donderdag 25 mei 2017

Mijn Maagdenburger Halve Bollen

Omdat ik nog maar 1 goede BH (nou ja...zo goed is hij nou ook weer niet, want ik krijg schuurplekken op mijn arm als ik 'm aanheb als ik een eind wandel, - decoratief keihard kant au au - ) heb en de dames echt wel ondersteuning nodig hebben, bestelde ik er eentje online.

Want in een hokje passen in een winkel...nee laat maar. Te zweterig, teveel gedoe.

De BH werd bezorgd en ik opende benieuwd naar de inhoud het pakket.

Twee MEGA grote maagdenburger halve bollen lagen op de tafel. Jemig...zo immens groot waren die borsten van mij toch niet geworden inmiddels?

Afbeeldingsresultaat voor maagdenburger halve bollen

De bollen waren opgevuld met papier. Genoeg papier om 35 kinderen een papieren hoedje te geven.


Afbeeldingsresultaat voor paper hats gifAfbeeldingsresultaat voor paper hats gifAfbeeldingsresultaat voor paper hats gif




 

Ik was gewoon angstig om dat ding te passen. Het zou toch niet zijn dat mijn halve bollen daarin pastte?


Gelukkig mag ik hem terugsturen, want inderdaad veel te groot. Eigen schuld, want ik dacht echt dat ik in de grootste maat nog niet zou passen. Blij dat hij te groot is. Alhoewel sommige ex-minnaars daar anders over dachten.



dinsdag 23 mei 2017

Dat kan ik me voorstellen - Nou nee, dat kunt u niet! 3%

Een van de eerste lessen die je als hulpverlener, coach of iemand die omgaat met clienten - wat mensen die bij het UWV een uitkering krijgen zijn - leert is dat je nooit moet zeggen "dat kan ik me voorstellen".

Want dat kan je niet.

Niet als je nog nooit in een situatie bent geweest waarbij je al een hele tijd van een minimum inkomen moet rondkomen, je spaargeld geslonken is tot nihil en je elke maand moet bewijzen dat je ziek bent. Of dat je je best doet om weer beter te worden. Zonder begeleiding. Of dat je keihard probeert aan het werk te komen. En je na 200 sollicitatiebrieven constant afgewezen bent. Wat dat met je doet.

Hoe je je als mens geheel overbodig en niet gezien meer voelt.

Maar als jij als grote meneer van die club, met een navenant inkomen en een dito netwerk heel betuttelend gaat zeggen dat jij je kan voorstellen hoe dat is....dan moet ik toch wel heel hard lachen. Want dat kan je niet. Ik schat in dat zijn maandinkomen vijfmaal hoger is dan mijn cummulatieve jaarinkomen tot nu.

Afbeeldingsresultaat voor zelfingenomenheid

Bekenden van mij zeggen ook wel eens dat ze zich kunnen voorstellen hoe het is; een lager inkomen. Of laag. Of heel laag. En gaan vervolgens voor de derde keer met vakantie dat jaar.

Hoe je als een havik moet letten op alle zaken die jij moet beheren. Papieren op tijd ingediend, genoeg kopieen toegevoegd, inschatten wat je het hele jaar denkt te gaan verdienen en schat je dat verkeerd in dan heb je het jaar daarop zoveel pech gehad dat je je toeslagen weer mag terugstorten. Begin je net op de 'verkeerde' tijd met een baan, verdien je net een tientje teveel....dan is het feest.

En ben je gezond van lijf en leden en heb je een fijne groep mensen om je heen die op je letten en je bemoedigend ondersteunen, dan kom je er wel doorheen. Ook als je weet dat dit niet al te lang gaat duren. Dat er nog vooruitzichten op verbetering is.

Maar heb je geen eigen woning, geen plakbandpensioen, geen pensioen at all (dat kan ook he), geen spaarpotje, ben je chronisch ziek  of mis je een creatief brein om uit deze shit te komen...wat moet je dan? Wie komt er dan voor jouw belangen op?

De politiek en vakbonden niet; deze groep is niet sexy genoeg voor ze. Ooit zei een politicus tegen mij - toen ik met een club werkzoekenden op zijn werkplek op bezoek was - dat ik er helemaal niet uitzag als een werkeloze.

Van dat dus.

Echt geen benul. Van de universiteit direct op het pluche.

Let them eat cake!



maandag 22 mei 2017

Drie procent - kijktip Tros Radar vanavond

Kijktip voor vanavond (en ik weet nog niet of ik live ga kijken of het opneem) Tros Radar over de kans op een betaalde baan voor 55-plussers.

Die schijnt slechts 3% te zijn.

Afbeeldingsresultaat voor amazed gif

Want we zijn duur, oud en belegen. Terwijl ik toch zo'n goedkope vrouw ben!

Had ik nou maar een partner. Dan kon ik samen zeggen: Meid...ga jij maar lekker een hobby zoeken. Of lekker tuinieren, maar maak je niet meer druk.

En nooit, nooit, nooit meer werken waar ik voorheen werkte. En met werken nog minder verdiende dan het sociale minimum.

Dus ik hoop dat mensen niet meer tegen me zeggen dat ik met werken altijd beter af ben.

Afbeeldingsresultaat voor amazed gif






zaterdag 20 mei 2017

Energizer Bunny nodig

Vond dat ik vandaag echt mijn aktieradius MOEST vergroten, maar man man man...wat weinig energie.

Op de fiets gaan dat wist ik al dat me dat niet ging lukken. Alleen al van het woord fiets uitspreken wilde ik al op de bank liggen.

Dan maar met de bus. En alweer besef ik dat ik dankbaar mag zijn dat ook dat nog financieel kan.

Op de OV-site gekeken en oh nee...bus 1 haal ik niet. Oh...bus 2 - het regent inmiddels. Bus 5 of zo werd het, met tegenzin, maar ik wilde zo graag eens iets anders zien dan mijn eigen voordeur. En had nog boeken die dringend naar de bieb terug moesten. En eventueel daarna nog even naar het grote winkelcentrum.

Bieb gehaald. Boeken ingeleverd. Nieuwe boeken ingeslagen en even uitrusten met de nieuwste Linda. Daarna wist ik dat ik gewoon naar huis moest. Niks nog even 'leuk' even in winkels kijken of nog voorraad inslaan. Energielevel = 0 en pap in de benen.

Ik wilde eigenlijk het onderstaande doen, maar ja; in deze keurige gemeente wordt je dan direct opgesloten. Wij hadden hier ooit 1 zwerver op een bankje. Toen heeft de gemeente het bankje weggehaald.
Probleem opgelost vond men.


Afbeeldingsresultaat voor sleeping at bus stop


Met weemoed dacht ik even terug aan de tijd dat ik nog een auto had en als ik zin had in een verzetje of gewoon even de zon in de zee willen zien zinken of even langs vrienden of familie, dan stapte ik in en hoppa....je was al onderweg. Niets sjouwen, regelen of nadenken hoe weer terug.  Of even langs een tuincentrum, ter inspiratie. Niet perse iets hoeven kopen, maar gewoon kijken. Gelukkig hebben we Pinterest nog.

En ik kan nog lopen. Al gaat het op tempo heel traag. Vind ik zelf.

Afbeeldingsresultaat voor energizer bunny gif


Mijn dochter vroeg nog of ik genoeg IJzer at. Dus vanavond aan de Spinazie.

Afbeeldingsresultaat voor popeye spinach


Doorgaan zwijmel

En als we niet doorgaan dan staan we stil. Dus I got to keep on moving. En 2 stappen vooruit is ook 'moving'.


Kende de song wel van vroeguh, maar wat een rare zangert!










vrijdag 19 mei 2017

Rijk spreekt!

Een goede start is het halve werk luidt een oude gezegde.  En dus voordat ik vanochtend vroeg de groenbak aan de weg zette, nog even snel een buxusblok bijgeknipt. In de motregen. Maar dat is juist een goede conditie om dit soort hegjes te knippen.

En met het knippen zit er niks anders in mijn hoofd dan knippen. En niet de mooie  Akelei-bloemen daarbij afknippen.

Een soort van Mindfulness snoeien.

Goed gedaan Jochie!

Verder ben ik deze week heel erg tevreden over mijn eetgedrag. Ik weet dat ik enorm uit de bocht ben gevlogen of eigenlijk geheel uit het parcours en van de baan af en daardoor mijzelf heb gesaboteerd. Helemaal zelf gedaan. Ik viel terug in zoetigheid, veel koolhydraatrijk voedsel en zooi alle foute combinaties at ik en wilde ik. En vond dat ik die verdiende. Behalve frisdrank of sapjes; daar heb ik eigenlijk al heel lang nooit meer behoefte aan. Vooral omdat ik weet wat de suiker of zoetstof met je glucosewaarden doet. Ook scheelt dat heel veel aan huishoudgeldkosten.

Snap niet precies waarom ik dan nu wel bewuster om kon gaan met mijn eetgedrag, maar ik doe het wel en daar ben ik voor nu blij mee. Nog minder frustratie. En meer tevredenheid. Meer in balans zijn.

Goed gedaan Jochie!

