zaterdag 13 oktober 2018

Zomaar Zonnige Zomerse Zaterdag

Om me beter te voelen, maar direct een witte was in de machine gegooid zodat die straks in de zon kan wapperen en ik de heerlijke geur van vers gedroogd wasgoed kan ruiken.

Zo niet te versmaden. En geheel gratis.

Lekkere koffie gemaakt. Zo direct eens kijken wat er aan boodschappen nodig is en vooral niet wanhopen. En kijken naar die grote bos rozen voor mijn neus. Verse bloemen. Als symbool voor aandacht.




Net plofte de zaterdagkrant (goedkoop abonnement, binnenkort afgelopen) op de mat. Hij werd door een bezorger gebracht in een auto, een kekke en grote Alfa Romeo. Dat vond ik zo grappig en niet passen bij het vak van krantenbezorger (oude fiets, grote fietstassen en blij met de bijverdiensten) dat ik in de lach schoot.

Het schijnt zomers warm te worden vandaag. Nog een dagje zonder sokken. Heerlijk. Alleen in de avond merk je dat het killer is en vooral vochtiger dan in de zomer. Maar niet proberen naar het strand te gaan, want daar zit half Nederland nu vermoed ik. Trouwens; moet mijn reisgeld voor volgende week 'bewaren'.

Merkte vanochtend dat ik mijn tanden moest scheren. Heel goed alvast voor volgende week. Bovendien kreeg ik her en der goede adviezen. Die hou ik zeker in beraad. Nobody fucks with Frank de Grave.







vrijdag 12 oktober 2018

Metamorfose

Van een dikke kleurloze rups naar een prachtige vlinder. Wanneer gebeurt dat nou eens? Of ben ik al lang die vlinder en denk ik nog steeds als een dikke rups? Rupsje-nooit-goed-genoeg.

Prachtige muziek vond ik.


Mooie wensen kreeg ik voor mijn verjaardag gisteren en nog vandaag van jullie. Mensen die ik niet ken, of juist ken door mijn blog, zeiden en deden de liefste dingen. Dat doet me zo enorm goed.

Vond het wel een beetje diva-gedrag om op mijn blog te melden dat ik jarig was, zo van...jaaaaaa, u kunt nu reageren!! Doe het dan!! Maar beter zo, dan dat ik de rest van de maand loop te mokken omdat boehoehoe niemand reageert of dit onthouden heeft. Duh...zo belangrijk ben ik niet en alsof ik zelf de datums van iedereen waar ik lees in mijn geheugen gegrift heb staan. Ook maar gewoon op de kalender genoteerd. Papier is geduldig immers.

In de ochtend stond er een aardige man voor de deur, dat was de bezorger van een enorme grote (echt: GROTE) bos gemengde rozen. Van een lieve vriendin en haar man. Wat is dat een heerlijk gevoel. Dat er een bos bloemen voor me wordt bezorgd maar bovendien dat er iemand aan me denkt.

Prachtige warme en zonnige dag gisteren, alsof het zomer was en ik vond dat ik niet zo aan huis gekluisterd moest blijven, maar de wijde wereld in. Hoppa....doe maar. Ga maar. Je hebt nog een kaartje waarmee je gratis kan bussen.

Dus koos ik ervoor om twee dingen te doen die ik heel lang niet deed, vermeed in feite, omdat me dat aan de ex-werkgever deed denken, ik bang was dat tsja...wat en waarvoor eigenlijk? Dat de aarde zou opensplitsen en mij verzwelgen? Ga die angst maar eens in de bek kijken. Vooral nu op de eerste dag van mijn nieuwe levensjaar. Je bent er oud genoeg voor tenslotte.

Dus had ik bedacht om met de bus langs het werkadres te rijden en dan ook te kijken naar het pand, waar meestal wel iemand voor de deur hangt. Dus niet onder de banken wegkruipen. Niemand nu; zal je net zien. Hahah...net comedy.

Daarna wilde ik heel graag voor het eerst dit jaar naar de zee. Het strand. Misschien wel een bakje kibbeling eten. Of in ieder geval naar de boulevard. Ingecheckt op station want dat is sneller en goedkoper dan met de bus en het gratis kaartje was niet voor lijnen die daar rijden. Trein vertraging. Trein nog meer vertraging. Uitgecheckt (later even kijken online of dit allemaal correct is gebeurd) en dus maar plan B. Maar ook die trein reed niet of met dikke vertraging. Plan C, de bus dus maar. Die reed 'normaal'. Dan kon ik vanaf die plek weer de trein pakken naar plan B.

Zie je het voor je. Hoe ik al op het station gestrand was. Wel strand inderdaad haha!. Gelukkig hadden we plan C nog. Na een pitstop op de wc bij dat Zweedse Warenhuis en een gratis kopje Groene Thee even rondgekeken bij vooral de peuter-dingen. Niet de hele winkel doorgesjokt. Dat trok ik niet.  Maar zo leuk voor kleindochter al die minispulletjes. Lekker van die grote rollen papier en tekenen maar. Ik keek meer naar wat ik al in huis had en hoe ik voor haar een plekje kan maken om te spelen. Met dat ene Duplo setje wat ik heb. :)

Enfin op station richting plan A. Trein ging niet. Trein was vertraagd, trein was nog meer vertraagd. Weer uitgecheckt. Dus toen maar weer een bus (met nog de meeste treinreizigers die ook naar A moesten)  richting plan A genomen, dan kon ik daar misschien nog wel iets van overstappen of ...

Toen was de energie wel bijna op roodstand en wist ik dat ik beter naar huis kon gaan, om weer aan de oplader te gaan liggen. Dat strand dat is er nog wel even. Inmiddels wel twee keer langs het pand gereden. En ik leef nog steeds. (Natuurlijk). Door dat maar vaak genoeg te voelen en te ervaren hoop ik dat dat gevoel en de paniek en de schaamte slijt.

De avond heel ontspannen doorgebracht.

Drunk Tv Show GIF - Find & Share on GIPHY

Fladder lekker door zeg ik tegen mijzelf. En geloof ook erin dat ik mag fladderen.

Vanochtend kwam mijn zoon nog even langs. En regelde online het kado van hem en mijn broer voor mij. Ik mag een weekend naar mijn broer in het land van Sibelius en mijn zoon brengt of haalt me.

Met enige schroom vertelde ik hem kort het verhaal over de fanclub en het eerste wat hij zei is of ik dan wel rondkwam. Maar daar vertelde ik het niet voor. Meer dat ik 'open' wil zijn over wat er in mijn wereld speelt, wat invloed op me heeft. Maar niet als bedel-gesprek.

He...de was is klaar, ik kan op 12 oktober nog steeds een was lekker buiten hangen en zeker weten dat ik aan het eind van de middag een droge was heb. Heerlijk!

De reden dat ik dit alles ook beschrijf en opschrijf is dat ik er veel aan heb om terug te lezen als ik me niet zo prettig voel. Als ik denk dat er NOOIT, of die ander - ALTIJD...dan hoef ik maar te lezen om te beseffen dat er wel degelijk veel zaken zijn die anderen die niet hebben of maar in kleine mate van hebben.

En dan ben ik wat zorgvuldiger met mijzelf om die dag te laten verknallen door een gedachtenstroom.









donderdag 11 oktober 2018

Verjaring

Herkenbaar die kop bij de column van Sylvia Witteman van eergisteren in de Volkskrant over je verjaardag vieren als je ietwat ouder bent. Helaas geen moeder op bezoek die gezellig taart komt eten.

Maar niet gemiept, vandaag ben ik jarig. Alle bedrijven waar ik ooit mijn geboortedatum af moest geven hebben me al gefeliciteerd en geven extra extra korting. Alleen NU geldig. Ga zo direct bij de banketbakker of de Albert Heijn 1 gebakje halen en het vieren. Kinderen moeten werken, maar ik ben al gebeld heel vroeg.
Grappig is dat mensen niet onthouden dat je jarig bent als Feestboek ze dat niet laten weten. Zo diep gaat die interesse. Heb nog steeds zo'n ouderwetse WC-kalender en was altijd heel trouw in het opsturen van kaartjes naar familie. Tot ik merkte dat ik niets terugkreeg of een lullig appje via Feestboek. Met bezoek net zo. Ik liep met jonge kinderen in buggy's en draagzakken verjaardagen af en kreeg dat niet terug. Te ver weg.

Dus gisterenavond me voorgenomen om vanochtend lekker mijn haar te wassen, te fohnen (doe ik meestal niet) en iets aan te trekken waar ik me prettig en feestelijk in voel. Met kekke oorbellen werkt dat altijd fijn. Geen nieuwe outfit of zo, maar gelukkig heb ik dat niet nodig om me prettig te voelen. Wel straks nog even een lakje over mijn nagels gooien. En zoals Theo Maassen in zijn conference over UniTED ooit zei: doe er dan ook make-up op!

Het kado van mijn zoon en broer heb ik al gehoord wat dat is en dat is enorm leuk. Iets om naar uit te kijken en dat geeft de burger moed. Is elke week en maand hetzelfde dan vlak ik helemaal uit.

Grappig toch; geen inkomen en voorlopig weet ik niet of ik dat krijg en toch redelijk tevreden. En ja, bij vlagen paniek. Maar de zwaarden van Damocles zijn allemaal op mijn nek terechtgekomen en toch niet gebroken. Mijn hoofd zit er nog op. Dankzij goed inzicht in mijn financiele plaatje. En weten dat er mensen zijn die om me geven. En heel goed de tering naar de nering kunnen zetten.

Kreeg gisteren nog een heel mooi aanbod van Flow. Heel mooi. En toch heb ik het niet gedaan. Geen extra vaste lasten erbij nemen nu.

Gisteren eind van de dag nog even op de fiets naar de bibliotheek geweest en daar de Flow en de jubileum Linda  geheel gratis gelezen. Hoe fijn is dat. Dat ik,  hoe idioot ik ook nog steeds denk over op- en afstappen en eraf donderen, toch fiets en daardoor gratis bij een bibliotheek kan komen. Mijn wereld weer vergroot.

Denken in mogelijkheden, hoe klein ze ook zijn.


En blijven kijken naar wat er wel goed is en goed gaat. Al is dat soms, ook op deze dag, moeilijk. Maar ik doe het wel en blijf het doen.

Zo; koffie is klaar en ik ga genieten van mijn stukje gebak. (Jaja...nog afgeprijsd ook). Even een kaarsje zoeken en dan Happy Birthday to me zingen.





woensdag 10 oktober 2018

Klerezooi

Zo; vandaag voorgenomen een hele dag NIET me met de fanclubperikelen bezig te houden. Ik ben gisteren nog wel gebeld, veel later dan afgesproken - het schemerde al -  en een onbevredigend gesprek wederom. Neen, geen voortzetting van de uitkering voorlopig, ook al is het door een fout van de fanclub. Het hoe of waarom daar schrijf ik een andere keer nog wel over.

Het maakt me niet blij, het triggert zaken en ik merk dat ik dan de hele dag alleen maar aan het uitzoeken ben hoe wat waar en nog meer dingen. En ben mezelf bang aan het maken dat ik straks toch echt onder die brug zit in die oude tv-doos (die ik ook al niet meer heb want bij oud papier gedaan jaren terug).

