Niets meer hoeven/moeten/willen/begeren.

Had me voorgenomen om vandaag heel rustig aan te doen. Straks een beetje schilderen, net een beetje zitten breien en naar een opname van De Slimste Mens gekeken. Niet die rush van ik moet nog even naar de winkel want stel dat ik...maar kom tot de conclusie dat ik genoeg van alles in huis heb en in deze 24-uurs economie is zelfs op de Eerste dag van het Nieuwe jaar de supermarkt om de hoek vanaf 12.00 uur weer geopend voor het pak vergeten wc-papier of de kant-en-klaarmaaltijd voor diegenen die geen zin hebben in koken.

Net als vorig jaar om deze tijd kan ik maar weinig economische crisis zien als je door een winkelcentrum loopt. Er wordt volop gekocht en al helemaal aan zaken die zeer kortstondig genot geven. De kraam bij de Oliebollenbakker is weer lang, net zoals de rij bij de vuurwerkverkopers. En aan de diepzeebommen te horen is er gretig ingekocht. Voor een knal die 1 seconde duurt. (Daar knalde er net weer eentje die in Syrie niet zou misstaan).

Wel grappig dat mijn zoon nu helemaal niets meer met vuurwerk heeft. Toen hij 10 jaar jonger was kon hij niet wachten op het moment hij bij allerlei vuurwerkboerderijen in de omgeving de beste knalpakketten kon kopen en met zijn vrienden lekker kon knallen. Hij vertelde me laatst nog dat het hem nu verbaast dat er niets misging in die tijd. Dat hij al zijn vingers nog heeft. Nu staat hij liever met zijn vrienden een mooie fles champagne open te trekken, daarmee te knallen om 00.00 uur en zijn plezier uit gezelschap te halen. Dus moeders met zonen (al zag ik net een meisje van een jaar of vijftien met een roze handtasje lopen en een roze kaarsaansteker bij de heren die met vuurwerk rondlopen, dus er zijn wel meisjes die knallen) wanhoop niet!

Dochterlief kwam vanochtend vroeg even wat spullen ophalen die nog onder de boom stonden voor haar, die komt denk ik vanavond nog wel even langs. Oliebollen maak ik haar niet blij mee, maar ik heb genoeg noten en gerookte zalm in huis en ook nog wat gezonde rauwkost en een gevuld eitje is ook zo gemaakt.

Een zus appte of ik misschien niet naar mijn moeder kon gaan met Oud en Nieuw. Anders zat mijn moeder alleen. Zuslief woont bij haar om de hoek dus. Ik op 2 uur OV-en. Goh...dacht dat ik verleden week er nog was met mijn familie. Vergeet zusterlief kennelijk dat ik nog 5 broers en zussen heb en dat ze zelf dit ook kan doen en regelen. En dat mijn moeder niet zo'n moeite heeft met het alleen zijn, maar wel met het feit dat ze zich soms vergeten voelt. Maar ja...regel dan iets of nodig vriendinnen uit! (Ja maar...)

Waarom ik de rol van entertainer voor mijn moeder van haar heb gekregen? En daar komt bij dat mijn moeder al plannen had gemaakt. Dat is nog een lekker verhaal ook, want moeder belde mij dat ze naar haar zus zou gaan, maar ja, maar ja....waarschijnlijk ging dat toch niet door, want.... en er volgde een heel verhaal van aannames en conclusies die nergens op sloegen want niet nagevraagd en gecheckt bij haar zus. Dus mijn moeder geadviseerd om toch nog maar even te bellen of de conclusie van haar wel klopte. Nee dus en zo kon mijn moeder toch nog gezellig bij haar zus de jaarwisseling doorbrengen. Iedereen blij.

Als ik dit allemaal hoor...brrr...dan ben ik blij dat ik tegen mijn kinderen kan zeggen dat ik lekker thuis zit er niets hoeft, het leuk is als ik ze even zie, maar ik geen enorme bak bollen heb klaar liggen, geen mega bakken huzarensalades heb gemaakt en dat ik ze afdwing om aandacht aan me te besteden omdat dit zo hoort.
Heb ik liever die 364 andere dagen echte aandacht.

Gisteren mijn bibliotheekboek Tumult bij de uitgang uitgelezen. De schrijver, verpleeghuisarts, was recent gast bij het vpro programma Boeken. Zijn conclusie is volgens mij dat als je doodgaat je dat beter niet in een ziekenhuis kan doen, want daar zijn ze juist ingesteld om je in leven te houden. Wat natuurlijk prettig is, maar niet als het je tijd is.