En daarom durfde ik, sinds weken, weer eens op de weegschaal te gaan staan. En te kijken wat de weegschaal aangaf, Dat viel me helemaal niet tegen. Ik had in mijn hoofd een veel, veel hoger getal.
Niet meer wegkijken. Blijven checken dus en op tijd corrigeren.

Goed gedaan Jochie!

Niet willen weten of eigenlijk als ik het niet zie dan is het er niet, is een beproefde, maar niet effectieve methode. Dus vandaar dat ik vanochtend dacht; dat ga ik anders doen. En stel dat ik heeeeel erg schrik van het getal. Dan is dat maar zo. Maar niet willen zien omdat je de uitkomst vreest; dat is toch wel kinderlijk gedrag.






Afbeeldingsresultaat voor kiekeboe

En enorm wat ik noem In die Egyptische rivier zwemmen.

Afbeeldingsresultaat voor in denial river in egypt


Stond op de bushalte te wachten, was de bus net weg. Toen bedacht ik of mijn plan wel echt nodig was en ik in dat andere winkelcentrum niet nog veel meer in verleiding zou komen. Was ik daar wel sterk genoeg voor. Niet alleen qua eten, maar ook andere verleidingen.
Dus liep ik maar terug en deed mijn boodschappen gewoon bij mij in de buurt. Geen avontuur vandaag, net zoals de rest van de weken eigenlijk.

Maar wel net thuis met een tas vol verantwoorde keuzes.

Dus: goed gedaan Jochie!











donderdag 18 mei 2017

Mag niet!!

Niks doen.

Zegt dat hinderlijke stemmetje in mijn hoofd: Mag niet! Want voor de rest zegt er niemand tegen me dat dit niet mag.
Maar enfin.

Ga ik toch zoeken naar Dingen om te Doen, want een hele dag niks doen, da's nog ingewikkeld.

Strijken
Kantjes knippen (Is weer eens wat anders dan ze eraf lopen).
Alle uitgebloeide voorjaarsplanten (Pulmonaria) kortknippen (dan bloeien ze straks nog een keer).
Slakken verzamelen en elders brengen
Was opvouwen
Breien
Afwas
Administratie
Alle aangewaaide inmiddels kleine boompjes uit de voortuin verwijderen.
Oh..even die dikke tak weghalen. Shit...te dik..nog een keer. Damn...zagen dan maar. Oh nee...daar heb ik de kracht niet voor.

Wekenlang had ik mijn telefoon zelfs onder de douche binnen handbereik want stel dat de fanclub zou bellen. Of de gemeente. Of...of...
En al die instanties bellen anoniem. Dus je weet nooit wie er gebeld heeft. En je kan ook nooit terugbellen.
Wat gooit dat mijn stresspeil nog even extra omhoog.

Of bericht van de club. Stresspeil naar het plafond. Of lezen hoe goed werkgevers meewerken met een terugkeerplan.

Nada de nikkes. Zoekt u het maar lekker zelf uit.

Zijn we weer terug bij Niks doen. Nou ja...heel veel navelstaren voor mijn gevoel.

Afbeeldingsresultaat voor navelstaarderij



dinsdag 16 mei 2017

Wie waa hegeltje; leg nog eens een tegeltje - tegelwijsheid

Door bijna per (tapijt)tegel te werken - zo voelt het althans - , is mijn slaapkamerproject  (nieuwe vloerbedekking) zo goed als af. Ik moet alleen nog een aantal kleine randjes snijden en leggen.

Nou zou de flinkerd, de doorzetter zeggen; joh....dan ga je toch niet internetten, maar dat karweitje NU afmaken!

Zie daar mijn valkuil.

Dan doe ik teveel (voor mijn huidige energiepeil) en dat trek ik momenteel heel slecht. Dus hak alle projecten in stukken van een kwartier. Dan gaat de timer en mag ik ophouden. En vooral dat werkwoord 'mogen' dat komt stukken beter binnen dan 'moeten'.

Ik wil momenteel helemaal niks meer moeten. Al snap ik dat dit nogal onmogelijk is. Zo moet je natuurlijk elke dag poepen.

'Even in de tuin werken'. Kwartiertje en dan is het wel goed. En meestal vind ik dat zo prettig dat ik er nog wel een kwartiertje aanplak, maar altijd even rustpauze tussendoor. En wie weet nog wel een kwartiertje.

De was hang ik ook wel op in 15 minuten. En aan het eind van de dag in 15 minuten eraf lukt ook prima. Trouwens...de was doen dat vind ik gewoon een heerlijke klus. Zal wel een afwijking zijn, maar goed; die kan er ook nog wel bij. En vooral de was buiten ophangen; heerlijk!

En deze manier werkt zeer goed. Ben ik toch een beetje tevreden over de dag. En heb ik tenminste iets gedaan in plaats van helemaal niets meer willen en kunnen. (Alhoewel ik hoorde dat er mensen zijn met een burn-out die de hele dag alleen maar kunnen slapen/rusten/liggen).

Zonder coach he...of partner die me een glaasje Roosvicee overhandigd. Of iemand die gewoon na afloop de gedane arbeid bewonderd.

Heb gewoon een Rijk die Gooijer nodig die welgemeend bij iedere scheet die ik laat roept:  Goed gedaan jochie!



Bij gebrek aan Rijk (pun intended) ga ik dat zelf dan maar doen. Inclusief Utrechtse tongval.

Nog steeds voel ik me nogal nutteloos. Ik voel me zo; snap goed dat ik dat niet ben. Of dat nuttig zijn nodig is om er te zijn/te blijven. En weet ook dat gevoelens komen en gaan als de wolken in de maand mei. Dus laat ik die gevoelens maar weer over drijven. In plaats van dat gevoel te overdrijven. Of op te blazen tot te grote proporties.







maandag 15 mei 2017

Wachten maar weer

Kan er slecht tegen; wachten totdat die andere partij eens reageert. En dan graag nog op een tijdstip wat mij uitkomt.

Alweer een oefening in geduld.

Afbeeldingsresultaat voor waiting gif


Merk dat ik (dan) niet kan ontspannen, met hoge schouders heen en weer ijsbeer. Mijn telefoon altijd bij de hand (lees; in broekzak) hou. En gewoon baal dat ik maar weer moet (af)wachten totdat die andere partij denkt..Oh ja...

Het triggert het gevoel dat ik niet meetel/doe. Goh...waarom kan ik niet gewoon ontspannen en denken dat het wel goed komt.  En genieten van de dag. Wat er allemaal wel is.

Afbeeldingsresultaat voor waiting gif

Blij zijn dat de was buiten kon drogen
Dat ik buiten een kopje koffie kon drinken en genieten van de zonnebloemplantjes
Dat ik mijn Bless the House rondje heb gedaan

Hup...schouders naar beneden nu!!












zaterdag 13 mei 2017

Eurovisiesongfestivalgekte-overzicht zwijmel

Doe eens gek: omdat het vanavond finale avond is van het Eurovisiesongfestival, waar onder andere de Europese deelnemers Israel en Australie aan deelnemen; een compilatie!

Alle Nederlandse inzendingen (een compilatie) vanaf 1956 tot en met 2016:


Leuk om terug te zien en van sommige inzendingen snap je direct waarom ze niet eens de finale behaalden.

Omdat ik voel dat het goed is om wat meer plezier te maken, ga ik er vanavond eens lekker voor zitten. Kan best zijn dat ik na nummer 6 al in slaap val, maar dan hebben we in ieder geval voorpret gehad. You Me, myself and I.



donderdag 11 mei 2017

Schuttingtaal

Zou een psycholoog mijn schutting met/bij de buren duiden, dan zal dat vast iets zijn in termen dat ik mijn grenzen niet goed bewaak.

Of dat ik die door een ander laat bepalen. Ik denk vooral dat laatste.

Die schutting stond er opeens, jaren terug, toen ik van mijn werk thuiskwam. Toen ik dit huis betrok, meer dan 20 jaar terug, stond er op de grens een hele hoge en vooral ook brede depressief makende coniferenhaag.

Ik was als vers gescheiden vrouw met twee jonge kinderen allang blij dat ik een huis had gevonden, met tuin en fijn dat er een goede afscheiding tussen mijn tuin en die van de buren stond. Hoefde ik daar niets in te investeren. Want ik had mijn laatste spaargeld in vloerbedekking en gordijnen gestopt. Geld voor een bankstel had ik niet, maar gelukkig wel tuinstoelen en een tuinbankje.

Dus die schutting had de buurman met zijn zonen neergezet, op hun erfgrens, maar wat een waaibomenhout had hij gebruikt. En niet echt lekker stabiel met heel veel ruimte tussen de palen en planken. En de schroeven schots en scheef. Maar goed, op hun erfgrens - nou ja...via slingermethoden dan, dus ik wist dat ik daar niets tegenin kon brengen.

Een hele tijd later had ik de kracht en vooral energie om die coniferenhaag weg te halen - ik had behoefte aan licht en lucht - en ik zaagde me therapeutisch door de haag. Met een gewone zaag he...niet zo'n goede boomzaag of zo. Elke dag een stukje. Pas toen zag ik hoe lelijk die schutting was. Maar ja...er zijn ergere dingen en ik hing wat plantenbakken aan de schutting. En stoorde me er niet aan.