Je zou bijna zeggen dat ik dit als werk doe. Laagbetaald.

Had een plan om ergens heen te gaan, maar gezien het feit dat ik voorlopig geen inkomen heb, lijkt me nu doelloos met het OV te reizen of geld uitgeven niet handig. Ook niet naar plekken gaan waar ik word verleid om geld uit te geven.

Dus als goed begin maar de laatste al bruine banaan verwerkt in bananenpannenkoekjes en een kop lekkere zwarte hete koffie. De zon schijnt, de tuindeur staat al open, hoe fijn is dat! En gewoon gratis!

Blijf de goede dingen zien. En voel dat je niet alleen bent.

Ooit werkte ik als vrijwilliger bij een landelijke telefonische hulpdienst die 24 uur per dag bereikbaar was. Daar belde elke dag een keurige man op die in bekakt ABN altijd begon dat het zo'n Klerezooi was, Klerezooi, Klerezooi, hij wilde ze allemaal wel een rang voor hun kop geven. Klerezooi.

En dan daarna kwam het echte gesprek, waarin hij ontzettend eenzaam was in zijn grote huis in de duurste gemeente van Nederland. Zo eenzaam dat hij er het liefst een eind aan wilde maken. Van hem leerde ik dat je klimop altijd heel goed en diep moet en mag snoeien. Ontzettende boeiende gesprekken. Leuker dan met Luier-Henk.

Wat ik nodig heb nu zijn twee zachte armen om me heen (nooit gehad haha!), keihard lachen om dingen (nieuwe aflevering van The Good Place en op aanraden van Min of Meer ben ik naar Sisters aan het kijken ook heel fijn), op Youtube volg ik Loes en die is ook zo raak meestal.

Dat zijn de meeste Loesen trouwens :)



Slecht slapen heeft wel een voordeel. Heb mijn verhalenboek van Haruki Murakami uit. Prachtig. Tokidoki!!







dinsdag 9 oktober 2018

Training Day

Alleerst wil ik iedereen bedanken voor de fijne reacties op mijn blog. Dat doet me enorm goed. Zo voel ik me niet zo alleen. Of een domme sukkel.

Kon ik gisteren niet even weggaan, niet eens een boodschapje doen of zo, want er zou een pakketje worden geleverd, afzender onbekend. Ook bij het online checken wanneer het dan wel zou worden aangeleverd, stond er nog steeds 'afzender onbekend'. Ze hadden dit het weekend al geprobeerd aan te bieden, maar toen was ik gezellig met mijn zoon even ergens een kop koffie drinken en bijpraten.

Ondertussen werd de aflevertijd ook nog even veranderd. Van in de ochtend tot vroege middag, tot ergens in de middag. Kon ik dus de hele dag zitten wachten. Op wat?? Ik dacht nog gematigd optimistisch dat het misschien iets voor mijn verjaardag zou zijn, maar ik had niets besteld. Nou dat was wel heel gematigd optimistisch.

Bleek dus een aangetekende brief van de fanclub te zijn, geen leuk pakketje. De uitnodiging voor de afspraak ergens volgende week. Het logo en de naam van de afzender stond gewoon op de voorkant. De postbezorger of het sorteercentrum was te lui om dit te noteren op het "u bent niet thuis" briefje.

Maar wat me opviel dat er in het hele stuk NERGENS een alinea was opgenomen dat de eerste pogingen van de fanclub mij een brief te sturen waren fout gegaan omdat de fanclub zelf mijn adres heeft veranderd. De medewerker met wie ik heb gesproken heeft dat helemaal nergens genoteerd in die brief die de dag na mijn telefoongesprek met hem is verzonden.

De reden waardoor ik dus geen informatie heb ontvangen waar ik moest zijn en hoe laat en met wie. De reden waarom de fanclub besloot mijn uitkering stop te zetten.

Er staat alleen maar een zinnetje in die brief dat ik niet ben verschenen en ik dat mag uitleggen op die afspraak.

Seriously?

Als je me erg kwaad wil maken, dan moet je halve waarheden opschrijven. En/of je werk niet goed doen. Waarmee je de fanclub of jouzelf vrij pleit van ook maar enige aansprakelijkheid voor de gang van zaken. Ze denken zeker dat ik vergeetachtig ben. Oh ja...dat ben ik ook. En gestressed. En onzeker. En bang.
Maar niet dom!

Kanniewaarzijn, maar is toch echt waar.

Wat ik anderen die met de fanclub of andere instanties te maken hebben wil meegeven is dat je altijd, altijd zelf aantekeningen maakt van de gang van zaken en telefoongesprekken en alles bewaard. Alles. En noteer met wie je spreekt. Vraag door. Vage afspraken tellen niet. Wat spreek je concreet af.
Eigenlijk zou je ook nog gesprekken die je voert moeten opnemen - doen zij ook want dat wordt altijd vrolijk gemeld dat 'dit gesprek kan worden opgenomen voor trainingsmogelijkheden'.

Ik ben ook in training. Dus.

Stel nou dat je veel minder snapt van dit soort administratieve procedures en je krijgt hier ook mee te maken. Hoe verwarrend is het dan. En hoe stressvol. Alweer iets wat je niet snapt en je kennelijk 'overvalt'.

En hela hola, door het stoppen van je toch al kleine uitkering (ik zit op bijstandsniveau) kan je als je niet een reservepotje hebt, direct in de problemen komen. Nog meer stress. Dus net - doe ik al jarenlang op dinsdag - de administratie bijgewerkt en 'gelukkig' komen de vaste lasten vrijwel allemaal aan het eind van de maand. Alles is dus betaald tot op heden en geen roodstand of achterstand. Hoera!!!

As we speak, heeft de fanclub nog officieel van mij 8 minuten de tijd om binnen die 24 uur terug te bellen. Hahahaha!!!!!!

En al die tijd - die 24 uur - zit ik met gespitste oren of ik de telefoon wel hoor. Of hij goed genoeg opgeladen is. Of ik pen en papier bij de hand heb om notities te maken. Sta ik niet te lang te douchen, want zo gaat die telefoon natuurlijk. Om gestoord van te worden. En ik hoop niet dat ik in een soort van dwangmatig/neurotisch gedoe afzak. Nee, nee, nee!! Stop daarmee. Zo direct gaat mijn telefoon op stil en MOET ik van mijzelf wat anders doen. Dan de hele dag me met die fanclubperikelen bezighouden.

Don't Make Promises You Can't Keep | Transformed

Toen de brief gisteren was afgeleverd, ben ik maar even heerlijk wat snoeiwerk gaan doen. Met mijn handen werken en direct resultaat zien. Om uit de modus van stress te komen. Ik merkte dat dit al weer aardig aan het opbouwen was. Maar blijf het heel ingewikkeld vinden. Want nu zit ik dus alweer in de 'wacht' modus, want ik zou binnen 24 uur teruggebeld worden.

Heb me al voorgenomen om in ieder geval zelf alles op papier te zetten en op te sturen. Iets wat ik leerde uit mijn werkzame leven. Dat soms mondelinge afspraken 'vergeten' worden en er uiteraard geen getuige van is, dus wie kan bewijzen dat eea wel degelijk is afgesproken.

Zo kwam ik er ooit na een aantal jaren achter dat mijn ingehouden pensioengeld nooit was gestort in een pensioenfonds. Heel hard onderhandeld dat ik graag pensioenopbouw wilde hebben als onderdeel van mijn salarispakket en ook graag nog voor de andere collega's. Na een aantal jaren gaf mijn werkgever aan dat het akkoord was. En dan kom je erachter dat de beste man er niets mee gedaan heeft. Bewust hufterig gedrag, want wel elke maand ingehouden op mijn bruto salaris.

Dus een belofte alleen heeft weinig waarde. "Wij maken het in orde" zegt niks. Kalmeert alleen de lastige client even. 24 uur.









maandag 8 oktober 2018

SNAFU nog steeds

Wat ben ik blij en tevreden erover dat ik dit weekend in de grote stad was (eind gelopen naar de bushaltes verderop dus weer wat OV-geld uitgespaard haha, want ik moest alweer van mijzelf mijn wereld vergroten en aan mijn zoon vroeg of hij zin en tijd had om even ergens koffie te drinken. Eet ik wel de hele week omeletten.

Het voelt niet fijn dat iedereen voor mij betaald. Dus het was heerlijk om zelf dit rondje te betalen. En hoera voor de Albert Heijn zegels.

Heb inmiddels ook wel door dat hoe meer ik me zorgen maak over de centjes, hoe 'groter' dit wordt. Laat ik het een beetje los(ser) en vertrouw ik op mijn goede financiele inzicht en overzicht, dan wordt/voelt alles wat luchtiger.

Goed te horen hoe mijn zoon over 'de toekomst' nadenkt, maar ook terdege beseft dat morgen alles anders kan zijn. Door een nieuwe financiele crisis, door ziekte, door een werkgever die andere ideeen heeft, de economie. En dat hij zelf dus moet nadenken hoe hij zo financieel onafhankelijk mogelijk wordt. Ook goed te horen dat mijn broer hem daarbij bijstaat.

Was zo blij dat ik voorstelde om elkaar weer even te zien en dat dit 'gewoon' luchtig was en niet zwaar en moeilijk en ingewikkeld en weet ik veel. God..wat hou ik toch van die jongen!

Ook fijn om gisterenochtend relatief vroeg op te staan voor een zondag, om live de F1 in Japan te bekijken en hoera, Verstappen op positie 3. Dat was een plezant begin van de dag. Ook weer even iets anders doen dan de gebruikelijke routine.

Truitje is af wat ik aan het breien was op mini-naaldjes voor het kleinkind van een vriend van me, knoopjes er opgenaaid. Dus nu kan ik een volgend truitje voor een vriendin van mijn dochter maken die een kind verwacht. Haha...zo komt Splinter wel door de Winter. Heel langzaam dan he...

Verder een lijst gemaakt met dingen die ik nog wil doen. Vooral veel regelzaken, maar ook een aantal dingen waar ik uiteindelijk, na het geregel, plezier van heb. Regeren is vooruitzien tenslotte.

Heb vanochtend eerst een script geschreven met daarin wat ik tegen de fanclub wilde zeggen. Hoe en de feiten en dat ik excuses wil in verband met overschrijding van mijn privacy. Gewoon dus uitschrijven. Letterlijk.

Dat was een goed idee, dat script, want zo vergeet ik geen belangrijke zaken, kon het van te voren, met alles uit mijn dossier, aanscherpen en toelichten en werd zo ook niet overvallen door het moment.
Ik weet dat ik goed ben in dit soort dingen. Dat ik ook een duidelijke telefoonstem heb (jaaaaaa...call center werk he..hahah) en dat ik weet dat ik mijn zenuwen uitstekend in bedwang heb als ik zo'n belletje doe.

Tevens een grote valkuil, want zo lijk ik dus helemaal niet bang, paniekerig of niet in staat om te werken. Men spreekt met een vrij normaal overkomend persoon. Geen jankerd of haperig sprekend. Ook niet schreeuwend (zo niet mijn stijl!). Maar wel to the point.

