maandag 18 september 2017

Erin = Eruit

Van de week 'kocht' ik op punten van een bekend koffiemerk 2 nieuwe mokken. Thuisgekomen met de mokken besloot ik dat er dan ook 2 dingen 'uit' moesten.

In dit geval van die souvenirmokken, gekregen van mijn kinderen en uit sentimentele reden bewaard, maar nooit uit gedronken. Die mochten naar de Kringloop.

Lees net een stuk over Kees van Kooten over dat wij in de westerse wereld zo druk zijn met opruimen en ontspullen, terwijl in andere delen van de wereld mensen alles kwijt zijn. Denk dat wij niet half beseffen (en ik ook niet dus) hoe goed we het hebben. Dat ook hij bezig is zijn spullen op te ruimen, want stel dat hij komt te overlijden (laat dat stel maar weg; wij komen te overlijden), dan zadelt hij zijn kinderen op met het ontrommelen van zijn spullen.

Alles wat wij nu in ons leven zo belangrijk vinden om ons mee te omringen, is dan ballast. Want wat moeten je kinderen ermee. Misschien 1 dingetje, maar al die knipsels, artikelen en kopjes en bordjes en spullen.

Dus ging ik nog een keer door mijn keukenkastjes. Wat staat er al een hele tijd, maar gebruik ik nooit (meer). Waar zou een ander nog wat aan hebben? Wat is afschuwelijk maar heb ik jarenlang bewaard.

Oh ja...en verder tegen mijzelf zeggen wat Arnold hier doet:




En dan ook doen. Wat ik nogal moeilijk vind momenteel. Kom op; schoenen aan en gaan! Waarheen waarvoor dat weet ik niet. Alleen dat ik moet gaan.






zaterdag 16 september 2017

Regenboog zwijmel

Omdat ik deze week een paar keer hele mooie regenbogen zag en omdat de regenboog voor mij van oudsher iets van een belofte inhoudt, hierbij een Regenboogzwijmel.

Niet die pot met Goud is de belofte, maar blue skies. Alhoewel die Pot met Goud ook wel goed is, erbij, als bonus.

Hoe donker de hemel mag lijken, er is altijd een regenboog ergens te zien. Deze week las ik trouwens verder in het boek van Caitlin Moran "Bouwpakket van een meisje" waarin de hoofdrolspeler voor het eerst in een vliegtuig vliegt.

En tot de ontdekking komt dat boven de donkere grijze wolken eigenlijk altijd de blauwe lucht is. Altijd. Dat elke dag op aarde die ze ooit geleefd had, heimelijk toch altijd zonnig was. Hoe troosteloos en regenachtig het in haar stad ook is.

Vond dat een hoopgevend stuk.













vrijdag 15 september 2017

De schoonheid van de snackbar

Terwijl het buiten net weer een beetje droog werd, hing ik mijn was lekker binnen op. Dan droogt het ook prima, vooral aan het rek aan de zoldertrap.

Ook nog even mijn badkamer gesopt; dat wil zeggen de bakken die bovenop en de bovenkant van de droger staan (die droger staat er eigenlijk voor de sier want hij doet het niet meer en ik was voorlopig nog niet van plan om hem te vervangen). Gevuld met wasmiddelen en schoonmaakspullen.

Alles afgesopt en schoongemaakt. Niemand ziet het maar toch is het weer een voldaan gevoel. Pas toen mocht ik even koffiepauze houden van mijzelf. Lachen natuurlijk want als ik wil kan ik om 07.00 uur in de ochtend al aan de koffie gaan, maar toch hou ik - om niet geheel van het padje af te raken - een soort van vaste dagindeling aan. Zo direct nog even boven stofzuigen, want door de storm liggen er nu allerlei veertjes en kleine blaadjes in mijn slaapkamer. En stof uiteraard.

Enfin...ik keek naar buiten en zag wel 15 musjes op een rijtje op mijn schutting zitten. Dan vlogen ze weer op en gingen aan de overkant zitten. En ondertussen zoeken naar voedsel tussen de planten en de stoeptegels.
Ook kwamen er een stuk of 6 koolmeesjes bijzitten. Die hadden interesse in alle leegstaande vogelhuisjes. Misschien alvast voor het voorjaar? He...misschien kan ik wel Vogelmakelaar worden met al dat vastgoed in de tuin!
Maar de grootste interesse ging uit naar de Snackbar. Een grote buxusbol op stam die ook is aangetast door de buxusmot, maar nog dapper zijn best doet op toch nog een beetje groen te lijken Of het zijn de rupsen natuurlijk die 'm zo groen doen lijken, dat kan ook.
En die rupsen...dat zijn de kroketten en frikandellen van de buitensnackbar.

Ik moedig ze ook aan vanachter mijn raam..Dooreten jongens!!

De vogels komen altijd rond dezelfde tijd. Leuk om te zien en nog leuker te zien dat ze het zo naar hun zin hebben in mijn tuin.

Met dit mooie maar natte herfstweer zie je regelmatig hele mooie wolken en luchten. Tot 2 x achter elkaar zag ik een hele felle regenboog. Zo prachtig en zo kort maar te zien.

