Ambulance

Heerlijk zonnig weer, dus fietste van de week opgewekt van de bushalte terug naar huis, om daar in de middag thuis te gaan werken. 

Moest stoppen bij het stoplicht, want er kwam een auto aan. Zet ik mijn rechterbeen op de stoeprand en hopppaaaaaaaaaaa. Ik zak er zo doorheen, verlies mijn evenwicht en donder dus met fiets met zwaar gevulde fietstassen en al om in het grasveldje. Oh dear.

Snel proberen die fiets van me af te krijgen en op te staan. Fiets lukte slecht. Er kwam een andere fietser aan. Zij stapte af en zette mijn fiets overeind. Vroeg bezorgd of alles in orde was. Ondertussen probeerde ik me op te hijsen aan de paal van het stoplicht, maar omdat het rechterbeen niet de kracht had zoals normaal lukte dat helemaal niet. Ik voelde me zoals een schaap op haar rug in de wei.

Er kwam nog een automobilist langs. Zij stopte ook en vroeg ook of het allemaal wel ging, niks gebroken of zo. 

Samen probeerden ze me overeind te tillen, maar ik was als dood gewicht en ook dat ging niet. Nu ben ik niet de aller lichtste, dus het voelde ook naar om twee slanke dames me omhoog te laten sjorren. Met mijn volle overgewicht aan ze te moeten hangen. 

De automobiliste gaf aan dat ze 112  voor me ging bellen, want ik kon hier niet zo in het gras blijven zitten. En niet meer zelf proberen te gaan staan, wie weet is er toch iets kapot van binnen. Er zou een ambulance komen.

Vond het allemaal nogal overdreven, een ambulance, bel maar een takelwagen of zo, maar ja, soms moet je je overgeven aan de situatie en niet eigengereid denken dat het wel gaat en ik straks als een jonge hinde zo opsta. 

Enfin, na even wachten en nog iemand die vroeg of ze kon helpen, allemaal zo aardig!, kwam de ambulance aanrijden. Ze vroegen de gewoonlijke vragen  duizelig, pijn, etc en gaven aanwijzingen hoe ik moest gaan zitten, met mijn billen op de rand van de stoep en voeten daartegenaan, zodat zij me onder de oksels konden ondersteunen en ik met het goede been mijzelf omhoog kon krijgen. Ze telden tot 3 en op 3 moest ik omhoog.

In één seconde gepiept. Wat een opluchting!

Ik stond ook op het rechterbeen. Deed geen pijn. Het advies van de ambulance-mensen was om toch maar wel even langs de huisarts te gaan. Ik voelde dat ik wel naar huis kon en durfde te lopen. Niet fietsen, want dat leek me niet verstandig nu, want stel dat been weer raar doet. 

Er werd nog gevraagd door de omstanders of ze mee moesten lopen, maar dat vond ik niet nodig. Het was niet ver meer. 

Thuisgekomen maar direct de huisarts gebeld. Aan de assistente eea uitgelegd en die maakte voor diezelfde middag nog een afspraak.

Aan mijn werk doorgegeven wat er aan de hand was, want was veel later thuis dan normaal (joh....nobody cares!!!!!). Lieve reacties. Dat deed me goed. Werkte nog tot ik naar de huisarts moest, maar dat werken ging niet echt op volle kracht. 

Maar verder wist ik niet wie ik met dit verhaal lastig kon vallen. Mijn zoon is bezig met examens  - wil hem nu geen extra stress geven en mijn dochter daar ga ik volgende week mee naar een MRI onderzoek voor haarzelf, dus die heeft ook wel genoeg op haar bordje. En....alles is goed afgelopen toch uiteindelijk? 

Ik blijf vrijwel altijd rustig in noodgevallen. Kan goed overzien wat er aan de hand is en janken doen we wel als het afgerond is. Nou, zelfs dat niet. 

