Ik raakte in gesprek met een dame toen ik haar vroeg waarom zij hier was. Hoorde bijna haar hele levensverhaal in 10 minuten. Dat heb ik vaker; dat mensen iets in me zien waardoor ze durven te praten.



Nog groter feest was de presentatie zelf, stukjes uit het boek gehoord, de schrijfster live gezien en gesproken bij het signeren van haar boek. En tsja...emotioneel incontinent als ik momenteel ben, schoot ik vol toen dat momentje er was. Dat zij mij nog herkende. Iets in mij zag waar ik zelf blind voor ben. Die tranen dat wil ik helemaal niet, want dan gaat de aandacht naar mij en het draait om haar.

Enfin...ik draalde voor de vorm nog even een rondje om de hapjesschaal met mijn gesigneerde boek, maar ben 'm toen als een kwezel met zijn staart tussen (hebben kwezels staarten?) de benen gesmeerd. Al die emozie!!! En ook nog in het openbaar. Oh waar was die onzichtbaarheidsmantel als je hem nodig had.

Maar wat een fijn gevoel terug in de bus; dat had ik toch maar bedacht, gedurfd en gedaan. Yes!!

Wat is dat toch. Dat ik me schaam, dom voel, me niet voldoende voel (nou...er is zat van mij, wat zeg ik...meer dan genoeg. Nee, zelfs veel te veel). Me wegmoffel en liever thuis blijf dan er op uit trek en iets leuks meemaak.
Gelukkig heb ik toen even ervaren dat ook ik er mag zijn. Zeker bij zoiets leuks als een boekpresentatie.


























donderdag 19 oktober 2017

Dempsy & Makepeace

Van mijn psycholoog kreeg ik een boek door wat interessant voor me zou kunnen zijn. Van Brene Brown - De moed van Imperfectie.

Zij schrijft veel over zelf liefde en geloven dat je er mag zijn. Geeft ook TedTalks hierover.



In haar boek beschrijft ze dat mensen die dit (nog) niet zien - dat ze de moeite waard zijn -  hun onrustgevoelens die dit gebrek hieraan, graag dempen. Dempen met drank, drugs, gokken, werken, troost-eten, sex en oh ja problemen van anderen oplossen, maar ook online zijn, uren Facebooken, twitteren en hahaha ik denk ook bloggen, vloggen en alles wat ik dus ook doe alhier.

Alles wat helpt om maar niet die rotgevoelens te hoeven ervaren. Die gevoelens van kwetsbaarheid en onzekerheid, gebrek aan verbondenheid.  Het helpt om de scherpe kantjes van die gevoelens te halen.


Afbeeldingsresultaat voor dempsey and makepeace

Maar wat het neveneffect is van Dempen, is dat het ook je vermogen dempt om fijne gevoelens te kunnen voelen.

Dat sloeg wel even in.

Want ik demp denk ik al heel lang mijn rotgevoel door eten. Geen Spercieboontjes of kropsla maar zoet, zacht, zompig, veel en calorierijk en voedings-arm. En de schaamte die ik zie en voel als ik naar programma's kijk waarin heel erg dikke mensen op een punt zijn gekomen waarin ze gehandicapt zijn en alleen nog maar op bed kunnen liggen als een homp mens en als enige hoogtepunt van de dag hebben de maaltijd, die schaamte is net zo groot. En de herkenning.

En dat niets hen (mij) motiveert. Niet hun kinderen, niet hun familie, hun geliefde. Wat logisch is, want echte motivatie komt vanuit jezelf. Die kan niet door externe factoren worden opgelegd. En dat je hart het binnenkort begeeft, dat is rustgevend. Want dan is dit alles voorbij.

Een jonge vent kon nog wel zelf lopen en kocht dan bij de supermarkt vooral snoep en zoetigheid. 
Ik zag in plaats van die zakjes Haribo,  zakjes Heroine hangen. Hetzelfde effect. Alleen zal je dat laatste product niet in de schappen van de supermarkt vinden. 
Maar wel flessen drank. 
Of sigaretten.

Alles wat je gevoel dempt is voorhanden en vaak legaal verkrijgbaar. In welke vorm dan ook. 

Maar dat dit dus ook je mooie gevoelens dempt, dat je die niet meer voluit ervaart. Au....dat raakt me.
(Zeker te weinig snoep gegeten onlangs, voel geen demping!!). Mooie gevoelens zoals geluk en liefde worden ook gedempt. 

Snotvergeme zeg, ik zou bijna naar de koekjestrommel grijpen, zo schuurt dit. 



woensdag 18 oktober 2017

Zesenzestig euro uitgespaard

Omdat ik een auto ter beschikking had, had ik al een lijstje gemaakt wat ik met auto allemaal nu wel kon en wilde doen.

Dat was een iets te lang lijstje, want mijn energie is niet zo langdurend nog/meer.

Naar de Kringloop geweest en vrijwel alle spullen die op de hobby/rommel/dozenkamer al maanden staan, weg kunnen brengen. Heb wel twee ritjes nodig gehad. Had geen rekening ermee gehouden dat alles natuurlijk ook nog een trap af moest en dat ik tamelijk onhandig/bangig ben in met volle armen de trap afdalen. En sommige dozen iets te zwaar waren volgestouwd. Maar het is gelukt zonder mijn nek te breken. Dat kostte wel meer tijd en inspanning dan ik rekening mee had gehouden.

Toen ik bij de Kringloop was ook maar meteen even gekeken of ze er iets hadden wat ik bij de Ikea en andere meubelzaken had zien staan en me wel prettig leek om te hebben, maar nieuw waren ze (voetenbankje) toch wel budgettair uitdagend.

En ik had op mijn verlanglijstje staan om naar een nieuw oud lijstje te kijken voor een tekening die  mijn opa had gemaakt. Het lijstje waar de tekening inzat was gesneuveld bij iets te enthousiast afstoffen onlangs.

Geslaagd.

Verder de Kringloop doorgestruind en het viel me wel op hoe ontzettend druk het was. Het leek wel de V&D tijdens opheffingsuitverkoop.

Kwam langs de boekenafdeling en voorheen vergat ik altijd mijn leesbril; nu had ik de bril in de tas en kon ik de titels lezen. Altijd leuk als je iets tegenkomt, tegen een mooi prijsje uiteraard, wat leuk lezen is. En is het uit, dan mag het weer terug de kringloop in.

En ik kwam iets leuks tegen. Een driedubbeldik mooi ingebonden boek met alle verhalen van Roald Dahl. Voor maar 2 euro! Ik hou zo van zijn verhalen. Dus leuk! Per centimeter (wel 6 cm) boek is dat een koopje. En om over de inhoud nog maar te zwijgen. Die mocht mee.

Bijna bij de kassa viel mijn oog op een voetenbank-achtig iets. Niet al te moderne poten. Qua kleur ok, maar dat zou ik nog zelf kunnen veranderen mocht het niks zijn bij nader inzien. Ander stofje erop, of toch nog wat extra vulling of poten schilderen. En qua prijs...3 euro!!!  (Oh..alle rood op deze foto lijkt allemaal wel neon-rood, maar dat is het niet. Het zal wel door die Rode zon komen!)





En zo fijn dat ik met de auto was, dan kon alles hoppa zo mee, zonder nadenken of het wel in de fietstassen past. Kreeg nog complimenten van de heren van de Kringloop over de auto wat leuk is, "maar het is gewoon een huurauto hoor" zei ik. Toch handig mevrouw (oh ja...ik ben nu echt een mevrouw) en ze keken heel vriendelijk of de weg vrij was om achteruit weer uit hun oprit te komen. Want nogal veel verkeer op die weg, vooral vrachtwagens.

Daarna - wat ook op de lijst stond - naar de bouwmarkt voor wat haken en betonhaakjes. Kleine dingen, maar omdat de bouwmarkten altijd uit de bewoonde wereld liggen, moet ik echt even nadenken voordat ik zo'n stuk fietsen aandurf. Met mijn huidige wieberigheid dan.

Ook nog naar de bieb geweest. Maar het viel me direct op dat fietsen veel sneller lijkt. Nu moest ik helemaal omrijden en de fiets route is eigenlijk immer gerade aus, zonder stoplichten.

Tsja...ook het GeelBlauwe warenhuis stond op mijn lijst. Dus ook daar geweest. En bij ieder item waarvan ik dacht; oh wat leuk, vroeg ik me direct af of dat NU leuk is of straks ook nog. Sommige zaken had ik ook al bij de Kringloop zien staan. Had ik daar thuis geen alternatief voor. En of het echt echt echt nodig was. Dus hield mij keurig aan mijn lijstje.

Toen liep het al tegen het einde van de dag en ik moest eigenlijk nog ergens heen van mijzelf, maar ik merkte wel dat ik al tamelijk moe was.
Dus alweer gekeken of het echt echt echt nu nodig is en wat het alternatief zou kunnen zijn. Dus vlak bij huis, bij de supermarkt een aantal zakken tuinaarde gekocht. Wel zwaar (of ik heb kippekracht ondertussen), maar gelukkig kon ik ze zo in het achterbakje gooien.