Dus dat schreef ik ook nog bij mijn script. Het effect van dit alles op mijn herstelproces. Kut met Peren dus.

Slecht slapen, veel verkeerd voedsel willen eten (aka dempingsgedrag), niet naar buiten willen, of helemaal niks meer willen, geen licht meer zien aan het eind van de tunnel, niet eens een tunnel zien. Waarheen waarvoor nergens voor, hef mij maar op.

En oh ja...zo uitermate vervelend dat ik niet onder behandeling ben bij een zielenknijper, want mijn geld is op. Of valt er nog wel iets te knijpen? Ben ik in staat om hieruit te komen. Ga ik straks mijn nieuwe levensjaar met nieuw elan in?

De fanclub medewerker gaf aan dat hij het in orde gaat maken. Dit vind ik nogal vaag, dus wat hij daarmee bedoelt en hoe lang duurt dit in orde maken dan? Uiteindelijk werd er toegezegd dat ik hierover wordt teruggebeld door de desbetreffende afdeling, vooral toen ik stond op excuses. Ga nog wel even bedenken hoe ik dit wil uitwerken. Vooral het effect op mijn herstel.


Dus uiteindelijk is het noch immer: SNAFU

Are We in a Snafu or Fubar State of Mind?


Oh ja: SNAFU  - komt vanuit WOII waarin soldaten de lamlendigheid weergaven in deze afkorting. Situation Normal - All Fucked Up.

FUBAR - Fucked Up beyond all Repair.







zondag 7 oktober 2018

Kanniewaarzijn, hoofdstuk zoveel en nog meer

Verleden week werd ik gebeld door een medewerker van de fanclub.

Hij begon over het feit dat ik niet was komen opdraven op een afspraak, waar eerder over gebeld was, maar wat ik slecht kon verstaan, niets ervan kon noteren, want had geen pen en papier bij de hand, maaaar...dat hinderde allemaal niet mevrouw, want er zou nog een brief volgen met de details. Waar, wat en met wie. En al snel beeindigde de medewerker het gesprek voor ik goed en wel iets kon onthouden of opslaan in mijn duffe brein.

En nee, terugbellen op een ander tijdstip is heel ingewikkeld. Een brief sturen ook bleek.

Nu had ik al eerder een slechte ervaring met de fanclub en de edele kunst van het brieven versturen en toen had ik wel de optie om alles te noteren, dus belde toch maar netjes de dag voor de afspraak waar die brief met details bleef. Enfin...als trouwe lezer weet u hoe of wat en anders mag u hier (klik op de link) Link naar nog meer fanclubnieuws even teruglezen.

Dus ik vertelde dat ik wederom geen brief had ontvangen en derhalve niet wist wie wat en waar en daarom niet was verschenen op die afspraak.

Oh...dat was wel vervelend inderdaad dat ik geen brief had ontvangen.
Vroeg aan de medewerker of die brieven - want de eerste brief had ik ook nog steeds niet ontvangen - dan wel naar het juiste adres zijn verzonden.

Ja hoor, een adres in Lutjebroek op Korte Dijk.

Maar meneer, ik woon helemaal niet in Lutjebroek op Korte Dijk.

Lol Loud Laughter GIF - Lol LoudLaughter Laughing ...

Aha.

Ben u onlangs verhuisd naar Lutjebroek op Korte Dijk?

Nee, ik woon hier al twintig jaar of langer.

Dwight Schrute – LOL Gif | Gif Finder – Find and Share ...

Dat verklaart dan dat u geen brief heeft ontvangen. Heel vervelend. De medewerker - dat moet ik wel toegeven - maakte zijn excuses en kon in mijn dossier zien dat ik inderdaad niet in Lutjebroek op Korte Dijk woon.

Hij ging dit noteren en nodigde me voor een nieuwe datum uit. Ik schreef driftig mee en vroeg tot tweemaal toe of ik het juist had opgeschreven en legde ook uit wat dit met mij doet. Het maakt dat mijn 'senuwe' op scherp staan. Ik voel me zo gespannen, de hele periode tussen telefoongesprek en de niet ontvangen brief, die nu dus ergens met MIJN gegevens in Lutjebroek op Korte Dijk ligt. De uitnodiging voor dit nieuwe gesprek is overigens nog steeds niet ontvangen. Maar die zal dan ook wel in Lutjebroek op Korte Dijk liggen.

Hoezo prive gegevens bedenk ik me nu pas. Elk lullig blogje hier moet een verklaring afgegeven dat het blog goed omgaat met de gegevens van de lezers, maar de fanclub stuurt een brief met MIJN naam en details zo maar naar iemand in Lutjebroek op Korte Dijk.

Forgetting Your Glasses: 10 Scenarios You Wish You'd ...

Er stond een bericht voor mij klaar in Mijn Overheid dus ik opende dat gisteren. Het algoritme van de fanclub volgend, vermoedde ik dat het mijn betalingsspecificatie over die week was.

Maar hela hola.....wat een leuke verrassing.

Hiilarious GIF - Scrubs DrPerryCox JohnMcGinley - Discover ...

Het was een digitaal bericht - dan kan het wel supersnel - dat mijn uitkering per direct gestopt werd!

Want ik was niet op die afspraak komen opdagen. Heel apart want ik had toch echt met die medewerker van de fanclub doorgenomen waarom dat zo was en dat het het resultaat was van de foutieve adressering van de fanclub. Al een tweede maal zelfs. Dat gaf de medewerker aan mij door met excuses. Nog een dag voordat deze mededeling werd gemaakt waarin ik 'op mijn donder' kreeg. Kanniewaarzijn en toch is het zo. Deze informatiestromen hebben elkaar dan kennelijk gekruisd of zijn nog onderweg naar elkaar. Of stromen gewoon vrolijk naast elkaar.

Gelukkig ben ik nog secretaresse genoeg om alles te noteren zoals naam, tijd en broekmaat van de medewerker aan wie ik eea heb doorgegeven en wie mij belde voor een nieuwe afspraak.

Maar alweer is dit de waanzin - de kanniewaarzijn factor - van de fanclub. Want ook dit bericht is geadresseerd aan het adres in Lutjebroek op Korte Dijk. Waar ik niet woon. Nooit gewoond heb en ook nooit heb doorgegeven als adres; de specificatie van de week ervoor staat gewoon op mijn correcte adres.

Denkend aan de Fanclub dan zie ik meerdere informatiestromen traag door oneindige informatiebrijen door de fanclubgebouwen gaan.

Dus ik weet dat ik maandag wederom kan gaan bellen, want anders heb ik geen inkomen. En sowieso heb ik dat niet de komende week en misschien ook nog wel de week erop want het duurt natuurlijk wel weer even voordat medewerker X van de informatiestroom 'Uitbetalen" hiervan op de hoogte is.

Winter 2015 Anime Season - Page 2



Kanniewaarzijn!




zaterdag 6 oktober 2018

Stapje verder

Gisteren was het prachtig zacht en zonnig weer. (Vandaag wordt ook zo'n dag zo te zien) En toch merken dat ik over een hobbeltje moet om naar buiten te gaan. Alsof ik 'daar niet bij mag horen'. Genieten; dat is voor leuke mensen. Niemand hoeft me te zien.

Gelukkig kon ik mijzelf motiveren om mij van mijzelf niks aan te trekken en eens een grote uitdaging aan te gaan.

Ga maar eens kijken of je verder dan het Verpleeghuis durft te fietsen. Dat verpleeghuis ligt aan een grote weg en aan die grote weg ligt een eind verderop aan de ene kant 'het winkelhart' wat ik vermijd met de fiets en aan de andere kant 'haha...ook een soort van winkelhart" Maar dan met een tuincentrum en veel meubelzaken etc. Oh ja..dat noemen ze de meubelboulevard. Alsof het leuk is daar te flaneren.

Ik bedacht een heel ingewikkelde heenreis in plaats van gewoon Immer Gerade Aus te rijden. Een soort van vermijding van plekken waar ik zou moeten afstappen. Overal waar ik wist waar een stoplicht stond, reed ik om. Haha...kwam ik ergens achter het verpleeghuis terecht, fietspad bordjes volgend en opeens was het fietspad op. Zo sukkelig geregeld daar. Bij terugweg ook aan de voorkant slecht geregeld trouwens. Alsof de rode verf voor het fietspad op was en oh ja...nu bekijken jullie het maar...

Dus afstappen alsnog. Gelukkig vond ik een hoge stoep om mijn rechtervoet op te zetten en kon ik naar rechts overhellend afstappen (ziet u het voor u???). Dan kan ik mijn linkervoet dus wel over de fiets krijgen.

Nou...laat ik dan nu maar The Full Monty doen en zo reed ik door naar de Meubelboulevard. Ooit zag ik bij de Trendhopper een te schattig kussentje in de vorm van een eekhoorntje met aan de achterkant nepbont, maar zoooo zacht om te aaien. Een soort knuffel voor volwassenen. Ik heb denk ik wel 5 x met dat kussen in mijn handen gestaan vorig jaar of misschien was het al twee jaar geleden, maar ik mocht het niet kopen van mijzelf. Dan koop ik wel iets voor mijn dochter of zoon.

Zelfs niet als ik dacht dat mijn kleindochter het wel leuk zou vinden (goed excuus he?), zo'n aaibaar kussen. Nou...die winkel in en helemaal niks geen Eekhoorntjes. Allemaal andere kussens, heel veeeeeel soorten kussens, genoeg kussens om een kleine stad mee te voorzien, potjes, vazen, dingen, frummels...wel leuk om naar te kijken, om inspiratie op te doen, maar ik hoef niks. Oh ja...ik dacht ook nog...ik doe hier wel inspiratie op en dan kan ik kijken of ik zoiets bij een Kringloop kan scoren of in de eigen kast. Of zelf maken. Of het gewoon laten en niks in mijn hol slepen.

Daarna nog bij een paar goedkopere winkels naar binnen gestruind om daar naar de goedkopere versies van die accessoires te kijken, maar ik moest mezelf zowat over de drempel sleuren, want eigenlijk al teveel gezien en moe. En toen maar weer gekeken wat de slimste route naar huis was en het tuincentrum ben ik helemaal maar niet meer aan begonnen. Ik moest ook nog naar huis fietsen en wat energie overhouden. Het gonsde aardig in mijn hoofd.

Deed wel bijna een 'Treesje', denkend dat ik na de brug zou uitkomen, halverwege een fietspad en dan toch voor de brug eindigen MET stoplichten en ook nog een stuk waar je vrij stijl omhoog moest klimmen (dus omvalgevaar dacht mijn bange hart), maar kom op..doortrappen, en moet je afstappen, dan stap je maar af. Je kan het!!!

Maar zo tevreden dat ik net iets verder durfde te fietsen dan meestal. Op het bordje zag ik staan dat het 5 km was. Dus dan zou ik 10 km hebben gefietst. Lijkt me toch wel iets minder (opgezocht: 3,7 km enkele reis), maar ach...het gaat erom dat ik mezelf weer wat verder heb gepushed dan de comfortzone. Jippie Jaja Jippie a Jeee.





Slecht geslapen, weet niet precies waarom, maar merk wel dat ik me daar geen zorgen over ga maken en het ook niet helemaal ga analyseren. Het is gewoon zo. Nou en.

