Roze of zwarte Bril

Wat had een vriendin van mij een leuk uitje geregeld. We gingen met een interessant gezelschap een wijnproeverij doen. Het was in haar woonplaats, maar op een plek die ik nooit zelf zou bedenken.

Maar wat een zalige wijnen zeg. Met een hoge mineraliteit en een lange afdronk. En zalige kaasjes erbij met heerlijke brood van een bakker in de buurt. Het gezelschap daar zou ik mezelf nooit toe rekenen. Vooral nu ik geheel geen carriere meer heb, maar een kutbaantje met een salaris wat gelijk is aan minimumloon en soms niet eens dat. En toch werd er gelachen om mijn opmerkingen, voelde ik me niets te min en genoot ik van alles wat mijn vriendin geregeld had voor me.
En diegenen die de proeverij organiseerden hadden zulke down to earth interesse in mooie wijnen. Niks grachtengordel gezemel. Gewoon oprechte liefde voor de wijn.

Het gezelschap bestond uit gesettelde carrieremannen, die na afloop een aantal dozen bestelden van de diverse allemaal heerlijke wijnen. Allemaal met hetzelfde soort - ik noem het maar - carrierebrillen. Letterlijk en figuurlijk. Maar ook een fikse portie ellende van het leven doorgemaakt, dus daar vonden we elkaar toch weer en ik ervaarde het als bevrijdend dat ik me niets meer of minder voelde dan deze heren en dames met auto's die wel 10 x het bedrag van mijn jaarsalaris waard zijn.

Dat ik met de bus gekomen was (wel een Mercedes); joh...ik KON er in ieder geval komen. Alle angsten die je zoal kan hebben over je inkomen en of er genoeg is, heb ik allemaal al doorlopen. En ik ben er nog steeds. Nog steeds.

Uiteindelijk is mijn conclusie vandaag: Ik ben niet wat ik heb of bezit of hoe ik woon of waar ik woon. Of hoeveel keren ik met vakantie ben geweest en waar en hoever. In mijn geest kan ik zolang en zover reizen als ik wil. Het is de kunst om mijn hoofd te resetten en elke dag bewust te kiezen hoe ik de dag wil bekijken en ervaren.

Alweer een rotdag omdat ik rotwerk doe? De dag beginnen met een grauwsluier dus ( zo voelt dat al een paar weken). Of dankbaar zijn dat ik leef, dat ik er kan zijn voor mijn kinderen, voor vrienden; dat dit betekenis geeft aan mijn leven. Niet mijn werk.
Dat ik me niet murf laat maken door iemand die denkt dat hij 'mijn baas' is en daarom alles kan en mag zeggen. Of mij behandelt als simpel, op intellectueel gebied niet meer meetellend.

Van de week was er een nieuwe collega begonnen en die liep de tweede dag in tranen het gebouw uit. Ze zei dat ze nu dus helemaal niks meer kon, weggestuurd, want als je zelfs dit soort werk niet kon....dan was het wel afgelopen met je kansen en met haar mogelijkheden. Dat greep me zo enorm aan. Ze was nog jong, kennelijk al moeder en al een tijdje op zoek naar werk. En nu weer opnieuw beginnen met de zoektocht. Och...ik hoop dat ze niet haar zelfwaarde aan werk verleend, maar ik vrees van wel.Zo zit de maatschappij in elkaar. Niet wie BEN jij, maar wat DOE jij.

De weinige empathische reactie van werkgever verbaasde me niets; die vinden iedereen sukkels. En lachen zich een kriek om het feit dat ze mensen zo weinig betalen en ze nog blijven ook. En goed weten dat er geen andere opties meer zijn voor ons soort. Anders zaten we hier niet.

Dit weekend viel de dikke gratis weekendkrant op de mat. Gewoon door slim te shoppen een paar weken een gratis krant. Geweldig. Kon ik heerlijk de Herman Koch special lezen. Met een kaneelbroodje uit de oven van de Ikea erbij. Extra vroeg, omdat mijn interne klok zich niet had aangepast aan de wintertijd. De was hangt al lekker te drogen, ik heb een bijzettafeltje gemaakt (alleen nog schuren en beitsen), ga zo direct iets voor mijn kleinkind in wording maken.