Huisarts hoorde mijn verhaal aan en ook dat ik als pseudo-arts had geconcludeerd dat ik een ontsteking aan het zakje bij mijn heupgewricht had en daardoor uitstralende pijn in bovenbeen. Dat ik Ibuprofen slikte tegen de pijn en ontstekingsremmend, maar al minder last had dan de eerste week. En ook minder medicatie slikte dus. En juist vandaag wakker werd met het idee dat het echt beter gaat. Minder pijn en soepeler mijn bed uit.

Hij bekeek mijn heupen en knieën, hoe soepel ze zijn - niet dus geen Olga Onatop, dat weet ik ook al langer, maar zag geen vreemde dingen. Vooral omdat ik been kan belasten en er niet constant doorheen zak. Hij dacht dat het erdoorheen zakken zou kunnen komen door een pijnscheut bij een onverwachtse beweging. 

Dus afgesproken dat ik het aankijk en ik heb sowieso met een paar weken een afspraak bij hem staan voor jaarcontrole. Mocht er iets verslechteren of iets, uiteraard contact opnemen. 

Dus maar spierversterkende oefeningen aan het doen, vooral voor soepelere heupen en sterkere beenspieren. En ook oefeningen om zelfstandig op te kunnen staan. Zonder paal in de buurt.

Het algoritme levert me netjes tientallen voorbeelden op. 

Vandaag slomere dag daardoor. Wel deed ik al heel vroeg de wasmachine aan, jeans met moddervlekken o.a. zodat ik bij wakker worden direct de schone was kon ophangen. Daarna zelf onder de douche en naar beneden, opletten dat ik dat met het juiste been eerst deed. 

Koffie en ontbijt en oh ja, voordat ik ging douchen tot maar die test gedaan voor opsporing darmkanker. Ga ik straks posten en ligt nu in de koelkast. 

En ja, altijd mijn telefoon in de zak, mocht ik toch in huis vallen en niet kunnen opstaan. Al zijn daar meer zaken dan een stoplichtpaal om me aan op te trekken. 

Daarna buiten de hoes van tafeltje en stoel gehaald en even buiten koffie gedronken, krantje gelezen, beetje snoeien etc. Dat voelde heerlijk. En ontspannen. En afleidend. Al zit ik teveel in mijn hoofd merk ik. 

Kreeg het dus niet op mijn heupen vandaag.

Perzisch

 Had zondagmiddag laat nog een bioscoopuitje gepland. Niet precies idee wat het ook alweer was, maar een klassieker.

Moulin Rouge.

Ook alweer 25 jaar oud. 

Vond het een beetje Veul. Veel beeld, veel gezang, veel door elkaar en oh ja...het zou wel niet een happy end hebben als ik mijn klassiekers ken. Maar ja, wel weer even een paar uur met mijn hoofd weg. 

Als ik me nou maar niet ging verbazen over de man naast me. Mega-emmer popcorn en om de 10 seconden ging die hand die emmer in en naar zijn mond. Haphahapapahap...en daarna naar de thermosfles met misschien wel drank of zo. En daarna nog naar andere goodies op zijn tafeltjes. Is het Hamsteren alweer begonnen?

Bus terug was vrijwel leeg. Op tijd thuis. Direct mijn eerder gemaakte soep op het vuur en ik had voor erbij Perzisch afbakbrood, dat leek me wel passen in deze spannende tijden in het Midden-Oosten. Deed me denken aan de tijd toen de USA Irak aanviel en de volgende ochtend vrijwel niemand van de ouders op school daar mee bezig was. Alleen of het appeltje in de rugtas zat.

Had ik natuurlijk ook niet zo intensief naar CNN moeten kijken, met hoe enig....live precisie/bombardementen op doelen in Irak.

Lentekriebels

 Boek naar de brievenbus bij de bibliotheek gebracht. Nul pagina´s in gelezen. En nog verlengd ook. Nou ja, mocht ik het echt willen lezen, kan ik dat boek altijd nog een keer lenen. 

Was al blij dat ik genoeg energie in mijn benen had om dat stukje te kunnen fietsen. Geweldig lekker weer was het, dus op de terugweg nog even wat boodschappen gehaald en een leuke hangpot violen voor in de tuin. Meteen Lente.

