De werkplek waar mijn onderdeel van het bedrijf werkt, is 5 mei gesloten. Dus geen afspraken kunnen ontvangen en zelfs niet op de kantoorwerkplek komen. Het gebouw is dicht. Men viert feest.
Wij moeten wel werken. Dat moet dan maar thuis. Errug he.. Nee juist heerlijk. Liever ook gewoon vrij gekregen, maar iets krijgen daar is men hier nogal behoudend in.
Als half Nederland bevrijdingsdag viert, verwacht ik ook weinig telefoon. Of mail. Of spoedzaken.
Was een beetje traag naar het werkstation gelopen en kwam met de roltrap boven en zag mijn trein net wegrijden. Nou ja, pech gehad, had je nog maar geen plas moeten doen voor je wegging. Nee hoor, met volle blaas rondlopen is geen feest.
Het boemeltje kwam gelukkig er al aan en ik wist dat ik daardoor rond 19.00 thuis zou binnenrollen. Had al in mijn hoofd wat ik wilde doen. Oven aanzetten, lunch maken voor de volgende dag, gerecht in de oven schuiven en daarna genieten van het eten en dat ik van te voren had nagedacht hoe of wat. Dat kan ik toch redelijk op tijd eten en de avond beginnen.
Was een fijne werkdag. Kunnen doen wat ik van plan was voor het grootste gedeelte en ik ben inmiddels ook zo afgetraind dat het dan maar een Annietje wordt - Tomorrow!
En ervan genieten dat het nog licht is. Kan zien dat het gras aan maaien toe is, maar ja, die Paardenbloemen staan zo fraai en fijn voor de insecten, net als de madeliefjes.
Wil er een ontspannen avond van maken.
En jullie?
3 opmerkingen:
Jammer, dat mijn naam door het slijk gehaald wordt. En gedegradeerd wordt tot slecht werk afleveren en een slechte inzet. Blijft bij anderen altijd lang hangen zoiets. Net als de term Sjonnies en Anita’s.
Groet Anita (een keurige hardwerkende geen aso)
Cellie bedoelde een Annie, geen Anita. Naar de gelijknamige film (uit 1982 alweer!) met de titelsong Tomorrow. Heeft niets te maken met een naam door het slijk halen.
Tomorrow, Tomorrow, I love you Tomorrow.......you're always a day away :). Nostalgie!
Een reactie posten