Lees in Trouw een interessant stuk over een training die mensen voorbereidt op het pensioen. Hoe ga je dan je dagen indelen. En, wie ben je nog zonder je baan, je titel, de afdeling die onder jouw leiding stond?
Maar vooral ook de indeling van de werkweek die er dan niet meer is, want je werkt niet meer. Elke dag is het weekend.
Wie ben je zonder functie, volle agenda en de dagelijkse bevestiging van collega´s?
Ga je dan een traytje Geraniums halen?
Een camper kopen?
Die hobby eindelijk eens uitdiepen.
Reizen?
Gelukkig heb ik, helaas, al ervaring als je van niemand de collega bent, nul waardering krijgt van anderen om je titel en al helemaal geen leiding meer geeft. Weet hoe het is als je zelf je dagen moet/mag indelen. Ook om niet gek van verveling te worden. Al had ik genoeg te doen omdat ik toen aan het solliciteren was en mijn dagindeling het zoeken naar werk was.
Hoe is dat, stel ik me voor en vraag ik me af, straks voor mij. Pensioen. Niet meer verplicht dagelijks reizen naar mijn werkplek, niet meer hoeven omgaan met mensen die ik niet zelf heb uitgekozen. Niet verplicht heel vroeg opstaan. Niet meer na een jaartje weer hetzelfde aan nieuwe mensen moeten uitleggen en dan aan het eind van het jaar begint die cyclus opnieuw. Of bij pech al na een paar maanden. Niet meer. Heerlijk!
Maar ook; geen inkomen meer uit loon. Pensioen. Wat heul weinig is, want jarenlang in bedrijven gewerkt die niets geregeld hadden voor hun personeel. Zelf dan maar spaarpotje aanleggen, maar dat schiet ook niet echt op.
Een afbetaald huis heb ik ook niet, want ik huur.
En toch zie ik er geheel niet tegenop. Mijn pensioen zal niet volgeboekt zijn met reisjes, cruises en dat soort zaken. Maar ik hoop wel meer tijd voor mijn kleinkinderen en kinderen. In redelijke gezondheid.
En zaken vastleggen als het hoofd ook dreigt uit te vallen.
Hoe zien jullie je gepensioneerde leven of misschien leef je dat nu al en was het wat je je ervan had voorgesteld. Of juist anders, minder leuk of juist veel leuker.
Vertel!
15 opmerkingen:
Het is de gelukkigste tijd van mijn leven. Het heeft even tijd gekost om in een ritme te komen. Ik startte met een museumjaarkaart. Want gepensioneerden doen dat. Maar het past helemaal niet bij mij.
Filmabonnement past wel. Moestuin die in hoogzomer veel tijd kost. Sportschool. Naailes deed ik vier jaar lang.
Schop jezelf dagelijks naar buiten toe. Neem de app Ommetje. Bewegen ook met regen is noodzaak. Check dingen die dichtbij zijn en waar je mensen ontmoet. Bibliotheek bijvoorbeeld. Mensen vullen daar puzzels in. Ontmoeting, wandeling, en hersengymnastiek. Gratis.
Ik werk nu vrijwillig in een tweedehands kledingwinkel, elke 14 dagen een ochtend. Spreek mensen, heb eerste keus uit mooie tweedehands kleding en hoor zo ook ergens bij. Daarnaast ben ik maatje voor een eenzame oudere. Toen ze nog redelijk gezond was ondernamen we (kleine) uitjes, waarbij zij de koffie betaalde. nu bezoek ik haar thuis eenmaal per 3 weken.
Oh heerlijk, al 5 jaar (ben jaar eerder gestopt).Die museumkaart had ik al en nog steeds. Ga graag naar een museum en plak er dan gelijk een stadsbezoek aan vast buiten mijn eigen stad. Bijna elke ochtend oefeningen om beetje lenig te blijven, daarna koffie, poosje puzzelen, rommelen in huis en soms tuin. Zo nu en dan naar de markt, is die wandeling ook weer geregeld. Gezellig naar een café. Lekker midweek naar Zuid-Limburg, buiten de vakantieperiodes. Wandelen, dagje Maastricht, uit eten. En naar Italië, dus ook elke dag beetje Italiaans oefenen. Genoeg te doen en te beleven
Mijn ouders hebben die cursus zo'n 20 jaar geleden gedaan, die werd aangeboden door de vakbond. Ze wonen in Groningen en kozen de cursus in Zeeland, en bleven nog een paar dagen :) Daarna werd die mogelijkheid opgeheven :(
Ze hebben er heel veel aan gehad. De eerste paar dagen waren het veel gesprekken en rollenspellen, maar nooit met de vaste partner; pas de laatste dag was er een diep gesprek met de vaste partner. Als er geen vaste partner was, mocht een goede vriend of familielid meekomen.
Voor mij ook de beste periode van mijn leven. Was in het begin wel wennen want werk is toch een deel van je identiteit. Heerlijk doen waar je zin in hebt en geen werkproblemen meer.