Nu vallen de gaten in de schroefgaten en rotten de planken weg, dus moest ik wat bedenken dat een plank die in een storm eraf was gewaaid, weer recht hing. Geen zin in een nieuwe plank kopen en geen budget dus ik was aan het bedenken hoe en wat.

Eureka: verbindingsstukken!

Moet je nog lang zoeken ook in bouwmarkten die tegenwoordig ook alleen op bedrijventerreinen liggen, dus ver fietsen. Tenminste, voor mij nu, want weinig energie en vertrouwen in eigen benen. Maar...gevonden. Gelukkig geen diepte-investering. Alweer een paar weken terug gekocht, dus die riepen me telkens. Screw me!! (In het Engels is het een grappige zin. In het Nederlands moet er gewoon weer eens geschroefd worden. Ja..duh!).

Nu ik heel even wat energie had, pakte ik mijn schroevendoos, zocht schroeven en mijn accu-schroef/boormachine. Op de foto lijkt het scheef te zitten, maar de verbindingstukken zitten kaarsrecht onder elkaar. Zal er van de week nog wel een schroefje tegenaan gooien en dan vind ik het wel weer klaro die klara.

Ook de tip van Annemiek van het Consuminderhuis - beitsen met gebruikte spijsolie -  ga ik toepassen. Ik heb nooit willen investeren in die k.u.t. schutting, want hij is nooit in overleg neergezet, maar ach....als hij nog iets langer staat, dan gooi er er wel wat olie tegenaan.



Vandaag wat vergeet-me-nietjes herplant in de tuin. Vast ook weer symbolisch. Maar wat bof ik met het weer. De was droogt lekker in de tuin, de katten van de buurt komen even uit mijn vijvertje slobberen (groenig water is blijkbaar extra lekker) en de pioenrozen schieten de grond uit en hebben ondersteuning nodig.

Ben een mooi boek van Anselm Grun aan het lezen. Inspirerend en verder had ik een oude Flow uit de bieb liggen die ook al zo mooi is.

Voor het eerst dat ik in weken geen ellenlange to-do-lijsten heb aangemaakt. En toch 'do' ik dingen. Op kleine schaal, maar zo is Madurodam ook groot geworden tenslotte.







woensdag 10 mei 2017

Nachttrein naar Lissabon - Amar Pelos Dois

Om mijn hoofd even te resetten heb ik gisteren naar de eerste halve finale van het Songfestival gekeken. Verstand op nul en blik op oneindig. Heerlijk!

Afbeeldingsresultaat voor songfestival 2017 man met vlechtAfbeeldingsresultaat voor songfestival 2017 man met vlecht

De meeste inzendingen gingen niet om het zingen, maar om de act en de jurk (of vlecht). Totdat Portugal begon.

Oh wat een heerlijk lied. Ik had het nog niet eerder gehoord.




 Love for the both of us

If one day someone ask about me
Say that I lived just to love you
Before you, I only existed
Tired and without nothing to offer

My dear, listen to my prayers
I ask you to come back, that you come back to love me
I know you don’t love alone
Maybe little by little you can learn again

My dear, listen to my prayers
I ask you to come back, that you come back to love me
I know you don’t love alone
Maybe little by little you can learn again

If your heart don’t wish to do so
To feel the passion, If it don’t want to suffer
Without making plans about what will happen
My Heart can love by the both of us

Zou ik ooit in de gelegenheid zijn om weer eens te reizen, dan zou ik nog graag een keer Portugal ontdekken.

Ik las, nota bene op voorspraak van een client van me bij een hulpdienst, een paar jaar terug het boek "Nachttrein naar Lissabon". En was onder de indruk.

Of die scene uit die film Love Actually waarin Colin Firth zijn vriendin in het Portugees ten huwelijk vraagt.



Ook dacht ik terug aan een vriendin die voor arts studeerde toen ik op kamers woonde en een hele leuke vriend had die uit Kaap Verdie kwam. Waar ze dus ook Portugees spreken. Vond die taal zo mooi.

Jammer dat vandaag hier de zon niet schijnt, maar ook wel weer goed: dan kan ik mijn buxushaagjes nog even verder snoeien, zonder zonschade.  Ben ik toch nog buiten geweest vandaag.







maandag 8 mei 2017

Grote (supporters) bekken

De grootste schreeuwers krijgen nog steeds de meeste aandacht. Dat is niets nieuws onder de zon; twintig jaar terug was dat ook al zo en ik schat zo in 120 jaar terug ook. En over 120 nog steeds.




Van de week moest ik naar mijn fanclub en in de uitnodiging staat dat je iemand mag meenemen. Kan ik gemakzuchtig denken dat ik iemand met een auto charter, maar die heeft een uitgesproken mening over deze club en steekt die niet onder stoelen of banken. Kinderen werkten dan ook (die uitnodiging komt altijd heel kort op de afspraak) dus ook geen optie. En ook het aloude "Zelluf doen" speelt een grote rol.

Omdat ik het belangrijk vind om vooral mijn eigen mening en gevoel te volgen, heb ik deze autobezitter, alhoewel hij het altijd aanbiedt, niet gevraagd. Al zitten kijken hoe ik bij hun kantoor kan komen, als eenvoudig voetganger met OV reizend. Dat is nog niet zo eenvoudig, vond ik in mijn stresshoofd.
Nou ja...misschien wel toen ik nog alles aankon en tegen een ritje heen en weer naar Maastricht of Groningen niet opzag. Nu wel tegen al een ritje naar het winkelcentrum met de bus. En nu dus nog iets verder, maar nog steeds - in kilometers gezien - echt niet heel ver.

Waarom liggen die panden altijd zo ver weg van alles?  Nou ja...dan is mijn hartslag in ieder geval al wel veel te hoog. Achteraf moest ik toch wel erg lachen. Ver weg? Joh...ga nou maar gewoon lopen, dan heb je die wandeling voor die dag ook weer binnen. En je bent ruim op tijd, ruim ruim ruim. Zoals gewoonlijk had ik alles goed uitgezocht, alleen stond mijn innerlijke kompas nog niet aan. Maar na 2 minuten herstelde zich dat weer en liep ik zo op mijn doel af. Al klam-zwetend.

En schreef een lieve blogster dat zij nergens beren ziet; dan weet ik wel waarom; die hebben zich allemaal in mijn achtertuin verzameld, want ik zag me van de week al het oordeel horen dat er niks aan de hand is en men wel klaar met mevrouwtje Aansteller is.
 
 
Afbeeldingsresultaat voor kolonie beren
 
 
Mijn hartslag sloeg ook direct op hol toen ik bij balie 1 te woord werd gestaan en men mijn afspraak niet in 'het systeem' kon vinden. Ook al had ik de geprinte uitnodiging bij me.
Dus moest ik me bij balie 2 melden. Op een andere verdieping. In een ander gebouw.
Ook daar kon men niks vinden.
Dus meldt u zich maar bij balie 3.
Daar mocht ik gelukkig wachten op de afspraak, die kennelijk gevonden was in 'het systeem'.
 
Joh...dit is toch al enorm stressverhogend? Of leg ik nou op alle slakken zout?
 
Gelukkig is de bedrijfsarts van mening dat ik toch wel iets heb en ik nog maar even niet tot de werkenden behoor.  Toch moest hij nog wel even erbij zeggen dat hij wel eens ergere gevallen had gezien.
 
Joh..
 
Wat voegt dat nou toe?
 
Dus, gelukkig was ik nog wel zo assertief, heb ik hem gezegd dat het voor mij WEL heel erg voelt.
Hij 'hoorde' me wel (ach gut...bladzijde 2 van empathisch luisteren....)maar,  (en nu bladzijde 1 van Het Systeem) het was lichamelijk nog niet zo erg. Het kon nog veel erger.
 
Kom ik weer terug bij Grote Bekken. Hier zou vriend met auto deze arts dus over zijn bureautje hebben getrokken en al schuimbekkend hebben verklaard dat niemand, niemand in zijn kop kan kijken en bepalen hoe erg het is.
 
Had nog even het vage idee om op de terugweg (nu ik er toch was)  iets leuks te gaan doen, maar op het station staande, zakte de energie zo door het afvoerputje. En pakte ik niet de trein naar 'iets leuks' maar richting huis.
 
 
 
 
 
 
 
 



zondag 7 mei 2017

Gelukkig geen vrouw!

Lees net dat die mevrouw De Giftige Pen het niet geworden is in Frankrijk.

Dat is voor het eerst dat ik moet zeggen dat ik blij ben dat een vrouw niet heeft gewonnen in de politiek. En vooral deze mevrouw niet.

Afbeeldingsresultaat voor hop marjanneke

zaterdag 6 mei 2017

Peking Zwijmel

Zoonlief vertelde dat hij voorlopig voor het laatst naar Beijing/Peking is geweest omdat daarheen een ander type vliegtuig ingezet gaat worden en daarom heeft hij met een goede maat daar extra van genoten.

