vrijdag 17 augustus 2018

Groene monster

Kreeg een mailtje van familie van me, dat ze de verjaardag van hun zoon vieren. Of ik wilde laten weten of ik kwam of niet in verband met de catering. Die is altijd zeer uitgebreid en wordt bij de plaatselijke cateraar besteld. In zulke grote hoeveelheden dat ik me er altijd schaam voor mijn schamele bestaan. Wat daar staat aan eten daar doe ik zeker 4 maanden boodschappen voor. Zonder op de prijzen te letten. En me afvraag wat ze voor het kind volgend jaar uit de kast moeten trekken.

Wel klaagt mijn familielid dat ze zuinig aan moeten doen. Ieder jaar. Nadat ze terug zijn van vakantie ergens in het buitenland. En ja, voordat uw commentaar is dat ik wel heel jaloers over kom. Dat klopt helemaal. Ja, ik zou willen dat ik dat allemaal ook kon. Grote feesten geven, ieder jaar reizen, de hele rattaplan. Ja, ik wil het allemaal. Zo. Nu goed?


Foto van Pixabay


De hele straat en haar hele Feestboek-community is altijd aanwezig (ik denk dan nogal groenig dat dit nogal logisch is met zoveel gratis eten en drinken. Als je wint heb je vrienden). Zoveel mensen dat ik me totaal onzichtbaar en ook onbelangrijk voel. Wie is dat? Oh...je zus. Voel me een soort van accessoire.

Ik koop niks meer want dat donderen haar kinderen altijd op een grote hoop. Rats, rits, papier eraf en oh...een boek. Volgende! Of er zit een buurvrouw naast en die kraakt mijn met zorg uitgezochte kinderboek af. Oh een boek...een boek??? Waardeloos. Ik lees nooit een boek!! Mijn zus zegt dan niks. De kinderen blieven trouwens geld. Och...kinderen toch. Zo goed hebben ze het en ze beseffen het geheel niet. Daar kunnen die kinderen niets aan doen natuurlijk. Maar wat ze aan outfitjes aan hebben daar kan ik qua budget alleen maar van dromen.

Dus ik vraag me af of ik er goed aan doe geld aan reizen uit te geven voor een feestje waar ik me totaal niet gezien voel. Ik denk het eigenlijk niet. Daar moet ik maar eens mee stoppen.

En toch voel me een dan - als ik eindelijk denk te weten wat ik wil - een slechte zus, tante en weet ik veel. Geen warm en aardig mens.

Blij dat ik vandaag weer een fijne oppasdag had. Had een broek met ritsen ipv zakken aan (die was nog van mijn dochter geweest maar te klein voor haar) en kleinkind vond het leuk om te laten zien dat ze echt wel snapt wat een rits is. Rits open, rits dicht. En oh ja...als ik jouw shirt optil dan zie ik iets heeeeeeeeeeeeeeeeeel wits. Ja kind, dat is mijn buik. Die ziet de zon nooit meer.

Het werd vandaag wat later dan de planning, want mijn dochter moest voor haar werk nog langs een andere vestiging. Wel al in haar stad, maar goed; ik heb toch geen plannen vanavond en ik had gisterenavond nog wel vlees gebakken met een Noord-Afrikaanse saus erbij, want altijd fijn als je iets uit de vriezer kan trekken en het vlees had ik al ontdooid, maar toen kreeg ik een bak eten van mijn dochter mee. Dus vries straks een portie in. Regeren is vooruitzien tenslotte.

Had besloten, nadat ik op de site van de fanclub zag dat mijn verzoek al was afgewezen, niet braaf te gaan bellen. Een verzoek wat ik nooit gedaan heb. Maar om daar nog netjes achteraan te bellen bedacht ik dat ik het wel prima vind zo. Deze 'informatie-stroom II' is kennelijk geopend, behandeld en afgewezen, waarbij de andere 'stroom' nog steeds doorloopt. Of stroomt. Het kanniewaarzijn, maar het is toch zo. Mocht volgende week blijken dat stroom I toch is gestopt, dan klim ik wel in de pen of telefoon. Iets met slapende Honden en wakker maken. Zou er een kwaliteitsbewakingsmanager zijn aldaar?









donderdag 16 augustus 2018

Downwards Dog

Was weer een grappige dag met kleindochter.

Moest vooral lachen dat ze al snapt hoe de sluiting van haar wandelwagen werkt. Oma frummelt nog, zij kijkt dan echt zo van...nee joh; dat moet hierin!!

Toen ze een middagslaapje moest doen lag ze al lekker ontspannen op de bank. Ik riep dat we naar bedje gingen, ze pakte haar dekentje, knuffels en haar speentje en ik de stoel en het voorleesboek.

Nadat het boek was voorgelezen ging ze liggen. Oh nee...nog even 20 x peuteryoga doen. Downwards Dog. Kijk Oma...en dan weer liggen en slapen gaan. Frummelen aan haar dekentje, nog een knuffel voor haar knuffel. Oh nee..nog een keer.


Foto van Pixabay


De kunst is om niet te reageren, maar alleen er te zijn. Dan snapt ze dat het nu geen speeltijd is maar slaaptijd, want moe was ze wel. En dan uiteindelijk valt ze heerlijk in slaap. Voor mij ook even een goede oefening in geduld.

Hahah..Ik viel zelf bijna in slaap!!

Nu nog even nadenken wat ik morgen tegen de fanclub ga zeggen.




woensdag 15 augustus 2018

Duifjes

Moest wel even wennen aan een wekker om 04.45uur,  maar goed; alles went tenslotte. Wat me veel helpt is vooral tegen mijzelf te zeggen dat ik het kan. Dat helpt echt. Positief zijn tegen mijzelf.

(En ja...in het verleden deed ik dat soort dingen zoveel makkelijker, maar dat was toen en nu is nu).

Het is nog niet licht, pas als ik op de trein stap dan komt de zon op. Dochter appte al dat iedereen slecht geslapen had en dat dochter ook al wakker is. Dus meteen aan de bak.

Het fijne is dat het kind nooit in een slechte bui is (zonder koffie!!!). Wakker worden, oogjes open en hahah....weer een nieuwe dag. Wat heerlijk lijkt me dat om zo te kunnen leven. Kan natuurlijk ook wel, maar wij volwassenen denken vaak als de wekker gaat aan alles op de agenda  en wat koud in de ochtend en wat moet ik voor boodschappen doen en wat zit mijn haar raar.

Had het verzoek een boodschapje te doen in de buurt en dat is prima, want dan heb ik een leuk excuus om erop uit te gaan. Met kleinkind uiteraard hahah!

Alleen had de Appie geen halal-kip meer, dus ben ik in de buurt maar eens op zoek gegaan naar een slagerij. Kon me nog vaag herinneren dat er ergens diversen zaten, maar ook dat schoonzoon had gezegd dat een slager met vakantie was. Nou ja...op onderzoek. En ik zag al diverse dames met een bekend tasje lopen, dus er moest er wel eentje ergens zitten.
Missie geslaagd. Wat een leuke buurt is dat.

En zo grappig dat ik iemand groette en die heer tegen mijn kleinkind zei dat het leuk was dat ze met haar moeder op stap was. Hahah....dan was ik er wel laat bij, bijna een echte Sarah, maar ik bedankte hem voor het compliment en zei dat ik haar Oma was.

Nog even wat Fuuten brood gegeven, maar ik geloof dat dit niet meer mag waar mijn dochter woont. Ach...leef eens gevaarlijk! Alleen stopte mijn kleindochter alle stukjes brood in haar eigen mondje. Tsja...Wel is ze dol op vooral duiven. Roep alleen het woord brood al en je hebt er zo 10 om je heen.
Roekoe!



Vanavond opletten dat ik op tijd afrem en naar bed ga, want morgen alweer vroege dienst.  Kreeg een aantal stukken zelfgemaakte quiche mee dus dat was heerlijk. En morgen kip Mam!






dinsdag 14 augustus 2018

Hoger dan de blauwe luchten

Mooie luchten zag ik gisteren op weg naar mijn kleinkind. Rembrandt en consorten hadden ze zo kunnen schilderen. Van die Hollandse luchten.

Den Haag - Mauritshuis

Vond het grappig dat gisteren mijn dochter tegen kleinkind zei dat we in haar bedje gingen slapen (nou ...niet wij allemaal; alleen kleinkind. Beetje krap anders.) en dat Oma nog even een verhaaltje ging lezen en zij naar haar werk ging. Geen probleem, ze pakte haar knuffels, haar dekentje en haar speentje en liet zich naar haar bedje brengen. De eerste keer dat ik dat deed, was het neeeeeeeeeee...niet in bed. Dat is voor stomme kinderen! (Als ze kon praten dan he...haha!). Haal me eruit!

Er zat wel onweer in de lucht, dus dan merk ik in mijn eigen lijf al onrust en zij heeft dat ook merk ik. Iedere keer van houding veranderen, maar wel rustig en weer lekker veilig met de knuffels en het dekentje. Och hoe lief.  Ik blijf gewoon bij haar zitten tot ze slaapt. En ach..wat maakt het uit dat het de ene keer maar 10 minuutjes en is gisteren bijna een uur. Het maakt dat ik me beter realiseer dan ik daar maar een ding hoef te doen; genieten van kleinkind.

Ondertussen ruim ik wel de vaatwasser uit die klaar is en maak het aanrecht schoon en de kinderstoel nadat kleindochter weer lekker zelf de hapjes in haar mond stopt. En alle kruimels opvegen. Kunnen ze geen kind leveren met een ingebouwde kruimeldief??
Maar ik heb geen briefje liggen met taken te doen. Mijn dochter had heerlijk gekookt voor haar man, mij en kleinkind en haar eigen eten ging in een bakje mee naar haar werk.

Schoonzoon had minder mazzel want hij zat in een enorme bui toen hij thuiskwam eind van de dag dus was drijfnat.  De bui dreef de andere kant op, dus ik kwam heerlijk droog thuis. Nou ja..geheel klammig, dus eerst maar even onder de douche gedoken.

Vanochtend vroeg, omdat ik toch wel een beetje slecht sliep, de was vast aangezet, dus die was klaar toen ik vond dat ik maar uit bed moest. Kon ik dat al afstrepen; he...fijn de was is al gedaan! Lekker buiten gehangen, want het is droog. En was het niet droog, dan hang ik de was binnen. Ook goed.

De site van de fanclub is onbereikbaar. Zal je net zien. Maar ik moet wil vandaag contact opnemen, want de rest van de week ben ik bij kleindochter en daar wil ik helemaal niets te maken hebben met ingewikkelde dingen.

Nu kan ik weer bij de site. Meteen maar PrintScreen gemaakt. Waarin heel duidelijk is te zien wat een absurde situatie de fanclub heeft gecreerd. Alsof er 2 parallelle Citroenen bestaan. Maar wel met hetzelfde DigiD nummer. Dus dan lijkt me dat een beetje slimme medewerker wel zelf kan zien dat het niet klopt. Maar nog niet dus.

En ik vraag me heel hardop af of IK dan diegene moet zijn die dat gaat vertellen. Want die andere stroom die loopt (nog) gewoon. Waarom weer een braafkaas zijn? De vrouw die alles altijd zo keurig netjes binnen de lijntjes doet. Waar niets op aan te merken zou moeten zijn (maar het wel is natuurlijk). Wees eens ongehoorzaam!!! Nou ja...ongehoorzaam....niet zo braaf!! Wat kan er gebeuren? Je zit al op de bodem van de financiele put. Dieper kan niet.

Mooie oefening.

Maar net de administratie weer bijgewerkt en alles is betaald, geen schulden dus ik vind dat ik heel tevreden mag zijn.

Zo; lunchtijd!
















maandag 13 augustus 2018

Rode of blauwe pil

Gisterenavond genoten van Zomergasten. Zat er helemaal klaar voor. Wat een interessante vrouw en wat heeft ze een vooral kritische kijk op technologie en big data. Wel voelde het een beetje als een college aan. Waarin er weinig te zien was van de persoon Marleen Stikker.