Hoorde ik net dit weekend van een achternicht dat haar hoogbejaarde ouders beiden in het ziekenhuis zijn opgenomen met hartproblemen. En zie ik de beelden voor me hoe artsen wanhopig bedenken hoe ze deze ruim negentig-jaren nog in leven moeten houden. Terwijl de dood onvermijdelijk is en het mij prettiger lijkt om dan thuis in rust en stilte, maar wel menswaardig verzorgd te mogen sterven.
Kan me herinneren hoe kwaad mijn broer was dat er een niet reanimeren verklaring lag voor mijn vader. En dat het verpleeghuis dit verzoek zou volgen. Maar wat had mijn broer dan gewild; dat mijn vader als een zombie nog jarenlang in bed zou liggen, terwijl hij nu door een hartaanval is overleden en hem dit ziekbed bespaard is gebleven? Gaf het leven juist niet aan dat het welletjes was geweest? En achteraf heeft ook deze broer er vrede mee gehad. Snapte hij dat het zijn eigen angst was onze vader te verliezen aan de dood. Terwijl dat juist de enige zekerheid is die we hebben. We gaan allemaal dood.

Dus leef nu. Doe nu waar je hart van groeit.

Best ontspannen zo, niets te hoeven, niets te moeten en misschien een klein beetje tevredenheid over het jaar 2013.

Zo nu weer even lekker een stukje skilderen!

Zwijmelen op de laatste zaterdag van 2013

Wat zou het heerlijk zijn als iemand in 2014 mij zijn geliefde zou noemen. Of ik iemand zo zou mogen noemen (en die dat dan ook nog hoort en beantwoord). Iemand die voor me zorgt. In plaats van dat ik altijd voor iedereen zorg en me over iedereen bezorgd maak. Of denk dat ik er niet toe doe. Niet belangrijk ben. Dagen dood achter de voordeur kan liggen zonder opgemerkt te worden (lekker zwartgallig zo op zaterdag).

Ik roep altijd maar nukkig dat het heerlijk rustig is, geen gedoe om me heen, niemand om rekening mee te hoeven houden, geen sokken naast de wasmand, geen snurker in mijn bed (vergeet ook maar even dat ik zelf waarschijnlijk lekker snurk) maar de andere kant van de medaille is dat het soms verdomde eenzaam is.
Nooit meer als vrouw aangeraakt te worden. met begeerte bekeken worden. Of gewoon iemand die een eitje voor je kookt. Of met liefde aan je denkt. (jahaaaa...behalve mijn kinderen, maar daar heb ik het niet over. Ik ben meer dan moeder van.).

Eerste Kerstdag had ik niets op het programma staan en bedacht dat ik maar dan maar eens iets anders dan anders moest doen; genoeg tijd om dvd's te bekijken of een boek te lezen. Even eruit en wat anders dan mijn rijtjeswoning in een slaapstad/dorp. En de hele dag alleen mijzelf als gezelschap. De dag voor Kerst regende het en had ik ook al de hele dag binnen doorgebracht. Voelde me goed daarbij. Veel kunnen breien aan de sjaal voor zoon, maar ook wel veel hersenspinsels kunnen maken en die gingen niet altijd de juiste richting op. Maar goed;

Dan loop je zelfbewust op je kekke groene overgangslaarzen op het Museumplein, je kijkt blij naar de grote vijver die tot schaatsparadijs is omgetoverd en ziet daar gezinnetjes, koppeltjes en allemaal mensen in groepen die gezellige dingen doen. Doorlopen en voor het eerst in jaaaaaaaaaren weer eens in het Rijksmuseum. Overweldigend mooi. Zoveel te zien...daar moet ik regelmatiger terugkomen dus.

Maar ja...niemand om aan te stoten en je verwondering mee te delen. Behalve in je hoofd, jezelf dan. Of hardop, maar dan ben je direct de dorpsgek. Dus maar niet.

Wel heel fijn, en die hoort bij Counting your Blessings, die Museumjaarkaart. Ik baal van mezelf dat ik zo weinig gebruik ervan maak, maar dat komt ook omdat ik geen auto meer heb en vervoer nou eenmaal duur is. Ook Openbaar Vervoer. Dus eerst uitgezocht wat de goedkoopste vervoersmethode was naar de Hoofdstad en toen met diverse bussen richting Museumplein.