Zat ik direct met een liedje in mijn hoofd (nou ja...beter dan piekergedoe).


woensdag 13 september 2017

Kruimeltaart

Waarom neem ik de laatste tijd genoegen met een paar kruimeltjes (zoals een lieve blogster schreef waar zij tegenaan liep en zich er ook over verbaasde - dat genoegen nemen met heel weinig) en eis ik niet het hele stuk van die Kruimeltaart op. Of eisen....waarom vind ik het normaal, bijna vanzelfsprekend dat er maar een paar kruimeltjes voor mij zijn, terwijl iedereen verder lekker zijn stuk taart opeet (zo lijkt het; ik snap ook wel dat veel niet is wat het lijkt).


                                                                Foto van Pixabay 

Nu is Kruimeltaart niet echt gezond om te eten, maar wel heel lekker en staat Kruimeltaart natuurlijk voor Het Leven.

Net weer een heel stuk gelezen uit een boek getiteld (niet door mij geschreven hoor) "Ik? Ik stel niets voor", wat over zelfbeeld, zelfwaardering en zelfvertrouwen gaat.

Aangezien het kennelijk nog wel even kan duren voor ik met iemand met een diploma daarmee aan de slag kan, pas ik maar wat zelfhulp.
Dus alvast wat oefeningen gedaan. En niet als het boekje uit is, mijn gevoel dat ik er niet toe doe opeens is omgeslagen naar WOW...Wat ben IK geweldig, maar een mooie middenweg daar teken ik voor.



Want ik wil het straks gewoon en vanzelfsprekend gaan vinden dat ik ook gezellig mijn stuk taart krijg en neem. Zonder al teveel suiker dan natuurlijk. Maar wel lekker!

Verder had me vorige week voorgenomen om maar mijn eigen crea cursus te beginnen. Gewoon maar iets oppakken wat ik altijd leuk vond, misschien komt de Mojo daar ook weer door terug. Dus een tijdje zitten tekenen, vooral goed kijken is dat. Kijken naar vormen, schaduwen en afstanden en diepte.

Toen ging de wind toch echt wat liggen en zocht ik op zolder naar mijn tussen-jas. Niet te warm, maar net wat warmer dan een zomerjas (die ik vrijwel de hele zomer toch niet aandeed omdat ik het zo snel warm heb).

Zag de hele straat waar kastanjebomen staan,  bezaaid met takken en groene bollen. En raapte mijn eerste rijpe kastanjes. Altijd eentje in de jaszak. Schijnt goed tegen reuma te zijn. Ik ben al blij dat ik nog kan bukken.

Goed gedaan jochie!









dinsdag 12 september 2017

Narrig, kregel, korzelig, knorrig

Jemig wat valt het me op dat ik toch wel tamelijk narrig kan reageren. En misschien wel niet alleen naar deze persoon. Misschien ben ik wel een hele grote korzelig en knorrige vrouw aan het worden.

Man met hond liet gisteren weten dat hij opeens op kleinkind moest oppassen en het aan het weer lag of onze loopafspraak door kon gaan in verband met vervoermiddel van de kleine.

Ik werd me toch een partij narrig. Maar niet echt productief, want ik had er alleen zelf last van. Want er was toch nog niets afgezegd. Alleen aangekondigd dat het wellicht afgezegd zou kunnen worden. Ja, dat onze afspraak niet op nummertje 1 in zijn agenda staat, al een aantal weken niet meer en kleinkind voor gaat (en iedereen verder...); zanik toch niet zo.

Zeur toch niet zo over alles mensch!

Wat wil je nou?

Lopen. Ja. Nou....dan ga je toch lopen. Hij neem de moeite om bijna iedere week een eind te gaan lopen met jou. Geniet dan van het lopen en hou je verwachtingen verder een stuk lager! (Ja...alweer en ja, nog lager).

Enfin...ik was vroeg piekerend wakker. Ook over andere piekerdingen. Anton Pieck is er niets bij.
En piekerde nog een paar uurtjes verder. En besloot me toen maar volwassen te gedragen en even af te wachten hoe of wat. Wat zeiden de weergoden (ik hoopte eerlijk gezegd op donder en bliksem) en wat zei hij.

Gelopen.

Maar dan nog he....dan wind ik me op over het feit dat hij een kwartier te laat er is, terwijl ik zou moeten snappen dat even een kind aan boord meenemen enige voorbereiding treft. Hoe snel zou ik mijn kleinkind in de auto hebben ingesnoerd? En een wagentje mee en een hond. Nou?? Dus hou op met dat ijsberen met je jas aan en je loopschoenen aan je voeten. Geduld.

Ben ik knorrig als hij tot tweemaal toe gebeld wordt en tegen degene aan de andere kant van de lijn zegt dat hij met zijn hond loopt. Of met zijn hond en kleinkind. Waar ben ik dan??

Dan voel ik me een onzichtbare knorrige, narrige en kregelige vrouw.

Ik begin zo'n vrouw met een streep als mond te worden. Ik ben niet leuk en stoot iedereen af.