Foto van VPRO

Jaren terug toen ik bij het hoofdkantoor van een grote landelijke bank werkte, hadden ze een systeem dat je zegeltjes kon kopen om in de kantine zaken aan te schaffen. Men dacht erover (dit is ruim 35 jaar terug he) om de pas waarmee je de gebouwen binnen kon komen - en niet elke deur ging daarmee open, alleen waar jij toegang toe had -  te koppelen aan het kantinesysteem.

Er waren een aantal mensen die zich daar druk over maakte. Want dan kon 'men' zien wat je daar at en daar wellicht conclusies uit trekken. Dat je ziek was geworden omdat je slecht at. Dat was ook nog in de tijd dat je medisch gekeurd moest worden bij indiensttreding en voor het pensioen. En toen al bij een ingevuld hokje met 'Ja', wist dat je extra ondervraagd zou worden. Men vond dat teveel kennis voor de Directie. Dat moest gewoon prive blijven.
Nu weet de supermarkt precies wat je koopt, hoe vaak, hoe veel en wanneer. Want anders krijg je geen korting. En cash betalen; liever ook niet meer dus anoniem ben je zelden nog. Ook jouw bank heeft inzicht in hoe je je geld besteedt.
Ook experimenteerde men met automatisch geld uit de muur pinnen. Alleen voor het personeel nog, maar binnenkort in heel Nederland uit te rollen. Men kon zich niet voorstellen dat klanten zelf geld konden opnemen. Zonder baliemedewerker.

In die tijd werkte ik bij de financiele administratie van een bedrijf waar de 'computer' werd ingevoerd. Van die kleine schermen met groene letters en waarin je in Dos moest programmeren. De output geprint op matrix printers op van die hele grote vellen computerpapier.
Trainingen bij IBM en andere grote spelers gevolgd. Allerlei HRM en CRM systemen kwamen op de markt. Waarbij je de klant of de medewerker kon volgen. Nu volg je niet, maar voorspel je zijn gedrag. En beinvloedt dit.

Gewerkt bij een onderneming die bepaalde processen automatiseerde. Grote stapels papier automatisch verwerkte en de data importeerde in de systemen. Of in archieven. Waar het de bedoeling was dat mensen die informatie na 100 jaar nog konden lezen. Of aan het bed. Of op de administratie van de grote thuiszorgorganisaties.
Een eigen onderneming gehad die samenwerkte met programmeurs in Verweghistan.

Kortom; ik keek gisteren naar een wereld waar ik lange tijd deel van uitmaakte. Waar ik met vooral mannen werkte die totaal in hun programmeerwerk opgingen. Die bijna in hun eigen virtual reality leefden. Die niet zagen hoe die andere Big Brother graag van hun technologie gebruik maakt. Om de gangen van de burger vast te leggen en na te gaan.

Mackie Messer is nog steeds aktueel.

Und der Haifisch, der hat Zähne 
und die trägt er im Gesicht 
und Macheath, der hat ein Messer 
doch das Messer sieht man nicht.

Nu is mijn maandagochtend realiteit dat ik lekker vroeg mijn Bless the House rondje heb gedaan, zo direct in een mooi kopje een tweede kopje koffie neem en dan weer richting mijn dochter reis - hoop nog even zonder plensbuien, maar denk dat ik er net midden in zit - om op mijn superschattige en kittige kleinkind te passen.

Die je blij maakt als ze op het knopje van de lift mag drukken. En zwaait op het display van de deur naar haar moeder of vader als die naar hun werk gaan. En jouw OV-kaart aan een uittrekbaar ding aan je broek zo grappig vindt. Die OV-kaart die precies bijhoudt waar je instapt, waar je uitstapt, hoe lang je reist en waarmee je reist. Net als mijn telefoon die ook traceert waar ik me bevind.

Of de camera's in de bus, op het station, bij de bushalte. Alles en iedereen traceerbaar.












zondag 12 augustus 2018

Door de knieen

Een triest verhaal van een kennis van me. De man waarmee zij, voor het eerst na het overlijden van haar man, heeeeel voorzichtig mee afsprak, die haar 'mijn vriendin' noemde, maar dat niet definieerde in de zin van een van de vele of diegene waarmee hij de rest van zijn leven wilde delen, die man dus werd volgens haar eigen woorden ingepikt door een andere vrouw. Toen zij in het ziekenhuis lag en dus niet samen met hem uitstapjes kon doen. Die andere vrouw kon dat wel en al snel ook. En ik schat in nog horizontale uitstapjes ook.

Mij lijkt dan dat hij zijn ware gezicht laat zien. Of; dat ze nooit verder heeft gevraagd hoe hij die relatie tussen hen zag. Want dat zij er veel meer van maakte dan hij deed en hem ook nog een keer heeft gezegd dat ze van hem houdt, dat was duidelijk. Voor haar niet. Maar ja; niets gewend op relatiegebied. Haar man was niet echt een ideale partner en aardig zijn voor haar dat deed hij al jaren niet meer. Meer ervaring dan haar man heeft ze niet.

Nu was ze op visite bij haar zwager die jarig was. En bij schoonzus, die gezamenlijke kennissen zijn van die man, want ze kennen elkaar al heel lang. Die nieuwe mevrouw niet. Die is geheel nieuw in het plaatje.
Vrouw roept dan ook verbaasd uit wat mijn vriendin daar doet als ze daar binnenkomt en zij daar op visite is, zoals ze al jarenlang doet.

En in plaats van die vrouw keihard in haar gezicht uit te lachen omdat een nogal brutale opmerking is, aangezien het haar familie is, zakt ze van ellende bijna in elkaar. Maakt ze zich zo klein mogelijk. In de gang, toen ze zo snel als ze kon zich uit de voeten maakte, zakte ze door haar knieen vertelde ze. Wat een schaamte voelde ze. En verdriet.


Foto van Pixabay


Heb haar nogmaals op het hart gedrukt dat het niet alleen die vrouw is die haar zo'n gevoel geeft, die man laat dat ook toe. En heeft zijn keus gemaakt. Wat ook iets over hem zegt.

Dus in plaats van verdrietig te zijn, kan ze beter flink boos worden. Want zo'n aardige vent is het niet, een beetje een lamlul meer. En toch blijft ze aan hem hangen en hopen dat hij tot inzicht komt. Hele dromen gaan over hem. In alles ziet ze sprankjes hoop. Dat hij toch voor haar kiest.

Blijft maar aangeven dat het zo'n troela is die vrouw, zo'n totaal andere vrouw dan zijn vorige vrouw (en dan zij natuurlijk), zo onbeschaafd, zo hard pratend en ook zo de ruimte innemend, zo egocentrisch, zulke opvallende 'luide' kleren.
Ja, een type die vrijwel iedereen ondersneeuwt. Die je onmiddellijk kort moet houden anders walst ze over je heen. En toch heeft hij voor haar gekozen. Voor mevrouw Haaibaai. Vind het heel sneu voor die kennis. Dat zij haar leven sinds hij met Mevrouw HaaiBaai is,  minder leuk vindt. Ik snap het wel en toch is het niet gezond. Ze ontloopt situaties waar ze hen aantreft, maar dat betekent dat ze niet meer naar een clubje kan waar hij en mevrouw Haaibaai ook komen. Of naar de verjaardag van haar zwager. Dat ze zichzelf zo klein maakt.
Wat vind ik dat rot voor haar. En wat zou ik willen dat ze inziet dat zij ook ruimte mag innemen.

Hoe heerlijk rustig dat ik geheel niets van dit soort relatie-ellende beleef. En ja...ook geen leuke relatie dingen. Nada de noppes. Alleen wakker worden, alleen naar bed, alleen boodschappen doen, alleen in de tuin, alleen de dag doornemen, alleen de kramp uit je been halen, alleen bang zijn, alleen sex. Geen feestjes omdat ik zoveel jaar getrouwd ben, of een relatie heb. Niks. En om nou een feest te organiseren omdat ik 25 jaar gescheiden ben is ook weer iets treurigs. Wel ludiek.

Maar echt never nooit meer een lamlul in mijn leven om maar 'gezelschap' of iemand te hebben. Man met Hond laat niets meer van zich horen. En ik ben blij dat ik standvastig ben en niet in de valkuil trap die eenzaamheid heet en toch weer water bij de rotwijn doe. Want ik ben kennelijk ook heel ontvankelijk voor lamlullen.

Vandaag een beetje in de tuin gerommeld, weer wat takken van een opgevroten grote buxusbol gesnoeid, een boek met de titel "De dag dat wij Andy zijn arm afzaagden" uitgelezen en verheug me op een wolkenloze nacht, zodat ik de vallende sterren kan zien. En misschien wel een wens kan doen.

Energie opladen dus. Net als een elektrische auto aan de laadpaal. Ben ik komende week weer energiek genoeg om te kunnen oppassen op Little Miss Sunshine.










zaterdag 11 augustus 2018

Voor het eerst weer..

Natgeregend.

Zag de lucht op het station en in de trein al steeds donkerder worden en op een gegeven moment begon het te regenen. In de ochtend had ik thuis al een aantal buien gehad met onweer, maar toen hoefde ik er nog niet uit.

Gelukkig had ik een pluutje mee, kwam de bus redelijk snel en kon ik nog zitten ook, maar dat kleine laatste stukje door de stortregen maakte dat mijn jas, broek en schoenen zeiknat waren.

En toch dacht ik alleen maar: hindert niet. Schoenen en jas kunnen drogen en broek moest toch in de was. Die nu lekker draait. gedroogd opgeruimd is.
Ging wel vroeger dan normaal op een vrijdag naar bed, want was moe. Heerlijk geslapen. Kan niet anders zeggen. Nog wel vroeg wakker en zag dat het regende, maar besloot om nog even proberen te gaan slapen. Dat lukte.

Thuisgekomen gisteren zag ik ook een digitale nieuwe brief van de fanclub. Dat ze me diverse malen hadden geprobeerd te bellen op een nummer wat niet van mij is. Fout nummer zoveel. En of ik contact met de fanclub wil opnemen, want ik moet ondertussen wel thuisblijven.

Afbeeldingsresultaat voor kanniewaarzijn 2018

Ach..ik bel volgende week wel; zoals ik al schreef wil ik mijn weekend er niet door laten verknallen. Zou ik voorheen slecht slapen en me rot piekeren en vooral veel doemdenken oh ja en ook nog alles heeeeel correct willen doen, nu kan ik alleen maar denken of ik Kanniewaarzijn moet benaderen. Omdat het zo komisch is. En wie mij dan moet spelen hahah!!

Voor de rest een rustige, misschien zelfs wel saaie zaterdag. Boodschappen gehaald, geen zin om verderop te reizen voor maar 1 boodschapje en besloot dat ik dan maar een alternatief alhier haalde. Wat zeg ik, 2 alternatieven. En net toch nog even een stuk gefietst want naar de bibliotheek geweest. Eind van de dag is het vrijwel altijd heel rustig. Wat heerlijk is. En daarna niet naar een winkelcentrum daarbij in de buurt gefietst, maar gewoon naar huis.

Naar het grote niks. Wat voor veel mensen die nu keihard werken heel aantrekkelijk lijkt. Heerlijk niks doen. Ook niks beleven, maar dat is een ander hoofdstuk.  Wel een stapel boeken om in weg te dromen en even gratis de laatste Zin gelezen. Wie niet veel budget heeft maar wel veel wil, moet slim zijn tenslotte.

Gisteren had mijn dochter ook voor mij gekookt en dus staat er nu nog een maaltijd in de koelkast die ik eigenlijk gisteren zou eten klaar. Easy piecy lemon squizy.












vrijdag 10 augustus 2018

Leegloop en boeken

Nou ja, leegloop van mijn darmen dan vannacht.