Sowieso vond hij het erg prettig dat juist deze vriend er was. Het is fijn als je met iemand er bent die je langer en dieper kent dan slechts een werkshift.



Dus dacht ik aan deze song.  Die past bij hem

vrijdag 5 mei 2017

Handwerk

Zelfs onze Koningin kan het, gewoon een toertje breien. En het schijnt nog steeds hip te zijn. Ik breide al toen het niet hip was. Op de middelbare school. Dat mocht van de leraar, als ik maar oplette en het niet ten koste van mijn cijfer ging. Gezien mijn eindcijfers ging het dat zeker niet.

http://static.eo.nl/fileadmin/bestanden-2016/_processed_/csm_Koningsdag-2017-14_853ed1e987.jpg


Ik breide als een gek toen. Geen patroon, gewoon beginnen en vooral met fijne kleuren. Rood, roze en Oranje gecombineerd. Nogal gewaagd voor een scholier, maar goed; ik had toen het idee naar de Kunstacademie te gaan en mode te gaan studeren. En kleedde me geheel niet zoals mijn klasgenoten, die of Blues waren (spijkerbroeken) of Soul. Ik maakte een rok van oude stropdassen. Met een blousje van de tweedehandswinkel of rommelmarkt.

Ontwierp kleding, maakte die ook, maar dat breien dat was en bleef heel fijn om te doen. Pen na pen zag je iets ontstaan. Net als weven stel ik me voor. Natuurlijk breide ik ook wel vanuit patronen, zo supercreabea was ik nou ook weer niet, maar omdat ik de patronen aan mijn maat - vooral die patronen vanuit de VIVA, die waren altijd net te klein, moest aanpassen, werd het toch altijd mijn eigen ontwerp uiteindelijk. En vooral de kleuren.

Afbeeldingsresultaat voor breien voor afrika in de jaren 60

In de vorige eeuw had je nog geen YouTube waar je alles kan nakijken en zien. Wel had ik een Oma (de moeder van mijn moeder) die altijd hempjes breide voor de 'zwartjes' (sorry...Oma had weinig besef van Politiek-correcte uitdrukkingen en kwam uit die stad met de Dom). Van die katoenen dingen - geheel vormeloos - waarin ik mijn schoonfamilie nooit heb gezien trouwens. Maar mij breien leren, daar had ze geen geduld voor en trouwens ook geen zin in. Mijn Oma had al snel nergens zin in. Die wilde altijd vermaakt worden. Door anderen welteverstaan.


Handwerkles op de middelbare school motiveerde ook niet echt om nou eens lekker te gaan handwerken. Een lap knalgroene katoen en daar moesten de meisjes, want jongens gingen lekker zagen en timmeren, een blouse van maken. Blouse??? Ik weet nog dat ik een blouse maakte met haakse hoeken en het zag er niet uit en ik heb dit nooit aangehad. Het is een wonder dat ik later mijzelf leerde naaien en dat nog leuk vond ook.

Toch stond bij ons thuis dat handwerken niet hoog aangeschreven. Ja, verstellen; dat wel. Je sokken stoppen of onderbroeken weer in elkaar naaien. Of een broek korter maken. Alleen maar nuttig bezig zijn.

Ik had een tante die echt heel erg goed kon borduren en naaien, alleen had ze niet echt een eigentijdse smaak. Of liever gezegd, weinig smaak, noch kraak. Dus bij ons thuis werd door mijn ouders alles belachelijk gemaakt wat er uit haar handen kwam. Ook al was het nog zo goed gemaakt. Dan prees mijn moeder op de op haar bekende omwegwijze mijn tantes resultaat. Oh...wat een aparte stof!

Dan wisten wij alweer hoe laat het was. Apart staat voor stom en afgekeurd en daarmee was het hele project gedegradeerd tot stom. Helaas was dit dan vaak een kledingstuk voor mij. Dan wist ik dus dat ik rondliep in iets wat mijn ouders stom vonden. Maar ja....ze waren te schijterig om te zeggen dat het niet leuk was en ik dat niet aanhoefde. Of het gewoon achter de Rodondendrons mieteren. Ik moest het ensemble iedere zondag aan dan. Of het kriebelde, jeukte of wat dan ook. Want ze wilden niet dat andere Opa en Oma het opmerkte dat ik de creatie niet droeg. Want dan zou denk ik de erfenis niet veilig zijn of de aarde opensplitten of zo iets ergs. Want tante was wel de lieveling van haar ouders. Mijn vader het zwarte schaap.

Het komt denk ik uit afgunst en angst dat er ook maar iemand iets beter kan dan zij. Dat tante maar niet moest denken dat zij wat voorstelde met haar handwerkjes. Een soort broer-zus strijd die hun hele leven werd gestreden. Toch herinner ik me haar als een lieve tante voor mij als kind. Ze leerde me hoe je haar opsteekt, via een pop met lang blond haar, die ik van haar kreeg. En waar ik kleertje voor maakte. Maar ja...ik had helemaal geen lang haar, want ging jarenlang naar dezelfde herenkapper als mijn broers. Bloempot erop en knippen maar!

Vond mijn moeder ook lastig; lang haar verzorgen. Of überhaupt verzorgen.

Dus du moment dat ik ook creatieve genen bleek te hebben (mijn beide ouders dus niet), was het als er mensen buiten het gezin dit opmerkten GEWELDIG, maar waren die weg, dan moest ik heus niet denken dat ik wat bijzonders kon. Het stelde weinig voor. Je had er niks aan.

Een tekenleraar op de middelbare school dacht daar gelukkig anders over, maar dan nog. Ik moest echt niet denken dat de Kunstacademie iets voor ons soort mensen was. Nee hoor, daar kon je niets mee en ook je brood niet mee verdienen.

Zo heb ik het ervaren en ik weet zeker dat mijn moeder daar een heel ander verhaal van maakt. Want nu hoor ik haar tegen anderen zeggen hoe goed ik dingen kan, dat ik toch zo goed kon leren en oh ja..dat ik kennelijk ook zo goed kan breien.
Maar nu telt het niet meer. Ik had het nodig toen ik jong was en onzeker. Nu voelt het alsof mijn moeder met me pronkt, maar in de avond mijn veren weer in de kast opruimt.







donderdag 4 mei 2017

Egocentrisch of liever op zijn Hondjes?

In mijn zeer naaste kring zijn er wat geliefde mensen met problemen. Die dat met mij delen. Of misschien wel troost en inzicht van mij verwachten. Daardoor voelt mijn 'probleem' ineens nogal onbenullig aan. En hou ik op met het bespreken van hoe ik me voel of hoe het met mij gaat. Nou ja...eerlijk gezegd, heb ik weinig besproken, alleen technische details en dan nog vrij oppervlakkig. Want die anderen hebben het al zo rot. Kom ik ook nog aan. Voel ik me zeer egocentrisch. Ik, ik en ik.

En schaam ik me om het erover te hebben, of er aandacht voor te vragen. En heel misschien vind ik ook dat ik zoveel tijd en vooral aandacht niet verdien. Of mag krijgen.

Oh shit...komt meteen dat zinnetje van heul vroeger weer terug dat ik nu maar weer eens 'normaal' moet doen.

Had ik - in mijn koffiepauze - even een BBC Horizon documentaire opgezet genoemd: Why did I go Mad.

Fijne kost na een nachtje niet zo lekker slapen. Maar niet afgekeken. Komt wel een andere keer. Of niet. Dus ik moest direct weer houtjes halen om mijn innerlijke vlam aan te houden. En aan te wakkeren. Jemig zeg, ik ben toch niet gek.

Oh nee??

Je praat tegen jezelf. Geeft jezelf een hardop complimentje als je een miniscuul taakje hebt volbracht. Of praat tegen de katten in je tuin. "Zo van....jullie mogen lekker overal in de tuin, als je er maar niet gaat poepen".

Je hebt twee jaar onafgebroken, zonder vakantie, ergens gewerkt waar je constant hetzelfde moest zeggen. En constant hoorde: Nee, nee, nee, nee, nee. Niet goed genoeg. Blijf daar maar eens normaal onder. hahah...Vanaf nu noem ik - om redenen die mij en mijzelf bekend zijn - dit soort werkgever Dienstverlening De Hete Hond. Dat u het maar weet.

Dus vandaag toch maar weer de huisarts gebeld of ik nadere hulp van buiten nodig heb. Misschien via de praktijkondersteuner GGZ.

Want ik cirkel maar rond aan mijn eigen lijntje. Als een Mad Dog.  En ben bang dat de uberdokter van die Uitzonderlijke Verschrikkelijke Waanzinclub binnenkort ook zegt: Zo...OVER! Aansteller!
En oh...wat zou ik zo graag dan eens op iemand willen lijken die deze medewerker dan onmiddelllijk over zijn bureautje trekt. Of HIJ gek geworden is (en dat er dan wat schuim op mijn mond komt)..en dan enorm gaan schreeuwen. NU EVEN NIET!!!!!

Want ik kom nu eindelijk pas heel langzaam van die Zwarte Hond af.