Afbeeldingsresultaat voor grumpy old woman with narrow lips










maandag 11 september 2017

Vogels vouwen en astronautenselectie

Bekeek gisteren een (opgenomen) aflevering van de BBC reeks over 12 mensen die graag astronaut willen worden en daarvoor een strenge selectieprocedure ondergaan.

Deze aflevering moesten ze onder andere Russisch leren (voor de communicatie met andere Astronauten en commando-centra) en een oefening doen in Origami - het vouwen van een vogelfiguur om te zien hoe hun ruimtelijk (pun intended) inzicht is.


                                                               foto van Pixabay



Alweer zeer interessant en diegenen waarvan ik dacht dat ze door zouden gaan, gingen ook door.

Ik zou niet eens geselecteerd worden en dat is ook prima. Niet iedereen heeft immers de ambitie om astronaut te worden. Wat voor ambitie heb ik dan wel? En....is het nodig om ambitie te hebben. Is het niet te ambitieus om ambitie te hebben?

Ben een beetje kwijt waar ik goed in ben. Heb het gevoel dat alles wat ik kon van nul en generlei waarde is. Natuurlijk begrijp ik verstandelijk ook wel dat dit niet waar is, maar ik ervaar dat momenteel wel zo. Soms waren er momenten dat ik naar de BBC keek en het Engels niet eens meer kon vertalen in mijn hoofd. Complete chaos. Dus moet ik voor mijzelf duidelijk maken waar ik goed in ben en waar ik (nog steeds) plezier in heb.

Bovendien word ik dan ook nog weer boos (daar moet ik ook nog wat mee, die boosheid, want dat levert weinig op) waarom zou ik, net als sommige andere vrouwen van mijn leeftijd niet lekker elke dag kunnen tennissen en naar een kleiklasje kunnen. Oh ja...even vergeten. Die hebben een partner die dat allemaal bekostigd. Of hebben hun financiele plaatje beter geregeld. Shit...heb ik dat ook nog verkeerd gedaan.

De kunst is dus te leren omgaan met datgene wat ik wel heb. En te leren zien dat wat er wel is, dat dit misschien wel meer is dan ik denk.

En ik heb nog steeds, ergens diep verborgen, enige creativiteit. Is het een optie om gewoon een dag in de week een dagdeel daaraan te besteden. Aangezien meedoen met een cursus of een training geheel niet in mijn budget past. Daar is nul budget voor dus.

Zag al iemand voorbij komen die eikels beschilderde, maar ik denk niet dat mijn ex daar tijd voor heeft.

Of van stenen plantenpotten figuurtjes maken. Brrrrrrrrrrr.

Schrijven vind ik heerlijk. En dat kan je natuurlijk overal doen. Las dat de schrijfster die mij en een aantal andere kandidaten een aantal seizoenen een training korte verhalen schrijven heeft gegeven (toen ik nog een auto had en overal (lees andere stad) veel makkelijker kon komen, nu kan dat dat niet meer; mijn actieradius is daardoor veel veel kleiner zonder eigen vervoer) een nieuw boek uit heeft.
Wat een enige vrouw was dat! En wat mis ik dit soort dingen. Contact op dat soort niveau. Waarbij je geest geslepen blijft.

Verder interesse in o.a.:

Breien
Tekenen
Schilderen
Kleding maken of met stof iets maken. Of gewoon iets maken.
Lezen
Filosofie
Psychologie
Kostuumhistorie
Geschiedenis
Tuinieren
Coachen/begeleiden
Stand-up comedian voor omroep Max...geen jonge hond, maar een ouwe bitch, maar wel eentje die het allemaal beter weet. (En dat zelf niet doet in haar leven. Uiteraard). Maar wel semi-leuk commentaar op iedereen en alles denkt te hebben.

Goh allemaal bejaarden-interesses; ik hoef alleen nog maar mijn geraniums op de vensterbank binnen te zetten en ik ben er klaar voor.

Waar is toch mijn Mojo!!! Ik wil niet een raar oud wijf van 55+ zijn die mensen wijst op de bovenste knop zoals Youp het zo beeldend aangaf.

Gelukkig besef ik wel dat elke nieuwe dag weer een nieuw begin mag zijn en wat ik gisteren voelde of dacht, achter me mag laten. Niet elke gedachte is waar immers.

Door kleine positieve dingen te doen en op te merken komt die Mojo vanzelf weer terug.
Dus gisteren mijn haar geverfd, - het pakje stond al maaaaaaaaanden klaar - dat geeft ook altijd een ander gevoel. Iets verzorgends voor mijzelf. Ook dat doe ik erg weinig. Gun ik mezelf te weinig.

De witte was draait al lekker in de wasmachine, het bed is afgehaald en straks lekker opnieuw opmaken - en even in de gaten houden dat het droog blijft en mijn dekbed niet natregent - en weer in een knisperend vers bed mogen stappen. In een droog huis. Met dak.

(Even snel naar boven; het regent dus nu keihard).

Zo'n fijn droog huis dat er gisterenavond midden in de kamer een naaktslak lekker liep te onderzoeken waar hij nu toch was. Heb 'm toch maar even naar buiten gebracht. Dat krijg je ervan als je de hele dag de buitendeur open hebt. Niks aan de hand; die slak doet niets, behalve mijn planten opeten en nu mag hij het gemeentegroen ontdekken.