Die lente roept toch wel heel hard nu. Narcissen schieten hier in de buurt de grond uit. Vrolijk al dat geel. In mijn tuin ook trouwens. 

Zo nog even wat gaan doen en dan had ik bedacht in de middag naar de bioscoop te gaan. Wat goed uitkomt, want ik zie dat het tegen die tijd gaat regenen. 

Vorige week viel ik, doordat ik omkeek en haast maakte, want de bus kwam eraan en ik moest nog een stuk lopen op het talud - eraf stappen en zo oversteken en klaar doe ik al een hele tijd niet meer, nadat ik ooit bijna door mijn knie ging. Gewoon niet soepel genoeg en een te hoge op/af stap. Dus altijd de lange route.

Dan loop ik dus liever helemaal om, naar een plat stuk, waar ik de weg oversteek en aan de andere kant van de bushalte uitkom. Maar vorige week schoot het in mijn bovenbeen, de pijn uit de heup, ik zakte bijna door dat been en viel achterover, gelijk kabouter Spillebeen, Hoppa...van het talud, in het gras gelukkig en rolde nog net niet helemaal richting fietspad naar beneden.Jemig de Pemig!

De bus aan de overkant stopte, buschauffeur riep nog wat uit het raam, ik schaamde me kapot dat ik daar zo oncharmant in het gras lag en maar weer opstaan, wat nog een uitdaging was met een zwak been. 

Maar mijzelf omhoog gesleurd, bus was inmiddels verdwenen en dan maar de bus genomen die iets verder weg van de bioscoop stopt. Nog een eind lopen extra met dat zere been en gekwetst ego. Maar bedacht me ook dat ik niet zo moet zeuren. Niks gebroken, alles werkt nog, 2 moddervlekken op broek die kunnen eruit geborsteld worden en verder, gewoon blij zijn dat ik niet aan de andere kant van de bushalte viel, op het harde beton. Doooooooor mevrouw Spillebeen!

In de bioscoop was het al donker, ik zag niks en trap was hoog zonder leuning, dus ik had al bijna zin om te janken, maar goed....er zit een zaklamp op mijn telefoon, dus iedereen verblind ermee, maar wel mijn plekje gevonden en toen ik zat zag ik pas dat aan die kant OOK een trap was, MET leuning, dus onthoud dat nou voor de volgende keer.

Maar nu gaat het echt de goede kant op. Ik heb ook oefeningen opgezocht om mijn heupen te ontlasten en mijn beenspieren te versterken. Ooit kon ik met gemak 60 kg omhoogstoten met die beentjes. Maar das war einmahl.

Blijven oefenen, want als je ouder wordt verlies je ook spieren. Tenzij je blijft trainen. 

To ontspan or not to ontspan.

Bijna eng, hoe snel de week gaat en het nu, als ik dit schrijf vrijdagavond is en mijn eten aan het opwarmen is.

De ´vroege´trein genomen. Ook omdat je daar gelijkvloers instapt en ook uitstapt. En fijne stoelen en eventueel, bij mazzel, een stiltecoupe.

Geen mazzel. Er zat iemand keihard te bellen, maar dan het bellen, het ´draaien´van het nummer en er nam minutenlang x veel niemand op.

Moest een podcast opzetten om mijzelf uit mijn rode waas te halen. 

Ontspan, werkweek is weer gedaan en ook weer heelhuids doorgekomen. En uiteraard, klassiek bijna voor de vrijdag, een dreigende ontruiming. 

Er staan weer veel veranderingen op til, maar ik ga het allemaal wel merken. Totdat die robot mijn werk 100% overneemt natuurlijk hahah...

Grappig dat ze hier nu bezig zijn met software die ik 25 jaar geleden zelf verkocht. Als accountmanager. Digitaal opslaan en ook herkennen van tekst en terugzoeken op dat soort zaken. 