Afbeeldingsresultaat voor hond aan een touw in de tuin


En budget om nou eens flink leuke dingen te gaan doen of de energie daarvoor dat ontbreekt aan beide kanten.
Waardoor ik een soort van boosheid heb. Op alles en iedereen. Want waarom kan ik ook niet gewoon....En natuurlijk mag ik ook niet boos zijn. Want dan ben ik lastig en zeker niet 'normaal'.
Stampvoeten, met dingen gooien en dat soort dingen dat mochten alleen mijn ouders. Slaan ook.

Tsja...dat soort denken dat lost helemaal niks op en leidt tot niets en dat weet ik allemaal reuzegoed en bovendien vind ik dat ik beter mijn best moet doen. Want al die anderen hebben het zoveel erger en slechter dan ik, dus wat zeur ik nou.

En om alweer die beerput die vroeger heet open te moeten trekken; daarvan weet ik niet of ik dat wel trek. En of het zin heeft.

Maar; kijk hoe leuk: wat staat er in de sterren: Dus ik moet er nu vooral voor zorgen om al die zaken die me aan dat touw vasthouden, dat ik die afsla als een natte hond regendruppels. Die hond kan dat in bijna 5 seconden! Maar hoe voelt dat dan; om droog te zijn?

Gelukkig douche ik wel elke dag, zodat ik niet ruik naar natte hond.

Afbeeldingsresultaat voor gif dog shaking off water



Hey Cellie,
Things are about to get A LOT better -- Mercury Retrograde has ended! So after three weeks of frustrating problems and delays, you can finally put all of your energy into moving forward. But first, you must shake off any lingering negativity so that you can see all of the possibilities in front of you...

Mercury Direct is an incredible opportunity to liberate yourself from expired beliefs or behaviors that are no longer relevant to your life. Understanding how the past flow of events may be helping or hurting you is the key to making this happen.
 
 





 

woensdag 3 mei 2017

Weinig doen door perfectionisme/faal-angst

Als je in je hoofd denkt dat iets alleen maar kan als het perfect gedaan is of geheel volgens 'de regels', dan is die manier van denken soms een grote belemmering om überhaupt van start te gaan.

Want je weet bij voorbaat al dat jij het niet perfect kan. Jij kan niets perfect namelijk. Wel redelijk of goed genoeg, maar ja....dat telt niet in jouw hoofd. Of eigenlijk voor het stemmetje in jouw hoofd.

Dus liggen projecten te wachten of worden uitgesteld en uitgesteld.

Daarom ben ik zo blij met de goede adviezen van The Flylady. Op huishoudelijk gebied, maar eigenlijk trek ik dat advies bij meerdere zaken door. Die site motiveert me nog dagelijks.

Ga het maar gewoon doen. Het hoeft niet perfect. En ook niet urenlang doorbuffelen, zodat je daarna - nu helemaal met energielevel 0,0 - weer een paar dagen niks kan. Ook iets wat je van huis meekreeg, maar gewoon niet voor MIJ werkt.

Zet je timer op een kwartiertje en begin gewoon maar. En klaar is klaar. Niet nog even wat extra doen, maar stop. Ho. Genoeg. Heb je nog energie dan mag, met de nadruk op MAG, je nog een kwartiertje.

En is het verbazingwekkend hoeveel je/ik  kan doen in maar 15 minuten. Het helpt me om in die tijd ook alleen maar met de taak voorhanden bezig te zijn, dus niet alvast te denken dat je straks dit en dat en oh ja..niet vergeten.. Focussen heet dat.

Zo kreeg ik een hele tijd (althans voor de meesten van jullie) een partij tapijttegels. Niet in mijn wenskleur, maar ik heb helemaal niks meer te wensen, dus was al blij dat ik ze kreeg, want het tapijt in mijn slaapkamer was eigenlijk 23 jaar geleden al versleten.  En lelijk.

En dan nu; hoe kreeg ik die tegels dan gelegd? Hele plan de campagnes in mijn hoofd. En mijn dochter bood ook al aan dat ze haar schoonfamilie kon inschakelen, maar ja...daar komt dat andere lastige Alter Ego van mij naar boven, genaamd: Zelluf Doen.  Want dan hoef ik niemand dankbaar te zijn of om hulp te vragen. En kan ik dit in mijn tempo regelen.

Wat een tempo is van een slak die in de bocht afremt. Helemaal nu.

Dus bedacht ik een tijdje terug dat ik wel erg in het plannen maken zat, maar weinig in het daadwerkelijke Doen. Dit was alleen te veranderen door nu naar boven te gaan, te kijken of het oude tapijt makkelijk los te krijgen is en maar gewoon te gaan beginnen. Per tegel bekijken hoe het lukt. En maximaal 15 minuten per sessie. Zet je timer en gaan.

Vond ik mijzelf erg op mijn vader lijken, die nooit wat plande maar - zoals mijn moeder altijd hem toebitste - gewoon in zijn goeie goed ging schilderen of klussen. Zonder af te plakken of kranten te leggen. Zou hij een volleerde huisschilder zijn; geen probleem. Maar mijn vader was te herkennen aan de zakkers in zijn werk en dat hij gewoon de ruiten een stukje meeschilderde . Mijn moeder heeft ooit honderd jaar terug een stukje geschilderd en mijn hele leven moet ik al horen hoe goed en wat een kwaliteit ze geleverd heeft. Ja, ja...nou weten we het wel.

En omdat mijn moeder mijn hele leven al riep dat ik 'precies' mijn vader ben, doe ik niks. Want het is toch weer niet goed (genoeg).

Grappig hoe het optillen van een stuk tapijt - zien dat het echt vergaan is en er een dikke gele stoflaag onderligt en daaronder kennelijk een soort van ondertapijttegels - effect heeft.  Heb het tapijt vanuit die eerste hoek weggesneden met een stanleymes. Niet nadenken; doen! Of knippen als het niet goed ging - taaie draden - en voor ik het wist kon ik wel 4 tegels neerleggen. Dat is 1 vierkante meter. Joehoe! De timer ging. Ik was klaar.  Ik zette de timer nog een keer om alle troep op te ruimen, stof te zuigen (heeeeeeeeeeeeeeeeel veel stof, ook veel maar gewoon met stoffer en blik opgeruimd) en bewonderde mijn kleine nieuwe hoekje. Uiteindelijk kwamen er nog wat tegels bij, want ik zette de timer nog een keer.

Op YouTube kan je trouwens vinden hoe je tapijttegels perfect legt. Vanuit het midden en niet vanuit een hoek mevrouw Citroen. Nou ja...jammer de bammer dan. Ik neem aan dat de Inspectie Tapijttegels niet bij mij langskomt.

Berekende al dat als ik de energie had om elke dag zo'n stukje te kunnen doen ik echt wel eind van de maand klaar zou zijn. En problemen - zoals hoe leg ik dit onder mijn bed, hoe til ik mijn bed en kasten op, dat regelen we wel On The Fly (een term die ik vanuit mijn ICT tijd ken). Oftewel het aloude DatZienWeDanWel.

Afbeeldingsresultaat voor on the fly

En zo prettig om te merken dat de energie daardoor ook weer wat meer stroomt. En soms niet, maar dat ik niet bij de pakken (tapijttegels) ga neerzitten, maar gewoon de volgende dag mijn timertje zet en wat doe. Iedere kleine stap maakt dat ik dichter bij het einddoel kom. Een nieuwe vloerbedekking in mijn slaapkamer.

Wat mij ook nog tegenhield is dat ik een ideetje had, maar dat niet realiseerbaar was en ik daarom maar niks deed. Nu snap ik dat dit idee gewoon even geparkeerd kan worden en altijd 'later' nog gerealiseerd kan of mag worden. Of niet.

Maar DOEN in plaats van DENKEN is plezant. Want al doende kom je erachter dat je veel meer kan dan je voor mogelijk houdt.

En door alle taken in stukken te hakken en dan per keer een stukje te doen, dat geeft het Tony Chocoloney effect. Ongelijke stukken maar bij elkaar een heerlijke reep.

Afbeeldingsresultaat voor caramel met zeezout tony


Vandaag toch maar even naar de supermarkt geweest want het klonk een beetje naar Echoput in mijn koelkast.

Vond gisteren nog genoeg in de voorraadkast om een lekkere pestopasta te maken, maar had helemaal geen zin in koken. Toch maar gedaan. En heul vroeg naar bed, want om de een of andere reden was ik de hele dag niet vooruit te branden.

Nou ja...ik weet het wel; iets met een Heks die toch niet dood is. En maar terug blijft komen of gevraagd wordt om nog een keer iemand te betoveren.

Afbeeldingsresultaat voor the wicked witch of the west



















zondag 30 april 2017

Goed Volk

Neem de uitzendingen van Goed Volk op de Belg altijd op, dan kan ik ze rustig bekijken als ik tijd en zin heb.

Deze week was Jeroen te gast bij De Chassidische Joden van Antwerpen en wel bij de familie Hoffman, die diverse winkels en restaurants in een straat hadden, waardoor ze zeiden dat de meeste mensen vertelden dat dit de 'Hoffmanstraat' was.