Wat altijd helpt om me op gang te krijgen is iets huishoudelijks te doen waar ik plezier in heb. Dus hoppa...bed afgehaald en de wasmachine aangezet. Kan het nog even buiten drogen straks. Dat ruikt toch wel het allerlekkerst.

Kop koffie gemaakt, ruikt ook heerlijk. 

En dankbaar zijn dat ik niet geheel overvallen raak door angsten en die dan wil/moet bedwingen door allerlei dwangmatige handelingen te moeten doen van mijzelf, om toch maar op de een of andere manier het gevoel van controle te hebben. 

Terwijl je weet dat je hele (werk)leven uit de klauwen is gelopen en niets nog is zoals jij het wil. En zelfs dat - wat wil ik dan - weet ik niet meer. 

En moet ik mezelf afvragen of ook dat erg is. Bosjes vrouwen van mijn leeftijd werken niet of zijn gestopt toen er kinderen kwamen of hebben de helft aan het aantal werkjaren staan. 

Zo; genoeg gesemeld; ga de zon opzoeken!





vrijdag 5 oktober 2018

Poesjes

Zo schattig is die serie Poesjes van de VPRO. Een stel poesjes woont in een poppenhuis en beleeft daar allemaal avonturen. De combinatie poesjes en poppenhuis is bijna onweerstaanbaar voor mij.

Online nog te bekijken en binnenkort volgt er een tweede seizoen. Het is een kinderserie, maar vaak zijn die het leukst om te bekijken. Als een kind zo blij. En meestal van de VPRO.




Foto VPRO

Dan is de verleiding om zelf een kat te nemen groot, om me minder eenzaam te voelen, iets te hebben om mee te kroelen en toch doe ik het niet. Heb dat al eerder uitgelegd, dat ik heb gezien hoe moeilijk het is als je niet eens de dierenarts kan betalen als er wat gebeurt met je kat of huisdier. Dan vind ik dat ik me verantwoordelijk moet gedragen en niet voor mijn eigen ego een kat moet nemen.

Gelukkig lopen hier een aantal buurtkatten altijd in mijn tuin te genieten van mijn vijvertje of gewoon lekker in de zon liggen op het terras. Of nieuwsgierig aan planten te snuffelen. En soms laten ze zich aaien. Heb ik toch een beetje een deeltijdkat.


donderdag 4 oktober 2018

Smoeders

En zoals altijd komt er vanuit het Universum (ok...u kunt nu lachen of wegklikken) weer een passend citaat op paniek en angsten:

Altijd fijn om zaken te relativeren.

Sometimes, Cellie, instead of running from something scary in your life, it's easier to learn not to be scared of it.

Let it stay. Pull up a chair. Share some iced tea. 

Tallyho,
   The Universe


Las dat de moeder van de schrijfster waar ik een tijdje terug een boekpresentatie van bijwoonde, haar uitgever aanklaagt en via een kort geding eist dat haar boek uit de handel wordt genomen. Want dat zou een verkeerd beeld geven van de familie en haarzelf. Datzelfde deed ze al jaren eerder, toen Mizee een roman uitbracht, die haar ook niet zinde. 

Ik schreef haar al dat dit de reden geweest is dat Maarten 't Hart pas na de dood van zijn moeder een boek over haar schreef. 

Je kan natuurlijk wachten tot na haar dood, maar soms moet je dan wel lang wachten tot jij jouw visie op je jeugd kan geven. Uit respect of uit angst voor diezelfde familie. 

Doet me denken aan die witz over dat echtpaar van beide 99 die gaat scheiden. Waarom ze nu nog gaan scheiden op deze leeftijd? "We hebben gewacht tot de kinderen dood waren".

Toen ik bij mijn moeder was, vertelde ik haar dat ik het moeilijk vond dat ze me al die tijd dat ik thuis zit en me niet lekker voel (tsja...beestje bij zijn naam noemen is een makke binnen onze familie) nooit eens langs is geweest en toen ging ze uitgebreid uitleggen hoe dat dan kwam. Dus niet zeggen dat dat rot voor me is inderdaad.
Het is zo druk op de weg naar mijn huis. En dan is ze bang dat ze verkeerd rijdt of de afslag mist. Ze heeft een zus wonen ergens onder de Maasstad en daar rijdt ze dan wel heen. Rond de drukste knooppunten en wegen van Nederland. Dus dat snap ik niet. Maar ja, zei ze, dat is een rechte weg. 

Dat ze ook met de trein zou kunnen komen of met iemand meerijden...dat kwam niet in haar op en al helemaal dat het me verdriet deed. Maar goed, er kwam iemand langs tijdens dat gesprek en die had al haar zorg nodig, dus liet ik het maar erbij. 

Daar moet ik het later als de rust is weergekeerd nog maar een keer over hebben. Niet over dat niet op bezoek komen, maar over wat het met me doet. 

En ondertussen in mijn eigen leven kijken hoe ik dat dan doe naar mijn eigen kinderen. Wat voor soort moeder ben ik dan, met mijn kritiek op die van mij. Want ik weet dat dit zelfde gedrag ook bij mij voorkomt. Vind ik zelf dan. Ben blij dat ik het met mijn zoon daar over heb kunnen hebben. En nu moet ik dat ook nog blijvend laten zien en niet alleen praten. 

Belde ik hem van de week nog even op, stond hij alweer in de startblokken om te gaan werken. Zwaai ik wel even naar boven als hij overvliegt.

Om met een vrolijke noot te eindigen. Ik keek gisteren naar De Roelvinkjes in de bijstand en die twee zonen waren zo wereldvreemd en tot op het bot verwend dat ze niet wisten dat je tegenwoordig in de bus niet met cash kan betalen, maar of met pin of met een OV-card. Hadden zich dus helemaal niet verdiept in leven zonder auto. Nou...dan nemen we maar een taxi!


Seriously GIF - Seriously - Discover & Share GIFs













woensdag 3 oktober 2018

Angst en paniekaanvallen - jakkes!

Vanochtend betrapte ik me op een gewoonte die uit angst is ontstaan.

Dat ik zelfs in de badkamer, als ik ga douchen,  mijn telefoon meeneem, want stel dat de fanclub belt en ik dat belletje mis. Dat ik dan dus niet weet wat er aan de hand is en moet wachten op een nieuw telefoontje. De controle kwijt ben. Dan voel ik letterlijk mijn hart in mijn keel kloppen.

Dus sprak hardop dat er daarom voicemail op mijn telefoon staat en de fanclub kan uiteraard altijd terugbellen. Ik hoef niet 24 uur per dag in de beschikbaarheidstand te staan. Dus nee....laat die telefoon maar lekker aan de lader liggen. NIET MEENEMEN.

Maar moeilijk om daarvan af te komen.

Las ergens dat een patroon van angsten en de daarbij behorende dwanghandelingen, sneller is opgebouwd, dan weer afgeleerd.

Iemand die me lief is, heeft inmiddels al jarenlang last van angsten en dwanghandelingen. Ze weet het, ze ziet het en toch lukt het niet om die gewoontes op te geven. Want ze geven haar rust en het gevoel dat ze daardoor controle heeft en houdt. Maar nu beheersen ze haar leven zodanig, dat ze er veel last van heeft.

Ze moet altijd controleren of het gas uit is. Of de gaskraan goed staat. Of de stekker uit de stopcontacten zijn. Of de kranen goed dicht zijn. Of er geen water bij de stekkers is gekomen. Is de deur op slot. Echt goed op slot. En dan niet even kijken, maar per keer vertelde ze me, nu al een rondje van zeker een uur. Nog een keer, en nog een keer en nog een keer.
Het doet me verdriet om dat te horen en te zien hoe het haar beinvloedt. Hoe ze niet meer in staat is om te genieten van de normale dingen in het leven, maar alleen maar met het controleren bezig te zijn. En de angsten die ze voelt. De paniek.

Ze heeft een plek gevonden waar ze intensieve therapie kan krijgen, na lang op een wachtlijst te hebben gestaan.  Moet ze ver voor reizen. Dat alleen al geeft extra stress. En het is ook nog eens een aanslag op haar budget. Dat ze vertelt dat ze na zo'n ochtend of middag therapie helemaal kapot is, dat snap ik heel goed. Vooral met al dat reizen (en het geregel erom heen dus) erbij. En nadenken of je daar nog geld genoeg voor hebt.

En dan is haar lieve kat ook nog onlangs overleden. Die was zo'n maatje voor haar. Gaf haar warmte als ze zich eenzaam voelde. Was een reden om toch de dag te beginnen. Iets om voor te zorgen, dus ook voor jezelf te zorgen.

Haar situatie doet me verdriet voor haar, maar ook omdat ik zoveel van mijzelf terugzie. Hoe het zou kunnen gaan als ik, tsja....wat als ik....volgens sommigen ben ik ook al aardig doorgedraaid. Zie het voorbeeld in de eerste alinea.

Dat ik niet met de bus langs het pand van de oude werkgever 'durf'. Of in de stad te lopen waar ik werkte, want stel dat ik iemand tegenkom van dat oude werk. Wat moet ik zeggen. Dat ik al zolang nog thuis zit. Zij gewonnen hebben. Dat ik kapot ben. Dat ik me een verschrikkelijke verliezer voel soms (in die momenten dan he..). Dat ik me schaam voor mijn schamele bestaan.

Geen baan, geen auto, geen afbetaalde hypotheekvrije koopwoning, geen vakantieplannen, geen plannen uberhaupt, geen contacten, een onzichtbaar bestaan. Murw, klein, niemand.

Gelukkig, gelukkig kan ik mijzelf onderbreken als ik die gedachten op voel komen en tegen mijzelf zeggen dat dit sowieso maar 'gedachten' zijn. Van mij. Dan die gedachten, net als wolken, voorbij schuiven. Laat maar gaan Sjaan.

En niets zeggen over mij als mens. Dat mijn waardigheid niet afhangt van een baan, een positie in de maatschappij, een heilige koe voor de deur, een eigen huis, een verre of niet zo verre vakantie, of plannen.

Net als de Spice Girls moet ik dan even tegen mijzelf zingen: Stop right now!!! Of die andere klassieker: Paradise by the Dashboard light:



Maar allejezus moeilijk is dat. Om jezelf te kalmeren, uit die stemming te halen als je alleen woont en bent. Geen feedback krijgt of een arm om je heen als je het even niet trekt.

En zelfs dat - alleen - ben ik niet eens. Ik heb twee geweldige kinderen en notabene ook nog een kleinkind. (Toevallig wel het allerschattigste meisje van de wereld!!).

Dus!! (zoals Boer Rik van Boer Zoekt Vrouw altijd zei).





















dinsdag 2 oktober 2018

Algoritme - yesterday

Het algoritme van de fanclub is qua uitbetaling van de uitkering wel tamelijk regelmatig. Onzeker word ik al als dit afwijkend is. Zou dat betekenen dat er iets mis is, dat ik deze week (ik word per week betaald) niets krijg? Dat dit betekent dat ik nooit meer iets krijg... STOP. Niet zo doemdenken.