Maar ja, mijn bedrijf is vooral op de centen. Ik voorzie wel dat een stuk van mijn werkzaamheden, hierdoor geautomatiseerd gaat worden. Dat hoop ik, want saai werk. 

Het regende, maar ook dat had ik al van te voren gezien. Dus geen onaangename verrassing. Behalve bij de bushalte wachten in de regen. Gelukkig had ik een jas aan.

Laatste stukje naar huis fietsen. Supertraag, been werkt niet mee of minder dan ik zou willen, maar liet me niet opjagen. Langzaam kom ik er ook zei de Schildpad wijs.

Zo mijn kaarsen aandoen, wat sfeer maken en ontspannen, vooral ontspannen. 

Hoe doen jullie dat, ontspannen?

Jaarrekening energie

 Krijg geld terug. Niet zoveel als voorgaande jaren, maar ik heb dan ook deze winter minder zuinig gestookt dan voorgaande jaren. En mijn maandbedrag stond lager, realistischer, dan voorgaande jaren. 

Oh ja,een aantal keren logeetjes of mijn broer die helemaal niet tegen een koud huis kon, maakte ook dat ik met plezier de kachel hoger zette dan ik voor mijzelf zou doen.

Maar ja, nog steeds geld terug, dus heb het helemaal niet slecht gedaan. En ik verstook nog steeds veel veel minder dan bij mijn rijtjeshuis zou passen gemiddeld. 

Hoop dat ik dit jaar voor volgend jaar een fijn contract kan vinden, want had ook nog een mooie prijs voor energie en dat vijf jaar lang. 

Dus mag eigenlijk helemaal niet klagen!

Citroenvlinder

 Besloot, omdat het heerlijk zonnig met een strakblauwe lucht was, in mijn achtertuin de Vlinderstruik te snoeien. Hoe meer je snoeit, hoe meer hij bloeit. 

En even pauze, voor het eerst, buiten koffie gedronken. 

Hij geeft nu een mooie dieptewerking in mijn tuintje. Je kan dan niet direct naar het einde van de tuin kijken. Maar als ik klaar ben met snoeien wel. Dus doe ik het voor nu in twee gedeeltes. Het is namelijk aardig wat snoeiwerk. Eerst de lange takken tot mijn navelhoogte afsnoeien. Morgen wordt de groenbak geleegd, dus mooie gelegenheid ook. 

En daarna bijna tot aan de basis. 

Gekregen als stekje van Hélene. 

Dus denk altijd weer hoe aardig dat was. 

Vloog er net ook nog een mooie citroengele vlinder langs! Prachtig. Aan de kleur te zien een mannetje. Had ik ´m moeten kussen of gaat dat alleen voor kikkers op?

Mijn maagdenpalm heeft al lichtpaarse bloemetjes. Zodra de zon gaat schijnen dan poppen ze op. 

Oh ja, ik moest helaas nog wel 4 x kattendrollen van mijn grasveld verwijderen. Niks lekker weggegraven. Gewoon bovenop de langere halmen. Heb echt zo´n hekel aan mensen die hun kat de hele dag  ´lekker´ buiten laten dwalen. Kakken doen ze dan waar het hun uitkomt en kennelijk is mijn gras zeer aantrekkelijk. Alleen daarvoor zou je nog een papieren krant willen. Ik mieter de drollen in een stuk krantenpapier en in de groenbak. Verteert allebei dan wel. Geen plastic zakjes. 

Wat leidt tuinwerk heerlijk af van alle muizenissen in het hoofd. En lijf. Minder focus op PHPD! Mijn energie goed verdelen en niet maar doorjakkeren. Hoeft niks af. Of perfect. 

Grappig dat ik vond dat mijn ramen en tuindeur er toch wel zanderig eruit zagen, dus hoppaaaaa...sopje gemaakt en even alles schoongemaakt. Vast niet streeploos, maar wie maalt daarom? Het is weer gedaan. 

Een energieke fijne dag was het. Onverwachts. Zoiets simpel als een zonnetje, blauwe lucht en ietsje warmer heeft veel effect. Jullie ook gemerkt?