Interessant om te zien hoe zij hun orthodoxe leven indeelden. Hun spijswetten en hun manier van kleden en hoe de familie een partner uitkiest (moest direct denken aan dat liedje...Matchmaker, matchmaker...)



Jeroen maakt deze reportages met een ingetogenheid en bescheidenheid die me enorm aanspreekt. Amai...ik mag Jeroen graag zien. Al versta ik hem soms niet goed. Maar dat kan ook aan mijn oren liggen.

Weet niet of het aan de Oranjebitter lag of gewoon de emotie van Jeroen, maar het liefdevolle afscheid daar sprongen de tranen bij hem en bij mij in de ogen.

Hij maakt dan in de week ook altijd een gerecht gebaseerd op wat hij die week heeft gezien of gekookt.

Dat was deze week Cholent, een stoofgerecht wat veel rond de Pasen wordt gemaakt met vlees en bonen, wat lekker uren staat te pruttelen.

Kreeg trouwens dit weekend van mijn dochter een heerlijke portie Rendang met zilvervliesrijst mee. Die Rendang had ze zo'n 3,5 uur laten sudderen. Het was dan ook, zoals Jeroen zou zeggen: Zalig he.

Ook was Jeroen een tijdje terug op een boerderij in Noord-Frankrijk waar 4 broers op leeftijd samen woonden. De vijfde woonde op zichzelf. En zou je denken dat het allemaal eenvoudige boertjes van buuten waren, dan vergis je je. Er was een broer die van reizen hield en overal was geweest, er was een broer die filosofie lesgaf en een broer die in de ICT had gewerkt. Mooi portret. Jeroen vroeg hoe ze hun leven zo konden leven - "Gewoon, elke dag weer een dag". Of hoe ze dachten over doodgaan. Allez...eerst gaat de ene, dan de andere en uiteindelijk blijft er een over. Net de 10 kleine negertjes zei hij.

Wat grappig was dat ze veel groenten lekker lang laten koken. Boontjes een uur, want ze moesten wel goed gaar zijn. Je zag Jeroen kijken en denken.

Afbeeldingsresultaat voor goed volk 4 broers

Mooie tv. Veel rustiger voor het hoofd dan DWDD. Ik kan dat laatste programma niet meer zo goed verdragen en kijk het nog zelden. Ik denk dat de sjeu er een beetje af is. Altijd stoppen op je hoogtepunt lijkt me een goed streven.









zaterdag 29 april 2017

Vonkenzwijmel

Ergens is er een vonkje ontsprongen en het voelt net alsof ik nu "Aan" sta.

Afbeeldingsresultaat voor vonk ontsteken

Afbeeldingsresultaat voor waakvlam geiser

Gerelateerde afbeelding


Misschien komt het omdat ik inzag dat ik er toe doe voor sommigen in mijn naaste omgeving. Of dat ik inzie dat ik 'nut' heb. Nu moet ik nog leren inzien dat ik er ook gewoon mag zijn zonder nut, zonder nodig te zijn. Gewoon zijn dus.

Nu overal hout zoeken om dat vonkje aan te houden en een wild vuur te laten ontbranden! Nou ja...wild vuur, een sudderpannetje is ook goed. Als 'het' maar aanblijft. En die zwarte hond wegjaagt.








donderdag 27 april 2017

Waar zouden we zijn zonder de trein op Koningsdag

Koninklijk Huis plaatst eerste foto op Instagram: 'Mooie Koningsdag'
 
 
 
Niet op station Tilburg in ieder geval, maar met een ander vervoermiddel kom je er ook. Vond het ontspannend om naar de uitzending te kijken over de viering van Koningsdag in Tilburg. Wat een mooi gezin heeft onze Koning.  Gisteren ook dat interview bekeken en ondanks dat ik me stoorde aan de interviewer, die in het huis van de Koning deed alsof het zijn eigen huis  was, - aanwijzen waar hij naar toe moest lopen of voorstellen dat ze konden gaan zitten - wat ik tamelijk onbeschoft en vreemd vond overkomen. Onze Koning durft zijn emoties te tonen. Dat vind ik al mooi om te zien. Sowieso voor een man of vrouw.
 
Van de week maakte ik ook een treinreis. Ik kwam erachter (goh...alweer!!) dat mijn goedkope NS kaartjes eind van deze maand zouden vervallen. Eerder had ik geen energie en puf en idee om verder van huis te gaan dan het plaatselijke winkelcentrum, maar ja...de zuinige Nederlander zegt dan dat ik toch mezelf maar moet vermannen en eens wat moet gaan doen. Alleen waarheen waarvoor dat wist ik niet. En ik had het koud, in april met een winterjas en sjaal om en handschoenen aan.
 
Het was een reisje met hindernissen, voornamelijk door mijzelf opgeworpen en dat maakte het uiteindelijk ook wel weer tragi-komisch. Ik begon met reizen op een moment dat de meeste mensen de lunch op een leuk terrasje al achter de rug hadden. De bus naar het station had pech onderweg. overstappen op andere bus. De trein naar mijn gekozen stad die ging niet, dus maar via een andere route gereisd. Alleen al het nadenken over 'wat nu dan' en vechten tegen de neiging om maar direct weer naar huis te gaan, kost energie.
 
Dus via omweg op tussenstation uitgekomen. Even bewonderd hoe mooi dat was verbouwd. Maar ik kan er weinig aan doen dat ik denk dat alle nieuwe station zo enorm op elkaar gaan lijken. Overal dezelfde enorme hoeveelheden eetopties. Echt enoooooooooooorm veel. Zelfs voor iemand die van eten houdt is het een overweldigende hoeveelheid. Alsof morgen al het eten op is. En dan tussen al die Broodjes van Kootje en Kutchina Italiana of Kroket van Ed een roltrap naar een perron.
 
Ik bedacht me dat ik op Koningsdag tenminste een Hema Tompouce wilde. De Hema in het overdekte winkelcentrum verkocht alleen onderbroeken en pennen. Geen gebak. Dus toch maar even die stad in. Gelukkig ken ik de weg goed aldaar en liep ik langs de plek waar ik vroeger veel uitging bijna linea recta naar de H ema.
 
Alles wat Oranje was en zeker de tompoucen geheel uitverkocht! Morgenochtend nieuwe batch.
Nu had ik even kunnen uitrusten, een bakje koffie in die mooie stad en zeer leuke stad kunnen nemen, maar ik voelde alle energie alweer uit te me lekken. Ik wil naar huis!!
 
Nee, zei de energiekere versie; dan maar even langs de Appie; die zag je ook en heul toevallig..heel toevallig heb je daar zo'n 35 jaar geleden je allereerste boodschap gedaan toen je hier op kamers woonde. Op dezelfde plek. Alleen zat er toen geen AH maar volgens mij een ander merk supermarkt, ik dacht Simon de Wit of De Gruyter, dat weet ik niet meer. Enfin...
 
Bij de Appie zag ik ook niks, dus toch maar even gevraagd en een meisje zei me dat er nog een laatste pak lag daar......en ik zag mijzelf in slow motion naar dat schap rennen (ok...iets sneller lopen dan normaal)  met de gedachte: Afblijven.....die zijn voor mij!!!!!
 
 
 
Daarna weer richting station gelopen en had nergens anders meer energie voor of zin an. Niet langs familie; zag de trein richting hun stad wel staan, maar nee, nu maar even niet en ook niet langs een museum. Ik vond mijzelf tamelijk merkwaardig.
 
Wel enorm genoten van regenluchten en mooie wolkenpartijen. Zat nogal klem, want ging rond spitsuur weer huiswaarts. Heel veel mensen met koffers en tassen. Oh ja...mei-vakantie natuurlijk. Alsof alles langs me heen gaat en elke dag hetzelfde voelt.
 
Bijna thuis dacht ik de trein te pakken. Stond de trein op het andere eind van het perron. Reed net weg toen ik erachter kwam. Dan maar volgende trein. Oh...die rijdt ook net weg. Nou ja...geen probleem, dan maar even naar de wc eerst en dan de trein maar en ook die reed net voor mijn neus weg en tenslotte lukte het me de trein huiswaarts te nemen, wat eigenlijk niet zo'n gekke zet was, want ik hoefde doordat ik alle voorgaande treinen gemist had, nog maar 5 minuten op de bus naar huis te wachten. Zo heeft ieder nadeel zijn voordeel.
 
Zo kwam het dat ik vandaag op de verjaardag van onze Koning toch nog een oranje gekleurde tompouce kon nuttigen. En een glaasje Oranjebitter. Of twee. En dat maakt de dag een stuk vrolijker. Ook zeker weten dat vandaag geen enkele instantie je gaat lastig vallen, want feestdag.
 
En had ik energie om een heul klein stukje van een project aan te pakken. Alsof ik opeens meer energie heb. Nou niet te lang doorgaan, want dan bezuur ik het straks weer. Gewoon tevreden zijn met het behaalde resultaat, babysteps, en als je zin en energie hebt, morgen weer verder. Het is goed zo. Er is geen aannemer die je een deadline oplegt, geen instantie die je maant voor 1 mei klaar te zijn...neem de tijd! En vergelijk je niet met anderen. Niet doen. Want er zullen altijd mensen zijn die zo'n karweitje in een dagje klaar hebben. Wat zeg ik...misschien wel een half dagje. Die schaterlachend jouw verdiensten voor vandaag bekijken. Is dat alles??
 
