Opeens zag ik mijzelf als een kwetsbaar en vooral oud vrouwtje. Die in de straat achter haar rollator schuivelt, want zelfstandig lopen dat lukt bijna niet meer.
Naar werk gaan. Niet meer mogelijk. Weg krachtige doortastende en rustige in balans zijnde dame die ik graag wil zijn. Nee, afgelopen, uitgeschakeld, niet meer van nut. Op de stapel Dor Hout gekomen.
Die gevallen was met de fiets en niet eens meer zelf overeind kon komen. Er moest zelfs een setje ambulancebroeders aan te pas komen. Wilde eigenlijk als een mol mijzelf onder het gras graven van schaamte. Maar ja, ook de graafpootjes waren slappe hap.
Bleef sukkelen en ook nog met andere zaken op gezondheidsgebied. Grapte er altijd als eerste keihard overheen, maar feit is, dat ik bang was dat dit het dan was. Minder fysiek kunnen, aftakelen tot een broos vrouwtje.
Niet meer zelf kunnen en mogen beslissen over hoe ik mijn leven indeel. Dat was de kern eigenlijk. Dat mij overkomt wat mijn moeder is overkomen. De allerliefste schoonkinderen beslissen over haar leven. Allerliefste is cynisch bedoeld in deze context; ze heeft ze nooit gemogen en vice versa.
Geen toeval denk ik dat ik het boek las/luisterde van Anna Enquist - Het einde van Erna Ankersmit.
Daarin geeft de hoofdpersoon heel helder aan hoe ze zo graag nog alles, op tachtig jarige leeftijd, zelf wil kunnen besluiten. Ze vindt zichzelf fit en gezond.
Wanneer de thuiszorg je leven overneemt. Bemoeizorg heet dat liefdevol.
Het lijkt mij een gruwel, maar wie weet heb ik tegen die tijd geen keus meer. Of ja, die ijsschots.
24 opmerkingen:
Cellie, je schrijft angst was, maar het is Angst is er. Erkenning is belangrijk en toegeven dat je bang bent is stap 1. Stap 2 is wat kan ik eraan doen. De cliënten die jij begeleid hebben die fase ook gehad. De financiële situatie loopt uit de hand, sluit ik de ogen, ga ik nog door of roep ik voor de grote ontruiming en onder toezicht geplaatst, hulp in en keer de situatie om of hobbelt de trein nog wat door, de het rondblik aan, geen weg terug, omkeren niet meer mogelijk. Kortom in mijn beleving moet jouw gezondheid nu prioriteit 1 worden en niet inkomen en pensioen opbouwen. Meld je ziek en blijf ziek. Ga naar huisarts, fysio en diëtist. Zoek laagdrempelige sporten zoals wandelen met een groepje, cursus valpreventie enz. Jouw lichaam gaat het gewoon niet volhouden tot 67 werken. Punt. Realiteit. Harde werkelijkheid. Geestelijk Burn-out en lichaam die het niet meer aankan. Tijd voor genoeg slapen, genoeg rustig kunnen bewegen, genoeg kunnen ontspannen enz. Wie en wat is het belangrijkste in jouw leven, wie staat op nummer 1? Antwoord moet Cellie zijn.. Als je alleen woont is dat duidelijk Jij moet zo goed mogelijk voor jezelf zorgen. Als jij naar jouw cliënten kijkt zul je regelmatig denken Waarom niet eerder ingegrepen, Hulp gezond, enz. Denk dat niet van jezelf over 2 jaar.. veel liefs en wijsheid gewenst. Bieke
Dat os lief war je schrijft Bieke. Cellie, hou van je zelf, je bent sterker dan je denkt!
Dat boek van Anna Enquist lijkt helemaal niet op de werkelijkheid. Pure fantasy!
Verder, ja, zo is het leven.
Marijke
Stel dat je jezelf ziek meldt en dat lang duurt, dan heb je twee jaar om weer beter te worden. Veel mensen zouden dat al gedaan hebben, maar jij blijft heel loyaal, terwijl dat niet wordt beloond.
Je krijgt geen keuring of sollicitatieplicht meer (60+).
In hoeverre pleeg je nu roofbouw waar je nog jaren spijt van krijgt? Of kies je nu voor je gezondheid, voor rustig herstellen en sterker worden?
Wat naar :-(
Ik ken mensen die om mindere reden een tijdje uit de roulatie zijn en die daarin vanuit de ARBO ook nog eens goed begeleid worden. Is je werkgeven aangesloten bij een goeie ARBO of is ook daar zoveel mogelijk op beknibbeld? Misschien een idee een gesprek aan te vragen en daar te vertellen hoe opgebrand je je voelt . Het eerste advies zal denk ik zijn om maar eens meer rust in te bouwen en minder te gaan werken. Marina
Je zit zo in een uitputtende tredmolen dat je niet pas op de plaats kan maken en rustig besluiten hoe je dit probleem aan gaat pakken. Waar wil je zijn en wat heb je nodig om daar te komen?Bieke benoemt dit heel helder.
Heel veel sterkte en succes Cellie.