Dacht dat ik biaisband had gekocht, maar dit blijkt ander soort band te zijn. Ga ik maar gebruiken voor het hemeltje voor het ledikantje. Gelukkig heb ik net in mijn zeer oude voorraaddoos biaisband van zeker 20 jaar terug gevonden in de juiste kleur, dus wie wat bewaard heeft wat; dikke vinger minimaliseerders :)

Wat ben ik gezegend met lieve vrienden. Wat me doet nadenken hoe ik er voor hen kan zijn. Niet met fancy spullen, die kan iedereen kopen die geld heeft, maar door mijn aandacht. Oprechte aandacht.

Zet je leesbril van 5 euro op en zie dat nou eens!!!!

Amy Zwijmel

Omdat haar stem altijd melancholiek en zelfs depressief klonk. Omdat ze veel te jong is overleden. Omdat de eenzaamheid in haar leven zo groot was. Altijd op zoek naar liefde, maar niet gezien of herkend.

Keuzes en consequenties

Een vriend van mij heeft gekozen voor een relatie met een vrouw die nog getrouwd was toen hij haar recent tegenkwam en van wie de scheidingspapieren nu nog maar net droog zijn en zij heeft een aantal kinderen met haar ex-man. Hij heeft nooit kinderen gehad. Maar weet er wel alles van want heeft er een boek over gelezen.

Hij koos niet alleen voor een ingewikkelde relatie, waarin de oude relatie nog niet eens verwerkt is, maar ging ook maar direct samenwonen. Die keus was grotendeel gedreven door economische redenen. Wat natuurlijk ruk is, want dat is, naar mijn mening, een hele slechte reden om dan maar bij elkaar te gaan wonen. Ik snap het wel, zeker nu ik geen spaarbedragen heb en daardoor ook geen keuzes meer heb. En toch zou dit mijn keus nooit zijn.

Hij verbaast zich nu over het opstandige pubergedrag.

Tsja...stond er niet in zijn boek dat pubers uberhaupt opstandig kunnen zijn. Ook als het thuis allemaal wel rimpelloos is. En dat kinderen die een scheiding meemaken misschien wel driedubbel opstandig kunnen (en mogen) zijn. Immers...zij hebben toch niet om die scheiding gevraagd?

Hij vertelde wat hij, na horendol te zijn geworden (na pas een paar maandjes...hahah....puberteit duurt echt nog wel eventjes en er zijn meer kinderen dus maak je borst maar nat) na de puberopmerkingen en gedrag.

Toen liet hij zich ontvallen dat hij had gezegd tegen de puber dat deze dan maar ergens anders moest gaan wonen als het niet beviel.

Daar zakte een beetje mijn broek vanaf. En dit heb ik hem ook gezegd. Dat in mijn ogen het niet zo moet zijn dat hij als verse stiefvader opeens de opvoeding gaat bepalen, maar wat ik nog erger vond, dat hij niet begreep dat deze puber een kind is. Een kwetsbaar en gekwetst kind. En dat die moeder niet voor haar kind kiest maar voor haar nieuwe lover...onbegrijpelijk. Vind ik. Is mijn mening. Hoeft dus niet de waarheid te zijn of hoe anderen dat zien. Alleen hoe ik het ervaar.
Je stuurt een kind toch niet weg? Vooral niet in zo'n situatie. Ik ken zijn achtergrond en snap daarom helemaal niks van deze opmerking. Juist hij weet hoe het is als je het gevoel hebt dat er niet van je gehouden wordt.
Voor die puber is er al zoveel onveiligheid en zoveel veranderd en niet omdat puber dat vroeg.

Ik hou mijn hart vast voor hoe dit af gaat lopen.

Voor mij is het het belangrijk geweest dat mijn kinderen zich veilig wisten en zeker wisten dat ze zichzelf mochten en konden zijn en bovendien altijd weten dat ze op nummer 1 staan.
Tjsa...zei hij me. Jij hebt dus ervoor gekozen om geen relatie te willen hebben, maar je kinderen alleen op te voeden.

Oh yes. En nog goed ook! Al zeg ik het zelf.


Die relatie kan altijd nog. Als mijn kinderen de deur uit zijn/waren. Mijn kinderen hebben nooit gevraagd om een scheiding, dat was mijn keus. Kinderen gebalanceerd opvoeden was mijn prioriteit ja. En dat vond ik al ingewikkeld genoeg.

En die relaties, die ik wel had,  die speelden zich altijd buiten het zichtveld van de kinderen af. Voldeden de heren niet, dan werden ze niet eens voorgesteld. Niet iedere week een andere oom op de bank dus. Die ene meneer die ik wel een keertje voorstelde, die had zulke vreemde ideeen over omgaan met pubers, toen hij mijn kinderen uiteindelijk ontmoette en dat voelden mijn kinderen ook feilloos aan, dat dit al heel snel een no go was.