Als ontbijt een eitje en wederom besef ik dat het mogen eten van ontbijt voor velen niet weggelegd is.

Op maandag doe ik altijd mijn rondje Bless the House en dat is fijn. Om te denken dat het goed voor je huis is om even overal op te ruimen, af te stoffen en te stofzuigen, zodat je je in je huis fijn en prettig voelt. En het geen opeenstapeling van zooi is. Of niet meer te overzien is hoeveel je nog moet doen om het weer een normaal huis te laten zijn.

Aan de slag!























zondag 10 september 2017

Larmentierend blogje

Het voelt vreemd, of in mijn termen oneerlijk dat vrienden of misschien kan ik ze beter kennissen noemen,  die voorheen mij altijd urenlang belden als ze weer eens vastgelopen waren in een rare relatie of last hadden van depressieve gevoelens door het verbreken van en het missen van iemand om hen heen, nu niks laten horen.

En ook als ik die vrienden heb laten weten dat het met mij niet zo lekker gaat...de grote stille heide.

Misschien passen deze vrienden niet meer bij mijn huidige kleine, weinig opwindende leven. Zonder vervoer om telkens naar hen te rijden (dat ging me op het laatst enorm opvallen, dat ik altijd alle moeite moest doen, terwijl daar 2 auto's voor de deur stonden).

Nog belangrijker is het om me te omringen met mensen die dit wel zien. Die ik wel 'midden in de nacht' (uhm...eerlijk gezegd zou ik daar geen eentje van weten), mag bellen.

En me afvragen of ik dan wel iemand ben die mijn vrienden midden in de nacht mogen bellen.
Hoe aardig ben ik als vriendin. Of hoe loyaal. Of hoe invoelend. Ben ik nu ook niet een eeuwig geval van Heb je haar ook weer met haar zeikverhalen.


Ik zag gisteren "Licht" van Youp van 't Hek. En moest lachen. Die oudste zus...dat was ik natuurlijk. En hahah...ook nog alleenstaand inderdaad.

Was ontroerd door zijn laatste lied en vraag me af of ik me dat wel voldoende realiseer. Dat weg willen zijn, of er niet meer willen zijn, is niet zozeer van het leven, maar van al het oeverloze gezeik en somberte.

Dat ik vandaag alweer niemand zag of sprak; er zijn er zat die zo hun weken door moeten komen. Ik kies ervoor. Kennelijk vind ik dat lekker. Onzichtbaar zijn en blijven.

En ik kan nog steeds niet klokkijken.


















zaterdag 9 september 2017

Luchtige dozenzwijmel

Om het vooral licht en luchtig te houden koos ik onderstaande zwijmel uit. En misschien wel omdat ik constateerde dat ik weliswaar niets van dit merk in huis heb, maar genoeg dozen. Er hoeft niets meer bij; er kan nog wel wat af.

Als uberdoos weet ik waar ik het over heb tenslotte.


Het is droog, eventjes, dus ga ik zo maar even genieten van fraaie wolken buiten, boodschapje doen en dankbaar zijn dat alles het nog doet, mijn dak (van mijn huis dan) er nog op zit en ik weer veilig wakker mocht worden.

Dat is in andere delen van de wereld compleet anders en dat besef ik maar al te goed.




vrijdag 8 september 2017

The invisible woman

Een binnendag en dat wist ik al toen er deze dag door de weervoorspellers het cijfer 1 kreeg. Wel vreemd, want misschien is het voor de dorstige velden wel een 10!. Of voor de verzamelaars van regenwater. Of voor liefhebbers van walking through the rain with the one they loooooove...

Maar goed, binnendag dus. Want het regent hier al, vrijwel onafgebroken en heel hard vanaf vannacht.

De plannen om mijn fiets te laten maken afgeblazen. Zou ook meer een waterfiets worden vandaag. Ook de fietsenmaker kende mij niet en zei direct dat hij pas weer volgende week tijd had. Terwijl ik hem op zijn planbord mijn naam had zien schrijven. Denk niet dat ik daar nog terug wil komen.

Dat waren de enige plannen van deze week, dus dat maakt het een hele binnendag-week. Nou ja, wel buiten geweest hoor, zo erg is het niet, maar onopvallend. Zo voel ik me. Onzichtbaar. Dat maak ik me ook, want net als een slak trek ik me terug in mijn huis.

Ga ik het wel gezellig maken. Had vanmiddag om 15.30 uur de waxinelichtjes al aan. Zo donker. Maar ook behoefte aan wat zachtheid. En een beetje heel simpel lachen. Kon me niet simpel genoeg zijn. Zoals onderstaande.



Bekeek de documentaire over die Oekrainse balletdanser. Dat die ouders werkelijk konden bedenken om hem maar alleen die weg te laten gaan en zij ondertussen keihard werken, ieder gezinslid in een ander ver land om die droom te kunnen bekostigen. Of was het hun droom. Een kind van 13 alleen. In een periode van zijn leven waarin iedere puber het moeilijk vindt. Een een goed thuisfront zo belangrijk is. Iets waar je op kan terugvallen. Dat kind had niks meer.