Toen ik thuiskwam heb ik het dessert voorbereid voor de Tweede Kerstdag. Ik zou met mijn zoon en zijn vriendin bij mijn moeder gaan eten. Een klein gezelschap als je bedenkt dat als de gehele familie (kinderen en kleinkinderen met aanhang) er zit we ruim boven de 20 man uitkomen. Dat voorbereiden was enorm ontspannend om te doen. En om te zien dat, wat de grootgrutter al beloofd had, het was GeLukt!! Dochterlief moest werken, dus die had ik voor de lunch uitgenodigd. Een gezond groentegerecht uit de wok met zalm en quinoa. Een paar jaar hiervoor zou dat waarschijnlijk een mandje broodjes uit de oven, met veel roomboter en een kerststol zijn geweest. Nu koos ik liever hiervoor.
Daarna de kadootjes uitgepakt die we voor elkaar hadden gekocht/bedacht. En later op de middag met mijn zoon en zijn vriendin.

Kerstdiner bij mijn moeder was ontspannen - niet zo ontspannen dat we in Roy Donders-look konden aanschuiven, dat is niet wat heurt - vooral omdat voornamelijk mijn moeder de hele avond doorpraatte en ik weinig hoefde te zeggen en er ook weinig werd gevraagd. Soms zei ze - in mijn ogen - een beetje ondoordachte dingen, zoals dat Alzheimer nou eenmaal in de familie van mijn vader zat haha...die ene broer van mijn Opa had ook Alzheimer (mijn Opa niet overigens, maar goed....ik moet me er niet zo over opwinden merk ik).
Ik weet hoeveel zorgen mijn zoon zich daarover maakt - dat het erfelijk is, maar ja...ik had de puf niet om op Kerst haar hierop aan te spreken en misschien had IK het alleen zo gehoord en mijn zoon niet. Ik moet ook niet teveel de plaatjes zelf invullen. Ik vond het jammer dat mijn zus er niet was. Die was door mijn moeder 2 dagen voor Kerst toch nog uitgenodigd, maar gaf aan iets anders te hebben. Of dat waar was weet ik niet en ik moet oppassen om haar eenzaamheid niet met die van mij te vergelijken. Of haar situatie.

3e Kerstdag alweer gelezen, breien (nu verder met vest voor mijzelf....how fucking boring is that), stukje schilderen en tekenen en bedenken wat het nieuwe jaar kon gaan brengen. Of wat ik zou willen wat het zou brengen. Beseffen dat het alle kanten op kan gaan.

30 miljoen lijkt me wel fijn, maar dan moet ik dus wel eerst een lot kopen :)
Een man van 30 miljoen lijkt me ook fijn, maar dan moet ik dus eerst ergens die man tegen het lijf lopen en in de achtertuin ga ik hem niet tegenkomen, voortuin ook niet.
30 miljoen verwarmende gedachten lijken me ook fijn
30 miljoen positieve vibraties wil ik ook wel krijgen
30 miljoen keer vermeerdering van eigenwaarde is ook prima
30 miljoen keer beter naar mijn intuitie luisteren. Het heeft me nog steeds niet bedrogen en anders beter naar mijn dromen kijken. Ook die geven me aanwijzingen. (Vanavond oefenenen in dromen over De man...).
30 miljoen keer beseffen dat ik het dit jaar goed heb gedaan. Nou ja...niet voor de dieetpolitie denk ik, maar wel op het gebied van schulden aflossen, grip op mijn geld houden, niet uit de bocht vallen door domme korte termijn-bevrediging te zoeken, maar beter na te denken.
30 miljoen keer te beseffen dat ik met mijn stichting ruim 100 mensen inspireer die op zoek naar werk zijn.
30 miljoen keer beseffen dat morgen alles anders kan zijn.
30 miljoen keer beseffen dat het toch fantastisch is dat je een zegelboekje uit voorraad bij de AH kan inleveren en daarmee je Kerstkadootjes kan kopen.
30 miljoen keer terugdenken aan hoe zwaar de stress was toen je nog werkte onder slechte managers in zware tijden en iedere keer bang was ontslagen te worden. Nou....daar hoef je dus niet meer bang voor te zijn. En die stress is ook weg.
30 miljoen keer NU blij zijn met je leven.

Fijne dagen

Voor alle lezers; hele fijne dagen in wat voor vorm dan ook.

Komma

De Decembermaand was de maand  van foutjes met de komma.

Bij de AH lukt de Kerst zeker met hun zeer alcoholrijke flensjes...Als je geen ervaring hebt hiermee kan ik me voorstellen dat je denkt...het zal wel kloppen, die hoeveelheid. En dan de keuken in de hens steekt.