In mijn omgeving zag ik teveel gedoe en geneuzel met samengestelde gezinnen. En kinderen die buiten de boot vielen, want moeder of vader had geen tijd meer voor ze. Of ze werden speelbal tussen vader en moeder en hadden last van loyaliteitsconflicten.

En ja; man met hond zei mij ooit dat mijn kinderen niet hebben gezien hoe het is om een liefdevolle relatie te hebben. Dat ik ook een vrouw ben, naast "moeder".  Dat een man mij liefdevol behandeld. Dat zal dan wel. Ik wilde nooit meer comprissen sluiten over zoiets belangrijks als mijn kinderen. Juist omdat ik vroeger zelf voelde dat wij decor waren in de huwelijkproblemen van mijn ouders.

Dus als ik vanavond alleen zit, dan is dat de consequentie van mijn keus. En die accepteer ik ten volle.

Omgevallen

Viel van mijn fiets terwijl ik een mini-heuveltje en daarna een scherpe bocht verkeerd inschatte en er een auto aankwam. Ik wist al dat ik waarschijnlijk ging (of moest) vallen (vallen of aangereden worden), maar dat maakte het er niet minder lullig om.

Om gewoon daar maar te liggen en het liefste onder je fiets weg te willen kruipen. Er was een lieve dame die stopte en me hielp opstaan en 2 jongens op hun fietsen die bleven ook even in de buurt en vroegen nog heel aardig of het echt wel ging. Joh..ik kon eigenlijk wel janken. Niet van de pijn, maar van het kwetsbaar zijn. . Maar ook om de lieve bezorgdheid van vreemden.

Knie geschaafd, maar goede jeans gelukkig heel nog. Daarna toch maar verder gegaan met waar ik naar toe wilde. Leek me ook goed om knie te blijven gebruiken. En niet toe te geven aan zieligheid.
Maar niemand die thuis gekomen even een kusje op mijn knie geeft.

Van de week had ik heel even een auto dus kon ik snel snel naar de bouwmarkt net voordat ik de auto moest inleveren (die altijd lekker buiten de normale woongebieden liggen) om 1 schroef te kopen. En nee, dat formaat had ik net NIET op voorraad.

Kon ik in mijn tas het voorbeeld niet vinden, wat ik ergens in een zijvak of zo had gestopt. En de auto moest op tijd weer worden ingeleverd, dus toen sprak ik mijzelf ernstig toe en sprak af dat die schroef dan maar moest wachten. Geen stress. Het was belangrijker dat de auto weer op tijd was waar ik hem had gehuurd.

Was dus al heel lang niet meer op de die rondweg rond ons dorpje geweest, waar je alleen met een auto kan komen en wat waren de bomen mooi verkleurd. Wist ook niet dat ze daar aan beide kanten aan het verbouwen waren, maar goed..ik vond het fijn om te merken dat ik nog steeds prima kan autorijden, geen angsten heb en met gemak en vooral plezier over de snelwegen zoef. Heel even terugdenkend aan een vorig leven.

Zou het zeker wel Karma zijn dat ik dan dit weekend van mijn fietsje donderde.  Had ik net mijzelf opgepept om toch maar wel even voor die ene schroef dat eind te gaan fietsen.

Nu kan je tegenwoordig niet meer 1 schroef kopen - tenzij een schroef voor een boot - dus alleen een doosje van 4. En bij de vraag of ik het kon ruilen als het niet goed was, zei de dame bij de kassa dat dit alleen kon als het doosje dicht was gebleven. Uh????? Lekker dan.

Thuisgekomen eerst maar een soepje gemaakt in het kader van goed voor mijzelf zorgen.Vandaag doet buigen een beetje pijn, het gaat wel dus niets ernstig behalve een gekneusd ego.
Het is stralend weer, zou het liefste willen genieten, maar weet eigenlijk niet goed hoe. Wegkruipen onder zo'n berg bladeren en dan in het voorjaar weer naar bovenkomen lijkt me heerlijk.

En tegelijkertijd weet ik dat ik een dochter heb die het hart op de juiste plek heeft. Ze gaat vandaag met de tweede leg van haar vader naar de dierentuin. Omdat ze weet dat haar vader dat soort dingen nooit doet en nooit deed en weet hoe fijn het is om herinneringen te maken. En te genieten van dingen die kinderen het gevoel geven dat ze er mogen zijn. Ik weet nu al dat ze een goede moeder zal worden.