Sliep onrustig, toch nog te warm en te klam voelde alles, verwisselde een kussen voor een droog kussen (wat heerlijk dat dat gewoon kan) en voelde het al rommelen. Werd een paar keer wakker en luisterde dan maar naar het luisterboek Stromboli van Saskia Noort. Waar ik nou ook niet echt vrolijk of rustig van word.

En ook nog even gemene kramp in mijn bovenbeen. Dan moet ik hardop tegen mijzelf zeggen dat ik nu een extra pilletje Magnesium ga nemen, een banaan ga eten (yeah...gelukkig had ik er nog 1) en daarna weer rustig, vooral rustig ga liggen. Dat rustig lukte niet helemaal door de leeglopende darmen. Maar toch wel weer in slaap gedommeld.

En niet in de aloude valkuil doemdenken duiken. Dat heeft geen zin. En maak je ook helemaal niet druk over de fanclub. Hun fout. Gisteren lag er bij thuiskomst ook nog een brief op de mat. Zelfde foute bericht. Ergens volgende week ga ik wel bellen of het al opgelost is. Uberhaupt of het is opgemerkt. Niet mijn hele week daardoor laten verpesten.

Was gisterenavond net op tijd thuis voor de grote buien en kennelijk harde wind. Alles staat hier gelukkig nog. Vanochtend alweer regen, maar dat zijn kleine, doch harde buien. Hoop dat ik net tussen 2 buien door richting mijn dochter kan reizen. Momenteel regent en onweert het hier.

En anders niet. Dan word ik maar nat. Ze heeft gelukkig een droger, dus alles is weer op te lossen.

Deze periode heb ik bewust geen goedkope treinkaartjes gekocht. Omdat ik al wist dat ik daar 'de kracht' niet voor had. Om naast structureel (wel tijdelijk gelukkig) op te passen ook nog de hort op te gaan. En ik vind het belangrijk dat wat ik heb beloofd, ik kan nakomen. Merk wel dat het me makkelijker af gaat dan in het begin. Vooral omdat ik nu veel meer het plezier zie in plaats van de plicht. En dat ik weer een beetje vertrouwen krijg in mijn eigen lichaam en geest.

Hoop dat ik in september weer ergens heen kan. Met vrienden probeerden we een afspraak te plannen in augustus, maar dat lukte niet makkelijk. Dus hoop dan wel. En meteen het eerste weekend heb ik een uitnodiging van een lieve vriendin die haar verjaardag viert.

Moest gisteren zo lachen om mijn kleindochter. We keken naar Teletubbies over dieren en we zagen een lammetje. Die riep: Beh. Waarop kleindochter dat ook zei. Zo schattig!

Als ik haar voorlees over een konijn en zijn auto, dan wijst ze naar haar eigen konijn. En pakt hem er gauw bij en knuffelt 'm nog even stevig. Heerlijk kind. Wat hou ik van haar. En ben ik dankbaar dat ik dat mag meemaken. Onbetaalbaar.






donderdag 9 augustus 2018

Patrick Melrose

Eindelijk tijd en aandacht om de laatste opgenomen aflevering van de tv-serie Patrick Melrose te bekijken.

Beklemmend, interessant en heel goed gespeeld. Ik vond het zo treurig te zien hoe die liefdeloze opvoeding werd doorgegeven aan de kleine Patrick zonder enig gevoel van spijt of schaamte. En hoe een generatie later hij zelf een zoon heeft van die leeftijd met dezelfde vroeg-wijsheid. Die ogen van dat kind.

Patrick is een telg van de Britse upperclass wiens leven verwoest is door misbruik en geweld van zijn vader en alcoholistische absentie (mooi woord!) van zijn moeder. Geld is geen probleem, de rest van het leven wel. Zijn drugsverslaving is een bruikbare korte termijn oplossing.


Sommige mensen zouden geen kinderen mogen krijgen, zoals de ouders van Patrick. Dat hij jaren later als volwassen man uitschreeuwt dat ouders hun kinderen horen te beschermen. Dat kwam even aan. Mooi dat hij een vrouw kreeg die wel wist wat oprecht houden van betekent. En dus bij hem wegging. Om hun kinderen een beter leven te geven.

En je weet het niet of je dat genoeg gedaan hebt. Je kind behoeden voor verschrikkelijke mensen. Dat hoor je alleen ooit later van je kind. Maar zodra er de schijn is dat iemand niet goed is voor je kind, laat hem of haar dan niet nog omgaan met die persoon. Of stel het aan de orde.

Bij ons thuis werd alles gewoon onder het kleed geveegd, incest, mishandeling de hele reutemeteut.

Enfin; kopje koffie gemaakt en daarvoor wat boodschapjes gehaald. Eigenlijk wat dingen voor mijn dochter. Als ze ze wil hebben. Het is nog benauwd buiten, wat betekent dat het later op de dag gaat regenen en onweren. Dan hoop ik al bij mijn dochter te zijn, want vandaag weer lekker oppassen. Heb zo'n zin om mijn lieve kleindochter te zien.

Mijn dochter heb ik enorme bewondering voor. Hoe lief ze is en zorgzaam. Ze had dit weekend haar halfbroertjes en zusje te logeren gevraagd en haar zusje was al ziek toen ze kwam. Dus mam, hele bed ondergekotst en een broertje plaste in zijn bed. Hoe ze over haar zusje vertelde, hoe ze rilde en zich rot voelde, maar dat het mijn dochter er alleen om ging dat ze zich veilig voelde en dat beddegoed...ach Mam..het zijn maar spullen.

Bij ons thuis werd er altijd geklaagd vroeger. Hoeveel werk het nu weer was, weer wassen, weer een bed opmaken, hoe je dat nu weer kon doen. Herinner me weinig troost. Maar vooral veel gezanik.
Ik denk dat mijn moeder al haar frustraties over haar slechte huwelijk op ons afreageerde en toch hoort dat niet. Wij hadden er niet om gevraagd toch?

Zo; ik ga nog even buiten zitten, want de zon schijnt! En mijn taak in de keuken heb ik ook al afgehandeld. Joehoe!





woensdag 8 augustus 2018

Feest

Wat later dan relatief vroeg wakker op Tropenrooster, maar nog steeds vroeger dan voorheen. Want ik was wakker geworden vannacht van licht onweer en het heerlijke geluid van regen op je dak en ramen. Na een lange tijd dan he....ik piep denk ik wel weer anders als het wekenlang alleen maar regent.

Vond het gisterenavond steeds warmer en benauwder worden dus het was aangenaam dat de regen dat wegspoelde.

En nu alle ramen lekker open, beddegoed snel in de was (vooral nadat ik gisteren in een boek las hoe iemand op een kussensloop sliep met bloemen van zweet. Iew!) dat wappert straks zo droog en tsja...er hoeft niks. En ik weet ook niet wat ik zou willen.

Koffie!

Routines oppakken. Even de koelkast uitsoppen. Oh ja...kijken hoeveel DE punten ik heb, want mijn koffiezetapparaat lekt en er zal wel een dag komen dat hij het helemaal niet meer doet. In 40 minuten € 40,-- verdiend, gewoon door mijn punten te tellen. En die van mijn Oma, zij spaarde ook al jaren punten. En D.E. punten behouden tenminste hun waarde na jaren en jaren, niet dat je na 5 jaar ze MOET opmaken zoals bij Airmiles. Of bij de Hema dat je punten maar een jaartje geldig zijn.

Gisteren keek ik online naar opruiming, zag een paar schattige enkellaarsjes, deed ze in mijn winkelmandje en bestelde ze toch maar niet.

Dat is nog eens goedkoop winkelen!

Krijg net post van de fanclub. Dat er een aanvraag voor een ziektewet-uitkering is gedaan. Heuh?..
Voorlopig maar even niks doen en kijken of dat invloed heeft op de huidige gang van zaken. Want alles is al aangevraagd, geregeld en loopt al. Iemand terug van vakantie en een beetje overijverig? Altijd weer feest met de fanclub!

Ben al blij dat ik niet direct in paniek sla, gewoon kan ademhalen en nogal laconiek kan reageren. Vind ik zelf, want er is niemand die dat beaamt of me geruststelt.

Afbeeldingsresultaat voor de schreeuw



Moest me net nog even eraan herinneren iets te eten. En iets te gaan ondernemen. Niet inkakken nu!!
En vooral me niet bang laten maken door zo'n fanclubbrief.  Waar angst overheerst is er geen ruimte voor liefde. Kom op! Kop op!

















dinsdag 7 augustus 2018

Hete hot hot hot salade

Aangezien het vandaag de laatste tropische dag zou zijn voor een tijdje, maar direct mijn badpak aangetrokken na het douchen en gekeken wat er op het schema staat van Flylady. Deze week focus op de keuken. Een makkelijke; maak de deurtjes van de keukenkasten schoon. En altijd leuk. Uiteraard naast de andere reguliere routines, maar vaak denk ik daar niet meer aan als een 'taak' maar inderdaad een vast patroon. En heel fijn dat Flylady me heeft leren inzien dat schoonmaken geldt als 'Blessing your house' en uiteindelijk mijzelf.

Een heerlijk kopje koffie buiten drinken. Parasol stond om 09.00 uur al uitgeklapt. Alle ramen en deuren weer dicht doen en hopen dat de ergste plofhitte morgen voorbij is.

Schoffel wat onkruid tussen de tegels vandaan. Met de regen op komst kan ik beter nu het weghalen.

Maar in het kader van omdenken: ik doe alsof ik op een Grieks eiland zit en dit een heerlijke vakantiedag is. Alweer warm. Lekker! En een Grieks kopje koffie erbij. Hoppa!



Het doet me goed te lezen op de site van Annemiek (zie hier de link naar haar site: Annemieks Mijmeringen) dat ze alweer wat kinderen een leuke dag of week heeft kunnen bezorgen. Vooral als je jarenlang iedere euro moet omdraaien dan is een dagje naar een pretpark een hele hoge kostenpost. Alleen de reis er heen is al kostbaar.

Als ik de hitte ontvlucht door in de middag binnen te gaan zitten, doe ik de administratie. In excel. Ik hou altijd alle bonnetjes bij van mijn aankopen. En zie zo waar ik 'boven budget' kom en waar eronder. Al is dat laatste vrijwel nooit aan de orde hahah!

Werd vanochtend op tijd wakker met de gedachte dat ik direct naar de supermarkt kon gaan en dacht ook direct...Is dat echt wel nodig?? Nee dus. Wel lekker, maar niet doen.

Schenk nog maar een lekker koud glaasje water uit de koelkast in. En zo direct een Surinaamse pittige sardinessalade maken. Met bleekselderij want ik zie dat ik van die "Schenkels' dreig te krijgen door het warme weer. Dus vocht afvoerende groente eten. En genoeg bewegen. Straks nog maar weer wat schoffelen.








maandag 6 augustus 2018

Alles gedaan: nu standje Tropenrooster

Had de wekker vroeg gezet zodat ik mijn huishouden - Rondje Bless the House - kon doen en ik zag dat de voortuin ook een snoeibeurt nodig had. Dat wilde ik allemaal doen voordat het echt heel erg heet zou worden.

En tadaaaaa....ik was voor 09.00 uur klaar met alles en 'mag' nu van mijzelf op standje Tropenrooster. Mag nu nog even onder de parasol buiten zitten en trek mijn badpak zo aan en maak een lekker kopje koffie. Maar rond 11.30 uur verdwijn ik naar binnen en blijf daar tot de zon wat minder hard schijnt. En drink mijn glazen water.
Luxaflex binnen dichthouden zodat de warmte niet via de ramen naar binnen komt. Maar goed het is binnen nu al 27 graden.

Hoef pas weer eind van de week op te passen dus dat is ook fijn. Even bijkomen.

Keek gisteren met plezier naar Zomergasten met Louis van Gaal. Vond dat Janine zich als een beginnend interviewster gedroeg en slecht aanvoelde wanneer ze kon ingrijpen of moest ingrijpen en in iedere vraag of opmerking moest laten zien hoe goed ze zich ingelezen had. Ook stoorde ik me aan haar constante "Ja, maar..". Louis die ging onverstoord door en zat geheel op zijn praatstoel. En na 3 uur vond hij nog dat hij te weinig tijd had want nog zoveel te vertellen.