Met nog een tientje op de boodschappenrekening, maar op de rekening voor de vaste lasten is alles betaald tot en met nu, is het weer even spannend. Maar gelukkig was daar het bericht van Mijn Overheid dat er een bericht stond van de fanclub. En ook al staat er dat je daar maar eenmalig hoeft in te loggen, moet ik toch nog altijd een keertje extra inloggen om bij de fanclubsite te komen en daar staat de specificatie klaar. En zodra die klaar staat, dan weet ik - uit ervaring - dat de betaalopdracht ook onderweg is.

Anyway...ik kon gisteren weer even opgelucht normaal ademhalen, want weer een weekje overbrugd.

Heb ook nog een spaarpotje voor mijn ziektekosten/Eigen Risico en voor noodgevallen. Ziektekosten kan ik nu alweer voor 2019 aanmaken, alles over 2018 is al betaald en noodgevallen is als er iets kapot gaat (eigenlijk zou dat Afschrijvingen/Reserveringen) moeten heten of ter overbrugging van de ene instantie naar de andere.

Hoorde gisteren dat Charles Aznavour is overleden. Dat zijn overlijden zelfs als Breaking News werd gebracht, terwijl de beste man toch 94 jaar is geworden. Dus niet helemaal een verrassing lijkt me.

Wel een gemis voor wie van mooie Franstalige muziek houdt. Vandaar een Engelse song van hem:


Vandaag ga ik even langs een zus van me. Ze zit door een ongeluk met haar woning in zak en as en dat zat ze al dus nu voelt ze zich nog rotter. En ook nog even omdat een andere zus even inpeperde hoe zij er niet voor haar zal zijn, ondanks haar dagelijkse stroom van diepzinnige feestboekteksten over wie je kan vertrouwen bla bla bla...

Als ik zo ga meten, dan hoef ik vandaag ook nergens naar toe, maar zo werkt de boekhouding van het universum niet. Ik voel dat zij het nodig heeft om gezien te worden. Of het mij nou uitkomt of niet.








maandag 1 oktober 2018

Nieuwe maand; nieuwe kansen

Alle kalenders staan weer op Oktober en de nieuwe maand is begonnen.

Straks om 12.00 uur geeft het alarm dat ook weer duidelijk aan. Heeee.....Eerste maandag van de nieuwe maand; nieuwe maand, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Als je ze maar ziet. Blijven kijken. Laat het licht binnen in je huis en je leven. Sluit je niet af. Wees niet bang!

Zag dat mijn huur vanochtend is afgeschreven. Mooi; hoef ik me daar een maand geen zorgen over te maken. Alle andere rekeningen zijn ook betaald, dus ik ben - ondanks financiele nullijn - geheel bij. Hoe fijn is dat! Ben trots op mijn vermogen om te kunnen budgetteren en dan alsnog niet het gevoel te hebben dat ik 'arm' ben en er niks meer kan.

Vanochtend kreeg ik van mijn broer in Scandinavie een leuke foto met mijn zoon en hem. Hij was 'even' in zijn stad en dus gezellig samen even een ontbijtje gedeeld. Daar word ik zo blij van zo'n foto en wat daar achter zit.

De was is bijna klaar, mijn rondje Bless the House is weer gedaan (stofzuiger zuigt weer goed nadat ik dit weekend hem even goed heb schoongemaakt).

Geniet van mijn herfstboeket - wat gedroogde Judaspenningen, bessen uit de boom in de tuin, wat takken uit de boom in de voortuin die ik al een paar jaar gedroogd bewaar, wat nepbloemen en een tak met een soort leuke oranje bolsters die ik nota bene bij de Wibra kocht. Daar kreeg ik nog een compliment voor in de bus. Leuk toch!
Die pompoenen gaat ik later in de maand wel soep mee maken. Die blijven lang goed. En voor nu staan ze lekker herfstig.

Blijven kijken naar de mooie dingen. Dat is wat me overeind houdt en me energie geeft. En lieve mensen om me heen, die me zien. Wat zeg ik; die meer zien dan ik. 







zondag 30 september 2018

Waar zouden we zijn zonder de trein

Zou vanochtend gaan oppassen, want mijn dochter wilde graag sporten en haar man moest werken. De laatste keer op de overblijf bij sporten werd dochter uit de les gehaald, want haar kind stond te huilen. Vandaar het verzoek tot oppassen.
En ik had al aangeboden dat ik zoiets graag voor haar wil doen, want vind het belangrijk dat ze ook tijd voor haarzelf heeft en goed voor haar lijf zorgt.

Ze had een grote verhuis-bus gehuurd om haar tante met wat dingen te helpen die niet in een normale auto passen en zou dan die bus naar mij rijden zodat ik de volgende dag ermee naar haar huis kon rijden. Maar ze liet me in de middag weten dat die bus zo mega groot was, dat het niet handig was dat ik erin ging rijden en vooral parkeren (haha...was er ook net die avond een feestje ergens in de straat dus alles stond propvol), dus beter dat ik met de trein zou komen. OK..verandering van plannen dus. Heb wel eerder in zo'n type bus gereden hoor en toen moest ik 'm ergens hartje Amsterdam inleveren. Voordeel is dat je hoog zit en goed overzicht hebt. Maar goed..toen reed ik zo'n 40.000 km per jaar. Nu 40.

Anyways..zag online dat de trein vandaag niet bij haar station zou stoppen en er bussen zouden rijden, dus eerst gisteren helemaal uitgestippeld hoe ik dan moest reizen. En hoe vroeg ik van huis weg moest.

Een en ander geappt, want haar man zou er dan ook last van hebben en hoorde toen dat haar man toch niet hoefde te werken. Maar dan kwamen ze vandaag wel bij me langs, ook gezellig.

Vanochtend leek het me wel een leuk idee om iets te bakken voor het bezoek. Had ik ook al tijden niet meer gedaan.Ik koos een boterkoek met het idee dat dit vrijwel niet kan mislukken. En alle ingredienten in huis. En dan toch waarschijnlijk een te hoge temperatuur gekozen en te lang (hahah...recept uit een gasfornuisboekje uit 1963, maar de warmte was aangegeven in knop no 4 of 5 en dan gas temperen tot u druppelvorm ziet) want het was niet lekker zacht, maar nogal gooi een deuk in je hoofd ermee kwaliteit. Nog wel eetbaar,maar niet wat ik voor ogen had.

Enfin, in brokken gesneden, op een schaaltje gelegd totdat dochter belde dat ze onderweg was, maar manlief wilde graag het huis opruimen (altijd meteen gebruik van maken!) en ze moest nog iets uitzoeken voor een vriendin waar ze ook nog langsging, wiens kind verjaardag vierde. Of ik mee wilde naar de stad om even naar iets te kijken. En had ik zin om mee naar de verjaardag te gaan? Nou nee, dat weer niet.

Brokken koek maar in een zakje gestopt. Mag schoonzoon thuis opeten, jas aangedaan en hoppa...even in een speelgoedwinkel naar iets kijken. Wat een aaaaaaaaaaaaaaaanbod. Zoveel. (Kan je direct zien dat ik daar dus nooit kom). Parkeergarage uitgezocht zonder lift, wat niet handig is met een kind in een kinderwagen, dus bij teruggaan stelde ik voor maar even op de begane grond te wachten tot ze de auto had opgehaald van boven, dat scheelde gevaarlijke toeren naar boven maken, waar ook auto's rijden. Ook niet handig als je in een rolstoel zit trouwens. Maar wel goedkoop parkeren daar, dat dan weer wel.

Vond het wel een dagje/weekend waarin ik nogal flexibel moest zijn, omdat de plannen constant wijzigden. Nou kan ik dat meestal vrij goed, maar de laatste tijd was ik bang dat ik dat een beetje kwijt was geraakt. En er nogal starre gewoontes op nahield.

Oh ja...de F1 race in Rusland nam ik verder maar op, maar omdat ik op het Sportnet aankwam bij het tv aanzetten en het Engelse volkslied hoorde, wist ik al dat Verstappen niet gewonnen had maar Hamilton. Verstappen vijfde geworden, maar dus niet de hele race bekeken. Alleen de laatste rondes. Niet slecht van de laatste positie naar positie 5.

Verder ben ik blij dat ik nu stukken kalmer/onbezorgder ben dan een paar dagen geleden. Het scheelt natuurlijk ook dat ik weet dat er in het weekend 'niets' kan gebeuren. Ik deed het zelf...niemand die me opjaagde, maar die angst zat me aardig dwars. Dus ik snapte ook dat de enige die me daarvan af kon helpen ik ook zelf weer was. Door te relativeren, maar ook door de angst toe te laten, er in mee te gaan, het te voelen, maar ook de rede me te laten vertellen dat het een ongegronde angst is. Angst door de angst. Dus laat maar wegwaaien.

Maar zo heerlijk om kleindochter weer even te zien. Ze was net in bad geweest en haar haar was gewassen; een bos vol krullen in bedwang gehouden door een elastische haarband; zo schattig.

Heb wat waxinelichtjes aan, gezellig en warm en ook lichtbrengend in donkere tijden voor wie dat nodig heeft.  Denk aan mensen om me heen die het moeilijk hebben, die hun kind zien worstelen met het leven, of een lieve vriendin verloren hebben. Dat stemt me nederig. Dat er zoveel dingen goed gaan in mijn leven die ik kennelijk niet eens zie.


Foto van Pixabay















vrijdag 28 september 2018

Heleen van Royen - inspiratiebron

Om wat rustiger te worden in mijn hoofd en zaken vooral te kunnen relativeren, gekeken naar de documentaire van Heleen van Royen over haar moeder die steeds dementer aan het worden is (Het doet zo'n zeer) en ben tegelijkertijd haar Sexdagboek aan het lezen, wat in dezelfde tijd is geschreven.

En dat is best ingewikkeld. Al begrijp ik dat Van Royen net als iedereen meerdere kanten en interesses en rollen heeft. En in elke rol laat je een ander stuk van jezelf zien. Ik denk dat ook al schrijf ik openhartig, ik toch niet een compleet beeld laat zien alhier. Bepaalde zaken hou ik toch liever voor mijzelf en uiteraard zijn daar ook de minder fraaie kanten van mijn persoonlijkheid bij.

In de rol van dochter van is ze meelevend en betrokken. Wat ik ook zie is dat ze in wat haar moeder overkomt, haar voorland ziet. Ouder worden, gebrekkig, afhankelijk en ziek.

In haar Sexdagboek (seks met een x komt sexier over vindt ze) legt ze haar seksleven een jaar lang vast met haar veel jongere partner Bart. En schrijft ze openhartig dat ze zich ook afvraagt hoelang zij nog aantrekkelijk voor hem blijft. Ze schelen 21 jaar en hij is gedurende het dagboek gelukkig de 2 in zijn leeftijd kwijtgeraakt schrijft ze.

Het is voornamelijk verslaglegging, geen gevoels/emotie-dagboek, alhoewel wat verderop in het boek je daar wel meer over leest. Ik lees vrijwel nergens hoe ze dichter tot hem komt of meer van hem houdt. Alleen welke standjes, wanneer en met wat als extra stimulator.
Het zou door een man geschreven kunnen zijn. En misschien is dat ook wel de missie van haar boek wat ze ook schrijft; gelijkwaardigheid op alle vlakken. Wordt er niet heel opgewonden van, juist omdat het een nogal droge opsomming is.