Nou en.
 
Iemand nog iets leuks gedaan vandaag?
 
 
 
 
 
 
 


dinsdag 25 april 2017

Versie 1.3

Hoorde Rik Felderhof  zeggen dat een moeder zich zo gelukkig voelt als haar meest ongelukkig voelende kind.

Tjonge...dat legt ook nogal wat verantwoording bij dat kind dan. Dat een kind verantwoordelijk is voor het geluk van zijn moeder. Al snap ik de sentimentele insteek wel. En voel ik dat ook zo.

Zou het niet fijner en lichter zijn dat je als moeder/vader/opvoeder het beste doet wat je kan, met de kennis die je op dat moment hebt om de beste omstandigheden te scheppen voor een kind om zo goed mogelijk in balans op te groeien.

Dus ook wat tegenslag, ook wat ongeluk, want zonder wrijving geen glans. En hoe makkelijk is dat op te schrijven dan het ook echt te moeten ervaren. Het fietsen zonder wieltjes, het zelluf willen en moeten doen. Dat je soms vanaf de zijlijn moet toezien dat een kind niet helemaal gelukkig is. En dat dit erbij hoort. Misschien is streven naar tevreden zijn veel beter dan Gelukkig, juist omdat dit zo ongrijpbaar is.

Dan denk ik altijd maar aan wat die goede oude Dr Phil altijd zei: You need a soft place to fall.

Afbeeldingsresultaat voor zacht kussen

Dus een zacht kussen wil ik zijn.  De vorm heb ik al.

Betekent ook dat ik nog meer ga kijken hoe ik zelf weer in een beter conditie kan komen. Fysiek, mentaal, financieel. Verzin het maar. De beste versie van mijzelf zijn, worden of blijven.










zondag 23 april 2017

Broekenwijsheid

Niet meer doen:

Een broek aantrekken die 2 (misschien wel 3)  maten te groot is, te lang (toch ingekort maar), heet wassen en dan nog steeds van je kont afzakt, maar ja...hij was maar € 3,-- en ik moet toch iets.  En stretch..dus zit voor geen meter, te vormloze kont erin en niemand ziet dat je benen echt gespierder en slanker zijn dan je denkt en wat deze broek laat zien.

Afbeeldingsresultaat voor afzakbroek

Niet doen: het geeft een stom gevoel, het staat ook onverzorgd en iedere 2 seconden je broek ophijsen (en zelfs aan bretels denken).. NIET DOEN. Oh en ik heb zo'n hekel aan een broek die en afzakt en over de grond slobbert.

Dus doneer broek maar aan de Kringloop. Weg ermee!

Echt...niet meer doen, dat gevoel voeden dat dit soort kleding goed genoeg is voor mij.

Afbeeldingsresultaat voor broek met bretels ophouden



Wel doen:

Even tussen de buien door in de tuin. Lekker snoeien, paardenblommen weghalen, kijken hoe snel alles groen wordt en hoe snel sommige planten groeien.

Niet meer moeten. Je moet niks. Je mag dingen, maar lukt dat niet, nou dan niet vandaag. (Zo lekker cryptisch).

Genieten van alle vogels in je tuin, die lekker kunnen spelen tussen de heggen met klimop en andere groenblijvers. Of tussen de struiken. Of merels die in het gras een wormpje pikken. En brutale musjes, die samen heel wat te bespreken hebben in jouw tuintje.
Gratis vermaak.

En zeg gewoon nog 100 keer tegen jezelf, omdat niemand anders dat zegt als je in je bedje ligt: Komt wel goed schatje. En probeer onderstaand modelletje eens. Geeft het bouwvakkers-decolletee een geheel andere invulling. Heb je twee keer kans op sjans.


Vergeet de 'zweetreet': met je billen bloot in deze nieuwe spijkerbroek




zaterdag 22 april 2017

Was ik maar meer als een vogel zwijmel


Die maakt zich ook geen zorgen of hij morgen nog een visje vangt of wat zijn doel in de wereld is. Gewoon een vogel zijn en lekker vliegen. Op zijn tijd een beetje fluiten naar een leuke andere vogel. En je voortplanten hahah...

Dat laatste heb ik gedaan, dus doel bereikt zou je zeggen. Nu nog wat meer vogel zijn. Vrij vliegen. Niet in je hokje blijven zitten. Vlieg op de wind.

Hop hop!!

Oh en dan met "kon ik maar meer als een vogel zijn" bedoel ik niet de Schijtlijster die ik nu nadoe.

vrijdag 21 april 2017

Feng Shui nogwat of Goede/Betere/verbeterde doorstroming van Energie

Oftewel, misschien helpt het dat er van de week een bedrijf de dakgoten heeft schoongemaakt namens de woningbouwvereniging. Dan stroomt "het" weer. De man die het schoonmaakte zei dat het wel meeviel, want hij was ook wel eens luiers en andere onfrisse zaken in de goot tegengekomen. Hoe kom je erop om dat in de dakgoot te gooien?

Dus nu een schone, doorstromende dakgoot. Ik kon er zelf niet goed bij, dus ben reuze blij met deze service.

Ook fijn dat ik dit jaar geen huurverhoging krijg, die brief kwam ook deze week. Jarenlang wel ieder jaar (handig als je kind weer even thuiswoont en dat inkomen wordt meegetelt) en sommige jaren het maximale percentage en dan schiet je huur snel omhoog. Gelukkig nog net niet boven de huurtoeslaggrens. Weer even een jaar rust op dat gebied. In het kader van tel je zegeningen.

Mijn energie-peil is nog niet 'normaal' vind ik zelf. Ben nog volop in het regelwerk en ervaar de onprofessionaliteit/slordigheid van sommige instanties als schokkend.

Waar kan je je beklag hierover doen? Het voelt zo onmachtig Je kan niet zeggen "weet je wat; ik ga wel naar die andere club".

Daar waar je met (financieel zeker) kwetsbare mensen te maken hebt. Dan voel ik mezelf nog niet zo enorm kwetsbaar, maar mijn lijf vertelt me toch iets anders.  Dus ga ik op tijd naar bed en daardoor voel ik me een bejaarde. En lekker slapen ho maar. Gelukkig is daar het luisterboek. Zo luisterde ik van de week naar Mees Kees. Ja, kinderboek, maar dat niveau kan ik net aan. En zo leuk!



Mijn concentratievermogen is veranderd. Soms dwing ik mezelf om inderdaad maar 1 ding tegelijk te doen. Heel bewust. En zelfs dat vind ik ingewikkeld. Ik voel mezelf steeds dommer worden.

Dikke rekening van de advocaat ontvangen. Nou ja....die had (in het kader van tel mijn zegeningen) veeel dikker kunnen zijn, maar gelukkig is de verlegging van mijn peiljaar geaccepteerd en is mijn eigen bijdrage stukken minder. Maar ja..Griffierechten en deurwaarderskosten die komen er gewoon nog bij. Dus ook daar maar weer regelen - en dat mag had advocaat gezegd - dat ik deze rekening in gedeeltes betaal. Het is niet goedkoop om je recht te krijgen. Vind het ook weer gezeik dat mensen om me heen beweren dat je met een laag inkomen 'altijd'  een gratis advocaat krijgt. Nou nee dus. Gratis sowieso niet en de rest van de kosten ook niet gratis.

Daarom denk ik ook dat veel mensen zaken maar laten zitten en zo dit soort onrechtvaardigheid (zoals bij mijn werkgever) kan blijven bestaan.

Verder 'beleef' ik weinig. Op gebied van uitjes, weer eens wat anders zien dan de steeds groener wordende achtertuin. Dan is een stelletje gotenschoonmakers al een lichtpunt in de week! Ik vroeg nog of hij koffie of thee wilde, maar hij zei met dat hij leeft op RedBull. Laten we dat nou niet in huis hebben. Maar vond hij niet erg. Hij krijgt zijn vleugels elders wel.

En ik vind het koud; mis de zon. Zit overdag gewoon in 1 van mijn 2 wintertruien. En s'avonds onder een dekentje.

Oh en fietsen.....ben toch zo bang dat als ik een eind ga fietsen er zoiets gebeurd (hahah!!). Of dat mijn band spontaan alle spaken verliest. Is maar een goedkoop fietsje namelijk. En met een, zo las ik in de LINDA vandaag in de bibliotheek vandaag over Obesitas, een obsese berijdster. Dubbel belast.







Dus toch maar even met de bus (dat vind ik te luxe bijna nu) naar het centrum. Want ik vond dat ik echt echt echt even eruit moest. Boeken naar grote Bieb gebracht en nieuwe mee terug. Zag zo'n lief boeken over vogels breien. Ja, vogels BREIEN. Niet meegenomen, want ook met het Paasboek heb ik niks gedaan. Ik ben al blij dat ik 1 babyslofje af heb! Maar wie weet later ooit nog. Als mijn innerlijke Feng Shui weer in balans is.