Jeuk??

 De man in de bus die voor mij zat, bewoog constant. Dan weer met zijn handen door zijn haar, zijn hoofd van links naar rechts, schouders omhoog, omlaag, heen en weer, op en neer. Verzitten, weer verzitten, op en neer, heen en weer.

Echt dat ik dacht : ZIT NOU EENS STIL!

Kreeg er zelf ongemak van. 

Gelukkig stapte ik onderweg over op een andere bus. Geen prikkels meer. 

Thuiswerkend

 Geniet er extra van, het kunnen thuiswerken. 

Vooral dat ik niet hoef te reizen om de meeste taken van mijn werk te kunnen uitvoeren. Dat scheelt zoveel tijd. 

Nu nog opletten dat ik daardoor niet wat extra ga werken omdat ik toch al thuis ben. 

Niet doen.

Hang op

Klap dicht die laptop!

Eten opgewarmd. Genoten van op tijd kunnen eten. Daarna de afwas gedaan. Altijd een prettig werkje vind ik. Een nette keuken en voor de volgende dag is alles schoon. 

Daarna in alle rust een aflevering van een serie op Netflix bekeken. Kleding voor morgen klaar gehangen. Het scheelt veel die ene dag.

Het duurde lang voordat het mogelijk was, want er was nooit vervanging of altijd paniek, want dan is er niemand en opdrachtgever wil perse dat er altijd iemand is. 

Klaar.

Alleenstaand

Ben nogal op mijzelf en heb weinig intensief contact met buren. Aan de ene kant woont een Chinees gezin, aan de andere kant een oudere dame.

In de ochtend ging de voordeurbel. De buurvrouw. Haar huistelefoon deed het niet. En ze liet de telefoon zien die hoort bij haar thuistelefoon. Die gaf een boodschap aan. `Geen basis`. Ik probeerde mijn eigen nummer te bellen, maar hoorde niets. Ze had wel een handleiding bij zich, maar de letters waren zo piepklein dat ik zei dat ik wel even online ging kijken voor een oplossing.

Advies was om het basisstation te controleren of het goed in het stopcontact zat en de telefoondraad er goed in zit en even te resetten. Dus hoop dat het werkt. 

Ging eind van de middag nog even checken bij haar, maar ze deed niet open. Misschien naar vrienden?

De volgende dag opgebeld en ze nam de telefoon aan en dus werkt het allemaal weer. Gelukkig! Zoals ik al vermoedde zat er toch een stekkertje niet goed in het apparaat. 

Buurvrouw heeft alleen haar enige dochter als contact en die is net met vakantie gegaan.  De man van buurvrouw is al een hele tijd geleden overleden. Dus ze woont alleen. En een kleine sociale kring. Alsof ik mijzelf zie over een tijdje. 

Dezelfde leeftijd als mijn moeder. En mijn moeder had ook eerst zo´n soort handfree toestel, eentje beneden en eentje boven. Daarna kocht familie een telefoon met cijfers en letters zo groot dat zelfs Jules de Corte het nog kon bedienen. Niet nodig voor mijn moeder, die had niks aan haar ogen, maar meer aan haar hersenen.

Nu, in het verpleeghuis, hebben de drie allerbelangrijkste kinderen een sneltoets op dat toestel en daar zijn degenen die het met Bewindbroer oneens waren niet bij. Alsof ze maar 3 kinderen heeft voor de verzorgenden. 

Doe ik wel genoeg voor de buurvrouw? Ben ik een goede buur of een heel verre vriend? Doe ik genoeg voor mijn moeder. 

Jarenlang haar administratie verzorgd. Als ze ergens niet uit kwam, dan moest ik eerst met bus en trein reizen, terwijl die 3 om de hoek wonen. Maar die bliefde ze nooit. 

Bij operaties nam ik zorgverlof op, meerdere keren. 