Straks kijk ik nog even naar boven om naar mijn zoon te zwaaien die op een ander type vliegtuig is begonnen te vliegen en verleden week zijn examen daarvoor met glans heeft behaald.
Vond het ontroerend dat hij zich toch nog zorgen maakte, ondanks het feit dat hij al heel wat jaartjes werkt in zijn vak. Hij wil het goed doen en niet halfbakken en wilde hoger dan de standaard vlieger eindigen. Wat gelukt is.

Vind het grappig dat er helemaal niets aan mijn omstandigheden is gewijzigd en dat ik me dan toch een stuk minder somber gestemd voel over het nu. Omdat ik meer oog heb voor alle goede dingen en omdat ik me terdege realiseer dat in feite niemand weet wat er in het leven staat te gebeuren.

Denk vandaag gewoon dat ik aan de rand van een zwembad zit ergens in een mooi vakantieland. En kan zwemmen wanneer ik dat wil.


Foto van Pixabay

Zalig he.




zondag 5 augustus 2018

Blast from the Past

Er is vrij weinig contact tussen ex-man en mij. Dat vind ik in het geheel niet erg, want dat was eigenlijk ook al zo toen we nog getrouwd waren (cynisch grapje lezer).

Maar goed: out of the blue belde hij me en begon direct aan zijn verhaal. Dat Shenuiquoa me wilde zien.
Heuh?
Wie?
Je weet wel...Shenuiquoa. Toen ik in Friesland zat, de vrouw van Piet. 35 jaar terug of zo.

Oooooh...aha. Er ging een belletje rinkelen. Toen wij in ondertrouw waren zat ex-man "ondergedoken" bij een vriendin en haar man die een zeilmakerij daar had. Want de kans was nogal groot dat als hij gewoon thuis zat we een bezoekje van de vreemdelingendienst kregen waarom wij wilden trouwen. Dat was in de tijd dat er nogal veel van zijn landgenoten schijnhuwelijken aangingen. Tegen betaling. Vooral geen slapende honden wakker maken had onze advocaat gezegd, dus duik maar even onder. Niet terug naar huis gaan samen als je in ondertrouw bent.

Daar - in Friesland - bezocht ik hem ieder weekend en Shenuiquoa was een vrouw uit een geheel andere wereld dan die van mij. Sowieso. Ze liet me haar foto-album zien, leuk joh...toen ik in Italie werkte als danseres en vanuit de plaatjes maakte ik op dat ze in ieder geval niet ballet bedoelde.

Heel exotisch allemaal. Maar voor haar de normaalste zaak in de wereld en ze sprak er vrij open over. Zoals alle dingen in haar leven. Ik voelde me nogal een boerenpummelina bij haar vergeleken. En ik herinner me haar ook omdat ze altijd zich baadde met een desinfecterende zeep. Alles rook ernaar. Zelfs met een liter parfum rook ik het nog.

En die Shenuiquoa die wilde mij graag nog een keer zien.

Voorheen zou ik niet snel hebben kunnen denken of IK dat ook wel wil en uit beleefdheid dan maar Ja hebben gezegd en een hele middag met iemand zitten waar ik niks mee heb, niks mee wil en niks mee kan.

En nu hoorde ik mijzelf tegen ex-man zeggen dat ik daar geen behoefte aan heb.

Gerelateerde afbeelding

Het bleef even stil aan de andere kant.

Hoorde nog dat ze mij zo waardeerde omdat ik haar toen in het ziekenhuis had opgezocht. Die herinnering zat ergens ver weggestopt. En kwam toch weer bovendrijven. Oh ja...ook gewoon gedaan omdat het een vriendin van mijn toekomstige man was en ik in die tijd nog helemaal niet goed was in aangeven wat ik wel en niet prettig vond. Bang om een slecht mens te lijken. Of onaardig. Of nou ja....wat is nou een uurtje tijd op een mensenleven. En misschien dat ik dat nu nog steeds zou doen, want een mens in een ziekenhuis is kwetsbaar. En dat gaat voor mijn ego.

Maar goed; nu was gesprek dus klaar. Want wat hij verder ook zei, ik bleef erbij dat ik geen behoefte had om Shenuiquoa nu weer te zien. Als een kapotte grammofoonplaat, die je in die jaren nog kon kopen.

Bovenstaand gesprekje kan zo in een comedyshow.

Het is zo fijn dat er schoon drinkwater gewoon uit de kraan komt en ik dat met een schijfje citroen erbij de hele dag door dat zo kan drinken. En dat het vandaag iets minder heet is dan afgelopen tijd. Heerlijk! Voel me weer een klein beetje mezelf worden in plaats van een Grote Gesmolten Gutsende Zweetkop die er niet helemaal bij is.

Ben denk ik een van de weinigen die geen ventilator heeft. Gewoon luiheid hoor. Of lamlendigheid kan ook. Of zunigheid hahah...kost allemaal weer stroom. Nee...het gaat prima. Als ik maar genoeg en op tijd water drink.

Geen frisdranken, daar blijf ik dorstig van. Water, Aqua of Gemeentepils.









zaterdag 4 augustus 2018

Onder de bomen in het park

Het was heel vroeg al heet in het appartement van mijn dochter en schoonzoon gisteren. De zon staat pal op hun gevel. En kleindochter was ook al - voor haar doen - vroeg uit de veren, want toen ik de deur open deed liep ze me al tegemoet. Dus moest de dag een beetje koel zien door te komen.

Had al bedacht dat ik misschien wel naar het park dichtbij kon lopen (kon ik dat?) en daar de schaduw opzoeken.

Dus na haar ontbijt haar in de wandelwagen vastgegespt (wat een gedoe joh...lijkt wel een Formule-1 veiligheidsriem) en lopen maar. Over het bruggetje, met een wel heel hoge hellingsgraad en hoppa....doorlopen op zoek naar schaduw.

Zodra ik op het pad onder de bomen liep overviel de koelere schaduwrijke lucht me. Heeeeeerlijk. Kleindochter bleef maar naar de boomtoppen kijken. Dat vond ze heel interessant. Wat het ook is natuurlijk.

Amstelpark, beuk achter het Glazen Huis

Wat een leuk park en zo dichtbij eigenlijk. Heel veel bospaden, wat nu heel erg fijn is, want geen directe zon.

Had online al gezien dat er ook een speeltuintje is dus wie weet vindt ze dat wel machtig interessant. Liep nog een stuk verder en zag mensen en honden lekker zwemmen in wat ooit een oud openluchtbad was. Och hoe heerlijk!

Zoveel mogelijk in de schaduw gebleven en in het speeltuintje was dat ook het geval. Kleindochter zag de glijbaan en was onder de indruk. Maar hoppa...ze klom op de trap alsof ze niet in een gelijkvloerse woning woont en al jaren trappen loopt. Het glijden dat liet ze nog maar even zitten, maar ach...tijd genoeg om dat te leren. Ik vond het leuk te zien dat ze overal op af stapte. En dingen uitprobeerde.

En zo bleven we heerlijk koel tot het tijd werd om naar huis te gaan. Maar eigenlijk kon ik de hele dag daar wel blijven. Een beetje lopen, kijken naar het park, de vogels

Haar moeder belde me eind van haar werkdag dat ze boodschappen voor iemand had gedaan die bij de voedselbank zit met jonge kinderen, maar iets te veel had gekocht dus of ik haar tegemoet kon komen met de kinderwagen dan kon ze daar wat spullen in kwijt, want de bus kwam maar niet en de slager was ook nog dicht. Daar ging mijn 'koele' gevoel, maar nood breekt wetten. Nog slapend kind in de wandelwagen gegooid en snel snel, zweet zweet naar haar toe gelopen. Nee, niet de kortere route, want wie weet was ze inmiddels toch gaan lopen, dus van A naar B.

Het zweet gutste van haar hoofd en ze was blij dat ik haar even uit de brand kon helpen, want ze ging zowat van haar stokje. Hitte en hard gewerkt en dan ook nog boodschappen doen en zware tassen sjouwen. En in haar niet zo luchtige werkkleding. Het hengsel van een van de tassen brak ook nog, maar met mazzel pas toen we al bijna in de lift stapte.

Gelukkig was ze na een frisse douche en een koel drankje weer de lieve oude dochter  en net zo flauw als altijd. Haar man haalde nog een boodschap bij een slager elders, tankte de auto en toen konden we de boodschappen afgeven ergens op de route richting mijn woonplaats. Want ze bracht me ook nog thuis, alhoewel ik had gerekend op een trein en busreis.

En vandaag moet ze weer werken alweer vroege dienst, maar gelukkig is haar man dan vrij. En zorgt voor hun kind.

Zat nog in het vroege opstaan ritme, maar dat is wel fijn nu het nog steeds Tropenroosterroutine is. Dus direct bed afgehaald, was in de machine gedaan met de rest van de witte was, boodschappen gedaan (heerlijk rustig!!), was buiten opgehangen en nu mag ik in standje Tropenweer: dus doe het rustig aan.









donderdag 2 augustus 2018

De kraan blijft aan

Die uitdrukking hoorde ik op het journaal. Er is een tekort aan water, maar niet aan drinkwater. Wat een luxe he.

En toch blijf ik iedere dag bewust van waar ik kan besparen op het drinkwater. Wat ook gewoon uit de douchekraan komt. Dus vang ik het water op wat nog 'te koud' is (heb geen luxe mengkraan die je kan afstellen op temperatuur, maar gewoon koud en warm) in een emmer en die emmer gebruik ik in de avond om buiten de planten water te geven. Hetzelfde doe ik met het afwaswater. Alle beetjes helpen vind ik.


Foto van Pixabay


Vandaag vond ik het enorm warm op het balkon van mijn dochter en schoonzoon. De zon staat er pal op tot eind van de middag. Wel lekker met water gekliederd, maar dat kookte zowat. Dus ben ik binnen gaan spelen met kleindochter en ondertussen was het ook tijd voor haar slaapje. Dat gaat steeds makkelijker in haar eigen bedje.

Ik had eerder bij de Appie Halal kippenleverworst gekocht - dus mijn dochter begon al te zingen Liever Kips leverworst dan 'gewone' leverworst, maar dat merk was het niet. En lekker dat ze het vindt. Ze likt eerst van al het brood de worst en dan begint ze aan het brood. En af en toe een handje op haar gezicht of truitje, dus het is inderdaad smeerkees-kippenleverworst.
Ik gaf haar ook een hapje van mijn brood met tomaten-basilicumspread. Geheel vega. Vond ze ook wel lekker. Kunnen we morgen doen dus.

Ze heeft een bekertje daar begreep ik de ballen van. Ik zag niet hoe ze eruit kon drinken. Maar mijn schoonzoon zei me dat het een soort voorloper is van een tuitbekertje. Dan leert ze drinken en niet zuigen. Fijn dat het ding niet lekt.

Ik betrap me erop dat ik haar af en toe aanroep met de naam van mijn dochter. Ze lijkt ook zoveel op haar. (Of ik word toch gewoon vroeg dement). Vooral als ik in de ochtend haar haar doe. Gelukkig heb ik ervaring met krulhaar en daar ook nog een staartje in maken.

Fijn om deze week  elke ochtend met de auto zo vroeg te kunnen vertrekken. Kan echt ruim - heel ruim,  een uur later van huis weg. Maar dan vind ik nog dat ik me aanstel, want dochterlief moest vanochtend nog rennen vertelde ze, want de nachtbus (ze moest om 06.00 uur beginnen) was te vroeg en dreigde door te rijden. En dan na haar werk nog 'even' ergens langs en dan ook nog voor me gekookt. Net als gisteren. Petje af!








dinsdag 31 juli 2018

Het is net als fietsen...

Autorijden. (Al ben ik in fietsen toch minder soepel dan zou moeten haha!!).