Oh ja, ik streek nog een stapeltje slopen. Heerlijk werkje. Daar geniet ik iedere keer weer van.

Vandaag even gebeld met mijn moeder, volgens een zus was ze ziek. Die liet dat vanochtend heel vroeg weten, dus ik dacht minstens dat ze dood was. Na ruim 3 kwartier aan de telefoon van alles over haar gehoord, ziek zijn dat viel reuze mee, maar weet nu alles over de toestand van de tuin, het balkon, de buren, haar vriendinnen, het tuinhek en haar yogalessen.

Dat was weer een goede les in onzichtbaarheid.








woensdag 6 september 2017

Beter wordt het niet

Als gematigd optimist las ik via mijn proefabonnement op Trouw gisteren voor mij een interessant artikel. De nieuwste trend in Zweden is: Denk negatief, niet positief.

Ben ik al jaren trendsetter. In Zweden dan. Alhoewel. Ik vind mijzelf (nog steeds) niet een negatieve denker. Wel een pragmatisch denkend iemand. Of realistisch. Gematigd Optimist dus.

De teneur van het stuk was dat we de vaardigheid verliezen om om te gaan met tegenslagen.

Ik denk dat als je jezelf spiegelt aan wat er op Social Media wordt gepubliceerd, dit je een geheel verkeerd beeld van de realiteit kan geven. Want op Fakeboek is iedereen constant happy en mooi en beleeft geweldige dingen.

Dat die Selfie 36 x over moet worden gedaan omdat je anders toch net dat rimpeltje ziet, of dat moeder hierna de kinderen even een flinke hengst voor hun koppen geeft want ze is helemaal klaar met hun dramgedrag en met haar bestaan als je het haar vraagt...dat zie of hoor je niet. Alleen de happy family foto. Of de eeuwig blauwe zee van het ideale vakantieparadijs.

Die ex-collega die elke pauze het liefst 3 dubbele hamburgers at en nu opeens vega minded is. Zo hipperdepip en uiteraard met foto's van ubergezonde vegetarische kroketten erbij. Hij volgt elke trend moeiteloos, want je zou toch maar eens niet hip meer zijn.
En oh wat een idilische plaatje van zijn gezin. Met precies de juiste broeken aan of shirtjes of schoenen van het hipste merk. Nooit een bulletje uit de kleine neusjes, altijd perfect.

Alleen maar leuke dingen beleeft de Fakeboeker. Of de Instagrammert. Vandaar de zeikprogramma's dat de vakantie de hel was. Jemig....hoe verwend ben je dan wel niet. Dat je op vakantie kan en daar dan nog uitgebreid over gaat zeuren.

Er is al een tijdje een hype aan de gang dat iedereen alles kan bereiken wat hij wil, als je maar positief denkt en als je er maar in gelooft. Zeg dat maar eens tegen een blinde die piloot wil worden.

Dat veel jongeren eindeloos studeren en allemaal een master willen hebben in een studierichting die geen enkele aansluiting met de realiteit biedt; is er wel eens een studiebegeleider die dat zegt? Oh nee...natuurlijk niet want de HBO opleiding moet natuurlijk ook hun quotum halen.

En het staat op je CV zo geweldig dat je een HBO opleiding hebt afgerond. Zelfs op het callcenter waar ik werkte had men het graag over het hoge HBO-gehalte van de de medewerkers. Ja, duh...omdat er voor de 55-plussers allemaal met HBO-achtergrond niks anders was. Zo kan je alles positief ombuigen. Voor jouw marketing-karretje spannen.

Voorbereid zijn op ook de wat minder leuke dingen van het leven is zo slecht nog niet, maar wordt niet echt gepredikt. Dan hou je wel rekening ermee dat na goede tijden, wellicht slechte tijden kunnen komen.
Heb je wat voorraad in huis, voor het geval dat.
Weet je dat als je ergens heen moet, er files optreden, dus ga je eerder van huis weg.
Leren accepteren dat ook een wat mindere tijd bij het leven hoort. (Daar werk ik nog aan).

Ondertussen alweer wat mandjes doorgerausd in de voorraadkast en mijn voorraad thee- en koffie bekeken. En opnieuw ingeruimd. Iets logischer neergezet.

Voor vandaag was de Flylady opdracht om eens even kritisch naar de inhoud van de koelkast te kijken. En biologie-experimenten maar gewoon weg te doen. Het enige wat ik nog kon vinden waren 3 geopende potten augurken uit een tijd dat dochter nog thuis woonde en in haar salades augurken verwerkte.
En weer even een sopje door alles. Kan nooit kwaad natuurlijk en daarmee sop ik direct ook mijn kop af. Het gevoel dat ik niks kan of doe even afsoppen.

De kunst is, als je ervan uitgaat dat dit, nu vandaag, het is en dat het niet beter wordt, om juist daarvan te kunnen genieten. Wat heb je dan nog wel allemaal. Kennelijk een voorraadkast, hoe fijn is dat! :)

Weer wat glazen potten voor de glasbak, wat plastic zooi voor de plasticbak.