Wat ik verder nog aan dingen doen met auto wilde,  liet ik maar gaan. Dat ging even niet meer besloot ik en de zee zal er volgend jaar best ook nog wel zijn. Net als spontaan langsgaan bij een vriendin. Even niets meer doen nu.

De auto weer retour gebracht vandaag . Dus eerst aftanken (oh heerlijk zo'n nieuwe auto - heel zuinig) en dan nog even over de snelweg racen (je mag daar een klein stukje 130). Altijd fijn. En ik geniet van die plek waar het inleverpunt is. Er is altijd wat te zien. Dynamische omgeving. Maar kopje koffie heb ik toch maar thuis gemaakt; dat was qua prijs aangepast aan de plek. Geen Kringloopniveau.

Pffffff...Gelukkig is het heerlijk zonnig vandaag. Goed voor de vitamine D en lekker in de tuin rommelen. Want werken kan je dat niet echt noemen. Af en toe een takje snoeien, plukje onkruid wegnemen.

Op tempo Elfendertig.














dinsdag 17 oktober 2017

Moe, moeder, moeist

Een dag bij mijn moeder geweest.

En zoals ik al aan mijn Scandinavische broer schreef: It drains the energy right out of me.

Via het werk van mijn dochter kon ik een auto huren en mijn moeder bood aan dat te betalen, want dat was goed voor mijn rij-skils. Het scheelde natuurlijk ook reistijd (op de terugweg dan, want ik moest natuurlijk de auto ook nog ergens ophalen.  Ook over autorijden was ik al onzeker geworden. Niet het rijden, want ik weet zeker dat ik dat nog wel kan, ook al heb ik al maanden niet meer auto gereden, maar over alle knopjes en dingen in een spiksplinternieuwe auto. Of ik nog wel snap waar de knop voor de koplampen zit. Echt...werkelijk over de simpelste dingen stress ik!

Had ik me voorgenomen om voor de spits naar huis te gaan; dat lukte niet. Ik was rond 22.30 uur thuis. Dan kan ik niet direct gaan slapen, want ik moet dan eerst even 'bijkomen'.

Er kwam nog een zus langs, die is ook lang van stof en ach, we hadden elkaar maanden niet meer gezien, dus ook wel weer leuk.
Toen zij naar huis ging toen moest ik mijn moeder nog wat dingen laten zien op haar computer, want ieder jaar is ze dat spontaan 'vergeten'. In plaats van beter aan mijzelf te denken en aan te geven dat ik nu  moe was, dacht ik nou ja...dan hebben we dat ook maar weer gehad. Kan er nog wel even bij.

En ik zie echt wel dat mijn moeder ook maar moet roeien met de emotionele riemen die ze niet had. En misschien is het ook zo dat wat je niet van thuis hebt meegekregen, je zelf ook niet kan. Maar ja, dat betekent dan ook dat ook ik geen aandacht en liefde en warmte kan tonen of geven. Of niet snap wat dat is.

Toen mijn moeder en mijn zus van me hoorde dat ik mijn weken thuis soms als saai beschouw, kwamen de verhalen over gezellig een kopje koffie bij een vriendin doen. Tsja...die van mij wonen of 10 of 50 km verderop of in het buitenland. Heb je dan niemand in de buurt?

Nee dus.

Misschien dat het toen duidelijker werd dat sowieso vrijwel nooit iemand op bezoek komt hier. Man met Hond komt nooit binnen. Hij trapt me - bij wijze van spreke - de auto uit na het lopen en socializen daar doet hij niet aan. Dat ligt aan mij. Ik voel me een ongeschikt persoon om te entertainen. Ik straal kennelijk iets uit wat mensen afstoot. Concludeer ik zelf (alvast). En een horizontale wandeling is er al helemaal nooit meer bij. Ook ongeschikt voor. Sex-appeal nul komma nul.

En dat je leven anders is als iedereen om je heen werkt en jij niet (meer). De vrije tijd van mijn vrienden die werken is in het weekend. En om dan Vrouwtje Somber op sleeptouw te nemen, daar zit ook niet iedereen op te wachten. Zou ik ook niet trekken.

Wat ook helpt is dat mijn moeder en zus op clubjes zitten. Sporten of yoga of iets anders. En mijn moeder haar netwerk via de kerk heeft. En mijn zus heeft een hele lieve kater in huis, dus altijd leven om haar heen. En heeft vriendinnen in haar stad.

Jeee...ik klink wel als een soort van eigengemaakte melaatse eigenheimer. Maar ik heb dan ook nog een rare afwijking dat ik net als Groucho Marx liever geen lid ben van een club waar ik bij hoor/pas.


Afbeeldingsresultaat voor groucho marx quotes club membership


Zo was ik bij een lezing over Hoogbegaafdheid. En uiteraard was vrijwel iedereen in de zaal Hogerbegaafd. En die hadden ook allemaal het allerhoogbegaafste woord. Continue.
"Oh ja...ja dat heb ik ook altijd....Oh ja...zo voel ik me ook constant" En ondanks de uitslag van de test, wil ik niet eens tot zo'n eliteclubje horen.

Ik zag Van Kooten en de Bie er al een sketch over schrijven. Wat natuurlijk weer veel zegt over mijn leeftijd. En precies dat is wat ik mis bij de Hogerbegaafden. Gevoel voor zelfspot en humor.





zaterdag 14 oktober 2017

Voor haar zwijmel

Dacht de hele tijd aan onderstaande song met de stille hoop op een goede afloop van iets waar we kennelijk weerloos voor zijn.

Heb lang getwijfeld of ik deze wel moet plaatsen. Ben ik dan ook geen ramptoerist?




vrijdag 13 oktober 2017

Voorzichtig

De berichten over die jonge vrouw die gewoon een eindje ging fietsen en niet meer thuis kwam zijn moeilijk te verteren.
Ze zou zo een dochter van me kunnen zijn. Of een vriendin van mijn zoon. Of van mijn dochter. Denk even terug naar tijden dat een kind 'even' onvindbaar was, maar dat met een sisser afliep. En je weer overging tot de orde van de dag.

Moeten we dan maar afschaffen dat je nog ergens alleen op de fiets naar toegaat? Of een eind kan wandelen in je eentje?
Ik heb tijden lang in dezelfde buurt gefietst, ook als jong meisje. Je dacht er maar niet al te veel bij na wat er op een verlaten fietspad je zou kunnen gebeuren, want een andere route was er niet. Langs het bos, vlak bij de spoorbaan. Vlak bij wat wij altijd Het Gekkenhuis noemden. En in die tijd liepen er ook genoeg bewoners van het Gekkenhuis 'los'. Of niet als bewoner herkenbaar.

Hier bij ons in mijn dorpje zijn er heel veel fietspaden. En veel bomen. En struiken. Staat heel liefelijk en groen. Toch hoor ik van veel vrouwen dat ze in de avond liever niet meer de fiets pakken om bijvoorbeeld naar een activiteit te gaan. Te eng. Al jarenlang hoor ik dat. Dan kom je of nergens meer of je moet met de auto. Als je die hebt.

Maar ook mijn zoon is al slachtoffer van een mes op zijn keel geweest ooit. Zoon, dochter. Ze zijn allebei kwetsbaar. Wij zijn kwetsbaar voor mensen met andere grenzen.

Hoe zit het met de dader. Hij is ook een zoon van iemand. (Waar) ging het mis in zijn opvoeding en is het, in zijn geval, wel een kwestie van (verkeerd) opvoeden?

Hoe komt iemand tot zo'n (kennelijke impulsieve) gewelddadige daad? Hoe kan het dat iemand die dit gevaarlijke gedrag al eerder heeft getoond toch terug kon keren in de maatschappij. Een nieuwe kans. Op papier klinkt dat heel redelijk en humaan. Iedereen verdient een nieuwe kans. Maar is dat werkelijk zo?

De wolf kan schaapskleren aantrekken; hij blijft een wolf.

Moet nog steeds een BBC documentaire bekijken over psychopaten. Hoe dat werkt in het hoofd van iemand die zulke misdaden heeft gepleegd (en nog steeds kan plegen). Maar kom er nog steeds niet toe. Te indringend. Zulke andere gedragspatronen dan de mijne. Dan die ik mijn kinderen leerde, maar die ik maar al te goed herken bij sommigen uit mijn verleden.

Las een mooi stuk bij haar: Wees voorzichtig met onze dochters. En ook haar blog ontroerde me: Weg

Laten we voorzichtig met en op elkaar zijn.



















woensdag 11 oktober 2017

Naakt

Als je kijkt, dan je zie het pas.

En zo is het. Gisteren tijdens onze wandeling zag ik een hele bijzondere naaktslak. De meeste naaktslakken die ik ken zijn bruinachtig of klein en zwartgekleurd. Deze was zo mooi. En groot.



Afbeeldingsresultaat voor naaktslak met tijgermotief

Foto van Wikipedia

Heb het opgezocht en het blijkt een grote aardslak te zijn. Weer wat geleerd. 

Vandaag ben ik jarig. Het valt me op hoe goed de datacenters werken van de diverse sites waar ik sta ingeschreven als klant, client of als werkzoekende. Allemaal sturen ze een berichtje met felicitaties of extra bonuspunten of andere leuke dingen. 