Had al bijna een jaar niet meer achter het stuur gezeten en gisteren vroeg mijn dochter of ik haar en kleinkind even thuis kon brengen met de huurauto die ze geregeld had en bij me afleverde. Kon ik meteen checken of ik de route nog kende.

En oh ja..het is een automaat Mam.

Mmm...altijd in een auto met versnellingspook gereden, maar ach...nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het wel kan.

Je moet eigenlijk je linkerbeen thuislaten, want koppelen hoeft niet meer, alleen remmen en gas geven. Supermakkelijk eigenlijk.

En rijden op de snelweg dat kon ik ook nog steeds en ook de route naar het huis van mijn dochter ging perfect. En terug alleen ook. Zonder navigatiesysteem, gewoon op geheugen. En vanochtend op tijd er zijn ook. Rekende zelfs onderweg mijn ETA uit en haalde dat precies. Tsja....ik heb natuurlijk wel heel wat kilometers in mijn geheugen zitten. En ben blij dat ik niet bang ben om op snelwegen te rijden, iets wat ik toch wel veel hoor van vrouwen van mijn leeftijd.. Ik vind het juist relatief 'enger' in de stad met fietsen, brommers, en openbaar vervoer en voetgangers.

Nu wel moe, dus ik denk dat ik - de afwas is klaar - even kijk naar wat ik morgen aandoe en dan verder niks. Planten in de tuin heb ik al water gegeven.

Raar he...staat er een auto voor de deur; doe ik nog niks ermee. In de zin van leuke dingen doen.

Afbeeldingsresultaat voor verstappen


Laat ik nou maar een keer goed luisteren naar mijn lijf en niet iedere druppel autofun eruit zien te persen. Er komen vast nog wel vaker dagen met een auto. En anders niet.






maandag 30 juli 2018

Naar de nectar-kroeg bijtanken!

Las dat op de Veluwe men voor een speciaal soort heidevlinders Nectar-kroegen aanlegt omdat door de droogte nog maar weinig bloeiende planten, vooral heide,  aanwezig zijn en die vlinder daardoor dreigt uit te sterven.

Kijk ik in mijn tuintje, dan bloeit er ook niet zoveel, maar nog genoeg om insecten te laten genieten. En overal bakjes water geplaatst, vooral in de schaduw. Schijnt ook goed voor egels te zijn, maar die heb ik nog niet ontdekt in mijn tuintje.

Wel een leuk uitje; naar de nectar-kroeg. Als (voormalig) citroenvlinder spreekt me dat wel aan. Een afspraak plannen met kennissen en een vriend schijnt vrij onmogelijk te zijn want de dame met kind (die inmiddels al bijna brommer rijdt) kan maar nooit oppas vinden. Jemig...zeg dan gewoon dat je er geen zin meer in hebt die uitjes met ons clubje. Maar iedere keer weer roepen dat je wekenlang geen oppas hebt. Been there done that en ik zorgde voor een lijstje met oppas-vrijwilligers voor een avondje uit. Soms zat de zoon van mijn vaste oppas er, soms een oud-buurmeisje. Anders kom je nergens meer.



Foto van Pixabay


Las dit weekend hoe je re-integreren zou moeten aanpakken. Langzaam aan het aantal uren wat je werkt (of vrijwilligerswerk doet) weer opbouwen. Dan denk ik aan mijn oppas'klus' en wordt er niks opgebouwd, maar hoppa.....direct aan de bak. En dan zijn het pittige uren.

Nu scheelt het wel dat ik het niet als 'werk' zie, maar als iets waarmee ik mijn dochter en schoonzoon even uit de brand kan helpen, omdat ze dat vroegen. Dus niet zelf aangeboden. En toch zullen er altijd situaties zijn, zeker werkgerelateerd, waarin je niet kan zeggen..he..ik ben aan het opbouwen, dus na 2 uur ben ik weg! En toch, ter zelfbescherming, is dat wel de beste optie.

Bekeek vanochtend de situatie in mijn koelkast en vond dat ik alweer helemaal niet naar de supermarkt hoef. Dat komt mijn budget ook ten goede, maar ik wil ook wat bewuster omgaan met eerst opmaken wat er is. En ok; totaal geen zin om naar de winkel te gaan.

Zin in niks momenteel. Maar dat kan zo weer omslaan gelukkig. De was is droog, die kan ik weer opruimen oftwel mijn bed mee opmaken. Lekker straks in een vers opgemaakt bed slapen.

Mijn rondje BTH vanochtend gedaan, met lichte tegenzin haha. Straks weer vier dagen oppassen, dus nu nog even bijtanken! Maar eens kijken wat mijn eigen nectar is.

Mijn dochter heeft heel lief voor die dagen een auto gehuurd, omdat ik er vroeg moet zijn en de buslijn nog steeds een omleiding (lees geen halte) bij mij heeft, dus zou ik nog vroeger van huis moeten. Toen ze dat hoorde, regelde ze een auto. Niet omdat ik het vroeg, maar omdat ze meedacht. Dat vind ik bijzonder attent.

Als ik dan bij hun huis ben, dan neemt mijn schoonzoon de auto mee naar zijn werk en kan ik eind van de middag (ja.....net in de spits! Maak ik dat ook weer eens mee) ermee naar huis en zijn er geen extra parkeerkosten. Zo is het win-win voor beide partijen. En ik zit sinds maaaaaaanden weer eens achter het stuur. En kan een uurtje langer slapen in de ochtend. Yeah.












zondag 29 juli 2018

Cool-down Zondag

Gisteren keek ik in mijn koelkast en mijn voorraadkast en besloot dat ik nog genoeg in huis had. Ik hoefde niet echt naar de winkel.
En mocht dat toch nodig zijn, dan is een boodschapje zo gedaan. Wel prettig even uit de vaste routine van zaterdag=boodschappendag te stappen. Nu is dat vaak mijn enige 'uitje', maar zelfs daar had nu geen behoefte aan.

Gisteren heeft het geregend, maar niet zoveel. Het was inderdaad na de regen een stuk koeler en in de nacht zeker een verschil van wel 14 graden met de nacht ervoor.
Zaterdagochtend alles tegen elkaar opengezet en lekker door laten waaien, want het waaide flink alhier. Een met recht frisse wind. Geen spoortje knoflookgeur.

En ik besloot dat ik even naar de bieb mocht, met de fiets, en daar wat boeken inleverde en weer een stapeltje nieuwe mee terug nam en een lekker oppervlakkig tijdschrift waarin Doutze Kroes ook echt wel eens onzeker is, om later in de zon op mijn terrasje te lezen. Het was uitermate rustig aldaar en buiten ruimte genoeg om je fiets aan een nietje vast te maken, dus ook weer fijn. En nee, niet daarna toch doorfietsen naar het winkelcentrum vlakbij. Nergens voor nodig, niet nodeloos en doelloos 'shoppen'.

Voor mij is het belangrijk nu dat ik in conditie blijf om op te kunnen passen op mijn kleinkind. Eigenlijk gaat dat oppassen prima, maar wat het meest van me vraagt is het heen- en weer reizen. Vooral toen het zo mega heet was en je in de hitte op een heet perron moest staan wachten op een vertraagde trein. En in mijn hoofd het stopzetten van het denken dat ik de bus mis, de trein mis en niet snel genoeg kan lopen om er op tijd te zijn. Dit alles is nog geen enkele keer gebeurd, dus het wordt tijd dat mijn brein snapt dat dit zinloze scenario's zijn. Ik sta erom bekend dat ik altijd op tijd ben (meestal te vroeg zelfs), ben altijd heel efficient in die zaken, dus die kan ik echt het raam uit laten waaien. Hup...ga maar!

Grappig was dat ik van de week in de volgepropte bus zat en er een dame voor me een kleine plantenspuit uit haar tas haalde en haar armen en gezicht bespoot met water. Tijdelijke verkoeling. Ook voor de bank achter haar. :)
Oh en het viel me ook op dat bij de halte van het winkelcentrum veel mensen met een Ventilator in een doos instapten. Die vliegen als extra warme broodjes over de toonbank nu.

Ik kan het, ik doe het en het gaat allemaal prima. Dat zeg ik ook regelmatig tegen mijzelf als mantra. En in de avond ben ik niet geheel afgepeigerd. Ben zelfs een baby-truitje aan het breien voor het kleinkind van een vriend van me. Daar heb ik lang over getwijfeld. Want de ouders zijn nogal bio-verantwoord begreep ik en moest het dan niet van ecologische wol of weet ik veel gemaakt zijn en niet van een simpele Zeeman-babywol die binnen mijn budget past. Zouden ze het truitje niet afkeurend achter de struiken mieteren als ik uit beeld ben?

Nu nog genieten van de F1 van Hongarije. Daar is het momenteel zo'n graadje of 34, dus ook nogal heet. Helemaal in zo'n cockpit. Met helm.

Oeps...binnen 4 minuten ligt Verstappen er al uit, want zijn motor is opgeblazen. Tsja... Uiteindelijk wint Hamilton.

Benieuwd naar de eerste uitzending van Zomergasten.
























zaterdag 28 juli 2018

Bloedheet, bloedmaan en mijn kleine bloedje

Nadat ik gisteren zeker een kledingmaat gesmolten was (Het Tropendieet) en alle treinen die ik moest hebben vertraging hadden, zowel heen- als terug, trof ik thuisgekomen bij het vriesvak van de supermarkt een geheel leeg compartiment aan. Niks meer, uitverkocht!! Jammer de bammer, maar ik snap het wel want rond 20.00 uur heeft iedereen zijn slag natuurlijk al geslagen. Geen raketjes of perenijsjes of wat dan ook. Behalve de allerduurste bekertjes ijs.

Gelukkig had ik van de week al van yoghurt en een schep bessenjam ijs gedraaid, dus ik wist dat als ik daar heel erg behoefte aan had, ik een uurtje geduld moest hebben en dan had ik ook een kommetje ijs. Maar geen zin meer an.

Gistermiddag gaf mijn dochter mijn kleinkind een raketje en daar wist ze wel raad mee. Ze liep alleen in een luiertje, het was bloedheet op hun balkon, dus we bleven binnen. Ik met een doekje achter haar aan, want het raketje smolt sneller dan ze eten kon en je kon de druppels op het laminaat zo volgen. Gelukkig had mijn dochter haar ventilator nog, die ze kocht toen ze nog thuis woonde, want sliep op de zolderkamer en in de zomer altijd warm. Alle warmte trekt altijd naar boven immers.

Ik vond het grappig te zien dat mijn kleindochter snapt dat ze bij mij in haar bedje slaapt in de middag, dus ze liep op een gegeven moment met haar knuffeldekentje richting haar kamertje. Ik tilde haar in bed, stopte er een speen in en ze ging lekker liggen. Een klein beetje huilen nog...voor de show...maar daar heeft Oma ervaring mee he....dus ik haalde het schaap met 4 witte voetjes maar weer van stal, vertelde haar dat haar knuffels al sliepen, kijk maar...broer Konijn slaapt en je Teletubbie pop en voor ik het wist lag ze lekker te slapen. De fan maar op haar kamertje gericht, zodat het daar relatief koeler bleef. Ik las mijn e-book van de vakantiebieb uit op mijn smartphone ondertussen. En nadat de zon van het balkon was verdwenen toch de balkondeur opengedaan, want het waaide wel lekker. En wind is meestal een fijn gevoel.

En zo leuk...zodra ze de lift hoort en de sleutel in het slot van de voordeur dan weet ze dat haar vader eraan komt. Nu zei ze heel duidelijk "papa". Toen smolt ik nog een keer en dit keer van de hitte in mijn hart.

Gisterenavond ging ik er voor zitten: de bloedmaan. Buitenkaarsjes aan, rustig zitten. Maar ik zag niks. Tot ik in mijn slaapkamer was en boven de huizen de verduisterde maan zag. Heel mooi, maar ik heb wel eerder een bloedmaan gezien (stond er midden in de nacht voor op) en toen was het echt een roodachtig schijnsel. Nu meer zwart-achtig, vond ik.