Even snel in de zon krantje gelezen. Een opgenomen Deense serie afgekeken. En even lachen om onderstaande:



Oh ja, weet iemand hoelang een sjaal voor een kindje van een maand of 10 moet zijn? Niet de bedoeling dat kleinkind straks struikelt over sjaal natuurlijk.


























dinsdag 5 september 2017

Alweer niet

Slecht geslapen, alweer een drijfnat bed. Gelukkig is mijn bed zo groot (en leeg) dat ik halverwege de nacht naar de andere kant kan verhuizen. Op het droge.

De loopafspraak ging alweer niet door. Hoorde het pas een uurtje van te voren. Terwijl hij allang wist dat het niet zou kunnen doorgaan want hij was elders anders in het land samen met iemand.

En eerlijk gezegd zou ik dit ook al moeten weten want 1 + 1 = geen tijd voor mij. Stond ik daar al helemaal klaar om te gaan.

Wat nu; zo geen zin om weer alleen mezelf op sleeptouw te nemen. Bedacht me dat verleden week echt de week van de afgezegde afspraken was. Zelfs met een therapeut mocht het niet lukken. En de fietsenmaker wees me ook al af (ja..echt!).

Ik merk dat ik vastloop en dat ik me al snel te veel voel. De een heeft dit aan zijn hoofd, de ander dat en dan kom ik leuren met mijn burnoutje. Las ergens dat mensen met een burn-out het empatische gevoel hebben van een zee-egel. Dus dan trek ik me nog sneller terug. Wil geen zee-egel lijken. Nog stekeliger dan ik kennelijk nu al overkom.


                                                           
                                                                        Foto van Pixabay


Fijn dan.

Eerst maar even tot rust komen, koffie maken (ga mijn voorraadje bonen maar eens lekker heel klein malen!) en kijken hoe ik toch een beter gevoel over deze dag kan krijgen.  Straks even doosje pillen ophalen, naar minimarktje misschien. Net als mijn wereld mini is geworden.

Ben bezig met een sjaaltje voor bij de jas voor kleindochter.  Al 4 x uitgehaald want toch niet wat ik wil, maar we breien noest door. Het is nog geen winter tenslotte.

Mijn zak van Max is vanochtend vroeg opgehaald, want op tijd buiten gezet. Dat is weer wat ballast minder. Nu de ballast in het hoofd nog ergens lozen.

Wat heb ik er een enorm hekel aan om op het laatste moment afgezegd te worden. Gewoon afgezegd ook hoor, maar dan kan je plannen nog wijzigen.

Zou wel eens lekker met iets willen gooien nu.




maandag 4 september 2017

Zin

Heel fijn dat zowel mijn dochter als ik hetzelfde leuke winterjasje voor haar dochter in gedachten hadden. En ik 'm alvast had gekocht dit weekend. Zij wilde 'm kopen,  maar de maat was er niet meer. Echt te schattig, vooral natuurlijk omdat het nog zo klein lijkt. Maar alweer stukken groter dan de kleertjes die ze aankon toen ze net geboren was.

Image

Krijg direct kriebels om er een bijpassende sjaal bij te breien, met lieve hartjes erop. En van die leuke pluimpjes eraan. Haha! Ik vind het alweer fijn dat ik ergens zin in heb.

Ook heerlijk dat mijn zoon nog even langskwam. En ik me warm voelde worden door zijn aanwezigheid. En zijn mannelijke nuchterheid over zaken. Morgen zit hij weer ergens waar die mafkees van een wereldleider ondergrondse proeven doet. Brrrr.

Dan ben ik maar een sentimentele muts, maar die contacten met hen zijn de dingen die er echt toe doen.

Verder lekker de was buiten kunnen drogen, in de zon de (bijna) gratis ochtendkrant gelezen met een vers kopje koffie erbij uit eigen filtermachine. En hoppa de klikko aan de weg. Alle buxusplanten die ik deze 2 weken weghaalde ook weer weg in de klikko (dus niet in de groenbak vanwege besmettingsgevaar).

Mijn Flylady taak voor vandaag gedaan (het fornuis lekker boenen en de pitten even laten weken en schoonmaken), naast nog wat andere zaken. Zo heb ik me voorgenomen alle voorraadmandjes (ik heb mijn voorraadkast met mandjes ingedeeld) door te nemen en weg te doen wat over datum is (ver over datum dan he). Soms weet ik niet eens meer wat ik nog heb en even opnieuw indelen is weer goed voor voorraadbeheer en mijn gevoel dat ik lekker bezig ben.

De voortuin ook weer gekuisd. Alles groeit zo enorm snel en dan lijkt het al snel een jungle. Met wat strak snoeiwerk ziet het er als een vooropgezet plan uit.

Niet omdat iemand me bovenstaande dwingt te doen, maar omdat ik mezelf dat gun. En omdat ik weet hoe heerlijk een voldaan gevoel is voor de gemoedsrust.




zondag 3 september 2017

Vergissing of Synchroniteit







Zag de film The lunchbox. Een film uit India over een man en een vrouw die door middel van het beroemde systeem in Mumbai,  lunchboxes met elkaar communiceerden. Een lunchbox die de vrouw voor haar man had gemaakt, maar die de man, per vergissing elke middag ontving. Door briefjes in de boxen te stoppen hadden ze contact met elkaar.