Je hebt zinvol werk, en al hebben je collega's niet altijd oog voor je, je kan soms wel het verschil maken voor de clienten.
Alleen jij kan de echte balans opmaken tussen de kosten en de baten. Van mij daarin geen advies, al ontken ik niet de waarheid van de eerdere reacties.
Verder wel: praat hierover met je kinderen. Over die angst. Over je moeder en de keuzes die ze (niet) maakte. Over wat je wel en wat je niet hoopt van jouw toekomst.
Hanna
Ik waardeer jou en je blog enorm. Jouw leven is een echt leven, met waarden die ertoe doen. Je legt de lat altijd hoog voor jezelf, en omschrijft met humor en zelfrelativering hier wat het met je doet als jij niet over je lat gesprongen bent. Je maakt dat ik een betere versie van mezelf wil worden.
Dus ik wens je wijsheid, maar die heb je al.
Hanna
Het feit dat je door je hoeven bent gezakt zegt toch genoeg. Dat kun je niet blijven negeren als je erger wilt voorkomen. Zoek hulp en meld je ziek. Johanna
Mooi geschreven en helemaal waar!
Lieve Cellie, ik heb de reacties hierboven even meegelezen.
Je krijgt daar zulke goeie raad!
Zet alles maar even op een rijtje en daarna.... meld je je ziek!
Doe dat! NU!
Je bent het waard om een goed leven te hebben.
Dus: meld je ziek! Echt waar: doen...
Dikke pakkerd van Marlou
Ondanks hoe je je nu voelt, ondanks alle angsten, (en alle drempels die je over zal moeten), valt er op dit punt veel gezondheidswinst te behalen. Echt! Zolang je maar met hele kleine stapjes begint, qua bewegen. Niet naar een enge sportschool met überfitte mensen, natuurlijk, maar naar bewegen voor senioren. Elke week 1 uurtje om te beginnen. In ieder geval met een clubje mensen in ongeveer dezelfde situatie als jij, zodat je steun hebt aan elkaar. In veel regio's buurthuizen etc wordt zoiets georganiseerd. Gaat het de eerste 2 maanden leuk zijn? Nee. Ga je na 2 maanden een duidelijk verschil merken? Ja. En moet je eens zien waar je na 4 maanden staat. Zou best zo kunnen zijn dat je nog meer in beweging komt.
Wellicht weet je huisarts ook zo'n traject, of je zorgverzekering.
Je angst is niet onterecht, en het is lastig om in beweging te komen, maar niet te laat. Ik gun het je dat je dit gaat doen. En dat je op deze manier een 2e thuiswerkdag creeert. Want op een donderdagochtend moet jij op doktersadvies bewegen, dus werk je 's middags thuis.
Veel sterkte hiermee!
Ben het hier zo mee eens. Applaus voor Bieke!!! 👏🫶
Luister alsjeblieft naar de goede raad van Bieke. Wij hebben te lang doorgewerkt voordat we ons bedrijf verkochten, wij zeggen nu dat we het jaren eerder hadden moeten doen. Nú spijt. Knuffel voor jou.
Ik sluit me ook even aan bij Bieke.
Lieve Cellie, dikke knuffel voor jou...
Die tweede thuiswerkdag, ja! En een kastje dat op slot kan zodat niet alles heen en weer gezeuld hoeft te worden iedere dag.
Ik vond de rugzaktrolley een hele stap destijds, maar minder erg dan het afscheid van mijn (lage) hakjes. De verstandige schoenen, want steunzolen! Maar nu geen pijn en zwikken meer. Het stadium dat je uitstraling permanent inwisselt voor comfort is best pijnlijk, maar looks halen de pensioendatum niet naar voren.
Ga eerst eens praten met je huisarts, wellicht is er ook nog een praktijk ondersteuner die je kan helpen met raad en daad om gezond je pensioen te halen en/of eerder te kunnen stoppen met werken.
Dit vind ik ook heel goed advies! Met advies van de HA voel je je ook sterker richting je werk. Zet 'm op Cellie!
Ik schrik hiervan...luister naar de goede raad van mensen die het goed met je voorhebben. Als je nog wat leuke en gezonde jaren na je pensioen wil hebben moet je echt actie ondernemen! Zet jezelf op de eerste plaats, niet je werk.
Ik ben het heel erg eens met alle reacties. Meld je ziek en maak jouw eigen gezondheid prioriteit.
Nou, volgens mij zijn er weinig mensen die zeggen ik zou lekker doorwerken tot ik er bij neerviel.
Neem de nodige stappen!
Annemaria
Uhm, het waren alleen maar gedachten, toch? Misschien een week vrij nemen om wat afstand te creëren, de balans opmaken en keuzes en aanpassingen maken waar nodig? Ik snap eerlijk gezegd de heftigheid van de reacties niet?
Ik heb dat boek niet gelezen, maar is het niet een beetje TE somber? Misschien niet het juiste boek voor jou op dit moment. De meeste dingen, waar we bang voor zijn, gebeuren niet. Veel sterkte en wijsheid toegewenst!
Een reactie posten