Foto ANP

Dit weekend mag ik even bijtrekken, het is een stuk koeler nu. Alles tegen elkaar opengezet. Heerlijk! Toch heb ik vanochtend wel weer het douchewater opgevangen wat anders zo het putje inloopt tot het warm genoeg is. Want voorlopig verwacht men nog niet iedere dag een heerlijk buitje.







vrijdag 27 juli 2018

Goed genoeg?

Vaak achterhaalt het me toch weer. Dat stemmetje dat ik het toch niet goed genoeg doe. Dat ik wel door de hitte extra moeite moet doen om ergens heen te gaan. Alhoewel we samen afspraken dat we dat een andere keer doen. Want ik heb al een afspraak staan om te gaan oppassen, waarvoor ik ook moet reizen.

Oh en dan lees ik ook nog dat er een omleiding is naar zijn huis met de bus en oh..hier is dat ook al en dat geeft weer aanleiding tot hitte in de hersenen. Omleiding? Hoe kom ik daar dan en kan ik dat wel nog een stuk extra lopen, zie ik er dan niet helemaal verrot uit, met mijn zweethoofd en plakkende kleding.

Dus toen ik vandaag belde, gaf diegene aan dat hij het echt niet vervelend vindt en hij een afspraak heeft. We praten een beetje over de telefoon. En dan weer hoor ik die kritische stem: Je bent niet goed genoeg, je doet niet hard genoeg je best. Luiwammes! Straks verwijt hij jou dat je te weinig deed. Geen interesse hebt.

Waarom kan ik dan niet gewoon blijven bij mijn eerste besluit. Het is goed genoeg zo. Ik hoef niet de Perfecte ...(vul hier zelf maar in wat) te zijn.


Foto van Pixabay


Ik merk dat ik mijzelf hierdoor, door dit soort denken, dat ik WEL op bezoek moet gaan, want dat hoort en dat is wat je doet, aardig in de rode stresscijfers werk.

Dus moet ik als een kind tegen mijzelf spreken. Blijf rustig. Eet eerst wat. Drink je water. Neem je metformine.

Zet koffie. Ontspan.Ontspan.

Ik doe het allemaal zelf en ben gelukkig ook in staat om mijzelf UIT die cirkelredenering te halen. Ik moet wel, want er is niemand die even tegen me praat. Maar wat een gezeik van mijzelf.

Waarom kan ik nou niet onbezorgd domweg gewoon gelukkig zijn. En voelen dat wat ik doe goed genoeg is.


donderdag 26 juli 2018

Geluk

Direct toen de apotheek open was, stond ik op de stoep om mijn medicatie op te halen. Er was iets nieuws las ik in hun e-mail. Een ophaal-automaat. Ook voor buiten de openingstijden. Maar aangezien ik soms nogal dommig met techniek kan zijn, toch maar binnen de openingstijden opgehaald, dan kon ik nog om hulp vragen mocht het niet lukken. Het bleek heel simpel te zijn, mits je je wachtwoord had onthouden (in mijn geval dacht ik aan wat een oud-directeur ooit zei "daar hebben ze papier voor uitgevonden").

Daarna nog even snel een vers broodje halen voor een vroege lunch straks en ik was alweer klaar. Thuis snel mijn (nieuwgemaakte hahah) witte bermuda uitgedaan - straks weer aan als ik ga reizen, maar ik ben nogal een knoeierd, dus maar even de andere kortere broek aan (de pipobroek). En ruikend aan mijn witte T-shirt die maar in de wasmand gekieperd. Had 'm eerder ook maar heel even aan, hooguit een uurtje, maar toch zweet ik genoeg om niet meer fris te ruiken. Vind ik.

Parasol opgezet, koffie gemaakt, groot glas water met citroen erbij en mijn boek van Kees van Kooten opengeslagen.



Een buurtkat kwam ook even kijken of er nog wat in de tuin te doen was. Hij liet zich aaien, draaide om mijn benen en keek verder in de tuin. He...de vijver is veel leger. Nu moet ik nog meer moeite doen om een slokje te drinken. En het is zo lekker dat groene water!

Een klein briesje briest. Ik haal een tweede kopje koffie en geniet van de rust. Hoop dat het in mijn hoofd ook rustig blijft als ik straks met 35 graden me in het Openbaar Vervoer moet storten. Niet vergeten flesje water mee te nemen!

En nu: geniet van het feit DAT ik kan genieten.

Verder heb ik enorm veel respect voor de mensen die in de zorg werken. Te weinig handen, te veel management en het aantal mensen wat zorg nodig heeft groeit.


woensdag 25 juli 2018

Schoenen - zo sterk sta ik er nog niet in

Een onschuldig appje - want tegenwoordig bellen we niet meer - zorgde ervoor dat ik even van de wapp was.

Nou ja, even. Eerlijk gezegd wel iets langer. De rest van de dag.

Want ik voelde de stress van 'goed' moeten zijn. Iedereen weer tevreden 'moeten' stellen. Waar ik net wekenlang met mijn therapeut had gesproken over bepaalde patronen in mijn familie, bij mij. Bij mij vooral.

Waarom zou ik nu weer door roeien en ruiten gaan om de Goede Dochter uit te hangen. Oh en er is nog een heel roedeltje goede dochters, zonen en kleinkinderen om de hoek voorradig. Spreek die maar eens aan.

Door de emoties die de vraag opriepen, voelde ik mijn energie wegstromen. Zo zonde van de dag. Maar ook dat ik snap dat mijn energiepeil dus nog niet stabiel is. En er lekkages zijn. Als ik dat toesta.

Wel geleerd om niet onmiddellijk een antwoord te geven. Dat geeft al ruimte.
Dat "neen" ook een antwoord is.
Niet in discussie gaan; niet meedoen met spelletjes.
Altijd checken bij de bron.

En dat er uiteindelijk niets aan de hand was, maar dat het de paniek van een ander was, die dat bij mij parkeerde.

Er is dus nog wel wat werk aan de winkel, maar vandaag ga ik het wederom zo rustig mogelijk doen, om van de week een goede oppas voor mijn kleindochter te kunnen zijn.

Kon gelukkig goed slapen vannacht. Was voor de wekker wakker, maar besloot dat ik het rustig aan ging doen. Alleen wat boodschappen halen, langs de apotheek morgenochtend maar langs de apotheek en voor de rest op Tropenrooster.  Het lijkt alsof het gaat regenen, heel erg donker en bewolkt, maar ik ruik geen regen. Dus toch maar wel de was buiten gehangen. Kan altijd nog naar binnen als het moet.

Wel ruik ik een lekker kopje verse koffie. Kom maar door.







dinsdag 24 juli 2018

Vakantie hoort

Een tijdje terug las ik een artikel dat iemand het kind van een buitenlandse familie uitnodigde om bij hen een weekje vakantie te vieren, want daar kwamen 'ze' natuurlijk helemaal niet aan toe.

Toevallig waren de ouders afkomstig van een land waarin vakantie vieren niet gedaan wordt. Is ook geen dingetje. En al helemaal niet dat je dan op school 'niks' te vertellen hebt. Ik weet dat omdat mijn ex-man uit dit land komt.

Ik vond de actie van die persoon zo vanuit onszelf gedacht. Onze norm in onze rijke cultuur - iedereen heeft recht op vakantie - opdringen aan mensen die een totaal andere cultuur hebben. Waarvoor dat niet belangrijk is. Dat neemt niet weg dat ik het wel heel lief vond voor dat kind.

Bijna koloniaal gedacht vond ik het.

Toen ik nog getrouwd was met ex-man, wel 11 jaar lang, gingen wij ook nooit in de zomer met vakantie. Nooit. Dat deed hem niets. Dat zijn kinderen misschien het wel leuk vonden of zijn vrouw, dat deed hem ook niets. Dus ging ik picknicken, dagjes uit naar pretparken, bioscoop, een dagje naar het strand, naar het zwembad. Altijd alleen. Alsof ik niet getrouwd was. Enorm eenzaam.

Oh ja...die ene keer dat hij samen met mij bij de supermarkt van alles insloeg voor een picnick. Wat leuk!! Toen ging hij doodleuk met een vriendin en haar dochtertje naar het strand. Niet met ons; wel met hen.

Maar ja, ik was ook zo lelijk; ik hoefde niet te denken dat hij zich met mij ergens kon vertonen natuurlijk. Die subtiele boodschap werd er iedere keer even ingeramd. En laat dat subtiel maar zitten.

Na 11 jaar verloor ik plotsklap wel 70 kg aan zeulgewicht. De ex.

En wat was ik blij en trots dat ik ieder jaar iets verzon om te doen in de zomervakantie. Nog steeds niet ergens heen, maar dagjes uit of een paar dagen naar mijn broer in Engeland. Of een auto huren en met een actie een nachtje in een hotel met ons allen. En toen ik geld genoeg had daarvoor,  we in het vliegtuig naar Kreta vlogen. Zo heerlijk. Zelden heb ik me onbezorgder gevoeld dan daar. Al komen de laagvliegende muggen en de enorme hitte wel weer terug in de herinnering.



Maar ja..toen veranderde de omstandigheden, moest ik de tering naar de nering zetten. Had met ex en LBIO en rechtszaak te maken. Maar dit terzijde.

En nu..nu maken mijn kinderen hun 'gebrek' aan zomervakanties her en der meer dan goed. Meer dan.
Dat deden ze al toen ze een jaar of 16, 17 waren. Toen gingen ze met vrienden op vakantie.
Ik bleef thuis. Ik vond niet dat mijn budget reisjes toeliet. Vond het belangrijker dat ik de schoolboeken kon betalen. Of een potje had voor onverwachte kosten.

En heel mooi om te zien hoe mijn kinderen de kinderen van de tweede leg van vader meenemen met dagjes uit en leuke dingen, onder inderdaad het mom; dan hebben ze tenminste ook iets te vertellen op school na de vakantie. Want vader (en moeder) doen niets aan entertainment.

En net toen ik dacht - alle vogels het nest verlaten en misschien nu eindelijk tijd voor reizen, stortte mijn hele koninkrijkje en ikzelf daardoor ook in.
Ben ik daardoor ongelukkig? Dat ik - alweer - niet een weekje of langer eruit kan? Nee hoor. En trouwens, dat lange weekend bij een lieve vriendin - DAT voelde als een hele lange vakantie.

Als ik her en der lees hoe snel de herinneringen aan vakanties slijten, denk ik dat het begrip 'weggaan met vakantie' misschien wel overdreven positief beoordeeld wordt. Of even 10 minuten kijk naar een klachtenprogramma op tv over vakanties.

Nu is het natuurlijk wel enorm luxe dat er hier nu een Kreta-klimaat is. Dus ik ook al in de ochtend in badpak de tuin kan betreden. Het was vanochtend vroeg in de huiskamer al 25,5 graden!

Mooi boek (uit de bieb uiteraard) aan het lezen van Abdelkader Benali. Wat aangeeft dat er nog heel veel meneren Blok aanwezig zijn in besturen. Die op hun eigen Bibelebonse berg wonen maar toch meepraten over integratie. Zo'n beetje als het eerste voorbeeld. Dat het niet op vakantie kunnen gaan traumatiserend is voor een kind. Of volwassene.

Geen liefde voelen van je vader, je ongezien weten; dat is pas traumatiserend. Die vakantie is niks als die zaken spelen.

Vanochtend wilde ik mijn vroege wandelrondje combineren met een bezoekje aan de apotheek. Maar die is pas om 08.30 uur open. Dus maar iets later gaan lopen, want 2 x eruit daar kreeg ik het bij voorbaat al warm van. Ondertussen de was in de machine en bij thuiskomst een zoom in een broek genaaid. Kocht die broek ooit voor € 4,--, maar zakte af en dan slepen je pijpen over de grond. Dus er een soort van bermuda van gemaakt. Is het niks, dan is er geen man overboord.