Afbeeldingsresultaat voor the lunchbox film

Ooit kwam ik ook per vergissing met iemand in contact. Hij had dezelfde voornaam als diegene waarmee ik emailde, maar woonde op een ander continent. Hij schreef me toen dat hij niet wist wie ik was, maar dat ik ontzettend grappig emails stuurde naar die andere naamgenoot en of ik daar mee door wilde gaan. Dit was in een tijd (Oma spreekt!) dat emailen nog maar een paar jaar geleden was uitgevonden.

Dus ik mailde hem en die ander ook, maar wel apart van elkaar en na een tijdje emailen deed hij me een zakelijk voorstel. En zo kwam van het een het ander en begon ik mijn internetbedrijf.

Grappig hoe een vergissing tot zulke dingen kan leiden. Of wat de nieuwe collega van de film zei: soms leidt de verkeerde trein naar het juiste station! Mooie zin.

Ook moest ik dit weekend lachen (ja echt!) om een stukje uit het boek van Caitlin Moran; Bouwpakket van een meisje. Haar vader moest voor herkeuring arbeidsongeschiktheid naar een arts en oefende thuis alvast zijn rol als kreupele, onder het motto dat hij daarheen ging om elke twijfel weg te nemen. Hij was ook daadwerkelijk arbeidsongeschikt na een zwaar bedrijfsongeval en zei altijd dat je in geval van keuring nooit te gehandicapt bent. Hoe zij zijn houding omschrijft in het Engeland van Thatcher. Heel erg treffend.

Maar nog meer om een stuk waarin men haar aanziet voor de moeder van haar jongere broertje en ze zich realiseert dat ze dus denken dat ze geen maagd meer is en ze alleen in haar fantasieleven haar maagdelijkheid al heeft verloren en in werkelijkheid een te dikke 16 jarige is, die droomt van een glamoureus en interessanter leven. Alsof ik een kijkje in mijn eigen dagboek nam. Maar dan beter geschreven.

Ook ik werd altijd aangezien voor de moeder van mijn jongere broertjes. Als ik dan uitlegde dat het mijn adoptie-broertjes waren snapten ze er al helemaal niets meer van.

Oh ja, (De oplossing van )Grace and Frankie werkt goed tegen ernstige somberheid.




















zaterdag 2 september 2017

Gek word je ervan zwijmel

Sprak mijn zoon vanochtend en die is ontzettend druk met het afronden van zijn relatie en het bijeenrapen van zijn leven. En opnieuw vormgeven van. En overzetten van de hypotheek op zijn naam.

En ik twijfel of ik er wel voldoende voor hem ben, het goed genoeg doe. Nou eigenlijk ben ik er nu van overtuigd dat ik alweer verkeerde keuzes maak. Niet goed genoeg ben.

Zijn ex had een aantal weken geleden contact over iets wat hier stond van hun inboedel en zij moest ophalen hier, maar ze wilde het niet meer hebben zei ze tegen mij. En ik begreep haar, maar mijn zoon ook. Dus zat ik er lekker tussenin. Want zij dacht nu dat het zo wel klaar was en hoefde ze het niet meer met mijn zoon op te nemen. En ik vertelde mijn zoon nog even niks.

En ook fijn dat ik er feilloos instonk. Niemand willen teleurstellen of pijn doen. Zij is een lieve meid, maar in de war, mijn zoon heeft het ook al zo moeilijk.
En stond het meubelstuk alweer hier, bij de collectie zaken nog ooit op te ruimen, af te ronden. Het is iets wat hij en ik samen voor haar hadden gemaakt. En ja, dan is het pijnvol te horen dat het niet meer in haar leven past, maar het is maar een ding. Ik ben allang eraan gewend dat mensen mijn dingen niet hoeven. Of mooi vinden.

Terecht zei mijn zoon dat ik niet voor hem zaken moet invullen. En direct aan hem had kunnen doorgeven hoe de vork in de steel zat en niet denken dat hij daar verdrietig door zou worden. En zelf contact had kunnen zoeken. In plaats van af te wachten.
Heb daar geen excuses voor, noch verklaring, behalve dan dat ik me zo niks en volledig waardeloos voel. En ik weet dat ik daarvoor zelf een oplossing moet zoeken.

Voel me nu dus alweer geheel dommig. Maar ook geheel onzichtbaar met de zaken die nu bij mij spelen.
Ik voel me alleen staan; ik kijk om me heen en ben ook daadwerkelijk alleen. Onbegrepen en wat voor zorgjes heb ik dan? Is het nou niet genoeg geweest? Wen er maar aan, voor niemand sta je op nummertje 1. Zelfs niet voor jezelf.

Gisterenavond belde mijn moeder nog hoe het met me ging en na 2 minuten was het alweer voluit over hoe moeilijk, hoe onmogelijk, hoe zwaar hoe weet ik veel het allemaal altijd en eeuwig voor haar is. En zij er niets aan kon doen. Zij was er ingeluisd door de schoonfamilie.