Ze is een prachtige vrouw om te zien vind ik, petit en alles in de juist proporties. Alleen haar stem kan me niet zo bekoren. Ze is tamelijk exhibitionistisch, wat niet mijn stijl is - al bewonder ik haar wel hierom. Haar durf. Lees dat ze als kadootje zichzelf nieuwe borsten gaf, nadat ze een soort theezakjes had, toen ze vijftig werd. Wat ik toen van haar zag op een bijeenkomst van schrijvers, was kennelijk met een goede BH gedaan, ik vermoed met die van een BH-makende vriendin. Maar bloot ziet dat er anders uit en ben je heel visueel ingesteld en zeker met een veel jongere man die dat ook is, dan snap ik dat je pronte borsten wil/moet. Ha..zou ik ook wel willen.

Maar bij mij mag er wel een onsje of wat vanaf. Zou ook fijn voor mijn rug en schouders zijn. En ja...maak er dan maar een leuke vorm in als je toch bezig bent. Maar goed: dream on. En ook over die vriend/minnaar/man uberhaupt mannelijke interesse.

Haar dagboek is prettig te lezen en af en toe gooit ze er ook een fantasietje voor de lezers tussendoor. Als ze bijvoorbeeld 3 dagen geen seks heeft gehad om op te schrijven. Uiteraard ook even gekeken naar het hoe en wat van haar favoriete speeltje die een andere techniek heeft dan de standaard speeltjes (niet trillen maar zuigen). Er gaat wel een heel assortiment batterijen doorheen en bij nood hebben ze wel eens de afstandsbediening van de tv opengemaakt om daar de batterijen uit te halen. Blij dat mijn vingers altijd voorhanden zijn en ik niet verslaafd ben aan het gevoel wat een stimulator kan geven.

Oplaadbare Heleen, oplaadbare batterijen!

Haar documentaire over haar moeder zit dicht op de huid. Je ziet dat ze verschillende pogingen doet om goed om te kunnen gaan met de diverse aspecten van de ziekte van haar moeder, maar dat haar moeder uiteindelijk toch naar een verpleeghuis moet omdat ze echt veel zorg nodig heeft vooral na haar heup-operatie.  Het lijkt mij voor die moeder uitermate verwarrend geweest (ook met een 'goed' hoofd) al die verhuizingen in korte tijd en dan ook nog een ziekenhuisopname voor een nieuwe heup.

En dan eindig je in een kamer met een hoog bed, nog wel je eigen bank en schilderijen, maar alweer kleiner is je omgeving geworden.

Ja, dat relativeert mijn fanclub-angst enorm. En een drupje Schots water. Heb gelukkig redelijk kunnen slapen, dat scheelt ook hoe ik voel als ik wakker word in de ochtend. Me voorgenomen om vooral goed voor mijzelf te zorgen vandaag. Niet weer in de verlammende angst te schieten - want buiten dat het verlamt (denk aan Konijn op de weg in het licht van de koplampen) - heb ik er weinig aan. En snap maar al te goed dat het ook niet nodig is. En ik de fanclub daarmee teveel macht geef.


Foto van Pixabay (lief he!!)


Ik HOEF niet de hele dag stand-by te staan, mocht er iemand van de fanclub bellen. Mijn agenda open te houden, mocht ik toch iets moeten gaan doen in de vorm van op komen draven.

Kom...nog een lekker kopje koffie nemen en genieten van de zon in mijn tuin. De lieve berichten van dochter en zoon. Het koppie van mijn kleindochter. Gewoon dat ik leef eigenlijk.

En zo gewoon is dat niet.



















donderdag 27 september 2018

Poedepoedepoes

Stel nou, zo praat ik mijzelf rustig, dat ik dus vandaag op gesprek moest komen bij de fanclub. Ik weet niet met wie, ik weet niet waar en ik weet niet waarom, want dat alles zou me in een brief worden uitgelegd.

Maar ik 'ben' er vandaag dus niet.

Wat is dan het ergste wat er kan gebeuren?

Geen geld.

Is dat zo?

Ja.

Echt?

Hoe lang hou je het nog eventjes vol dan. Kijk nog maar eens naar je budgettering. Die je zo trouw en keurig als een boekhouder iedere paar dagen bijwerkt. Elk bonnetje noteer je.

Oh ja...en zet ondertussen ook even wat rustgevende muziek op. Kalmeer je reptielenbrein wat nu keihard op standje Vluchten staat.

Dus: hoe lang hou je 'geen geld' vol?

En: is er al een bestraffend telefoontje gekomen dan?  Van - want je weet donders goed hoe het daar werkt - het callcenter, waar ook maar tijdelijke krachten zitten en ieder telefoontje krijg je een ander - de fanclub? Man....ze doen weken over het sturen van een brief!!

Ondertussen schijnt de zon, durf  je nergens heen, want stel dat ze bellen en je het alweer niet 'onthoudt' of kan opschrijven, of je overdonderd voelt door alle informatie....

Oh ja....stel dat ik gek of dement aan het worden ben (mmmm...klok snap ik nog, koffie ruik ik ook nog en pindakaas ook, dus dat zal nog wel niet).

Laat je hierdoor je hart veel sneller kloppen dan gezond voor je is. Schroef je je glucosespiegel lekker omhoog door alle (zelfveroorzaakte) stress. Ga je niet lekker de hort op, wat wel gezond voor je is. Verschuil je je in je hol. Ga je niet in de 'Schijt aan alles' houding of de Talk to the hand houding. Voel je je zo klein en onmachtig. Zo afhankelijk van. Zo beter dat ik er niet meer ben.

Niet doen.

Kom maar: ik zorg wel dat je je beter voelt. Ga maar eens lekker in je tuin wroeten. Denk je dat er ook maar 1 plant denkt dat hij niet kan groeien? Of ...oooooe, daar komt de snoeischaar aan?
Of een vogel zich zorgen maakt of hij morgen nog wel een worm vindt.

Adem in en weer rustiger uit.

Uit

Oh ja...kijk even naar wat filmpjes van je lieve kleinkind. Die in de ochtend gewoon wakker wordt en gewoon blij is. Ook als je jou ziet. Met haar lieve krulletjes en haar ondeugende lach. En haar moeder is zo liefdevol voor haar. Zo heerlijk om te zien.

Denk aan wat je voor haar kan betekenen. Denk eraan hoe het voor haar moet zijn als je er niet kan zijn in de toekomst. Wil je dat?

He...zout water op de laptop is niet zo handig he....Dat geeft kortsluiting. Wat je nu in je hoofd hebt eigenlijk. Kortsluiting door stress.

Man...wat lijkt het me heerlijk om nu iemand te hebben waarbij ik kan wegkruipen. Die alles regelt. Maar ik ben altijd zelf diegene geweest waar mensen bij wilden wegkruipen. Die alles regelde, deed, wist en kon.
Geen zachte armen voor mij.


Foto van Pixabay


Poedepoedepoes het doet zo zeer zou ik bijna zeggen (want dan hoef ik geen scheldwoorden te gebruiken).

He..fijn die Chopin. Daar word ik inderdaad rustiger van. Dank je wel Klaproos, vond het op jouw blog.

En even kijken naar de documentaire Het doet zo zeer.















woensdag 26 september 2018

Ten volle leven

Ten volle leven; wat is dat eigenlijk. Alle potentie hebben - in de ogen van een ander vaak - en je dan nog steeds diep-ongelukkig voelen. In je hoofd. Alleen voor jou voelbaar. Voor een ander totaal onbegrijpelijk. Want je hebt toch alles wat je hartje begeerd? Een huis, een man, auto voor de deur, kinderen, huisdieren, een leven waarin je geen zorgen hebt over financieen. Geen drama's in je leven.

Maar dat totaalplaatje dat levert dus niet automatisch een geluksgevoel op. En andersom hoeft het ook niet te betekenen dat als je niets van dat alles hebt, je dus ongelukkig bent.

De pyramide van Maslov geldt nog steeds. Maar als alle basisbehoeften zijn vervuld, maar niet die van het gezien weten, geliefd voelen, dan voelt dat net zo schraal als dat er geen eten in huis is. Je ziel wordt niet gevoed.

Je verbonden voelen met anderen, je partner, je familie, broers, zussen, neven, nichten of je zelfgemaakte familie van goede vrienden en kennissen of in verbondenheid met je kerkgenootschap, de moskee, de buurt, je vereniging of de dansschool, de volkstuinvereniging, dat is wat het leven sjeu (ik leen het woord maar even) geeft. Alweer; weten dat je gezien wordt.

Maar ook niet bang hoeven zijn. Voor je man, voor je familie, voor je werkgever, voor het leven.

En dan is wederkerigheid ook belangrijk. Kijk ook naar anderen. Probeer wat jij nodig hebt, ook aan anderen te geven. Zeg eens Goedemorgen tegen iemand op straat (wel in de ochtend he).

En neem niet zomaar aan dat je er morgen nog bent.

Oh ja...en voor mijzelf: Are you a (wo)man or a mouse?? Dit in het kader van nog steeds geen bevestigingsbrief voor een afspraak met wie en waar en wanneer.

Ben geen muis en ook niet te aardig, uit mijn Salestijd weet ik dat ik de grootste deals kan binnenslepen, maar wel angstig dat mijn geldkraan hierdoor straks accuut dichtgedraaid wordt. Dus weten ze goed hoe ze je klem hebben zitten.

Dus toch een muis? Of een realistische muis?






Kom; als er gezegd word dat ik een brief krijg met alle details van de uitnodiging, dan is dat hun verantwoording. Daar hoef ik nu niet voor een tweede keer over na te bellen of die brief nog komt. Ik doe het niet. Nee, nee, nee en nog eens nee. NEE!

Zo dan. Geen muizenissen meer, maar even lekker een budgetboodschapje in de buurt doen en een heerlijk recept van mijn dochter uitproberen. Wil me niet laten leven door mijn angst in financiele nood te komen. 

Maar, eerlijk is eerlijk, ik merk het wel degelijk aan mijn lichaam. Spanning, stress, uitkijken naar de postbode (die elke dag steeds later zijn rondje lijkt te doen). 

Ga toch eens leven!


















dinsdag 25 september 2018

Er komen vlinders en insecten op af...bah!

Zapte gisteren langs "Mr Frank Visser doet uitspraak" en daar zat een van de tokkie-echtparen de ergernissen op te noemen over de buren, de tuin, de schutting en oh ja...ook nog een struik waar ze hinder van hadden.

Zo'n struik met bloemen, bah...daar komen insecten en vlinders op af. Zo'n Vlinderstruik!!!

Zulke mensen gun je gewoon een Strontstruik. Ik moest even zo hard lachen om de totale onnozelheid van die vrouw over hoe de natuur werkt. Maar ook het venijnige gepluk aan een mooie bloeiende struik.


Foto van Pixabay


Hoe kan je zo leven, met zoveel boosheid, al dat geschreeuw tegen elkaar, het ophitsen. De lelijkheid van dit bestaan doet gewoon pijn aan mijn ogen. Gelukkig zit er een knop op de tv.