Heb in ieder geval, ondanks dat ik slecht geslapen heb, lekker gedouched met een heerlijke geur van Rituals (ruik nu naar een Sinasappel!), haar gewassen, schone kleren aan, make-upje erop gegooid en een lekker kopje koffie gemaakt. Gelukkig ruik ik dat nog, dus nog geen Alzheimer. Wat ik volgens mijn moeder sowieso krijg, want de gehele familielijn van mijn vader had dat concludeert ze, weinig empathisch.


Afbeeldingsresultaat voor  dus gif


Oh nee...weg met die gedachten en focus op het zachte en dat je er nog steeds bent en mag zijn.

Een foto van mijn kleindochter terwijl ze aan een stronk brocolli knaagt. 
Een superlief kaartje met Madeliefjes. In ieder geval nog 1 kaart in de post ontvangen!
Blauwe babywol gehaald voor een truitje voor vriendin van mijn dochter die een zoontje kreeg. Nee, niet gender-neutraal inderdaad.




















dinsdag 10 oktober 2017

Hikkerdekik

Oh, wat zat ik ertegen aan te hikken. Of ik nu wel of niet zou gaan lopen in de ochtend met Man met Hond. Waarom dat hikken? Om niks denk ik. Bang om de verkeerde dingen te zeggen? Bang om als een sukkel te worden gezien of iemand die ze toch niet allemaal op een rijtje heeft of niet goed voor haar gezondheid zorgt. Bang om een zeur te lijken, bang om een oud wijf te lijken/zijn, niet sportief en God al helemaal nooit en nergens meer sexy.

Allemaal dingen die alleen in mijn eigen hoofd zitten. Een gevalletje nivea aka Niet voor een ander invullen. En toch smeer ik te vaak en regelmatig met die Nivea. Die blauwe doos staat constant binnen mijn bereik.

En maar hopen op stortregen dan had ik een goed excuus om te te hoeven gaan. Terwijl het voor mijn conditie heel goed is om wel te gaan. Om gewoon te lopen een flink eind. Doe ik veel te weinig. Ik verstop me liever in mijn huis.

Gelukkig kon ik vanochtend, ondanks slechte nacht, geen excuus ontdekken om niet te gaan en vond ik ook dat ik niet zo ontzettend moest zeuren en smoesjes moest bedenken. GA NOU MAAR.
Dan heb je dat ook weer gehad. Alsof het een strafexpeditie betrof. En dan nog nadenken over neutrale onderwerpen om over te praten.

En achteraf was het gewoon goed en zelfs prettig om te lopen. En de herfst in het bos te zien en te ruiken. En door inderdaad niet mijn hele ziel en zaligheid op tafel te leggen, want nu snap ik beter dat hij niet het type man is die dat hoort noch begrijpt. Maar wel elke week een ochtend wil wandelen. Met mij. Dus kennelijk doe ik wel iets goed.

Kan me nog goed herinneren dat ik me vorig jaar zo ontzettend precies hetzelfde ongezien voelde. Ook helemaal zelf gedaan. En lees ik terug, dan is dat ook zo. Dat ik me precies zo voelde. En het allemaal zelf veroorzaakt had. Ik schiet wel erg op in mijn persoonlijke ontwikkeling. Not. Ik sta compleet stil zo lijkt het. Niks bijgeleerd.

Want vorig jaar pas toen we klaar waren met wandelen en we weer in de auto richting mijn huis zaten, zei ik dat ik jarig was. Ik voelde me stom, want waarom weet ik van alle andere mensen in mijn leven wel hun verjaardagsdatum uit mijn hoofd (hoofd?? Gewoon zo'n ouderwetse kalender op de WC!!)

Maar ja...ik had toen nog een klusje in het huis van mijn op vakantie zijnde zoon op me genomen, dus moest direct door naar zijn stad. En daar liep ik te stressen dat alles goed ging, bedden afhalen, opmaken, etc.  Kocht ik heel zielig 1 taartje en at dat alleen op in de avond (business as usual).

Ga ik mijn verjaardag weer zo doorbrengen? Niet duidelijk zijn in wat ik echt wil.

En was will das weib?

Ik wil in de ochtend wakker worden door het geluid van onderstaande:


En dan door een grote warme man een sponsbad. Met een Happy Ending. Voor mij dan uiteraard (zei ze egocentrisch).

Afbeeldingsresultaat voor spongebath

Daarna nieuwe kleren, sexy hakken en dito kousen, eindelijk weer eens naar de kapper (durven/willen/kunnen) en dan een taart met 57 kaarsjes. Ja, dat betekent wel dat het een grote taart is, zo'n Heel Holland Bakt met mega veel lekkere laagjes, maar anders passen die kaarsjes natuurlijk niet. Oh ja, een taart waar je niet van aankomt uiteraard. Calorieneutraal.

En daarna ontvang ik op het bordes mijn vrinden. Hahahah!!! Gewoon een heeeel klein bordes. Mini-bordes.



Ik ben al blij dat ik dit jaar tegen mijn kinderen heb gezegd dat ik heel graag met ze uit eten zou willen gaan. Ook al heel lang niet gedaan. Iets samen.  En niet iets gemompeld dat het niet uitmaakt, dat ik al leuk vind om ze te zien. Het maakt wel uit.

Ben moe. Moe van mijn eindeloze geleuter en gezeur. Laat ik er maar mee ophouden. Voor vandaag bedoel ik.











maandag 9 oktober 2017

Oppepperts

Goed advies van mijn dagelijkse oppepperts/nadenkerts:

Wat reuze scheelt is dat ik wat minder in de "ja, dat zal wel of erger: nou...dat zet zoden aan de dijk!!" houding verkeer. Alhoewel ik eerlijk moet toegeven dat dit per dag en soms per uur kan varieren. Wat me ook weer leert dat niets blijvend is. Een goed gevoel niet, maar ook een slecht gevoel niet.


Bob Goff wrote, “Embrace uncertainty. Some of the most beautiful chapters in our lives won’t have a title until much later.”

Can I give you some advice that you won't take the wrong way?
How did I know you'd say yes?
Buy something special for yourself, Cellie. Be proud. Flaunt your style. Love yourself. Daydream, wonder, and make a few mistakes. Stay up too late every so often and sleep in too long. Sometimes wake up crazy early to doodle or journal or go for a walk. Play loud music. Celebrate everything. And when no one is looking, as often as you can remember, kiss the back of each of your hands in quick succession.
Happy love affair, gorgeous...
   The Universe



Net voor het eerst de kachel even aangezet. Ik kwam natgeregend thuis van een sessie bij de psycholoog. En vond dat ik wel wat warmte verdiende. En om even de klamheid te verdrijven. Het regent nog steeds, dus bij een lekkere kop warme thee genieten van het geluid van de regen tegen de ramen. Zou zo kunnen slapen. De zon is vandaag niet achter de wolken vandaan gekomen. 


Moest wel lachen om mijn geheugen. Ik reed langs een middelbare school en daar kwamen allerlei scholieren op eenzelfde type fiets (Oma fiets met grote bak voorop) het fietspad op fietsen. Er reden een aantal jongens (jongetjes eigenlijk) voor me, waarvan de jongste me meer een basisschoolkind leek dan een brugpieper. Ook qua gedrag. De hele weg gillen en schreeuwen en elkaar achtervolgen op de iets te grote fiets. En echt nog zo'n kinderkoppie. 


Was kennelijk kwijt dat vooral jongens in de brugklasleeftijd nog zeer kinderlijk kunnen lijken. Vandaar dat de jongens van wat klassen hoger altijd interessanter leken.








zondag 8 oktober 2017

Schaam haar, schaam hem

Een buurjongen vroeg me vorige week of ik mijn auto niet meer had. Die heb ik al ruim 5 jaar niet meer, want toen ik door ontslag mijn baan verloor waar die auto bij hoorde, moest ik de leaseauto inleveren. En vond het budgettechnisch slimmer om even geen auto te bezitten. Dat is nog steeds slim.
Dus ik vertelde hem bovenstaande in de korte versie (geen baan = geen auto).

Het gesprek hield daar op, want tsja...niks eervols, misschien hoorde ik me te schamen voor mijn situatie in plaats van openhartig te zijn. Voor veel mensen is het hebben van een auto nog steeds iets wat status geeft. En kennelijk denk ik ook nog zo.
Oh...vergat ik ook nog helemaal dat ik er dus ook bij liet weten dat ik geen baan had. Of mijn 'prestigieuse' baan met auto kwijt was.

Ooit kreeg ik een zelfde gevoel. Een vrouw op mijn werk die me had verteld dat ze bij de obsesitaskliniek liep, zei me dat ze mij nooit 'slechte' dingen zag eten op mijn werk en wat ik at waren geen grote hoeveelheden. Waardoor was ik dan size XXXXX net als zij. Ik zei haar dat ik stiekem eet. Thuis, waar niemand me ziet.
Ze schrok van mijn antwoord. Alweer ook dat ik openhartig was. Ze vertelde me dat ze dat soort dingen echt nooit zou openbaren. Daar schaamde ze zich voor en had ze therapie voor.