Net even de buitendeur opengedaan en dan volgen al snel de tuinschoenen, tuinhandschoenen en snoeischaar. Dan maar het hoge spul te lijf als bukken wat moeilijker gaat. Maar wel in de zon!

Geheime baby besprekingen zwijmel

Net de dames van het geheime  Baby Shower Committee uitgezwaaid. Zo leuk dat de vriendinnen van mijn dochter zo lovend over haar spreken en haar heel graag een leuk feestje gunnen.

Alles is doorgesproken, de taken verdeeld en de uitnodigingen per app verzonden.

Dat is nog eens een leuke zaterdagochtend-invulling en keihard nodig na de energie-zuigende week die ik had.

Dus zocht ik een beetje naar songs met Baby in de titel. Keuze te over!

Pffffff

Had een dag vrij genomen (lees onbetaald) om naar mijn moeder te gaan en haar haar jaarlijkse update laptoples te geven. Het is niet haar hobby, ze is angstig dat ze door op 1 knop te drukken alles kwijt is en nu had ze er al maanden niks aan gedaan omdat ze in het ziekenhuis heeft gelegen.

Die dag was zo intensief door allerlei gesprekken en vooral over haar en mijn broer dat ik pas vroeg in de volgende ochtend thuis was in de stromende regen.

Ik trok het niet om daarna een hele dag achter elkaar hetzelfde te zeggen, die kop van mijn baas te moeten zien dus ben thuisgebleven (ja, alweer onbetaald). Heb de hele middag geslapen, ik was zo moe

En nu nog maar 1 dag werken en liever ging ik vandaag ook niet; want nog steeds heel erg moe. Maar ja..de schoorsteen moet wel roken dus ik schlep me wel door de vrijdag.

Volle Maanvoorbereidingen

Dit weekend een mooie klus van mijn Moet ik echt werkelijk NU doen lijstje kunnen schrappen. En dan nu maar kijken wat het effect hiervan is. Sowieso op de tenen. :)

Ondertussen wel plan B uitgevoerd want ik denk dat ambtelijke molens traag draaien dus niet denken dat afdeling X contact heeft met afdeling Y en 'het wel goed komt'.

Gelukkig wilde mijn moeder even financieel bijspringen; dat geeft lucht.

En wat een heerlijke zonnige zondag vandaag. Zomaar een kadootje, al ver in oktober. De badstof die ik had gekocht om een badcape voor mijn kleinkind van te maken, lekker buiten kunnen drogen, nadat ik het gewassen had. En dan van de week aan de slag. Geen patroon, maar 30 jaar terug ook zo'n ding gemaakt voor mijn eigen kind en die gebruikte 'm, samen met haar broer, om er later superman mee te spelen.

Verder nog heerlijk in de tuin gewerkt, want de hele tuin lag bezaaid met bessen van de Lijsterbes. Het bleek dat een scene uit The Birds dit weekend nogmaals hier werd nagedaan.

Een invasie van spreeuwen zat op de daken achter mijn huis en vraten in bosjes mijn lijsterbes leeg. Of lieten de bessen op mijn terrasje aan de achterkant van mijn tuin vallen.
Wat een apart gezicht; zoveel vogels!

Dus vandaag even vegen en nog maar wat snoeien en wat dingen opruimen. Wat lekker om gewoon nog zonder jas in de tuin kunnen zijn. En wat lekker dat ik dat zie en ervan kan genieten.

Daarna nog op zoek naar een houtboortje, want had een plan voor een tafeltje. Plan uitgevoerd, maar nou moet ik nog op zoek naar een iets grotere schroef, want de ene te lang en de ander te klein. Het is wat; creatief met een kringlooptafeltje.

Ook nog een eindje gefietst in het kader van alle zonlicht wat ik kan krijgen meepikken. Gisteren een lekker soepje gemaakt van brocollistelen en courgette, dus vandaag niet nadenken wat ik ga eten, maar lekker opwarmen en klaar.

Zo nog even de extra haargroei vanwege de Volle Maan vanavond verwijderen en dan ben ik weer klaar voor alweer een werkweek. Oh ja: Nog hartelijk bedankt voor alle lieve verjaardagswensen. Dat deed me goed. Ook al vond ik mezelf wel een Drama-queen die dag. Met dito gedrag.