Dan ben ik toch weer heel blij met mijn Noord-Koreaanse buren, waarbij niemand begrijpt dat je de voordeur ook kan vasthouden als je 'm dichtdoet - dus zonder keiharde knal en de buurvrouw vrijwel dagelijks tegen haar man praat op volume Grote Leider. Maar geen scheldpartijen naar mij of andere buren. Dan is ze heel 'bedeesd'.

Had een tijdje terug een supergoedkoop model huistelefoon gekocht (eigenlijk belt alleen mijn moeder nog maar op dat nummer) en ik baalde, want wat ik ook deed om eea te programmeren, hij bleef als bevroren op het beginscherm staan. Zag mij al teruggaan naar de winkel ermee.

Tot ik gisteren zag dat er nog een plastic folie opzat, ter bescherming. Met een standaard beginscherm. Wat je eraf moet halen als je de telefoon in gebruik neemt. Hahaha!! Dan moet ik smakelijk om mijzelf lachen.

Kom vandaag niet zo goed op gang, maar in het kader van mild zijn voor mijzelf, hindert dat niks.

Als lunch een omelet gemaakt met veel groenten. Lekker, snel en gezond. En verder moet ik me maar voorhouden dat er nog steeds niets MOET.  Behalve poepen dan. En wachten op de uitnodigingsbrief van de fanclub hoeft ook niet meer voor vandaag; post is geweest en er zat niks van die fanclub bij. Ook niks online gepost. Jemig de pemig zeg....Een volle week doen over een lullig briefje opsturen. Zijn er nog vacatures daar. Dat tempo kan ik nog net bijbenen denk ik.

Mijn dochter vertelde me dat ze een sportschool heeft gevonden met kinderopvang. Handig, want dan hoeft ze niet iedere keer wat te regelen als ze wil sporten. En ook leuk voor kleinkind om andere kindjes te zien.












maandag 24 september 2018

Furst impression

Mijn maandagroutine van Bless the House gedaan en terwijl de keukenvloer droogt een lekker kopje koffie gedronken. De wasmachine draait ook, dus zo direct de was ophangen.- Gedaan inmiddels.  Buiten ophangen weet ik niet, want er komen hier telkens kleine buitjes over. En tegelijkertijd schijnt ook de zon, dus dat is wel een prachtig gezicht.

Vandaag wordt er geen post bezorgd dus een brief van de fanclub hoef ik sowieso vandaag niet te verwachten. Ben ik er nerveus door? Eigenlijk niet echt en ook weer wel. Laat maar...alle moderne techniek voorhanden en dan nog iets belangrijks als een afspraakbevestiging per post sturen en niet tegelijkertijd ook online op je persoonlijke dashboard plaatsen. Tsjonge!

En nee, ik ga er niet zelf achteraan bellen. Klaar ermee. (Voor vandaag he...misschien dat ik er morgen anders over denk haha). Alhoewel ik wel een mooie freelance klus zie liggen over efficienter werken bij de fanclub. Agile, Scrum, Toyota-methode...ken ze allemaal. De fanclub niet.

Ooit was ik op een bijeenkomst van het FNV en daar konden mensen 'klagen' over hun contact met de fanclub. Dat het sneller en efficienter kon. Dat de menselijke factor er tussenuit was geautomatiseerd. Stel dat de fanclub een commercieel bedrijf was, dan was iedereen bij een andere club klant geworden.
En daar zit 'm nou net de crux. Je hebt geen keus. Dus ik riep zoiets en nogal cynisch stelde ik voor maar te gaan staken. Dat zal ze leren. Mijn gevoel voor humor werd toen al moeilijk begrepen. Ongelofelijk vond ik hoe ver men van de realiteit af stond.

Stofzuiger zuigt niet echt goed, dus nieuwe zak erin gedaan, want de oude was vol, maar zuigt nog slechter en ik zie dat ik er ook wel een nieuw filter in mag doen. Mmmm..als ik in de grote stad ben, dan haal ik die wel. Nu nog maar even behelpen of nog maar een paar keer online kijken wat ik daar zelf aan/mee kan doen.

Gisteren met plezier ter ontspanning naar Boer zoekt Vrouw gekeken en me er over verbaasd hoe sommige boeren prototype Foute Man waren, maar dat kennelijk die boer heel aantrekkelijk maakte (uitdaging, man om op te voeden) en juist anderen heel lief en empatisch overkwamen.
Inderdaad...fijne eerste kennismaking onder de rook en geluid van een stoomtrein. Kan je niet echt rustig praten lijkt mij. Wel vermakelijke tv en dat is uiteindelijk het doel van dit programma.

Blij dat ik van de week al wat tuinmeubelen in de beits zette, nu ligt het regenwater erop in plaats dat het erin trekt. Het is nog niet af, maar wie let er op een deadline. Energie goed gebruiken en niet tot het gaatje gaan.

Door jarenlang wel tot het gaatje te gaan heb ik een harde les moeten leren. Nog studerende merk ik.  Bij de School des Levens. Trage student wel.












zondag 23 september 2018

Zonnige zondag

Een paar heerlijk geroosterde speltboterhammen (kleintjes hoor) met roerei en dan een grote kop (letterlijk) koffie met warme sojamelk erbij. Heerlijk begin van de zondag. En dan het genot dat ik heb kunnen doorslapen.
Door dat brood ben ik in gedachten bij een lieve Freundin. En de gastvrijheid van haar en haar man.

Online kranten lezen of in het echt; beide even heerlijk. Mooi muziekprogramma op tv in de ochtend. Ook fijn.

Een lege muizenval, maar wel met de pindakaas en walnoot eruit gegeten. Ook grappig. Slimme muis, kruipt precies om het klapstuk heen en ik hoef vandaag 'm niet ergens uit te zetten buiten dus (door de regen). Morgen nieuwe kans.

Gisteren kocht ik een klein trosje druiven, gewoon los - want van die grote bakken (nu nu nu in de aanbieding 2 halen 1 betalen of zo) dat is teveel voor mij - dan blijf ik maar eten - en die kon je dan in een plastic zakje doen. Ik had van die recyclebare zakjes bij me in de bejaardensleurkar, dus voelde me een reuze verantwoorde shopper. Haha!

Het is vandaag echt een binnenblijfdag en dat vind ik niet erg. Geen plannen sowieso om iets buitenshuis te doen. Kijken op Pinterest naar ideen over van alles en nog wat, beetje breien, naar een opgenomen aflevering van een Poirot mysterie gekeken. Erg fijn. En een aflevering van Sofie in de mentale kreukels over slapeloosheid.

Het viel me op dat ik al een tijdje geen mussen meer in mijn tuin had gezien. En zowaar...toen het heel even minder hard regende zat het hele bundeltje weer op het tuinhek. Daar werd ik instant blij van.


Foto van Pixabay


Wortelsoep staat op te warmen, mooi muziekprogramma op tv en later eens kijken of de boeren een partner hebben gevonden. Of een paar om uit te kiezen.








zaterdag 22 september 2018

Zeg eens B!

Lees dat Sjoukje Hooymaayer is overleden.

Dat leek me een innemende, prachtige en vooral ook nuchtere vrouw. En wie heeft er niet op zaterdagavond voor de buis gezeten kijkend naar zeg eens Aaaa. Een werkende moeder speelde ze in die serie en nog hoog opgeleid ook. En met een supergrappige huishoudster/assistente. Voor de balans. Op youtube is er nog van alles terug te vinden.



Zo verlaten er steeds meer idolen van toen mijn wereld en hoewel dit een natuurlijk proces is - doodgaan - lijkt het alsof ik dan zelf ook meer tot die (risico)groep ga behoren als ik hoor van het overlijden van de vriendin van een lieve vriendin van mij.  Nou ja...risicogroep. Het risico van leven is uiteindelijk doodgaan. En dat doen we het liefst na een goed en lang leven.

Alsof we daarin een keus hebben. Want dat is zo ironisch van de huidige tijd. Dat we onszelf aanpraten dat als we nou maar gezond eten, goed sporten en regelmaat in ons leven hebben, we wel 10 jaar ouder kunnen worden. Dat ook dit maakbaar is. Dan is ongezond oud zijn dus je eigen schuld. Of dood gaan voor je 80 bent.
En ongelukkig zijn is dan ook een keus kennelijk.

Mooi stuk hierover in Trouw van Barbara Ehrenreich.

 Vergeet wat artsen en goeroes u vertellen: we hebben nauwelijks invloed op hoe we oud worden. Laat los, die fixatie op uw gezondheid, adviseert Barbara Ehrenreich.

Het wordt al weer aardig donker, ben blij dat ik net op tijd terug ben uit de bibliotheek op het fietsje, want er komen weer verse regenbuien aan. Dat ik op durfde te stappen en weer af (fijn zo'n hoge stoeprand) en een niet al te grote stapel te lezen boeken mee naar huis nam. Want lezen gaat ook op tempo traag. Dus niet teveel meenemen, dat houdt de frustratie buiten de deur dat ik er niet aan toe kom om ze allemaal te lezen. En stomme boeken niet tegen heug en meug toch doorworstelen. Hup...terug ermee!

Dochter is eind van de week weer begonnen met werken en voelt zich gelukkig weer beter en zoonlief ronde zijn training voor een ander vliegtuigtype met succes af. Fijn dat het goed met ze gaat.

Kocht vanochtend een zak bio-wortelen en wil daarmee zo direct een pittig wortelsoepje gaan maken. Heb ik voor een aantal dagen soep voor maar 1 euro. De rest van de ingredienten heb ik al in huis. En zo direct wat waxinelichtjes aansteken voor een heerlijk warm en knus gevoel en voor diegenen die zijn weggevallen. En voor de achterblijvers.


vrijdag 21 september 2018

Carpe Diem - WAD?

Het schijnt vandaag Wereld Alzheimer Dag te zijn. Was ik vergeten.

Las een artikel online in Trouw over een vrouw die een test heeft laten doen om erfelijke Alzheimer op te sporen. Er is nu voor haar 100% zekerheid dat ze het krijgt.

Ze zegt hier zelf over:

Ze zegt: "Ik weet dat ik mijn verstand ga verliezen, dat ik geen toekomst heb en dat weten is er elke dag. Tegelijkertijd geeft het me de urgentie om in het nu te leven. Als ik gezellig met vriendinnen op een terrasje zit, neem ik nu gewoon nog een wijntje, ook als ik 's morgens vroeg op moet staan." Op haar blog verwoordt ze haar levenshouding zo: 'Sinds ik mijn blik niet meer kan richten op een oneindig verre horizon, leer ik beter om me heen te kijken'.


En eigenlijk, test of geen test, weten we geen van allen of er voor ons een morgen is. De beroemde tram kan over je heen rijden, een boom kan door de harde wind net precies op jouw autodak vallen of je hart besluit net vandaag om maar eens op te houden met kloppen.

Dus nam ik gisterenavond op een terras met een vriend nog maar een glas gezelligheid. Toen ik van de bus naar huis liep, lagen er al veel kastanjes afgewaaid van de bomen. Fijn eentje in mijn jaszak gedaan. Traditie. Zelfbedacht dan.








donderdag 20 september 2018

Maffe directeuren, managers en andere psychopaten deel 3

Ooit werkte ik ergens waarin de directeur iemand had aangesteld als receptioniste/telefoniste. Zij was zo blue als ik weet niet wat, maar ook tamelijk dommig. Die combinatie is niet zo handig als je klanten te woord moet staan. En als bedrijf wil uitstralen dat je een grote speler op de markt bent.