Dat ik nu worstel met mijn plek, de ruimte die ik mag innemen, heeft (ook) alles met schaamte te maken. Dat ik weinig (meer) heb van "opschepzaken" (in mijn ogen dan he...) dus inderdaad niet zo veel voorstel. Of er eigenlijk niet meer toe doe.


Afbeeldingsresultaat voor shame



Een afbetaalde hypotheek (niet eens een hypotheek) dus een mooie investering in de vorm van een koopwoning, een tweede (vakantie)huis, die auto, een mooi gevuld pensioenpotje en spaarrekening, schaapjes op het droge, een zinvolle baan of een carriere, een mooi slank uiterlijk, een relatie.

En toch..en toch ben ik er nog steeds. Ben een heel eind van de maatschappelijke ladder gevallen. En lig nu ergens op de bodem qua inkomen en status. Maar ik ben er nog steeds.

Ik ben niet meer iemand met wie het Goed gaat. Qua ladderniveau dan.
Maar ik ben er nog steeds.

En wie zegt mij dat ik weer zo snel mogelijk moet zorgen dat ik weer naar boven klim. Hup...de Ratrace weer in. Weer naar beter, meer, harder. Zo snel mogelijk weer bovenaan de ladder staan.

Het kan ook zo maar zijn dat die plek bijna helemaal onder aan de ladder me wel bevalt. Dat ik al die jaren een verkeerd uitzicht op zaken heb gehad. Dat mijn "geluk" misschien juist onderaan de ladder ligt.

Heb nog niet de illusie dat ik er al ben en hoppa...probleem opgelost. Geen hulp meer nodig. Denk juist dat ik aan een draadje aan het trekken ben wat de zaken gaat ontrafelen.

Vandaag mijn lepel- en vorkenpotjes eens uitgemest. Hoeveel gebaksvorkjes en koffie/theelepeltjes heeft een mens eigenlijk nodig. En ook nog: vind ik ze eigenlijk wel leuk? Is het echt wel mijn smaak? Of zijn het dingen die je dan maar aanneemt omdat ze van Oma zijn geweest.

















zaterdag 7 oktober 2017

Ken je mij zwijmel

De laatste tijd valt het me op dat veel leeftijdsgenoten (of net maar een paar jaartjes ouder of jonger) het bericht krijgen dat hun leven binnenkort over is. Niets meer aan te doen. En bedenk hoe ik dan zou reageren. Haal ik dan mijn voet van de rem. Op het laatst nog even voluit leven?

Las uiteraard het bericht van Eberhard van der Laan, 62, vandaag 3 volle pagina's rouw-advertenties in de krant en onlangs kreeg de schrijfster Renate Dorrestein te horen dat ze ongeneeslijk ziek is. Hansje Bunschoten. De lijst is te lang.
Maar ook van vrienden die misschien wel net door het oog van de naald kropen.

Dan hoor of lees ik dat en naarmate die persoon dichterbij staat, qua leeftijd of qua vriendenkring, ga ik steeds meer beseffen, echt beseffen, dat het niet zo vanzelfsprekend is dat iedereen 105 wordt. En zou ik dat wel willen, 105 worden, alleen in een kamertje met als enige maatje mijn verzorgingsrobot?

Voel ik me nog steeds schuldig als ik zomaar een dag verlummel. Of erger een dag alleen maar de zwaarte van het bestaan voel, geen oog heb voor - wat er echt altijd is - lichtheid. En schoonheid. Of niet duidelijk maak aan de mensen om me heen dat ik ze waardeer, van ze hou. Of ze nodig heb. Mijn kwetsbaarheid durf te laten zien.

Leef ik nog steeds met de voet op de rem of durf ik voluit te gaan. Als een Max Verstappen in een goede auto? En wie kent mij echt. Ken ik uberhaupt mijzelf wel. Of ook alleen het imago van wie ik denk dat ik zou moeten zijn?

Heb het idee dat ik veel zaken die ik als 'zo is dat' geheel anders moet of beter gezegd wil gaan zien. En hoe goed is mijn methode al die jaren geweest. Misschien wel eens tijd voor verandering.

Wat me goed helpt is zien wat echt belangrijk is voor mij. Elke avond voordat ik ga slapen, kijk ik nog even naar een filmpje van mijn kleindochter. Dat heerlijke meiske die elke dag weer onbevangen nieuwe dingen leert. Haar tandjes gebruiken, haar beentjes om te kruipen, zelf haar flesje vasthouden en leegdrinken, altijd direct haar sokken uitdoen.
Dat ik een kleindochter mocht krijgen!! En Oma mocht worden. Echt geen enkele bonus ooit verdiend met werken kan daar tegenop.


















vrijdag 6 oktober 2017

Tajine na de zwemles en Eberen

Afgedroogd en ingesmeerd met olie aan de binnenkant.

En toen, met een beetje vrije hand, naar het recept van Jeroen Meus, kip met groenten-tajine gemaakt. En couscous erbij gemaakt, ook voor het eerst.

Dat was slowcooking en ik was heel erg benieuwd hoe t smaakt. Denk wel lekker aan de combinatie van specerijen en groenten te zien en ja, dat klopt. Ben al blij dat de schaal niet gebarsten is.  Wat een leuk kado van mijn dochter en schoonzoon.

Plezant is ook dat ik kijk waar ik 'm neer kan zetten als hij weer leeg is. Even plaats maken en gelijk weer wat zaken opruimen en schoonmaken.

Ook altijd goed.



Ik had al een portie voor mijzelf eruit geschept en daarna nog een bakje voor mijn dochter in de vriezer gezet. Het is halalkip dus dat kan ze gewoon eten. En daarna bestrooid met wat de bedoeling was peterselie, maar had helaas Koriander (geen leesbril mee!) gekocht.
Iew...dat vind ik zo naar zeep smaken. Dus dat werd 'm niet. Kijken of ik 'm nog mag teruggeven aan de winkel.

Net terug: en ja hoor, fijne supermarkt; kon zonder problemen geruild worden. Dus vanavond Tajine met Peterselie!

Er zit nog genoeg in om vanavond een lekker prutje mee te maken. Misschien nu met rijst, want couscous is wel smakelijk, maar ik vind rijst toch een lekkerder mondgevoel geven.

Net ook nog tussen 2 buien door snel op de fiets naar de bieb geweest om gereserveerd boek op te halen en gewacht tot de school uit is, want anders staat het hele fietsenrek vol scholierenfietsen. Af- en opstappen gaat nog steeds niet 'gedachtenloos' maar goed...wacht maar tot ik 10.000 fietsuren heb.
Boek had mijn psycholoog aangeraden om eens te lezen. Ken de schrijfster al, maar kennelijk denk ik altijd dat haar boodschap voor een ander geldt.

Dus bijna weekend en genoeg leesvoer om een nat en regenachtig weekend mee door te komen.

Lees ook dat de burgemeester van Amsterdam, Eberhard van der Laan is overleden. Nog maar 62 jaar is hij geworden. En dat er ergens een voorstel was om een nieuw werkwoord in te voeren: "Eberen". Iets goeds doen voor je stad. Mooier dan 100 bossen bloemen vind ik.
















donderdag 5 oktober 2017

Out

Na een "uitje" te hebben verzonnen en ook nog uitgevoerd, merk ik nog steeds dat de energie lager is dan normaal, maar ook het vermogen om met drukte  (lees veel Japanners en andere toeristen) om te gaan. Alle bezwete kleding draait momenteel lekker in de wasmachien.

Ik ging via een pitstop bij het werk bij mijn dochter en een mooie ruil van een vermaakte broek van haar man voor een stuk zelfgemaakte Red Velvet Taart van haar, verder met wat men de Toeristen expres noemt.
Toen dacht ik al aan weer naar huis willen. Dit was al 'uit' genoeg.

Die bus stopt bij alle grote sightseeing zaken die een toerist zou willen zien, dus dat is handig. En ik had al nagedacht wat ik dan zou willen. In ieder geval mijn museumjaarkaart nog even goed gebruiken; veel te weinig gedaan. Raar, want een buitenstaander zou zeggen dat ik juist nu zeeen van tijd heb. En overal lees je dat je vooral leuke dingen moet gaan doen.

De bus stopte helaas niet, ondanks op de knop drukken, op de voor mij gunstige halte, maar vanaf Leidseplein, nou ja, meer de tijdelijke halte voor het Marriot Hotel,  het is niet zo ver lopen en lopen is altijd goed, ondanks moeheid. Nog even naar de nieuwste Tesla kijken en bedenken dat ik 'm toch maar niet aanschaf dit jaar.

Hier ging ik naar toe, maar nogal zielloos, niet echt met een grote WIL ik zien. Meer getriggerd door de laatste jaren van de schilder. Hoe hij in zijn depressiviteit toch zulke dingen kon en bleef maken. Die helaas niemand kocht.




Ironisch toch dat honderd jaar later zijn werk miljoenen waard is.
En wat heerlijk dat ik met mijn museumjaarkaart aan de ingang voor groepen naar binnen mocht.
Langs de grote groep Spaanse toeristen heen/door kon lopen en zo, zonder wachten, naar binnen kon. Fijn!