Nu valt er niets meer te kiezen. Er is voor haar gekozen. Ze hebben zich opgedrongen (althans zo ervaar ik dat) en regelen precies dat wat in hun straatje past en hebben zo 100% controle over hun moeder. 

En controle is iets wat voor hen heel belangrijk is. 

Krijg trouwens kippenvel van haar blog, zoals altijd. Mooi mens! Blog Annemiek

Boomers

Boekte een beetje last minute een bioscoopkaartje. Even wat leuks zien. En eruit!

Nu was ik blij dat ik nu eens wel mijn gehoorapparaten mee had, want Nederlandse films zijn meestal vrij slecht qua verstaanbaarheid. En in de bioscoop kan ik niet de ondertiteling aan zetten :)

Vond het een vermakelijke film. Hoe ziet de buitenwereld mijn generatie en hoe zien wij onszelf. En wat zijn de levenszaken waar we zo al mee te maken krijgen. 

Van diverse huwelijken en ex-partners, kinderen, mantelzorg, zorgen over je baan, zorgen over je gezondheid.

De hele zaal zat vol. Ik had de laatste stoel, mazzel want nog wel aan het eind - of begin - van de rij. De hele zaal zat vol met mensen van mijn leeftijdscategorie. Geen jongere te zien. Kregen we korting of zo??

Gelukkig was het lekker donker want de scene bij een begrafenis ontroerde me. Want kon me helemaal niets harmonieus voorstellen op het moment dat mijn moeder gaat hemelen. 

Zie ook hoe mijn broer en schoonzus zich gedroegen bij de begrafenis van onze oom vorige maand. Ook weer blij met waterproof mascara dus. 

Weeeeeeeeeeekend

 Nam vanochtend de benenwagen naar het busstation. Stapte nog wel over in een andere bus, want die stopt op een prettiger uitstapplek dan mijn normale bus. 

Had me al voorgenomen er gewoon een fijne werkdag van te maken, wat er ook voorviel. Het was immers al vrijdag...bijna weekend!

Dat voornemen maakte alles al luchtiger. En niet maar doorjakkeren en doorjakkeren. Ik heb gedaan wat ik kon en meer kan ik niet. 

We waren met nog minder mensen dan gewoonlijk, want nog iemand met griepverschijnselen. En management moest vergaderen elders. 

In de middag zag ik al dat mijn gunstige trein niet reed. Dat hele traject daar is uitval. Ook geen sprinters. Dus maar de relatief late intercity terug genomen. Hij reed gelukkig. Eerst met vertraging aangekondigd, maar reed maar een minuutje te laat. Ook weer prettig.

En terug de bus, niet 23 x overstappen. Gewoon nog een stuk lopen naar huis, door de motregen, maar met plu en op dezelfde tijd maar dan twaalf uur later dat ik de voordeur dicht deed, deed ik ´m nu weer open.

Honey...I´m home.

Had gisteren al voor 2 x gekookt. Dus bord met heerlijke inhoud opwarmen. Fijn en slim van mijzelf. Altijd vooruit denken. Behalve in het weekend, dan mag het even wat losser.

Te groot

Bestelde een broek, maar alleen nog in een maat waar ik dacht niet in te passen en een bijpassende blazer, ook al kleiner dan wat ik meestal bestel.

De blazer was oversized qua model, maar het stond mij niet charmant. Te grote schouders, niet echt een taille te ontdekken, maar hij kon wel dichtgeknoopt worden. Met gemak zelfs. Heuh?

En toch heb ik 'm maar teruggestuurd. Want wil niet meer iets houden alleen maar omdat het past. Of een aanbieding is. Het moet me ook flatteren en iets voor me doen. 

Broek wel gehouden alhoewel ik toen ik de broek uit de verpakking haalde echt dacht dat ik de rits niet eens dicht zou kunnen krijgen. Maar die past wel. Alleen nog even korter maken. Broek is ook te combineren met mijn vesten en truien. 

Aparte ervaring. Iets in een kleinere maat bestellen en dan is het uiteindelijk nog steeds te groot. 