Was hangt al te drogen buiten en ik denk dat ik maar eens koffie ga maken. Alles wat er op mijn to do lijst stond is gedoen!




















maandag 23 juli 2018

Tropenrooster invoeren bij hittegolf?

Als kind zat ik op een lagere schoolgebouw gemaakt van hout. Donker gebeitst hout. Zoals in Scandinavie. Dat hield in dat in de zomer het er loeiheet was en in de winter kkkkkkoud. Vanwege de houten structuur en de donkere verf was het moeilijker om een gelijkmatig klimaat re realiseren.

In de zomer (in mijn herinnering was het elke zomer zomers) begonnen we dan extra vroeg en waren ook weer vroeg vrij! Hoera! Tropenrooster. Het klonk al zo zomers! Voor een kind is dat feestelijk. Voor de volwassenen was het extra vroeg opstaan.

Heel vroeg in de ochtend, als de zon net op is, is het nog relatief koel. Moet je dan inspannende dingen doen, dan is dat een goede tijd. Tenzij je knetterhard met een machine lawaai moet maken, dan weer niet. Dan zijn de buren niet zo blij met je.

Eigenlijk zou je rond 10.00 uur klaar moeten zijn met je 'werk' en dan de koelte opzoeken. Voor mij betekent dat niet buiten in de zon zijn, maar binnen blijven, totdat de zon weer een stuk minder hard schijnt. Beetje lezen, wat dingen doen die binnen te doen zijn, maar niet in de zon zitten. Dan smelt ik harder dan een perenijsje.

Vanochtend werd ik nog voordat ik de wekker hoorde wakker. Het was nog vroeg. Dus sprong mijn bed uit en dacht aan wat een vriend me ooit adviseerde: ga als eerste gewoon dat eindje lopen. Dan heb je dat in ieder geval al binnen. Goed voor een voldaan gevoel. En dan ga je daarna lekker douchen en de dag beginnen.

Waarom ik daaraan dacht? Omdat ik merk dat ik nu ik bij mijn dochter oppas en dus meer loop simpelweg omdat ik naar de bushalte moet, naar het station, naar hun huis etc..en op tijd ook dus doorlopen, ik mijn conditie mis. En nog steeds inderdaad die dinsdagen met Man met Hond. Dus wil ik zelf weer bewuster daarmee aan de slag. Maar om met 30 graden te gaan lopen is me wat te gortig. Om 07.00 uur lopen dan is het nog lekker buiten.

Afbeeldingsresultaat voor marilyn monroe heatwave gif

Dus inderdaad: die is binnen en daarna ook maar direct mijn rondje Bless the House gedaan. De keukenvloer is alweer droog na het dweilen.

Maar wat praat ik nou vanuit een luxe positie. Ik 'mag' niet naar mijn werk dus hoef niks. Al zou ik de hele week vakantie vieren. Oh..ideetje. Vakantie in mijn hoofd.
Nou ja...er staan nog wel 2 oppasdagen in de agenda deze week, maar pas eind van de week.

Maar niet te druk maken over zaken waar ik me helemaal niet druk over hoef te maken. Hou de stresslevels stabiel. En vergeet niet dat je er al heel wat arbeidsjaren op heb zitten. Waarin je altijd present was, nooit ziek, altijd mijn 'eer' hoog hield. Telt voor niks, want nu alsnog afgeschreven.

Oh ja: ik werd helemaal ontroerd door de berichten op het blog van Annemiek. Hoe blij mensen zijn die eindelijk met het gezin eruit kunnen; op vakantie. Klik maar op de link en stort eventueel nog wat voor deze aktie: Annemieks zomeraktie

Zo; tijd om mijn badpak aan te doen en een kopje Vakantiekoffie te maken. Heerlijk!!



zaterdag 21 juli 2018

Balanceren kan je leren

Merk dat een tijdje 'vaste' opppas zijn voor mijn kleindochter, omdat de vaste oppas met vakantie is,  wel iets van me vraagt.

Sowieso sommige dagen vroeg uit de veren, reizen en daarna de hele dag alert zijn. Ze slaapt wel overdag, maar nog maar kort. En voor mij is het in slaap krijgen van het kleinkind ook al een 'uitdaging'. Van de week probeerde ik de Nanny Jo Frost methode. Net zo lang haar weer in haar bedje leggen totdat ze snapt dat ze daar gaat slapen. En niet op de bank. En wie heeft dan de langste adem.
Hahah!

Ik vraag me tijdens het typen ook hardop af, waarom ik dat doe. Ook al is het nog zo'n lief aapje, het is een aapje wat niet in mijn circus zit. Ik ben wel lid van het circus, maar niet de directeur. Of wil ik even demonstreren dat ik het beter kan? Getver!!!!!

Afbeeldingsresultaat voor not my circus not my monkeys

En na het oppassen weer terug reizen. En dan thuis mijn 'gewone' programma doen. Want dat gaat ook gewoon door. Er moet gegeten worden, boodschappen gedaan, was gewassen, opgeruimd. Al moet ik er voor de eerlijkheid wel bij zeggen dat ik al vaak een bakje eten van mijn dochter meekreeg. Want ze weet hoe fijn het is als je thuiskomt en niet meer na hoeft te denken over wat zou ik nu toch weer eens maken. En ze is gewoon erg lief!
Ook heeft ze direct mijn reiskosten overgemaakt. Ook heel fijn.

Wat ben ik dankbaar dat ik heel lang geleden Flylady ontdekte. Niet alleen voor het schema. Maar ook voor de bemoedigende berichten.

Dat iedere dag een taak(je) doen,  ook al je huis zegent. En dat juist die vaste routines je redden in tijden van instabiliteit. Dus lach je op maandagen erom dat je dan allerlei dingen doet, die vrij onzinnig lijken, want hoe vuil wordt een deur in een week en he...ik krijg maar 1 krant in de week op de mat...toch helpt het. Want automatisch kijk ik om me heen of ik echt alle oude kranten van de tafel heb gehaald en in de tas voor oud papier heb gestopt. Kunnen die folders ook mee? Oh ja...en dat krantje van de kerk mag ook weg. Hou zo veel mogelijk lege oppervlaktes. Want troep zuigt troep aan.

Hoe heerlijk vind ik het dat mijn keuken elke ochtend netjes is en niet meer een hele stapel borden, vorken, messen en soms ook nog potten en pannen me toegrijnst. Elke dag afwassen en mijn afwas in een teiltje onder het aanrecht verzamelen. En elke dag zorgen voor een blinkend schone gootsteen. Oh hoe ouderwets en stom vond ik deze regel, maar hoe het mij geholpen heeft om op elk gebied beter en schoner te worden. En de rust te voelen die me dat geeft. Dat ik dat ook mag hebben en verdien, die rust.

Elke dag de wc even schoonmaken (Swish & Swipe), een borstel erdoor en het stof eraf, zorgt dat hij elke dag 'bezoek' klaar is. Je hoeft je niet te schamen als er iemand 'moet'. Of als je zelf moet.
Nu krijg ik vrijwel nooit bezoek, maar stel dat er ooit bezoek komt...dan kan dat zonder schaamte.

Als je van nature een georganiseerde typje bent, dan lach je je rot om dit soort berichten, want dat doe je allemaal al. Maar ben je dat niet en vliegt het je allemaal aan, dan is het een enorm fijne hulp.
Vooral dat het niet perfect hoeft, als je het maar doet. Alles telt.

En dan nu weekend. Voorgenomen om goed te kijken naar of dingen echt wel moeten. Zoals mijn wekelijkse gang naar de supermarkt. Hoeft niet; er is nog genoeg in huis. Alleen wat bananen gekocht. Mocht ik weer in de kramp schieten.

Wel de was gedaan, want daar word ik altijd blij van. En was ook nodig, want geen shirt meer om aan te doen. Heb maar een klein zomer- assortiment.

En voor de rest; niks. Lezen, Netflixen,kijken naar foto's van kleinkind en dankbaar zijn dat ik het kan. Balanceren. Ook al gaat het nogal wiebelig soms.

En in de avond de planten die het nodig hebben water geven.






donderdag 19 juli 2018

Kikker gered zei hij

Terugkomend van een dag oppassen bij kleindochter, liep ik langs de waterkant naar huis. Van man met Hond heb ik geleerd om beter te kijken, echt te kijken naar dingen in de natuur en zo zag ik op de stoep een kikkertje lopen.

Nogal sloom, maar dat snap ik wel, want het was bloedheet en dat asfalt dat warmt ook lekker mee op. Ik gooide in ieder geval wat water uit mijn flesje bij hem/haar neer en bedacht hoe ik het beestje in de sloot moest krijgen. Er was riet gemaaid, dus ik neem aan dat hij door dat maaien de weg kwijt was.

Er fietste een man langs en hij vroeg me wat er aan de hand was en of dat inderdaad een kikker was die ik probeerde te kussen.



Enfin; hij had een doosje bij de hand en deed daar het kikkertje in en zo zetten we het diertje lekker terug het water in. Beter dan dat een auto hem plat zou rijden.

"Mevrouw, u heeft een kikker gered" zei hij. En zo liep ik vrolijk naar huis. Heb van mijn dochter een portie rode kool met gehaktballetjes meegekregen, dus hoef dit alleen nog maar op te warmen. Avondeten ook weer geregeld, maar dat had ik sowieso al, want ik ben en blijf een planner. En weet hoe heerlijk het is als je niet meer hoeft na te denken wat je nu weer eens gaat koken, maar het gewoon uit de voorraad kan halen en opwarmen. Wel vers gemaakt uiteraard.

Dat eet ik dan morgen wel. Mijn laatste 'vroege' dienst. En nee...ik slaap het liefste in mijn eigen bed, al werd me wel aangeboden dat ik kon blijven slapen en/of eten. Slaap wel 'anders' nu ik echt met de wekker wakker moet worden en er dan ook echt uit moet. Dus zet dan de wekker nog een kwartiertje vroeger, want ken mijzelf. Ik ben niet een direct hoppa naast mijn bed springende wakker worder. En werd nog een uur voor tijd wakker, bang dat ik de wekker niet had gehoord.

Vandaag was mijn zonnetje op de normale tijd wakker (voor haar normale tijd) en goh..ze lijkt wel op mij qua wakker worden routine, want ze lag nog even lekker na te genieten van haar bedje en daarna begonnen we de dag.

Het kind houdt van volkorenbrood. En dan bij voorkeur de korstjes. Echt heerlijk om dat mondje te zien eten. En de hele grond. Even een boodschapje gedaan in de buurt, die heel levendig is, want stap je de deur uit dan 'bruist' het al. Maar door de hitte niet te lang in de zon gelopen, want we zijn allebei al bruin genoeg. In de schaduw zagen we jonge fuutjes zwemmen; altijd leuk vonden we.

Een fijne dag vooral omdat ik van te voren had opgeschreven dat mijn taak voor vandaag was: Oppassen en genieten. Alleen al de omschrijving maakt dat het allemaal niet zo als een zwaaaaaare taak voelt.
En zien en weten dat miljoenen mensen iedere ochtend zo vroeg op hun werk moeten zijn en dat ik een dagje 'mag' oppassen.

Net de planten buiten water gegeven met een gedeelte van het opgevangen douchewater van vanochtend  (wachten totdat het 'warm' genoeg is).






woensdag 18 juli 2018

Oh Oh

Lees regelmatig dat Oma's (en soms ook Opa's) vaste oppasdagen hebben. Dus jarenlang oppassen. Iedere week. En als er nog een kleinkind bij komt ook op dat kind of op een andere dag op dat kind (als het een neefje of nichtje is). Voor je het weet ben je de hele week aan het oppassen en kom je niet meer toe aan je vrije dagen op jouw manier invullen. Want, zo sprak een vriendin, eenmaal gewend is het moeilijk om weer af te wennen.
Maar mij lijkt het heel erg vermoeiend als je na jarenlang werken denkt dat je vrij bent en dan toch weer 2 dagen ingepland staat. Maar dat is mijn mening he...geen wet van Meden en Perzen.