En fijn dat je je jas en tas gratis kon afgeven, gratis naar de hele schone toiletten kon en toen kon ik beslissen wat ik wilde zien. Niet alles, dat zouden teveel prikkels zijn. Dat is voor mij het fijne van zo'n museumjaarkaart. Bevalt het niet, of voel je je niet in staat om meer op te nemen, dan voel je je niet schuldig omdat je net € 17,-- heb betaald.

Ik wilde eigenlijk alleen zijn 'luchten' zien. Toevallig ook in zijn periode gemaakt waarin hij opgenomen was. En waarover hij schreef dat juist het schilderen hem houvast bood. Een vaste dagindeling. Dat vond ik zo mooi om te lezen.

Toen was ik eigenlijk wel hard aan koffie toe en voor deze keer wel gedaan. Meestal gun ik mezelf dat niet. Wel zag ik de prijs van de taartjes en broodjes aldaar en dacht aan het megastuk taart wat ik van mijn dochter had meegekregen, dus vond het wel goed zo.

Dus na 3 schilderijtjes met luchten en daarna me verbazen over het grote nieuwe stuk wat aangebouwd is met lange roltrappen naar een grote museumwinkel met allerlei Van Goghmeuk, maar in mijn ogen alleen tot doel heeft om GROOTS over te komen, weer lekker huiswaarts. Met dezelfde bus, die wel een andere route neemt, want Concertgebouwbuurt ligt op de schop. Dus voelde me echt een toerist toen ik door de Van Baerlestraat richting Olympisch plein reed en vandaar verder naar het eindpunt.

Overstappen op de bus naar huis, nog een eindje lopen en dan weer veilig thuis. Niets hoefde meer.

Missie geslaagd.




De helft maar opgegeten en de andere helft in de avond van genoten bij Heel Holland Bakt waarbij de afvaller nog een keertje langskomt en mensen uit het publiek megatrots hun taarten tonen.

Nu, de volgende dag, slecht geslapen en moe daardoor. Zo'n dagje kost me heel veel energie nog steeds en toch weet ik dat het goed is om even wat anders te zien dan mijn eigen achtertuin.
En vandaag hoeft er niets. Je waait hier zowat het raam uit. Straks de was ophangen, binnen, want anders vind ik mijn broek bij de buren terug vrees ik.

En hoe heerlijk is het DAT ik de energie heb om erop uit te gaan en het budget en het idee om dit te doen.

Kijken naar alles wat er wel is en dat is overweldigend veel.





woensdag 4 oktober 2017

Tajine moet eerst zwemmen

Van mijn dochter en schoonzoon kreeg ik een Tajine die ze meenamen van hun vakantie. En heel toevallig had onze Jeroen Meus een recept die hij in een Tajine op het gasfornuis klaarmaakte (zie...ik gebruik gewoon het werkwoord klaarmaken!).

Afbeeldingsresultaat voor jeroen meus tajine

Maar eerst moest ik de Tajine gereedmaken voor gebruik zei mijn dochter. Dus maar even via google checken hoe, want sprak haar schoonmoeder niet zo snel en wilde 'm graag uittesten (die Tajine dus, om een lekkere Tajine te maken).

Eerst moet hij 24 uur weken in zout water. Dus nu staat het deksel in een emmer te weken en de onderkant in de afwasbak. Daarna droogmaken en inwrijven met (olijf)olie. Binnen- en buitenkant (mmm...is geglazuurd aan buitenkant dus vraag me af of dat ook moet). Anyways...daarna 2 uur in een oven van 150 graden.  En daarna weer wassen en de binnenkant inwrijven met olie.

Nu loop ik direct tegen een praktisch dingetje aan. Want alleen de onderkant (de schaal) past in mijn oven. Dus even nadenken hoe ik die bovenkant prepareer. Het werkt denk ik net zoals een Romertopf die ik ooit van een tante kreeg. En nu bij de kringloop ligt.

Die moest je ook een nacht in water laten staan en dan stoomde alles heerlijk klaar. Maar wel iedere keer weer opnieuw, voordat je ging koken, in water laten weken.

Heb de onderkant in de oven staan, ingesmeerd en al en ben benieuwd. Denk dat ik 'm dan morgen kan gebruiken, want hij moet er 2 uur in staan en daarna ook nog inblijven tot de oven is afgekoeld.

Iemand ervaring met Tajines?


dinsdag 3 oktober 2017

Pijpen

Gisteren was er bij Binnenste Buiten een item over een museum in Amsterdam wat over allerlei soorten Pijpen gaat. Dat voorwerp om uit te roken wel te verstaan.

Een link naar de uitzending

Afbeeldingsresultaat voor waterpijp

Ik vond het wel grappig dat de titel van het museum in het Engels op het pand staat. Want in Amsterdam op je pand 'Pijpen' schrijven is natuurlijk vragen om ongewenste bezoekers.

Weer eens wat anders dan het afgezaagde 'Home' in de vensterbank.


maandag 2 oktober 2017

Afgeknoedeld

Op zich een prettige maandag.

Behalve dan dat ik iets te vroeg wakker werd, probeerde door te slapen maar dat lukte niet goed meer. Nou ja, vanavond weer nieuwe ronde nieuwe kansen.



Verder de maandag zoals altijd begonnen met mijn wekelijkse rondje Bless the House (van Flylady) en dat geeft altijd weer een voldaan gevoel en dat mijn huis lekker 'schoon' ruikt.
Daarna ook nog maar even de bovenverdieping gestofzuigd dus ook weer gedaan.

En begin gemaakt om even een broek van mijn schoonzoon in te korten en toen was het tijd om naar de psycholoog te gaan. Ik was blij dat het droog was en alleen maar hard waaide en zei tegen mijzelf: dit kan je. Ga lekker op de fiets, je benen zijn sterk genoeg. Hoppa.

En voor ik het wist stond ik voor de praktijk en zette de fiets op 2 sloten.

Toen ik klaar was - geen idee van tijd, had expres mijn horloge thuis gelaten - en weer naar huis reed, voelde ik me weer 10 kg lichter. Niet verwacht dat ik al zo diep zou gaan bij wat een vrij standaard Mindful-achtige oefening was. Plaatselijke depressie zeg maar.

Kon me ook geen hol schelen of mijn mascara was doorgelopen of niet. Ik ging naar huis en ik hoefde niets meer. Soepje stond al klaar dus alleen maar opwarmen straks.

En nu, na de afwas, voel ik me afgeknoedeld. In mijn hoofd, maar ook in mijn lijf. Dat studeren valt nog niet mee.




zondag 1 oktober 2017

Terug in de schoolbanken

Besef de laatste tijd steeds beter dat ik in feite weer terug in de schoolbanken zit. De school des levens wel te verstaan.

Want sommige lessen heb ik bij gespijbeld of nog niet goed genoeg begrepen, de rijtjes me nog niet eigen gemaakt of gewoon een vette onvoldoende voor sommige vakken (waarvan ik dacht dat ik ze toch niet ging gebruiken)  en daarom weer terug naar school.


Foto van Pixabay.com

Wat goed uitkomt in September, maar omdat ik altijd alles net ietsje anders doe dan doorsnee, begin ik gewoon in Oktober. Uiteindelijk gaat het erom dat ik begin. Niet wanneer. Maar waarschijnlijk nooit uitgeleerd. Wat niet erg is. Alleen dat huiswerk!!

En wat zo grappig is aan leren in deze tijd is, dat je veel online terug kan vinden. Interessante TED talks, maar ook boeken, documenten of persoonlijke getuigenissen.

In de gang hangt een spiegel; ook goed lesmateriaal.

En Max Verstappen vandaag zien winnen in de allerlaatste Formule 1 race op dit circuit in Maleisie. Ondanks/Dankzij het vele uitvallen van zijn materiaal heeft hij toch altijd vertrouwen gehouden in zijn eigen kunnen en won vandaag. Ook weer mooi lesmateriaal.

Blij dat ik nog een mandarijn kan ruiken op de fruitschaal, want er wordt gesteld dat verminderd reukvermogen een indicatie voor dementie is. Oh ja...straks nog even kijken of ik Pindakaas nog herken.

(Hoezo van de hak op de tak?).

Lachen om een Netflix-serie The Good Place, waarbij Het Paradijs (The Good Place) uiteindelijk niet zo'n goede plek blijkt te zijn omdat mensen elkaar daar 'martelen'.

Martelen door geen keuzes te kunnen maken (good one!!), martelen door jaloers te zijn, niet echt of oprecht of te perfect te zijn. Of dingen niet met de juiste motivatie doen. Een goed mens zijn om bij je ouders in de smaak te vallen. Oh een berg aan herkenbare zaken, verpakt in comedy.



Of zoals Mary Poppins in de jaren zestig al zong dat 'a spoonful of sugar makes the medicine go down'. Maar dat is ook niet meer politiek correct. Die suiker dan.

Dit weekend nog even gezellig met dochter en schoonzoon en kleinkind naar een groot winkelcentrum geweest. Ze moesten daar wat dingen voor kind halen en vroegen of ik zin had om mee te gaan. Altijd goed. Om kleindochter weer te even te knuffelen en te lachen om haar koppie. En te zien wat een fijne en liefdevolle ouders ze zijn voor haar.