En dan vraag ik me altijd af of ik ook zo slecht naar de behoefte van mijn kinderen kijk of heb gekeken. Hoe goed ben ik dan als moeder geweest?

















vrijdag 1 september 2017

Op de step, ben zo blij dat ik 'm heb

Fiets dan. Step heb ik al heel lang niet meer.



Fiets stond spinrag te verzamelen in het schuurtje. Want ik fietste de laatste keer een stuk en hoorde krak.
En voelde dat de achterband wat meer zwieberde.

En weekje erna hoorde ik dat geluid alweer en ik wist natuurlijk wel wat dat was: een spaak was kapot/gebroken/los. Niet omdat ik van de stoep af bonsde maar gewoon; de kont is kennelijk te dik voor de fiets (mijn conclusie dan he...ALTIJD mijn conclusie).

En ik had zoiets al eerder meegemaakt, maar toen liep mijn achterwiel direct vast en moest ik verder lopen. En de fiets meesleuren aan de hand, want echt soepel liep (haha pun intended) de fiets niet meer. Dus vertrouwen in de fiets heb ik niet echt.

Nu ik Bange Bennie ben geworden durfde ik dus niet meer op de fiets. En onderzocht ook niet hoe ik de fiets kon laten maken, want de fietsenmaker/beunhaas in de buurt was er mee gestopt. En daar kon ik meestal zeer goedkoop terecht voor ongevallen met de fiets (een paar tientjes hooguit, meestal maar een!) en nu moest ik op zoek naar een fietsenmaker. Met een hogere rekening. Die waarschijnlijk 1/3 van de aanschafwaarde van het vehicel zou bedragen. Kon me nog wel herinneren uit de tijd dat mijn kinderen nog pubers waren en er wel eens iets meer aan de hand was dan een lekke band of ketting eraf, de rekeningen van de fietsenmaker me nooit blij maakte. Arbeidsloon was nooit in verhouding tot materiaalkosten. En dan nog de BTW erop. En in die tijd kwam dat natuurlijk nooit gelegen.

Nu heb ik wel in het potje "reserveer fietskosten" iets zitten, maar dat is een nogal flexibel potje. Of eigenlijk een schuifpotje. Schuif maar door naar urgentere zaken. :)

Het rare is, vind ik, dat fietsen gestimuleerd wordt, maar er steeds minder fietsenmakers zijn. Ik moet een paar wijken verderop zijn. Niet handig als je een lekke band of wat dan ook hebt (lekke banden kan ik zelf wel maken, daar draai ik mijn hand niet voor om).

Maar in de Bange Bennie toestand is ieder klein dingetje een ENORME uitdaging geworden. Dus ook het uitzoeken van een fietsenmaker. En hoe kom ik daar dan. En durf ik dat wel. Had het zelfs voor vandaag op mijn kalender gezet als taakje.

Online al gekeken hoe wat waar. En natuurlijk was de dichts bijzijnde fietsenmakert met vakantie. Dus moest ik nog langer wachten. En ondertussen fietste ik niet. En werd mijn wereld nog kleiner.
En ook omdat ik het hier met niemand over heb.

Omdat ik me schaam voor mijn bangheid. En ja, daardoor isoleer ik mijzelf. Ik weet het, ik zie het en toch doe ik het.

Enfin...fiets uit het schuurtje gepakt, eerst nog maar even de achterband extra opgepompt en OV kaart mee voor de terugreis (al bedacht ik me dat ik ook best wel kon lopen) en niet teveel denken, gewoon doen! Gelukkig stonden een paar buurvrouwen de toestand van de wereld en de effecten van de buxusmot te bespreken buiten en was mijn brein afgeleid en reed ik - voor ik er erg in had - gewoon op mijn fietsje de straat uit, richting fietspad.

Ik fietste! Op mijn oude barreltje. Geen Piet Pelle rijdt Gazelle maar Citroen fietst op prijzenkampioen.

En voor ik het wist was ik bij de fietsenmaker, vond zijn werkplaats en meldde me als klant aan. Maar niet gedacht dat hij helemaal geen tijd had de komende week. Want veel te druk. Of het volgende week kon.

En zo kon ik weer terug naar huis. Met ongemaakte fiets. Maar wel met fietsbenen en dito kont. En natuurlijk door alle elektrische fietsers voorbij gereden. Thuisgekomen bedacht ik dat ik opeens heel veel zin had om nog een keer te fietsen, voordat het zou gaan regenen en even 'snel' wat boeken in de bieb te halen. Ik kon toch immers fietsen. En ach...gaat de fiets onderweg toch kapot...nou ja..shit happens zeg maar.

Maak je niet druk over zaken die nog niet eens gebeurd zijn!!

Wat zalig he. Een stapel verse boeken. Een stukje gefietst, mijn zelfvertrouwen ietsje meer opgetakeld en helemaal zelluf gedaan. Net een kopje koffie gemaakt.

Aangezien het nog wel een weekje of vier duren voordat ik bij de andere therapeut terecht kan, moet ik mijn eigen positiviteit maar aanwakkeren. Want voor hetzelfde geld kon ik niet eens fietsen, lichamelijk dan. Of lopen. Dus kijk naar alles wat er WEL kan.

Wel mag de constante stroom van gedachten even uit in mijn hoofd. Even rust daarboven.