Wat ik ook apart vond was vroeger de deur uit en maar lopen naar een andere bushalte en onderweg een keertje overstappen in verband met de te verwachtend sneeuw. 3 vlokken. En op mijn vertrekstation alweer een grote hoeveelheid treinen uitgevallen. Defecte trein ergens op de route. 

Gelukkig ging mijn trein wel, maar dat bleek een extra trein te zijn. Prima hoor. Was allang blij dat er iets reed. 

Terug nog steeds gedoe. Ook daar had ik mazzel. Vond ik zelf. Al had ik een hele horde pratende mensen in de stiltecoupé. Luisterde maar naar een podcast, want geen zin meer om die vrouw te zijn die anderen er even op wijst dat ze hun kop moeten houden, nu en hier.

Vasten

Een lezer noemde terecht dat ook voor Christenen een vastentijd aanvangt. Al moet ik, protestants opgevoed, eerlijk zeggen dat ik dit niet vanuit huis heb meegekregen. We hadden een groot gezin en dan ook nog zoiets als vasten? Bovendien had in de tijd dat ik opgroeide had dat een katholiek tintje en daar deed men toen liever niet aan. De verzuiling was nog stevig.

Er mag gelukkig wel water gedronken worden, Moslims zijn daar strenger in, want lijkt mij heel zwaar als dat ook niet zou ´mogen´. 

Het is voor mij goed om bewuster te zijn van hoe goed ik het heb. Genoeg, meer dan genoeg, te eten. En kies ik dan altijd voor de beste optie. Ik kook al jaren niet meer uit pakjes en zakjes. Verse groenten. Al mijn pasta is altijd de volkoren optie. 

Bovendien moet ik eind volgende maand bloed laten prikken voor mijn jaarlijkse controle bij de huisarts voor diabetes-2, dus dan is minderen met extra's ook niet slecht. Die waarde wordt gemeten over een langere periode, dus geen vingerprik en momentopname.

Was voor 05.00 uur wakker, maar dat hoeft niet op mijn vrije dag. Kop thee gedronken, banaan gegeten en weer proberen in te slapen en de wekker niet heul vroeg gezet. Voelt een beetje als mijn dag verlummelen en toch hangt er een schone witte was en heb ik ook nog de ontvangen nieuwe cartridges in mijn printer kunnen zetten. Daarna de printer toch weer opnieuw geïnstalleerd, want bleef status offline houden, maar was wel aangesloten op wifi. Nu print de printer weer vrolijk.

Is er lekkere koffie gemaakt. Eieren geroerbakt. 

Bed afgehaald. Ga ik straks weer opmaken. 

Dus niet niks gedaan. Maar ben zo gewend aan het altijd nuttig bezig moeten zijn, vooral op mijn werk. 

Wilde net nog heel even kijken hoe of wat op werklaptop maar een strenge stem riep me toe: Hang op, Leg neer. NIET doen!

Ik ben geen manager, hoef niets te monitoren en sowieso krijg ik daar het salaris ook niet naar. Dus fladder door de dag. 

Nog even een tas met lege plastic flessen en flesjes ingeleverd. Hele tas vol en dan toch maar iets van 3 euro. Goed nadenken bij verleidelijke aanbiedingen. Is het echt nodig, of gewoon een moment van mmmm...

Over één jaar pas weer

 In het kader van liever voor mijzelf zijn, had ik een afspraak bij de contactlensspecialist gemaakt. Die zit hier bij de oogpoli en ik ben al zolang ik lenzen heb, zo´n 45 jaar, client. 

Ze geven nooit vervelend opdringerig advies. Zien ze wat afwijkends in je ogen, verwijzen ze door naar de oogpoli. Zo kwam ik tien jaar geleden aan mijn staaroperatie.

Nu wist ik zeker dat ook het tweede oog helemaal volgestaard was. 

Maar bij controle bleek dat ik nog zeer prima zicht had. Een sterkere lens zou een beetje schelen, maar echt nodig?