Laat ik dit laatste stukje nog vaak teruglezen. Want dat is waar het om gaat. Een goed mens te zijn met oog voor anderen.

Fork: morgen een onverwacht proefwerk; nog even studeren dus.











zaterdag 30 september 2017

Too shy zwijmel

Als ik nu dat soort haar had als de zanger, zou ik ook verlegen zijn, maar in die tijd, begin jaren 80 waren de kapsel fantasievol en ik herinner me nog dat ik bij de Kappersvakschool in Utrecht stekels liet knippen. Lange stekels bovenop en de rest kort. Gelukkig groeide mijn haar snel en had ik daarna nog heel veel soorten kapsels. Krullen, stijl, lang kort, bob.

Maar dan wel met van die jaren 80 oorbellen erbij uiteraard. Megagroot en zwaar.



vrijdag 29 september 2017

Een eenvoudig gerecht met maar 124 ingredienten

Valt me de laatste tijd op, bij allerlei kookprogramma's dat ze totaal niet geschikt zijn voor mensen die op hun budget moeten of willen letten.

In het programma Binnenste Buiten, wat ik heel erg prettig vind om naar te kijken, was er deze week een heerlijk vegetarisch gerecht en de kok bleef maar ingredienten toevoegen. Ik voelde me nogal stom met mijn wokschotels die meestal 2 of hooguit 3 groenten bevatten. En als ik het me kan veroorloven kip of vlees. En dan nog opletten dat deze niet boven budget uitkomen.

Ik zeg niet dat het niet lekker is, maar voor 'de gewone doorsnee' burger een beetje prijzig. Moet ik echt mijn best doen om me niet een sukkel te vinden met een gerecht van broccolistelen en slechts 1 courgette en daar dan een paar dagen soep van kunnen eten.

Nee: omdenken!! Wees trots erop dat je van weinig veel kan maken!


Denk werkelijk dat veel mensen niet beseffen hoe goed we het hier hebben met onze overdaad aan voedsel overal. Ik ook niet. Klagers zijn dragers tenslotte.



  • 200 gr baby mais
  • 1 rode paprika
  • 1 gele paprika
  • 1 komkommer
  • 100 gr peultjes
  • 3 teentjes knoflook
  • 200 gr kastanje champignons
  • 100 gr oesterzwammen
  • 100 gr shiitake
  • 1 grote wortel
  • 125 gr bamboescheuten uit blik
  • 3 eetlepels sojasaus
  • 150 gr taugé
  • 2 eetlepels maïzena
  • 1 Spaanse peper
  • 2 eetlepels sesamzaad
  • 1 bosje bosui
  • 1 broccoli




Foto van Pixabay

donderdag 28 september 2017

Laat de gordijnen maar dicht-dag

Nuttig:
10 slopen gestreken. Allemaal even recht en even groot opgevouwen. Op het oog.
De was opgeruimd.
De afwas gedaan
De tuin gesnoeid.

Niet nuttig:
Netflixen
Blogs gelezen
Digitaal de krant gelezen
Aan vrienden en familie gedacht, geschreven en nogmaals gedacht. Gepiekerd. Of het wel goed gaat met ze.

Het is vanaf een uurtje of vier al zo donker en somber hier, dat ik als vanzelf me ook donker en somber voel. Wat niet goed prettig is..Wat moeten ze dan wel niet in gebieden waar de zon al rond vieren onder is. Oh ja...daar zijn de aantallen van mensen met depressie het hoogst. En alcoholverslaving.

Wat kan ik doen aan dit gevoel, wat maar een gevoel is, geen werkelijkheid, van onzichtbaarheid en wat-maakt-het-uit en wie maakt het uit.

Een grote kop thee (denk aan zo'n Friends kop!)
Waxinelichtjes alvast aan
Een schaaltje ongezouten noten
Pil van Drion (geintje!). - Dat zou een permanente oplossing zijn voor een tijdelijk probleem zei de acteur Robin Williams ooit.

En weten dat er morgen weer een verse nieuwe dag (DV) is om een beter gevoel te hebben en te houden. Alles gaat voorbij immers.


Foto van Pixabay



woensdag 27 september 2017

Knielen op een bed trompetnarcissen

Deze week grappig verhaal gelezen van Maarten 't Hart uit zijn bundel "De moeder van Ikabod" over een man die niet op de titel van het bekende boek "Bidden Knielen op een bed violen" kan komen en wel weet dat het knielen op een bed was, maar wat voor bed en welk gewas dat was hij kwijt. Waarop Maarten hem plaagt door allerlei komische combinaties op te noemen. Ook de naam van de schrijver is de man kwijt, hij weet alleen zijn voornaam nog, omdat die dezelfde is als zijn eigen naam.

Maarten vindt de titel van het boek ook 'raar'. Het zijn toch viooltjes? Iedereen noemt die planten toch viooltjes?


Foto van Pixabay

Enfin; altijd weer heerlijk om te kunnen lezen. Me te kunnen concentreren langer dan 5 minuten. Die concentratie is heel lang naar vrijwel nihil teruggevallen.

Ik kon niet eens meer breien, terwijl juist breien altijd een soort van automatisme voor me is geweest. En ontspanning.

Niet dat ik nu alweer terug ben bij 100%. Dat is een valkuil om maar al te makkelijk in te stappen. In een artikel wat ik van mijn therapeut kreeg over Burn-out, noemen ze dit strobrand. Teveel, te snel en dan weer terug bij af. Heb ik denk ik wel wat strobrandjes meegemaakt.

Terwijl ik al op weinig energie zat, moest ik toch nog even met mijn ex-werkgever juridisch in gevecht, bij de fanclub van kastje naar muur gestuurd en uiteindelijk na een lange periode toch bij het juiste kastje uitgekomen en ik heb het maar niet over mijn gemeentelijke sociale dienst die kennelijk hun goede geld niet terug wil, want nog steeds - hoewel volgens de correcte methode tweemaal aangegeven, geen teken van "u kunt hier storten".

Nu krijg ik eindelijk langzaam het gevoel dat ik in een periode kom waarin ik daadwerkelijk energie kan opladen. Op een goede manier dan.

Merk wel dat ik nog veel onrust heb. In mijn hoofd, in mijn lijf. En een korte concentratieboog. Dus zo'n stukje als hier is letterlijk stukje voor stukje geschreven.

En dan is de dag voorbij zonder enige hoogtepunten, maar; gelukkig ook zonder grote dieptepunten. Een beetje zo'n kabbelende dag. En dan is daar alweer mijn schuldgevoel; mag ik dat wel? Zo'n totaal nutteloze dag?
















dinsdag 26 september 2017

Man met Hond met Bril

Eindelijk was het dan toch echt tijd voor een eerste afspraak bij een gecontracteerde therapeut, word ik gebeld of ik later kan komen.

Ik kreeg spontaan zin om even keihard NeeNeeNee!!  te laten horen, maar als een brave borst zei ik dat dat geen probleem is. Toch niets verder op de agenda. Wat ook zo is.

Maar het is als het begin van een slechte comedyshow. Na een lange wachtlijst en alweer 4 weken extra wachttijd nu nog langer wachten.

Straks ben ik gewoon normaal! Heb ik mezelf genezen.

Stond ik voor de deur op de afgesproken nieuwe tijd, was er niemand. Deur op slot. Niemand te zien. Dus gebeld. Niemand neemt op; voicemail ingesproken. Dat ik nog 10 minuten wacht en dan naar huis ga.

Net binnen de marge komt mijn therapeut aanrijden.

Loslaten....loslaten....LAAT LOS....Het is niet expres, niet om jou dwars te zitten, het is geen test als onderdeel van de therapie. Betrek niet alles op jezelf. Zo gaan die dingen soms, rood stoplicht ergens, file...

Ik voel wel een klik met deze therapeut. En dat is wat belangrijk is. Dat ik ook het idee krijg dat ik begrepen word. Doorzien word.

Verder 'doorzag' ik dat hoe ik Man met Hond momenteel zie ook veel aan mijn eigen bril ligt. Ik leg op veel slakken zout, zie dingen als een aanval of juist als compleet negeren van mijn behoeften, maar ik uit dat niet of onduidelijk. Dus hoe kan hij weten dat hij dat veroorzaakt?



Foto van Pixabay

Duidelijker communiceren en dat is aan mij. Of niet langer verwachten dat hij als een hartsvriendin reageert terwijl hij een man is. Een man die nogal in zwart/wit beelden denkt.

En dan is een ochtend wandelen weer wat minder beladen voor mij. Voor hem helemaal niet, hij is zich nergens van bewust. Niet van al die gedachten en conclusies die ik trek.

Het was heerlijk weer, het bos werd steeds meer een herfstbos en ik was in staat om te genieten van wat ik wel had. Iemand die al een tijd de moeite neemt om naar mij toe te rijden en me meeneemt om een stuk te wandelen.

Niet meer maar zeker ook niet minder.







zondag 24 september 2017

Bang? - Chitty Chitty Bang Bang!!

