Had de wekker gezet, maar merkte dat ik niet, zoals tijdens werkdagen snel mijn bed uitsprong. Omdat er geen druk achter zit, dat ik persé zo laat bij mijn moeder moest zijn. Ik mag daar, zo heb ik nagevraagd, altijd langskomen, want het is nu mijn moeder thuis. Dus geen bezoek-uren.
En ook al zou mijn bewindbroer het willen en dat wil hij, ook aan hem hoef ik geen toestemming te vragen. Hij had dat zijn secretaresse wel laten mailen een tijdje terug. Maar daar heb ik maling aan. Net als andere nogal vreemde zaken. Moeder niet vaker dan driemaal per jaar meenemen naar het restaurant. We zouden haar toch eens verwennen!!
Dus schakelde van de zesde versnelling terug naar de vijfde en nam een trein later. Ook wat rustiger hoopte ik, maar vooral voor mijzelf.
Altijd op de klok leven is binnenkort voorbij.
Zie ook dat de trein die ik zou willen nemen extra kort is. Dus druk. Laat maar. Nog maar een trein later. Ik heb er al helemaal nul zin in, dat gereis in een te volle en te korte trein.
Reis ging voorspoedig, Mooie zitplaats ook. Had koffie van thuis meegenomen in een kleine thermos. Wel vertraging, maar dat is al bijna standaard. Bus gemist bij waar mijn moeder woont, maar na een kwartiertje kwam er een volgende bus.
De lunch was al gaande en de verzorging vroeg of ik ook wat wilde? Nee joh...hoeft niet. Maar ik kreeg uiteindelijk een heerlijk kopje soep en een broodje met knakworstjes. Andre Hazes Olé!
Was er nog getuige van hoe mijn moeder onrustig werd door mensen op de afdeling die zij niet herkende en die maar moesten oprotten. Mijn moeder is altijd netjes en beschaafd, maar door Alzheimer vallen de remmingen weg en kennelijk triggerde hun ongevraagde aanwezigheid wat bij haar. Als ze nu niet zouden oprotten belde ze de poltie!
Verzorging kon eea de-escaleren en mijn moeder ging om even rustig te worden naar haar kamer. Dat kwam goed uit, dan konden we rustig samen praten en mijn broertje ook even met haar video-bellen.
Mijn moeder kwam helemaal niet brozig over, wel bozig. Maar tientallen jaren onderdrukken van je emoties dan mag er wel een keer iets uitkomen. En ze schaamde zich er ook nog voor. Och...
Het bezoek was gezellig voor haar hoop ik, ze zei tegen de verzorging dat het leuk was dat haar dochter er was en zoon aan de telefoon. Vandaag een helderder dag.
Toen was het tijd voor haar afspraak bij de Pedicure en ik ging toen weer huiswaarts. Een hele lege Intercity op het stationnetje. Heerlijk zeg. Mooie plek uitgezocht, die onderweg ook leeg bleef. Al met al was mijn energie wel op toen ik thuiskwam, maar doe dus maar even rustig aan. Een half plan, om even de stad in te duiken, moest ik laten varen. Te weinig energie.
Blij dat ik zelf heb gezien hoe het met mijn moeder is.
Mijn dochter was het weekend langs geweest met haar kinderen. Maar toen was oma boos geworden (ik herken die kribbigheid heel erg goed van vroeger, als dingen niet gingen zoals zij dat wilde..), maar gelukkig zijn mijn kleinkinderen het alweer vergeten. Niet teveel aandacht aan besteden. En anders uitleggen dat Oma ziek is.
Aan de eettafel vroeg een dame me om de 5 minuten of ik het ook zo benauwd buiten vond. Grappig om dan iedere keer een ander antwoord te geven. Om het luchtig te houden. Ze zit vast in haar eigen Ground Hog Day.
Maar misschien zitten we dat allemaal wel?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten