In de armen van een conducteur

Mis ik net op 1 minuut mijn trein, was nog extra vroeg vertrokken want alle treinen rijden om of helemaal niet, maar ja, tijd is tijd en niet precies op tijd en dan toch nog even naar toilet gaan, dat was dan net die ene minuut. Dan zijn de deuren al dicht en zie je vanaf de roltrap jouw trein wegrijden.

Dus, vanwege de omleidingen op mijn traject kan ik het beste een half uur wachten zag ik op de NS-app. Betere aansluiting en niet nog tussendoor metro of ander station.

De trein rolde binnen. Hoge instap. 

En gaat er net iemand net precies op het stoeltje zitten voor de trap. Genoeg plek in de trein, dus hoezo dan?? Waar de ingang ook heel nauw is. Ik heb minder goed overzicht, doe onhandig met opstappen, terwijl ik weet dat ik met beleid moet instappen maar dat gaat niet wat die jongen zit precies ervoor, dat ik eerst mijn laptoptas naar binnen moet slingeren en dan rustig instappen.

Enfin. Ik hang ergens halverwege de trap en voel de kracht uit het been vloeien. Schiet in een soort kramp en hang aan een stang, maar kan niet meer omhoog en omlaag want dan lig ik onder de trein. Heb zicht op de rails vanuit mijn positie,

Voor ik het weet schieten er al mensen op het perron te hulp, conducteurs en binnen een paar tellen ook van die mannen in gele hesjes van de NS hulpdiensten. Jemig!! Wat fijn zeg! Het ontroert me zelfs. Maar ja, niet gaan janken nu. Goed luisteren naar instructies.

Moest me maar achterover in hun armen laten vallen. Ze vingen me wel op. Tas pakten zij over. Dus ik zat op het perron, in de armen van een conducteur en dan weer overeind komen. 

Nee, we doen het even rustig aan. Was ik ook nog oorzaak van vertraging en kon ik zeker niet mee. Want dat was eigenlijk waar ik het meeste van baalde, weer trein gemist, Nog later thuis. En ik wachtte al een half uur. Totaal niet belangrijk eigenlijk, maar ja dat schoot door mijn hoofd.

Net als bij een schuldentraject, moet je eerst stabiliseren. Had ik ook net die middag iemand  bij mij op de inloop gehad met een verschrikkelijk verhaal over de Toeslagen Affaire. Ik kon alleen maar een luisterend oor bieden. 

De NS-mensen tilden me overeind. Ik kon gewoon staan, geen slappe spieren of benen of iets maar merkte dat de adrenaline door mijn lijf gierde, dus wel een beetje trilhanden. Ze brachten me naar een bank. En spraken af dat er een conducteur mee zou rijden tot het volgende station, zodat ik daar een goede uitstap zou hebben en assistentie, mocht er toch weer iets gebeuren, dan was er direct hulp. Ook kreeg ik een bon voor een Eerste klas zitplaats. Kon ik lekker rustig zitten de hele rit. Bij de overstap was er al gekeken dat het een sprinter was, zodat ik gelijkvloers kon in- en uitstappen. En op hetzelfde perron de aansluitende trein kon nemen. Wat was iedereen behulpzaam en aardig!!

Toen was het alweer tijd voor de volgende trein en ze keken er op toe dat ik veilig instapte en ik schoof naar de eerste klas. Conducteur die me zou begeleiden bleef in de buurt zitten. En dat deed hij ook keurig, begeleiden. Hij pakte mijn laptoptas en zag erop toe dat ik goed uit de trein kwam. 

Hulde hoor.

Hulde!

Bleef toch maar zitten tot het station in mijn woonplaats. Had al gezien dat ik daar de bus kon pakken binnen 10 minuten en nul overstappen dan. Begon weer keihard te regenen en had gelukkig mijn Vera-hoedje mee en waterafstotende regenjas aan. Dan nog een klein stukje door de regen naar huis lopen. Broek zeiknat (nadeel van wijde pijpen, die slurpen alle regen zo op), schoenen ook, maar kon me allemaal niet meer schelen. Thuis! Oh ja, toch maar wel direct nog de klikko opgehaald die nog in zijn eentje bij het verzamelpunt stond verderop op de stoep. Even doorpakken.

Alle natte spullen uit, natte sokken idem, lekker dik vest aan en pyamabroek aan in plaats van natgeregende en dus zware broek. Kop thee gemaakt om vooral even tot rust te komen. Dacht aan Vera als ze slecht nieuws bracht en altijd aandrong op hete thee met suiker voor de nabestaande. Alleen moest ik die nu zelf maken en was er niemand dood. En geen suiker. Toen was het al ruim na 20.00 uur. 

Geen zin meer om te eten, maar bakte toch maar een omelet. Beetje eiwitten erin. Keek nog half naar Endeavour, maar besloot het daarbij te laten en naar bed te vertrekken. Morgen is alles weer terug te kijken. En anders niet. Ook goed.