Bang dat ik val als ik opstap op de nieuwe fiets. Nog ietsje hogere instap dan oude fiets, die ik al hoog vond in mijn bangige hoofd.
Is dat echt zo? Het is hetzelfde model. Ik ga het straks maar eens even nameten. Veel zit in mijn hoofd en is vaak en regelmatig niet echt zo. En meten is weten tenslotte.

Vertelde mijn moeder toen we praten over hoe het echt ging hier ging, dat ik al vanaf begin dit jaar ziek thuis met burn-out zit en ik het moeilijk vind om precies uit te leggen hoe ik me soms voel en oh ja, dat ik al een tijd niet meer fiets, want fiets is kapot en repareren is 1/3 van de oorspronkelijke aanschafkosten fiets en fiets is al ouder. Dus deed ik eerst niets, toen naar fietsenmaker, die deed ook niets want geen tijd en toen ging ik nog banger naar huis en toen dacht ik vervolgens nog wel een aantal weken na wat voor fiets ik van budget moeder kon kopen. Want mijn moeder bood heel lief aan dat ik voor een bepaald budget naar nieuwe fiets en fietstassen (en aanhangwagen en weet ik veel) kon kijken.

Dus een paar weken terug (ja echt!) durfde ik de deur uit en liep in het grote winkelcentrum en bedacht dat ik dus naar fietsen moest kijken. Wilde dat niet, want kon me niet voorstellen iets te vinden voor dit budget maar hoppa, ging bij een echte fietsenwinkel naar binnen. Een fietsenwinkel die in mijn hoofd als nogal duur gerangschikt staat. Wat een aannames en vooronderstellingen!!
Jemig...vroeger kocht ik voor mijn kinderen gewoon zo'n fiets omdat ik vond dat ze dat nodig hadden voor school. Is het dan niet eens tijd voor mij?

Niet echt een heel groot keuzepakket. Eigenlijk maar 1 fiets. En hakte toen - geheel tegen mijn gewoonte in -  in 1 x de knoop door. Maar wel op mijn manier dan he...niet proefrijden, proefzitten of proef nog wat of op maat afstellen, want ik voelde me direct al een sukkel, paste niet soepel tussen zadel en stuur, ging allemaal niet moeiteloos (dat wist ik toch al, niets gaat momenteel moeiteloos) en wat stond ik nou te twijfelen bij de goedkoopste maar wel nieuwe en redelijk betrouwbare fiets in de winkel. Dat stel ik dan later zelf thuis wel af met mijn ringsleutel nummertje 13.

De route naar huis was alleen al lachwekkend. Niet in een rechte lijn naar huis dus. Nagedacht hoe ik constant OP de fiets kon blijven, niet hoefde af te stappen, want dat ging niet (soepel genoeg nog). Dacht ik. En fietste dus via enige omwegen, maar zonder af te stappen naar huis, met het zweet tussen de bilnaad en andere naden en gelukkig had ik een tas bij me die schuin over mijn borst kon zoals alle vrouwen van boven een bepaalde leeftijd, dus geen gevaar voor tas tussen voorwiel en alsnog vallen.



Maar nu dus:

Bang dat ik omval als ik moet stoppen met de fiets.
Bang dat ik onverwachts moet stoppen.
Bang dat ik omval als ik bij een stoplicht moet stoppen en niet met mijn ene voet op een stoepje kan staan.
Bang dat ik de verkeerde fiets heb gekocht.
Bang dat ik zoals alles de laatste tijd fout doe.
Bang dat ik niks meer goed kan beoordelen noch doen.

Dus vind ik dat ik moet ik oefenen. Droog oefenen. Met opstappen. Met de knieeen hoger kunnen optrekken. Met evenwicht houden. Met een minder strakke broek aan, zodat de knieeen hoger kunnen. Met minder bang zijn. Jezusmina, met maar tegen mezelf aanlullen, de hele dag lang. Ik word daar al helemaal bang door. Dat ik doordraai. Ze me straks komen ophalen met zo'n overhemd met extra lange mouwen. En dat fietst helemaal onhandig.

Kijk ik naar filmpjes op Youtube over fietsen voor senioren. Hoe fijn het is om nog te kunnen fietsen. Zegt mijn moeder ook, met haar fiets met verlaagde instap. Makkelijk zat dan natuurlijk. Maar zo'n fietst past niet in budget, dus niet zeiken, maar doorgaan met oefenen, met die bangheid uit je kop rammen.

En buig en strek en op en neer en heen en weer en.... ik wil gewoon een auto!

Anyway...met mezelf afgesproken wanneer ik toch echt weer moet gaan fietsen. En op- en afstappen. En misschien ook wel vallen. En daarna weer opstaan.

Want; hoe vaak ben je dan al gevallen? Op alle keren dat je gefietst hebt? Misschien is dat 1%?



Afbeeldingsresultaat voor bang

En omdat het vandaag zonnig droog weer is en ik de fietstassen heb gerepareerd en omdat ik ook weet dat hoe langer ik zaken uitstel, hoe enger het wordt, ben ik vanmiddag maar gaan fietsen. Echt een rondje van niks qua afstand en tijd, maar het gaat erom DAT ik het heb gedaan.

En ja, eerst even in het hoofd bedacht wat de slimste route was (weinig kruispunten, stoplichten of andere obstakels) en toen maar gewoon gegaan. En he....opstappen ging nogal klungelig, maar het ging toch? En eenmaal in beweging, dan lijkt er niets aan de hand.

Onderweg vond ik dat ik een noodstop moest oefenen, zonder hoge stoeprand in de buurt om die korte beentjes op te kunnen zetten...en ook dat ging redelijk. En opstappen vanuit vlakke ondergrond. En ook dat ging...niet charmant, maar jemig....wie let er nou op je? Iedereen is echt alleen maar met zichzelf bezig (net als ik dus).

Oh wat had ik graag van dat Amerikaanse ingeblikte applaus op de achtergrond hahah!!



Door zo bangig te zijn bij tijd en wijle, zit mijn lijf een beetje op slot. Alsof het vertrouwen zelfs in mijn lijf weg is. En de enige manier om dat weer terug te krijgen is gewoon doen. Elke dag een stukje. Totdat fietsen weer net als voorheen een automatisme is geworden. Geen megahoge berg die ik niet durf te beklimmen.

Ja, ik ben mijn beste therapeut. Nog goedkoop ook :)

Tijd voor een kop thee.








zaterdag 23 september 2017

Bange Zwijmel

Stoor me aan mijn bangheid voor allerlei huis-tuin en keukenzaken. Alsof ik ook geen Durf meer heb.
En stoor me, of schaam me om dat hier te melden, want er zijn zaken waar ik echt bang voor mag zijn en die gebeuren allemaal niet. Dus een luxeprobleem in feite.

En die bangheid is er niet de hele dag gelukkig,  maar bij vlagen. En soms moet ik er heel erg om lachen. Want ik durfde altijd alles en deed en kon ook alles.

Nog maar even in de kelderkast zoeken naar die vrouw.


En grappig dat mijn dagelijkse portie ondersteuning vanuit het Universum me dit doorgeeft - over bang zijn voor beren!

Have you noticed, Cellie, how moving toward a great dream summons from life's jungles the fiercest lions, the scariest tigers, and the grizzliest bears... who eventually turn out to be the noblest teachers, the bravest guides, and the dearest friends?
 
You're on your way,
   The Universe


vrijdag 22 september 2017

In de recycling

Ooit, jaren terug kocht ik van die hele degelijke grote saaie grijze canvas fietstassen. Waar een koe en een half paard in vervoerd kunnen worden. Toen woonden mijn kinderen nog thuis en had ik veel regelmatiger en vaker grote boodschappen (flessen etc) te vervoeren. En geen auto. Daarna wel een tijdje een auto, maar goed, dat is een ander verhaal.

Omdat de fiets, met tassen, een tijdje buiten moest staan, ging de fietstas sneller slijten dan de bedoeling was. Mijn bedoeling dan. Ik neem aan dat de fietstas-makers graag willen dat ik weer snel nieuwe koop.

Dus fiets ik al heel wat jaren met een beetje rommelig en versleten uitziende tassen, maar ze doen het nog wel.  Bovendien maakt het mijn fiets nog minder aantrekkelijk om te jatten denk ik altijd, dus dat is alleen maar prima. Totdat vorig jaar de naad uit de bodem losscheurde en dan zijn ze niet echt meer functioneel.

Te dik om onder de naaimachine te gooien, maar ik ben niet voor 1 gat te vangen (meestal) en bedacht hoe ik dit kon oplossen. Voeren met materiaal wat geschikt is om in regen te gebruiken en sterk genoeg voor deze klus. Kom maar binnen blauwe Ikea Tas.

Maar ja...toen sloeg de malaise toe. Ik had nergens meer zin in of an en dit project - zoals zovele projecten, stapelde zich op in mijn hoofd. Ooit nog uit te voeren.

Ik maakte mijn whiteboard (dat gooiden ze ooit weg op mijn werk, een paar werkgevers geleden, dus nam het mee naar huis) helemaal leeg en begon een lijstje te maken van tsja...er verscheen helemaal niks op dat Whiteboard.

