Opeens zag ik mijzelf als een kwetsbaar en vooral oud vrouwtje. Die in de straat achter haar rollator schuivelt, want zelfstandig lopen dat lukt bijna niet meer.
Naar werk gaan. Niet meer mogelijk. Weg krachtige doortastende en rustige in balans zijnde dame die ik graag wil zijn. Nee, afgelopen, uitgeschakeld, niet meer van nut. Op de stapel Dor Hout gekomen.
Die gevallen was met de fiets en niet eens meer zelf overeind kon komen. Er moest zelfs een setje ambulancebroeders aan te pas komen. Wilde eigenlijk als een mol mijzelf onder het gras graven van schaamte. Maar ja, ook de graafpootjes waren slappe hap.
Bleef sukkelen en ook nog met andere zaken op gezondheidsgebied. Grapte er altijd als eerste keihard overheen, maar feit is, dat ik bang was dat dit het dan was. Minder fysiek kunnen, aftakelen tot een broos vrouwtje.
Niet meer zelf kunnen en mogen beslissen over hoe ik mijn leven indeel. Dat was de kern eigenlijk. Dat mij overkomt wat mijn moeder is overkomen. De allerliefste schoonkinderen beslissen over haar leven. Allerliefste is cynisch bedoeld in deze context; ze heeft ze nooit gemogen en vice versa.
Geen toeval denk ik dat ik het boek las/luisterde van Anna Enquist - Het einde van Erna Ankersmit.
Daarin geeft de hoofdpersoon heel helder aan hoe ze zo graag nog alles, op tachtig jarige leeftijd, zelf wil kunnen besluiten. Ze vindt zichzelf fit en gezond.
Wanneer de thuiszorg je leven overneemt. Bemoeizorg heet dat liefdevol.
Het lijkt mij een gruwel, maar wie weet heb ik tegen die tijd geen keus meer. Of ja, die ijsschots.
6 opmerkingen:
Cellie, je schrijft angst was, maar het is Angst is er. Erkenning is belangrijk en toegeven dat je bang bent is stap 1. Stap 2 is wat kan ik eraan doen. De cliënten die jij begeleid hebben die fase ook gehad. De financiële situatie loopt uit de hand, sluit ik de ogen, ga ik nog door of roep ik voor de grote ontruiming en onder toezicht geplaatst, hulp in en keer de situatie om of hobbelt de trein nog wat door, de het rondblik aan, geen weg terug, omkeren niet meer mogelijk. Kortom in mijn beleving moet jouw gezondheid nu prioriteit 1 worden en niet inkomen en pensioen opbouwen. Meld je ziek en blijf ziek. Ga naar huisarts, fysio en diëtist. Zoek laagdrempelige sporten zoals wandelen met een groepje, cursus valpreventie enz. Jouw lichaam gaat het gewoon niet volhouden tot 67 werken. Punt. Realiteit. Harde werkelijkheid. Geestelijk Burn-out en lichaam die het niet meer aankan. Tijd voor genoeg slapen, genoeg rustig kunnen bewegen, genoeg kunnen ontspannen enz. Wie en wat is het belangrijkste in jouw leven, wie staat op nummer 1? Antwoord moet Cellie zijn.. Als je alleen woont is dat duidelijk Jij moet zo goed mogelijk voor jezelf zorgen. Als jij naar jouw cliënten kijkt zul je regelmatig denken Waarom niet eerder ingegrepen, Hulp gezond, enz. Denk dat niet van jezelf over 2 jaar.. veel liefs en wijsheid gewenst. Bieke
Dat os lief war je schrijft Bieke. Cellie, hou van je zelf, je bent sterker dan je denkt!
Dat boek van Anna Enquist lijkt helemaal niet op de werkelijkheid. Pure fantasy!
Verder, ja, zo is het leven.
Marijke
Stel dat je jezelf ziek meldt en dat lang duurt, dan heb je twee jaar om weer beter te worden. Veel mensen zouden dat al gedaan hebben, maar jij blijft heel loyaal, terwijl dat niet wordt beloond.
Je krijgt geen keuring of sollicitatieplicht meer (60+).
In hoeverre pleeg je nu roofbouw waar je nog jaren spijt van krijgt? Of kies je nu voor je gezondheid, voor rustig herstellen en sterker worden?
Wat naar :-(
Ik ken mensen die om mindere reden een tijdje uit de roulatie zijn en die daarin vanuit de ARBO ook nog eens goed begeleid worden. Is je werkgeven aangesloten bij een goeie ARBO of is ook daar zoveel mogelijk op beknibbeld? Misschien een idee een gesprek aan te vragen en daar te vertellen hoe opgebrand je je voelt . Het eerste advies zal denk ik zijn om maar eens meer rust in te bouwen en minder te gaan werken. Marina
Een reactie posten