Als je bij de gemeente Amsterdam werkt en je maakt een woonkostenbijdrage over dan kan ik me helemaal NIET voorstellen dat je denk...zal wel ok zijn dat bedrag. Of je bent gewoon niet bezig met wat er echt staat. Is geen fout van een computer, want die maken geen fouten. Die voeren alleen uit wat er ingevoerd wordt. Door mensen.

Ik heb zelf ook wel eens (financiele) foutjes gemaakt. In één maand 3 x de huur overgemaakt. Had het bedrag klaargezet, werd niet afgeboekt (te weinig saldo) en daarna tot tweemaal toe nogmaals geprobeerd (en toen pas door dat ik mijn saldo moest aanvullen) Toen er genoeg saldo stond werden de klaarstaande opdrachten - drie stuks dus al - in één keer afgeboekt. Mijn fout. De woningbouwvereniging zag de bedragen binnenkomen en heeft, op mijn verzoek, het teveel weer teruggeboekt. Gelukkig had ik nog wel ruimte in mijn begroting, maar ik kan me voorstellen dat je niet blij wordt van zo'n fout.  Van jezelf.

Ging er maar vanuit dat ik die fouten maakte om van te leren. Zorgvuldiger te zijn.

Vandaag hoef ik helemaal niets qua boodschappen buiten de deur. En dat is heerlijk want het waait hier nog behoorlijk en het regent af en toe ook nog. En ik werd vanacht wakker en kon een tijdje niet in slaap komen. Ben maar een beetje gaan internetten, leuke Kerststukjes gezien van Miranda Hart en daarna een stukje lezen en toen toch maar weer in slaap gesukkeld. Niet te druk maken over het niet kunnen doorslapen.

Vanochtend wat zaken geverfd; mijn haar en een schilderij voor mijn zusje. Leuk die combi. Terwijl de verf in mijn haar introk, verfde ik het haar van mijn zusje in.
Gisteren kwam mijn zoon onverwachts even langs. Snel zijn sjaal weggemoffeld (maar mannen zien meestal toch niets) en een kop thee met hem gedronken. Groene thee. Wel zo gezond voor allebei. En weer gesproken over zijn toekomst. Over zijn plannen. Over de plannen van zijn vrienden, die allebei hun droombaan al gevonden lijken hebben. Over je eigen pad blijven volgen, ook al zie je niet waarheen het leidt. En over jaloezie. En blij zijn voor anderen, je over je eigen dingen heenzetten. Loslaten.

Ondertussen belde mijn dochter die wat informatie van me nodig had.  Ik weet dat ze bezig was haar kadolijst af te werken.

Wat heb ik toch leuke kinderen! En wat ben ik dit jaar gezegend met mooie dingen, belevenissen en interessante mensen die ik ben tegengekomen.

Hoppa....in de pennen weer!

Turbo breien

Zoonlief had op zijn lijstje een sjaal staan voor Kerst en ik zag toevallig hele leuk tweed-achtig garen in de kleur die perfect past bij één van zijn winterjassen. Dus zaterdag aan het breien geslagen en ik brei me gek...want Tweede Kerstdag moet de sjaal klaar zijn.

Wel grappig toch...zo'n zelfopgelegd target. Voor iemand die niet zo goed tegen targets kan.

Kerstboodschappen-stress heb ik weinig last van. Tweede Kerstdag ga ik naar mijn moeder en ik zorg voor het dessert. Alles daarvoor al in huis. Zoon en vriendin gaan voor het voorgerecht zorgen, dan hoeft mijn moeder niet zo heel veel te regelen. Eerste Kerstdag heb ik niets staan. Ook door niemand uitgenodigd. hohoho... Geen Kerststress dus.
Zo direct nog even de oude kranten wegdoen, een flesje drank voor mijn moeder halen als kadootje voor onder de boom, nog wat sla en groente en kaas en dan is het wel gedaan met de Kerstboodschappen.

Ik heb het weekend veel naar de BBC gekeken en het viel me op dat alles daar al helemaal in Kerststemming is. Heeeeeeeel veel programma's over het versieren van je huis, het maken van de perfecte Kerstroast, lekkere taarten, heerlijke patée's en hoe je pakjes perfect kan inpakken (onzichtbaar plakband, lineaal erbij, ballen, strikken...), 12 soorten drankjes die bij Kerst passen, het ene bakprogramma na het andere.  Dan is de Nederlandse tv maar mager qua aanbod. Het aloude Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg lijkt weer van toepassing.