Afbeeldingsresultaat voor noorse mannen breien vogels

Nog even gratis de bladen gelezen. En even uitgerust. Een echte Oma. Gelukkig had ik de leesbril standaard in de tas. Oh en heerlijk; je kan daar ook nog eens gratis naar de wc. (Ja..hoogtepunt van de dag).
En ondanks dat er markt was, helemaal geen kracht daarvoor en uiteraard ook geen budget, dus linea recta naar de bushaltes. Nou, nee....niet linea recta.

Eerst nog even een paar goedkope verjaardagskaarten gekocht en tsja....dan zie je zoveel leuke boeken, spullen, handwerkboeken en mooie katoen en vooral voorleesboeken voor kleinkind.. Maar ze is pas 5 maanden, dus dat is nog een beetje vroeg schat ik in.










zaterdag 15 april 2017

Het Leven zwijmel



Zit ik net in een gesprek over de zaken des Levens, komt er een jolig persoon aan de deur met de vraag: "Stoor ik u heel erg, of is het niet zo erg?"

U stoort HEEEEEEEL erg.

Geen tijd voor onzin.

Wel voor leven.

vrijdag 14 april 2017

In balans, Uit balans, In balans etc etc

Koud is het. In huis nog maar 17 graden. Werd een beetje lamlendig wakker; misschien (ook) wel door de kou.

Enfin; ik denk nog meer ook doordat ik mezelf zo dwars zit. Een leuke uitnodiging voor dit weekend sla ik af; omdat ik vind dat ik nu een zo niet leuke versie van mijzelf ben (alsof er dan dus ergens WEL een leuke versie is). Daar wil en kan ik niemand mee lastig vallen. Laat mij maar alleen. Ik heb niets te bieden dan extra gedoe. Laat maar. Gewoon slapen tot dinsdagochtend.

Ben bang dingen te zien en ernaar te verlangen. Dan lijkt het simpeler om niets meer te kunnen. Of te mogen. Of naar te verlangen. Dan is de pijn van het niet kunnen minder. Nee, ik post niet op Feestboek hoe ik me voel, of hoe mijn inkomen gekelderd is. Ik trek me terug in mijn hol in een anonieme straat.

Mijn inkomen over 4 maanden is nog niet eens de helft wat ik vroeger in 1 maand bruto verdiende. Dan zou ik bijna blij worden van mijn inkomen bij mijn vorige werkgever. Oh nee..want daar werd ik constant door de gebelden afgewezen, afgesnauwd en op mijn werk neergekeken. En moest ik voor mijn eigen gezeik betalen. Nu kan ik naar de wc zo vaak het nodig is, zonder met 10 andere collega's in de rij te staan. En daardoor alweer een hele korte pauze te hebben.

Waarom ga ik niet naar buiten (geen zin, geen energie, schaam me voor mijn lamlendigheid en denk dat dit zichtbaar is), waarom niet een eindje fietsen (neeeeeeeeee), een leuke hobby (kan alleen maar schrijven voor mijn miljoenpubliek), iets maken (wat dan? Voor wie dan) Naar de stad? (Nee joh...al die vrolijke mensen die van alles en nog wat kopen..ik wil niks meer. Nooit meer. Ja, een grote zwarte Burka. Met tentstokken.

Vanochtend nog wel een stukje van mijn heg gesnoeid aan de voorkant van mijn huis, dan kan het snoei-afval nog mee met de groene bak vandaag.

Was gedraaid en opgehangen.

Las net dat de Matthaus Passion vanmiddag op tv komt, onder leiding van Reinbert de Leeuw. Prachtig! Balsem voor de oren en mijn ziel.


Gisteren die andere Passion gekeken en wat een mooie zanger die de rol van Jezus zong. En dat plein in Leeuwarden is ook al zo oogstrelend. De zangeres die Maria speelde was ook heel erg prettig. De verteller viel niet zo in de smaak (mijn smaak dan), vond hem een te hoog "Ik wil scoren" gehalte hebben. Dan ben ik wel een sentimentele muts; zit ik in mijn uppie te kijken (oh ja...altijd), breiwerkje erbij, grote mok thee, dekentje en moet ik oppassen dat ik niet in mezelf ga praten, wat mijn buurvrouw doet als ze buiten in de tuin werkt.

Soms zou ik willen dat ik kon drinken...lekker even niks. De flessen staan er allemaal, maar onaangeraakt, al jaren lang. Ik ben veel te bang dat ik het veel te lekker/makkelijk vind en binnen no time een alcoholist ben. Ben  - gezien mijn eetgedrag - verslavingsgevoelig schat ik in. Dus die flessen zijn voor bezoek. En aangezien dat bijna nooit komt, moet ik ze regelmatig afstoffen.

Pilletjes of iets te roken is ook mijn ding niet. Ook veel te bang controle te verliezen. En wie weet welke beerput er dan open wordt getrokken. Laat de deksel maar op Pandora's doos. En ook die doos is al tijden lekker ongeopend.



 
 
 
 
En dan nog, stel dat ik tegen mezelf ga praten, dan zal ik mezelf nog tegenspreken. Heb je een discussie met jezelf. Nou ja...dan hoor je tenminste nog eens een stem. Oh fuck....ik hoor stemmen.

Maar ik lees net dat ik moet gaan stomen. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik dat principe dus wel ken, maar bij bevallingen, geleerd van mijn Surinaamse en Afrikaanse vrouwelijke kennissen. Er zijn speciale kruiden die helend werken. En...use Ginger...good for everything. Misschien moet ik dat eens proberen. Krimp je vanzelf tot normale proporties. Misschien zelfs wel acceptabel.

Stomen voor gevorderden

Naschrift:

Luisteren naar de Mattheus Passion, toch maar even naar buiten, daarna kop thee en daarna nog even in de laatste middagzon wat onkruid weghalen. Het is allemaal niks, maar wel beter dan niks en geeft toch weer een beetje moed.  Nu nog even stomen dus ;)
 
 
 
 

 


woensdag 12 april 2017

Uitputtende Waanzinnige Vereniging

Wat ben ik blij dat ik, ondanks Kafkiaanse toestanden, nog steeds kan lachen en een soort van helikopterview kan houden. Vooral om mijzelf lachen,  maar ook om de toestand bij en met bovengenoemde club.

En dan prijs ik mijzelf maar dat ik alles noteer en iedere dag - zo erg is het al - een soort van digitaal logboek bijhoud. Met naam, rugnummer en tijdstip.

Zo had ik van de week iemand aan de telefoon die iets na ging kijken voor mij en dan - echt....het is gewoon KoefNoen, tegen me zei dat hij op een kalender van een ander jaar zat te checken...Oepsie!

Of dat er wordt geschreven wie je contactpersoon is, maar dat deze contactpersoon je eigenlijk over technische vragen niet kan helpen, iets wat juist zo belangrijk is momenteel. En je vervolgens naar het algemene nummer terugverwijst, waar je alweer een ander persoon aan de telefoon krijgt, waar je alles van het begin weer mag uitleggen. En doorverbinden; dat mogen ze niet.
Juist als je niet goed in je vel zit, dan is het fijn dat je niet zoveel stresswerk erbij krijgt.

Of weer een andere team die een brief stuurde, maar die brief werd niet gestuurd. Dus ik heb die brief niet ontvangen. En dus stuurde die afdeling maar een email dat de brief niet verstuurd kon worden en of ik contact kon opnemen, want ik zou die dag een afspraak hebben. Heuh????????

Afbeeldingsresultaat voor van kooten en de bie ambtenaar

Oh Digitale omgeving waarom besta je?? Vooral als je zelf moet aangeven wat de voorkeur heeft van communiceren.  En dan nog tig brieven per post sturen, of in dit geval, proberen te versturen.

En bovenstaande zou inderdaad enorm grappig zijn, ware het niet dat je als afhankelijk van deze bron van inkomsten maar moet wachten totdat er een uitspraak ligt en daarna nog wachten totdat er naar aanleiding van die uitspraak een geldstroom op gang komt. En er met grote koeienletters op gewezen wordt dat je er alles aan moet doen om onmiddellijk wijzigingen door te geven, want anders...

Zou je gewoon lekker in je vel zitten, ja dan lach je hierom. Dan kan je de idioterie hiervan goed zien en het naast je neerleggen, niet denken dat het aan jou ligt.  Dat jij op alle slakken zout legt. Dat je grootste onzekerheid blootgelegd is: jij doet er niet toe en daarom mag je zo genegeerd  behandeld worden.

Daarom moet ik, om niet geheel door te draaien, mijzelf afremmen. En een dag in mijn to-do-lijst (met of zonder bullets) inbouwen waarin ik NIKS hoef. Niks qua administratieve uitzoekwerkjes.

En dat is heel moeilijk; ik sta nog steeds in de Aktie-modus (Ja, u mag nu lachen, de meeste bejaarden zijn actiever dan ik) van braaf alles uitzoeken en direct afhandelen.

Zodat niemand kan zeggen dat ik niet goed genoeg ben. Of een slappe zak. Of een dikke luiaard.


Afbeeldingsresultaat voor sloth gif