Pensioen? Heerlijk!
Geen gereis meer heen en weer.
Wel (in het begin) wat vrijwilligerswerk gedaan. Maar dat doe ik nu ook niet meer.
De tuin vaart er wel bij, meer tijd voor de kleinkinderen, en ook een soort van doen waar je zin in hebt.
Leef er maar lekker naar toe!
Lijkt me heerlijk, met pensioen. Inderdaad lekker geen werkproblemen meer. En niet meer voor dag en dauw opstaan... Officieel "moet" ik nog ruim 7 jaar. Ik hoop dat ik wat eerder kan stoppen. Ik mag zelf heel graag in huis en tuin rommelen en ik houd van wandelen en vogels kijken. Hypotheek door omstandigheden nog lang niet afbetaald, dus fijn dat ik niet dol ben op reizen of dure hobby's heb. Wel een hondje en een kat, heel gezellig. En twee volwassen kinderen (met een rugzakje), die nog steeds wat op ons leunen.
Ik denk dat het jou goed gaat lukken om je pensioenjaren op een fijne manier in te vullen. Geen haast meer en meer energie voor fijne dingen. Ik wens je heel veel gezondheid toe!
Noodgedwongen door fysieke ellende eerder moeten stoppen, nu de kanker terug is, zo blij dat ik de afgelopen jaren niet me de te….. heb hoeven werken en allerlei leuke dingen heb gedaan en daar tijd voor heb gehad. Nu zou ik bijna met pensioen gaan en sta ik aan het begin van weer een kankertraject. We gaan zien hoeveel tijd ik nog heb. Les: geniet van elke dag, wacht niet tot na je pensioen, het kan zomaar te laat zijn.
Vind het heerlijk.Museumkaart had ik al jaren. Niet vroeg opstaan, vooral niet te veel verplichtingen aangaan. Lezen, oefeningen doen, huis, kunst, afspreken op een terras.
Er staat een blog van mij over dit onderwerp in de steigers, als onderdeel van de zomerserie. Het is nog niet zo ver maar er af en toe over nadenken kan geen kwaad.
Het lijkt me lekker, maar het vermoeit me wel dat mensen steeds vaker vragen hoe lang ik nog moet, en dan guitig, nog mág.
Ik denk wel met verbazing terug aan collega's die met 55 met de vut gingen, en soms al met 52 jaar in een riante regeling. Toen ik startte dacht ik: als de kinderen het huis uit gaan, ga ik een studie naast mijn werk doen. Maar we werden pas na 60 jaar legenesters, die studie doe ik niet naast mijn baan.
We bekijken het van jaar tot jaar en vergeten niet, alle dagen te genieten. Niets wereldschokkends - Samen gezond en eensgezind aan tafel is de grootste zegen, er vallen regelmatig mensen in onze omgeving uit door ziekte of overlijden.
Was die cursus soms in Aardenburg? Daar zag ik die cursisten,als we werkweek met school hadden. Leuke gesprekken mee gehad
Zoals hierboven al werd aangegeven. Wacht niet te lang. Het kan zomaar over zijn.
Helaas heb ik dat meegemaakt.
Zoveel plannen. En diezelfde plannen konden de prullenbak in
Eerst door de ziekte van Lief en later het plotselinge overlijden. Binnen een paar dagen was ik weduwe. Het blijft een rotwoord.
Lief heeft mij, zoals ze zeggen, goed achter gelaten.
Maar ik ben wel alleen
Nooit reislustig geweest. En alleen ga ik ook niet op een terrasje zitten.
Ik mis hem. Ons leven samen.
En vergeet niet.....Later is nu begonnen.
Liefs Joanne 😘💜
Maar als je je werkomgeving zo maar vindt en zo’n moeite hebt met de reistijd en het reizen met de trein en wel waardering wil krijgen voor het werkende deel van je leven; waarom zoek je dan niet iets anders? Een andere functie is zo gevonden, erger dan nu kan het niet zijn afgaande op je geklaag. Waarom doe je dat niet, dan wordt je leven vast een stuk leuker. Biedt je huidige werk je een bepaalde veiligheid? Zo geweldig is het toch allemaal niet? Wat let je?
.
Anoniem van 16.18 heeft waarschijnlijk moeite met begrijpend lezen. Een andere baan op een redelijk niveau is niet zomaar gevonden op een zekere leeftijd. Makkelijk gezegd maar niet makkelijk gedaan.
Ik ben afgekeurd met 64 jaar ruim jaar voor de toen geldende 65 plus 3 maanden. Wat een opluchting was dat, ik werkte al vanaf mijn 16e. Niet meer op tijd komen en veel tussen de werkdagen in moeten plannen, en steeds minder energie over terwijl er werd verwacht dat ik juist meer ging doen door nieuwe extreem bureaucratische leidinggevende. Geen seconde het gemist. En mijn werk vond ik echt wel leuk nog.
Een reactie posten