En ondertussen zat ik me ook nog, mijn oude rol van bemiddelaar oppakkend, te ergeren aan ruzie tussen moeders en een zus. Wat hebben we dan geleerd van een jaar terug, toen we om de kist van mijn vader stonden en we al jankend vonden dat we toch meer naar elkaar moesten omzien... Lekker dingen niet uitpraten, maar stilzwijgen. Kennelijk hebben we niet zoveel geleerd, als mensen niet verder dan hun eigen ego kunnen zien. Of denken dat je nog wel weer een kans krijgt om zaken recht te breien.

Toch weer terug bij breien dus. Insteken, omslaan,doorhalen en af laten glijden!

Aangekleed gaat uit.

Eind van de middag heb ik een leuke kerstborrel, georganiseerd door een projectteam wat door mij en de mijnen is aangesteld om dat uit te werken. Leuk toch....geen moeite doen (nou ja...administratief wel heel veel) en toch een leuke middag in het verschiet. Als je werkt heb je Kerstborrels, Kerstpakketten (nou ja..tegenwoordig is dat ook al vaak wegbezuinigd) Kerstdiner of je kan met je echtgenoot mee...anyways...Onze s tiching regelt gewoon voor werkzoekenden een gezellige middag, uit eigen portomonnee betaald, dus geen subsidie of wat dan ook. Ook regelen we een kerstpakket(je) voor iedereen.

Maar wat leuk om na te denken over wat ik aantrek. Door de weeks heb ik meestal een jeans en een trui of zoiets aan, maar nu de glitterpanty, de Carmenrollers zitten in het haar, de glittertop die ik een paar jaar terug, toen ik nog werk had, kocht in New York van meneer M. Kors, mag ook aan..leuk leuk leuk. Nog even een passende make-up opdoen en dan met het OV naar de plaats des onheils. Dat is wat minder handig, want met hakken een eind lopen is niet mijn sterkste kant, maar goed....dat is nog op de HEENweg...hahah...

Van het geld wat ik bij me heb, kan ik vermoedelijk ook wel weer heel terug kruipen, dus zo gek zal het niet worden. Maar leuke voorpret, zelfs met Bridget Jones onderbroek!

Suicide is painless

Rond deze tijd stapte een aantal jaren geleden een collega van mij uit het leven. Het bedrijf waar ik werkte had al diverse reorganisatierondes achter de rug. Had al verschillende directeuren en managers meegemaakt die elk weer een andere visie hadden of geen visie. En die geen zicht hadden op wat er in het hoofd speelde van deze collega of van ons, de medewerkers. Wat de impact was van harder werken, hogere targets, meer doen met minder mensen. Een ernstig gesprek over zijn functioneren, als een geslagen hond ging deze collega naar huis en is nooit meer teruggekomen.

Deze collega zat een aantal maanden terug ernstig in de war op het werk. Ik zag dat als enige van mijn collega's, herkende het gedrag en heb de collega naar huis gebracht, onderweg zat hij verdwaasd bellen blazend in mijn auto, naar de huisarts, naar de GGZ en vervolgens kwam de collega in een traject terecht waarvan de collega zelf dacht dat het allemaal als oorzaak vermoeidheid had. Het huis van de collega was één grote puinhoop. Het huis van iemand die in een andere wereld leefde. In grote eenzaamheid en geissoleerdheid. Als de collega maar weer terug kon komen in zijn werk, dan zou alles goed komen. Werk gaf zin, gaf structuur.

Stonden we daar de dag voor Kerstmis bij de kist van de collega.

Dat hakt er wel even in. Nu is het hele bedrijf versnipperd, kapot gereorganiseeerd, collega's die er nu werken weten niets meer van dit verhaal. Ik heb met nog een paar contact en zelf van die paar herdenken nog maar enkelen deze dag. De foto van de collega ligt denk ik ergens in een vuilnisbak. Herdenken doet niemand meer.

Deze collega is niet in staat geweest om de stemmen in zijn hoofd te stoppen. Vond dat hij teveel ruimte innam en dat het beter was er niet meer te zijn. Dat er niemand om de collega gaf. Hij er niet toe deed.

Ik voel me nog steeds schuldig dat ik niet meer heb kunnen doen of betekenen voor deze collega. En boos dat een bedrijf niet ziet hoe ze iemand kapot kunnen maken die zo kwetsbaar is. Letterlijk kapot.
Het heeft me doen beseffen dat we verantwoordelijk zijn voor de kwetsbare mensen om ons heen. En dat werk maar werk is. Niet mijn leven.