Maar in het kader van hak projecten in stukken, besloot ik om eerst maar eens de maten te nemen, dit op te schrijven en daarna te kijken hoe ik dit in elkaar moest zetten, nee eigenlijk, eerst te knippen.
Ik ben nooit bang om dingen te verknippen en zeker een redelijk goedkope Ikea Tas niet en vind het leuk om te kijken of wat ik in mijn hoofd heb ook eruit komt in de praktijk. Klopt dat idee wel?

En na het meten, kwam het knippen als vanzelf en daarna nadenken hoe monteren. En als vanzelf pakte ik mijn naaimachien, garen en begon maar gewoon. Heerlijk dat alles gewoon er is, dat ik een naaimachine heb, een kamertje waar alles gewoon kan blijven liggen, genoeg garen. Heul fijn.

Niet teveel denken, analyseren, maar gewoon DOEN.

En niet te lang achter elkaar, met het risico dat het je tegen gaat staan. Dat viel reuze mee, het was leuk om te zien hoe iets vorm krijgt. Hoe ik zelf vorm geef aan een idee. En hoe ik dan geheel niet pieker, somber of me zorgen maak om iets. Het is bijna mindfull handwerken.

En dat vermindert de stressgevoelens.

Wat ook helpt is loslaten van verwachtingen bij bepaalde zaken. Als mijn therapeut aangeeft dat zij de formulieren voor mij gaat printen en opsturen, dan moet ik loslaten dat ik ze dan de volgende dag in huis heb.
Haha....zelfs loslaten dat ik ze op tijd voor de afspraak in huis heb. Na een week.
Wat zeg ik: helemaal loslaten dat iemand ook doet wat hij zegt. Zo zit ik in elkaar en dat vind ik belangrijk, maar een ander wellicht niet. Misschien kwestie van niet zo goed met administratie zijn, of vergeten of weet ik veel.
Het ligt in ieder geval NIET aan mij. Er werd me verzocht voor aanvang van de afspraak eea in te vullen, ik gaf aan dat ik dat niet op deze manier kon, bood een alternatief, maar toen liep het spoor dood.

Niet meer over nadenken. Het is klaar.
En ook niet (doem)denken dat dit dan wel wat aangeeft over de interesse/kwaliteit van deze psycholoog.

Loslaten die gedachten. Plop.....weg laten vliegen.










woensdag 20 september 2017

Fanclubnieuws

Wat heerlijk is het om een empathisch mens te ontmoeten bij mijn fanclub.

Iemand die aan twee woorden en twee blikken genoeg heeft en dan direct zegt dat ik me moet focussen op beter worden en vooral daarvoor de tijd moet en mag nemen. Mijn herstel is belangrijk.

Zelfs hoopt dat we nog even mooi weer krijgen, zodat ik daarvan kan genieten.

Dat was een zeer aangename verrassing.

Terwijl het alweer zo tragi-komisch begon. Want bij de receptie, waar ik me ruim op tijd en met alle papieren meldde, konden ze mijn contactpersoon niet op 'de lijst' vinden. Apart, want die medewerker werkt er toch minstens een aantal maanden. Dus na lang zoeken en navragen was de medewerker gevonden, althans het telefoonnummer en mocht ik plaatsnemen en zou opgehaald worden. De medewerker bij de balie was dezelfde als de vorige keer, toen ik me bij de bedrijfsarts moest melden. Ik herkende haar en vreesde een soort van Groundhog day.

Een kwartiertje en 24 dozen met taart voor de fanclub later, nog maar weer bij de receptie nagevraagd.

Gerelateerde afbeelding

Oeps...helemaal vergeten om de medewerker door te geven dat ik er was.

Kon het niet laten om te denken dat degene aan de receptie misschien ook wel in een re-integratietraject zat, maar nog even moest wennen aan 2 dingen tegelijk doen.

Dus 20 minuten later en al bijna weg willen hollen later, kwam de contactpersoon me voor mijn afspraak halen.

En gelukkig had ik toen bovenstaande hartverwarmende gesprek. Met een echt mens.

maandag 18 september 2017

Erin = Eruit

Van de week 'kocht' ik op punten van een bekend koffiemerk 2 nieuwe mokken. Thuisgekomen met de mokken besloot ik dat er dan ook 2 dingen 'uit' moesten.

In dit geval van die souvenirmokken, gekregen van mijn kinderen en uit sentimentele reden bewaard, maar nooit uit gedronken. Die mochten naar de Kringloop.

Lees net een stuk over Kees van Kooten over dat wij in de westerse wereld zo druk zijn met opruimen en ontspullen, terwijl in andere delen van de wereld mensen alles kwijt zijn. Denk dat wij niet half beseffen (en ik ook niet dus) hoe goed we het hebben. Dat ook hij bezig is zijn spullen op te ruimen, want stel dat hij komt te overlijden (laat dat stel maar weg; wij komen te overlijden), dan zadelt hij zijn kinderen op met het ontrommelen van zijn spullen.

Alles wat wij nu in ons leven zo belangrijk vinden om ons mee te omringen, is dan ballast. Want wat moeten je kinderen ermee. Misschien 1 dingetje, maar al die knipsels, artikelen en kopjes en bordjes en spullen.

Dus ging ik nog een keer door mijn keukenkastjes. Wat staat er al een hele tijd, maar gebruik ik nooit (meer). Waar zou een ander nog wat aan hebben? Wat is afschuwelijk maar heb ik jarenlang bewaard.

Oh ja...en verder tegen mijzelf zeggen wat Arnold hier doet:




En dan ook doen. Wat ik nogal moeilijk vind momenteel. Kom op; schoenen aan en gaan! Waarheen waarvoor dat weet ik niet. Alleen dat ik moet gaan.






zaterdag 16 september 2017

Regenboog zwijmel

Omdat ik deze week een paar keer hele mooie regenbogen zag en omdat de regenboog voor mij van oudsher iets van een belofte inhoudt, hierbij een Regenboogzwijmel.

Niet die pot met Goud is de belofte, maar blue skies. Alhoewel die Pot met Goud ook wel goed is, erbij, als bonus.

Hoe donker de hemel mag lijken, er is altijd een regenboog ergens te zien. Deze week las ik trouwens verder in het boek van Caitlin Moran "Bouwpakket van een meisje" waarin de hoofdrolspeler voor het eerst in een vliegtuig vliegt.

En tot de ontdekking komt dat boven de donkere grijze wolken eigenlijk altijd de blauwe lucht is. Altijd. Dat elke dag op aarde die ze ooit geleefd had, heimelijk toch altijd zonnig was. Hoe troosteloos en regenachtig het in haar stad ook is.

Vond dat een hoopgevend stuk.













vrijdag 15 september 2017

De schoonheid van de snackbar

Terwijl het buiten net weer een beetje droog werd, hing ik mijn was lekker binnen op. Dan droogt het ook prima, vooral aan het rek aan de zoldertrap.

Ook nog even mijn badkamer gesopt; dat wil zeggen de bakken die bovenop en de bovenkant van de droger staan (die droger staat er eigenlijk voor de sier want hij doet het niet meer en ik was voorlopig nog niet van plan om hem te vervangen). Gevuld met wasmiddelen en schoonmaakspullen.

Alles afgesopt en schoongemaakt. Niemand ziet het maar toch is het weer een voldaan gevoel. Pas toen mocht ik even koffiepauze houden van mijzelf. Lachen natuurlijk want als ik wil kan ik om 07.00 uur in de ochtend al aan de koffie gaan, maar toch hou ik - om niet geheel van het padje af te raken - een soort van vaste dagindeling aan. Zo direct nog even boven stofzuigen, want door de storm liggen er nu allerlei veertjes en kleine blaadjes in mijn slaapkamer. En stof uiteraard.

Enfin...ik keek naar buiten en zag wel 15 musjes op een rijtje op mijn schutting zitten. Dan vlogen ze weer op en gingen aan de overkant zitten. En ondertussen zoeken naar voedsel tussen de planten en de stoeptegels.
Ook kwamen er een stuk of 6 koolmeesjes bijzitten. Die hadden interesse in alle leegstaande vogelhuisjes. Misschien alvast voor het voorjaar? He...misschien kan ik wel Vogelmakelaar worden met al dat vastgoed in de tuin!
Maar de grootste interesse ging uit naar de Snackbar. Een grote buxusbol op stam die ook is aangetast door de buxusmot, maar nog dapper zijn best doet op toch nog een beetje groen te lijken Of het zijn de rupsen natuurlijk die 'm zo groen doen lijken, dat kan ook.
En die rupsen...dat zijn de kroketten en frikandellen van de buitensnackbar.

Ik moedig ze ook aan vanachter mijn raam..Dooreten jongens!!

De vogels komen altijd rond dezelfde tijd. Leuk om te zien en nog leuker te zien dat ze het zo naar hun zin hebben in mijn tuin.

Met dit mooie maar natte herfstweer zie je regelmatig hele mooie wolken en luchten. Tot 2 x achter elkaar zag ik een hele felle regenboog. Zo prachtig en zo kort maar te zien.

Zat ik direct met een liedje in mijn hoofd (nou ja...beter dan piekergedoe).