Kan me nog zo herinneren wat die directeur tijdens een managementsmeeting hardop riep: 'Oh...ik heb nu toch iemand aangenomen. Zo goedkoop heb ik nog nooit iemand gehad!'

De volgende meetings zat hij al te klagen dat er zoveel misliep, dat klanten boos waren en de simpelste taken niet uitgevoerd werden of half of fout. Hoe kon dat toch? Zelfs een aap kon dat werk toch doen?

Waarop ik me niet meer kon inhouden en zei: If you pay peanuts, you get monkees.

En ja hoor: kom jij maar eens even naar mijn kantoor. Uitleggen wat je daarmee bedoelt. Uiteraard wilde hij graag dat ik mijn excuses maakte voor die opmerking. Maar he....had hij niet zelf gezegd dat zelfs een aap dat werk kon doen. En nu iemand had die enorm goedkoop was qua salaris?

En dat kwaliteit nou eenmaal geld kost.

Nee, excuses heb ik niet gemaakt. Had natuurlijk wel direct weer een minnetje op mijn rapport.


Lachend aapje hahahaa !! - Blog van devilsgirl



woensdag 19 september 2018

Energie

Een dagje mijn dochter geholpen, want ze was nog ziek (buikgriep) thuis en dan weet ik uit ervaring, dat je eigenlijk niet veel meer kan en wil dan rusten en snel naar de wc lopen met een emmer in je armen. Dus ook nog op een kind letten en de rest dat heb ik even overgenomen. Haar man moest werken.

Want ik voelde dat ik dat wel aankon - lichamelijk en vooral in het hoofd - dus de wekker vroeg gezet en de inmiddels vertrouwde route - genomen. Ik miste net de bus en dus de aansluiting op het station, maar ik was zo blij dat ik alleen maar kon denken: Nou en! Ik ken inmiddels uit mijn hoofd de opties ervoor en erna en dat gaf een meer ontspannen gevoel. Had bovendien geen tijd afgesproken. Wat ook al helpt om niet te stressen over 'op tijd' komen.

De omstandigheden waren wat minder - mijn dochter ziek, zwak en misselijk - maar wat heerlijk om ze weer te zien en mijn lieve donkerbruin geroosterde kleindochter. Ze was in het begin nog een beetje verlegen, maar zodra ze mijn oorbellen had ontdekt en ik haar konijn ook begroette, was dat over.

Dora deed de binnen- en de buitenboel, terwijl ze allebei nog sliepen in de ochtend (heerlijk...kan je lekker opschieten). Niet stofzuigen vanwege het lawaai, maar even de bezem en stoffer en blik door de kamers. Heel prettig om dat te kunnen doen voor ze. Toch merkte ik wel dat ik nog niet op volle kracht ben, want na al dat bukken, strekken, etc wel een beetje moe. Maar goed...vandaag mag ik de hele dag bijkomen!



Nog even lekker naar buiten en wat boodschappen gehaald (oh..daar helemaal?? Nou...toch maar gaan; het was heerlijk weer en voor kleindochter is het ook een avontuur om lekker erop uit te trekken. Ik gebruikte de wandelwagen bijna als rollator; lekker hangen!). Als ik moe ben, loop ik een beetje in elkaar gedoken. Een boek valt direct van mijn hoofd. Kleinkind zwaait naar iedereen en dat heeft een vrolijk effect, zelfs op oude chagrijnen. Iedereen wordt een beetje vrolijker en ook dat is weer een gratis les.

De was uit de droger gehaald en er lag nog een wasmand met een mega stapel nog op te vouwen en op te ruimen was en ook nog hun koffers met vakantiekleding. Echt een soort van chaos waar ik nu een beetje de kriebel van krijg, omdat ik vroeger precies zo was en nu mijzelf heb geleerd om direct op te ruimen. Omdat die choas energie zuigt.

Ik kocht, toen ik met kleindochter wat boodschappen ging doen, een goed formaat plastic doos voor alle snoeren van telefoons of laptop etc die her en der in hun huis liggen en ook al meewerken aan het gevoel van chaos. Juist door een beetje methodiek te hebben in wat je waar opruimt, hou je overzicht.
Ik had het liefst de hele tafel leeggehaald, maar dat is niet mijn verantwoordelijkheid. Maar goed voorbeeld doet goed volgen, dus door wat kleine dingen wat logischer op te ruimen, inspireert dat.

Gekookt voor iedereen en zelf ook nog daar gegeten (was ik eigenlijk al te moe voor) en toen merkte ik dat ik zo moe was dat ik het liefste in een taxi tot de voordeur gebracht zou willen worden, maar ja..ik moest nog een stuk lopen, met een trein, met de bus en weer een stuk lopen. En in de trein bedacht ik dat ik thuisgekomen niets meer hoefde en misschien was een voetenbadje wel fijn. Inmiddels lag iedereen te slapen, want de nacht ervoor wilde kleindochter niet slapen en hield iedereen wakker, dus even bijslapen na het werk dat ging wel. Ook haar middagslaapje deed ze niet, dus die was ver over haar kookpunt. Had gewoon slaap nodig.

Als klapper op de vuurpijl belde om 16.58 uur een anoniem nummer. Terwijl ik druk bezig was. En de moeheid voelde optrekken. De fanclub. Of ik dan en dan en zo laat op kon komen draven. Ik gaf aan dat het telefoontje niet gelegen kwam, want ik kon nu niets noteren en zeker niet onthouden, of ze morgenochtend even terug konden bellen. Bijna beledigd dat ik durfde te zeggen dat het niet gelegen kwam!

Nee hoor...we sturen ook nog een brief. Kunt u het dan teruglezen. Whoahahahahahaah......whatever!

Maar omdat ik zo moe was, kon ik niet snedig reageren en je wordt dan ook overvallen - zo voelt het - door het tijdstip en anonimiteit.
Zou ik thuis zijn, had ik pen en papier en mijn agenda bij de hand (hahah...altijd leeg!)...en bovendien; wat ik hoorde had ik zo'n afspraak net gehad! Alweer naar de bedrijfsarts? Huh?

Maar nu ga ik gewoon braaf de brief afwachten. Als die op tijd komt. Want zit nog steeds op de voorgaande uitnodigingsbrief te wachten. Echt!

Geen zin om hierdoor mijn dag te laten bepalen. Zo direct de was lekker ophangen (waait hard genoeg!) en vooral rustig aan doen vandaag. Energie weer opbouwen.











maandag 17 september 2018

Er is genoeg

Angstig leven omdat ik bang ben dat er een eind komt aan mijn spaargeld, een eind komt aan dat ik hier kan blijven wonen, een eind komt aan 'relatieve' vrijheid...al die angst en alle tijd en energie die dat kost. Zo jammer. Van alle tijd en zorgen die in het uitwerken van die angstgevoelens gaan zitten en die ik daardoor niet kan stoppen in juist lichte zaken. En zaken die energie geven in plaats van slurpen.

Want ik ben er nog steeds. Met wat minder spaargeld, ik woon hier nog steeds, kan nog steeds elke maand de huur betalen. En ik kan ook nog steeds - ook al heb ik veel minder heel veel minder inkomsten - aan de goede doelen doneren die ik belangrijk vind om te ondersteunen. En - wat ik al eerder schreef - heb nog steeds overgewicht, dus kan nog steeds eten en zelfs teveel eten.

Ik zou heel precies kunnen uitrekenen wanneer de spaarpot echt leeg is, maar dan hou ik geen rekening met het leven. Wat soms onverwachtse wendingen maakt. Soms omhoog, soms omlaag, zelfs opzij, maar als het maar in beweging blijft.

En zolang ik die beweging ook maar echt blijf voelen en zien, dan leef ik. In plaats van in de overlevingsstand te staan en geen ruimte daardoor te hebben om terug te veren en te kijken naar zoveel dingen die nog steeds stromen, goed zijn en goed blijven.

Er is genoeg.

Zoveel genoeg dat ik vanochtend vroeg alweer een zak met kleding aan de stoeprand kon zetten. Kleding die ik al een tijd nooit meer draag. Als in een jaartje of vijf.  Of die er hangt in de hoop dat ik die ooit weer zou gaan dragen. Geef maar door aan een ander. Maak ruimte.

Fijn om op maandag weer dat rondje Bless your House te doen. Het ruikt overal weer lekker 'schoon'.

Ondertussen op tijd gepauzeerd en genoten van een kopje koffie in een mooi kopje. Gewoon omdat het kan. Haha...ik zou bijna zeggen; omdat je dat waard bent.
En ondertussen verder breien aan het mini-truitje, op naald 2,5 haha..een patroon uit de Libelle van zeker 25 jaar geleden.

Ik ben zo blij dat ik weer zin heb om iets te breien, iets met mijn handen te doen. En dat ik het kan en weer snap. Want toen ik pas thuis zat leek het wel alsof er kortsluiting in mijn brein was. Ik verstond het Engels niet meer van de BBC, snapte niks meer van breien om van de rest van alles wat het leven leuker maakt maar te zwijgen.

In het weekend kwam ik een buurtgenoot tegen. En altijd als ik vraag hoe het met haar is, klaagt ze. Altijd. Nou is het ook rot als je constant pijn hebt aan je heupen of knieen, maar het gaat in zo'n gesprekje altijd daarover. Als ze aangeeft dat ze op haar kleinkinderen past, maar eigenlijk niks kan want ze loopt met krukken, is dat ook niets wat haar vreugde brengt. Alleen maar pijn en gedoe. Ik hoor haar nooit zeggen wat een schat van een kleinkind ze heeft. Nooit. Hoe ik ook probeer het gesprek daarheen te sturen.

Oh...wat word ik daar naar van. Zo'n heel zwaaaaaaaaaaaaaaaar leven. En vraag me af of ik ook zo in elkaar zit. Want zo zonnig voelde ik me de afgelopen tijd niet.  Oh nee...ik praatte helemaal niet meer. Verstopte me het liefst uit schaamte.

Gaat het hier ook constant over mijn navelstaardigere gezeik?

Is dat bang zijn voor 'niet genoeg hebben of krijgen' een dingetje. Tsja...dat weet ik wel zeker. Daar hoef je niet voor doorgeleerd te hebben. Of een LOI diploma coach voor te hebben ontvangen.

Niet alleen op gebied van financieen, maar op meerdere gebieden geldt die 'angst'. Soms terecht, maar meestal komt niet uit waar ik me druk/bang/angstig/zenuwachtig over maak. Inderdaad, dat aloude "Een mens lijdt het meest, door het lijden wat hij vreest, doch wat nooit op komt dagen" etc...daar kon ik zo model voor hebben gestaan.

Ga eens leven met als mantra dat er genoeg is. Van alles. Geld, tijd, liefde, aandacht. Dan wordt het - schat ik in - des te makkelijker om er veel van weg te geven. Want op de een of andere manier komt het dan ook weer terug. En zo niet; er is genoeg. Toch?


Foto van Pixabay