Nou ja, één afspraak dan.
Lekker dramatische titel nietwaar? Al mijn (medische) afspraken plan ik altijd op mijn vrije dag in.
Geen behoefte eraan weer na te denken hoe ik er zonder mijn fietsje kom. En de trap naar de praktijk op kom.
Dus maar even verschuiven in de maand.
Moet eraan wennen dat er in de ochtend niemand meer van de zolderkamer naar beneden komt om samen koffie te drinken, hem ontbijt te zien maken, blij te zijn met Nederlandse kaas, gewoon om gezelschap te hebben. Dat maakt me ook duidelijk dat ik toch wel veel alleen ben.
Zoals Koningin Wilhelmina ben ik dan niet eenzaam, maar dus wel alleen.
Oefen elke dag om weer meer spierkracht te krijgen en kan nu, moet ik er wel heel bewust mee bezig zijn, weer zonder handjes van een eetkamerstoel opstaan. Nog niet zoals voorheen, gewoon met een recht bovenlijf, maar als een soort van vooroverbuigend, mijn zwaartepunt verleggende, kabouter Spillebeen.
Maar meer kracht nu in de benen en daar ben ik al blij mee.
2 opmerkingen:
Oefeningen doen en daardoor aansterken is goed. Ik hoop dat je ondertussen ook naar een arts geweest bent en dat er verder naar de oorzaak van je klachten gekeken wordt.
Ik las dat je het gezellig met je broer had. Fijn dat hij nu voor een wat langere tijd kon komen.
Mijn Cesar-therapeute adviseerde hetzelfde: één voet naar achteren en dan voorover leunen, dan sta je zonder "opduwen" op je benen. Bij mij gaat het prima, zelfs zonder die voet naar achteren.
Hoe komt het dat jij die kracht opeens kwijt was, middenin het volle leven?
Een reactie posten