Dit is een invalservice; want vaste dagen dat lijkt me helemaal niets. Maar in nood sta ik altijd klaar.

Merk dat mijn energiepeil nog niet 100% is. En dat ik moet wennen - bij vroege diensten, want mijn kinderen werken op een plek waar ze bijna 24 uur per dag open zijn - aan vroeg opstaan - voor de zon op is - , alle dingen doen die je zoal doet in de ochtend en dan ook nog op tijd bij de bushalte staan om de bus naar het station te nemen en daar de trein.

Het is anders denk ik als je op je fietsje of in de auto of op de step of met de benenwagen maar eventjes moet reizen. Gelukkig begint haar man wat later, dus hoef ik niet helemaal voor dag en dauw paraat te staan. En volgende week 'maar' 2 dagen en dan late dienst, dus niet een volle dag.
Maar goed; ik trek het sowieso nu niet om er nog iets 'naast' te organiseren of te doen. Dan maar een kleine boete accepteren voor een te laat ingeleverd biebboek. Ik weet dat als ik nu 'even' naar de bieb ga fietsen ik dat moet bezuren met stress. Dus laat maar even.

Moest vandaag weer enorm lachen om en met kleinkind. Ze ontdekte mijn slippers en daar paradeerde ze op rond. Klein rondje want ze zijn haar wel erg te groot. En de gekke bekken die ze kan trekken, daar herken ik mijn dochter precies in.
Lekker met wat water gespeeld. Echt spetter de spatter en dat is al genoeg en leuk. Toen ik een rondje met haar wilde wandelen - zij in de wandelwagen en ik erachter - duwend he..- snapte ik niet hoe hij weer in de zitstand moest komen. Gelukkig appte mijn dochter even hoe dat moest. Kon kindlief tenminste wat zien van de mooie dag en de eendjes in het water.

Slapen dat is vechten tegen de slaap. De dag is veel te leuk om te verslapen, maar uiteindelijk valt ze met haar pop van de Teletubbies in haar armen, in slaap.



En dan na de 'dienst' weer naar huis, lopen naar het station, altijd druk die trein, honderden mensen met rolkoffers. Gelukkig was de bus thuis wat minder vol.

Nu even de voeten een voetenbadje geven en dan weer op tijd (kan niet echt direct slapen...maar goed..je rust toch) naar bed want de wekker staat weer op vroeg. Slaap lekker onder een laken; geen dekbed want dan drijf ik mijn bed uit. En alles klaarzetten wat mee moet morgen.



dinsdag 17 juli 2018

Verlangen naar verbinding

Momenteel lees ik het boek met deze titel van Brene Brown. De ondertitel is "er echt bij horen en de moed om alleen te staan".

Lang en vaak voel(de) ik me alleen staan en helemaal niet moedig. Het waren de omstandigheden waardoor ik me alleen voelde staan. Of de consequenties van mijn keuzes. Goh..misschien dus toch wel moed. De moed der wanhoop dacht ik dan.

In de werksfeer voelde ik dat alleenstaan op momenten dat ik tegen mijn werkgever in ging en anderen angstig onder hun bureautje kropen. En afwachtend keken hoe de baas nu weer zou bulderen.
Totaal geen steun van collega's. Ja, in de kantine aan hun tosti, als de baas er niet bij zat. Dan durfden ze precies te zeggen wat ze tegen hem zouden zeggen. Tijdens vergaderingen of 'meetings'; nooit.
En altijd had ik het idee dat iemand dat nou wel eens moest doen.

Een aantal jaren later precies hetzelfde gevoel. Ik stak mijn nek uit en de anderen alweer onder hun bureautje of snel achter hun computer. Je dacht dat soort dingen wel, maar zeggen....weet je wel wat er met je carriere gebeurt? We hebben net een huis gekocht. Of de auto is 100% gefinancieerd.

Ja hoor; ik weet wat dat betekent...je krijgt alle rotklussen, je wordt uitgemaakt voor niet zakenkundig, er wordt vertelt dat je er niet representatief uitziet, je wordt een jaar lang het leven zeer moeilijk gemaakt om je te breken en uiteindelijk zien ze wel dat je niet zelf oprot en lozen ze je. Via de rechter.
Geen collega die je belt, geen afscheidsborrel, want stel dat de baas dat ziet..helemaal niks.

Of als je kritiek hebt op managers die net uit een ei zijn gekropen of op allerlei machtspelletjes binnen de organisatie; WEG met jou! De boodschapper wordt altijd doodgeschoten tenslotte. Er werd letterlijk tegen mij gezegd bij mijn ontslag dat ik te lastig was, want wilde een document niet direct ondertekenen, maar er even over nadenken en dat ze 'dus' van me af wilden.
En alweer geen enkele collega die voor me opkwam. Hadden we toch echt met ons allen rond de kist van een collega gestaan die dit soort gedoe niet aankon. Er eruit was gestapt. Niks geleerd.

Lees in dat boek dat we op zoek zijn naar kracht en dat dit te vertalen zou zijn, in een ideale situatie in Een sterke rug. Zachte voorkant. Een wild hart.



Er zijn heel wat wildernissen geweest die ik getrotseerd heb of waar ik in zat. En toch kwam ik er iedere keer weer uit.

Een zachte voorkant betekent dat je je ook kwetsbaar durft op te stellen en dat is enorm moeilijk. Want zonder pantser aan de voorkant kan iemand je zo lekprikken. Denk ik. Maar juist door een sterke rug te kweken, kan je dat wel aan. Weet ik.

Nog even doorkweken dus.

Erbij horen is een primair gevoel. Ieder van ons heeft dat verlangen. Dus loop je liever een straatje om dan de wildernis te moeten ingaan. Zeg je nog maar weer 'ja' tegen een verzoek waarbij je denkt...NEEEEE...niet weer. Ik wil het niet. En je doet het toch.

Uitgesloten worden uit de familiekring door jouw partnerkeus. Geen huwelijksgeschenken, niks. Totdat er een kind kwam en 'de familie' zei dat het kennelijk toch wel echt was, dat huwelijk en dus hier...je huwelijksgeschenken. Fijn he. Na drie jaar in de wildernis te hebben gezeten.

Ze schrijft dat menselijke goedkeuring een van de meest gewaardeerde afgoden is van deze tijd. Vandaar de likes op Feestboek, Instagram en andere social Media. Kan iedereen zien hoe groot jouw vriendenclubs zijn. Hoe je erbij hoort. Denk ik dan.















maandag 16 juli 2018

Haar en Helsinki

Opeens, nou ja...opeens, vind ik hoe ik mijn haar nu heb, niet meer leuk. Saai, oudmakend, maar vooral braaf. Wel supermakkelijk en goedkoop (hahah), want al zeker langer dan een jaar niet naar een kapper geweest,  maar ik merk dat het me verveelt.

Dus ga ik denken aan hoe ik het dan wel wil. Haha...krullen! Altijd he...wat je niet hebt, dat wil je graag.

En korter.

Niet kort

Korter

Voorlopig nog even niet, want ik vind het heerlijk om in de zomer geen haren in mijn nek te hebben slierten. Dus opsteken.

Ik heb dus wel geld voor de kapper, dat is het niet, maar geen geduld, geen zin en geen inspiratie (nog).

Nou...als dat al mijn problemen zijn!

Was al heel vroeg met mijn rondje Bless the House klaar. Draai op Tropenrooster hahah. En daarnaast nog andere zaken gedaan die 'moeten'. Een kortingsabonnement gekocht voor de bus, omdat ik de komende tijd veel in de bus zit en dat geeft korting in de daluren.
Biebboeken verlengd online. Eentje kon niet want gereserveerd. Net de interessantse natuurlijk. Dan zijn 3 weken zo om.

Gekeken naar stremmingen bij de bus (hoorde ik van mijn dochter, die dacht snel naar vrienden te reizen, maar moest enorm omrijden) en binnenkort moet ik een heel eind verder lopen. Niet te doen en vooral niet om 05.30 uur in de ochtend. Halte wordt tijdelijk verlegd. Of toch maar op mijn fiets naar halte verderop en hopen dat fiets daar niet gejat wordt. De bus vlak bij mijn huis, die rijdt op dat moment nog niet. Hoe doen mensen dat die helemaal niet goed kunnen lopen?

En toen ik zo lag te piekeren - toen de zon net op was -  dacht ik: besluit wat, hou je daaraan en pieker vanaf nu niet meer. Heeft geen zin. Het is zo; deal with it!

Mijn broer gaf aan dat de machtigste staatslieden van de wereld momenteel op 10 minuten van zijn huis aan het vergaderen zijn. Ze hadden geen tijd voor een Nederlands kopje koffie helaas. Moest bij onderstaande grap denken aan die Noorse serie: Okkupert.





Afbeeldingsresultaat voor putin occupation no just visiting








zondag 15 juli 2018

Talking in de tuin

Wat sommige mensen vergeten wanneer ze buiten zitten en praten met elkaar, dat ze niet binnen zitten en daar praten met elkaar. Althans in een rijtjeswoningbuurt. Woon je vrijstaand dan heb je al veel minder last van hardpratende buurtgenoten.

Kortom: het geluid van een luide stem buiten draagt nogal ver.Of misschien ben je doof  en daardoor extra hard praat. Het zelf niet doorhebt. Geen kwade opzet is.

Kan ik letterlijk alles meeluisteren. Dan zit ik liever binnen, want ik kan me er niet voor afsluiten. Zo hard komt dat dan binnen.

Afbeeldingsresultaat voor people talking out loud

Wat een zeikerd ben ik. Vind ik zelf ook. Misschien maar eens oordopjes proberen!

Nou ja..gelukkig was er damestennis op tv. Korte set helaas.

Wat me wel opviel is dat het geen warme zwoele avonden zijn. Het voelt een stuk kouder aan in de avond. Niet echt aantrekkelijk om lang buiten te zitten. Wel als je een mug bent. Heeee...schenen!

In de vroegte (zelfs op zondag was ik relatief vroeg uit de veren) de voortuin even bijgewerkt. Wat zaken snoeien, vegen en zo ziet het er bijgehouden uit. Als enige tuin met veel groen. De rest is allemaal een hekje en van die graftegels. En 2 potten.
En soms verlang ik daar ook naar. Naar niet eeuwig onderhoud. Altijd bezig moeten zijn. Maar ja; geen geld voor graftegels, dus we houden het maar op De Groene Weelde.

Wel zijn vogels en insecten me dankbaar en vanochtend ook nog poep van zeker twee buurtkatten opgeruimd, maar mensen in de buurt vinden zo'n welige tuin al snel een zooitje. Dus blijf ik dapper snoeien om het een gecontroleerd zooitje te laten lijken. Een soort van Eton Mess tuin.

In de achtertuin bloeit mijn Chinese Roos mooi blauw. Ik leerde vandaag dat de officiele naam Hibiscus is. Heb deze ooit als klein struikje gehad van mijn moeder. Die sloeg niet aan bij haar. Nu heb ik er een boompje van gesnoeid (dat zag ik ergens in een mooie tuin en onthouden) en zo leuk om insecten af en aan te zien vliegen. Die zoemen alleen. Heel zachtjes.

Verder ook nog 'last' van een achterbuurvrouw die in de hitte van de dag besloot maar eens lekker de takken te gaan snoeien die over het gezamenlijke hek groeien. Haar takken. Van haar struiken. Dat mag natuurlijk, maar zit je net lekker onder een parasol een interessant boek uit te lezen, dan voel ik me enorm bekeken.
Maar; ik moest ook denken aan de lessen van mijn psycholoog. Dat ik ruimte mag innemen.

Als zij ondertussen mijn tuin inkijkt - de hele tijd bij iedere tak - Haar circus en haar apen.

Ik had een lekker glas koel water met een schijfje citroen en las mijn boek (Wittgenstein op de luchthaven) uit.

In badpak! Het zwembad dacht ik zelf wel bij.

Nu nog even de finale mannentennis Wimbledon kijken. Nou even....als het weer zo'n lange partij wordt!