En de staar zat er, dat wist ik tien jaar terug ook, maar was nog niet zo ernstig dat er geopereerd moest worden. 

Maar mocht ik toch naar de oogarts willen, kon dat uiteraard.

Fijne vent en vooral toen we het over Staar en diabetes hadden en hoe mijn zoon zeker wist dat dit de oorzaak was. Later gaf de oogarts aan dat ze kon zien dat mijn staar niet door diabetes is veroorzaakt. Gewoon dikke pech gehad. 

En nog later liet ik me testen op mijn bloedsuikerwaarde en was ik wel de sjaak. Direct en hoppa gooi er maar een pak pillen in.

Hij gaf aan dat hij een hekel heeft aan de zorg die dan alleen in protocollen kan denken. Gelukkig is zijn huisarts niet zo. Hij moest aan de statines, maar wilde dat liever niet. En door leefstijlverandering de zaken verbeteren. Huisarts gaf hem die mogelijkheid en bleek na een half jaar dat de waardes prima waren. Geen pillen nodig op dat moment. 

Leuk gesprek. 

Plus dat ik toch maar ging fietsen. Het regende af en toe en ik waaide zowat van de fiets, maar bleek ook weer allemaal goed te doen. Dus minder miepen en gewoon kijken wat je allemaal kan. Precies op tijd in de wachtkamer. Moest wel wachten, maar goed dat had ik al ingecalculeerd. 

Nu de afwas doen en zo direct heerlijke verstand op nul en blik op oneindig tv: Winter vol liefde. 

Nieuw jaar en Ramadan

Vandaag, 17 februari, start het Chinese Nieuwe jaar. Het jaar van het Paard. Interessant om daarover meer te weten en te lezen. 

Ook is het de start van de Ramadan. Niet voor alle moslims, maar die beginnen dan of woensdag of donderdag.

Komt allemaal mooi samen.

Elke dag kan natuurlijk een nieuwe start zijn van je leven. En het is al fijn dat ik het tot zover allemaal gehaald heb. 

En dat de maandag ook weer achter de rug is. Goed gewerkt, geen afleiding door een praatgrage collega - misschien kan ik niet zo goed samenwerken, ben ik toch meer een solist en bovendien erop gelet om op tijd te stoppen, opruimen, inpakken en wegwezen. Las ergens dat je zo weer de regie terugpakt van een omgeving waarin niet wordt gewaardeerd dat je werk op orde is en je meer geeft dan je terugkrijgt. Zelf de grenzen aangeven en vooral trekken. 

Heerlijk dat de trein op tijd vertrok, goede aansluiting met de streekbus en mijn fiets stond er ook nog. Onderweg was ik al aan het bedenken hoe ik mijn avondeten wilde maken. Eerst nog de klikko van de stoeprand halen (iets verderweg, want merk als ik dat ding in mijn eigen gedeelte zet er altijd mensen extra zooi bij stoppen). 

En ik doe al 6 weken met plastic etc afvalbak, want probeer zo min mogelijk verpakt te halen. Zou ook prima 9 weken kunnen zijn. 

Goed he..

Zo, nu eerst eten en met aandacht. 

Op leeftijd zijn

 Jonge collega vertelde dat de afspraak met haar client niet door kon gaan, want client was ziek. En hoe sneu dat was voor de dame die al op leeftijd was.

Kende client, had de afspraak zelf gemaakt en keek nog even naar haar geboortejaar. Mmm...even oud/jong als ik ben.

Ziet men mij dan ook als een dame die al op leeftijd is? 

Jajajajaja.....dat BEN ik natuurlijk ook met mijn busabonnement met de 65+ korting. Maar blijf graag in de ontkenning. 

Hele ontspannen zondag. Begon al in de ochtend met groenten snijden voor soep die ik wilde maken. Met nog een ribstuk Schaap erin. Kon het heel langzaam trekken. 

Daarna 2 voor 12 gekeken. Ook weer fijn als je toch nog wat antwoorden weet. Eind van de middag mijn klikko alvast aan de stoeprand gezet, want er werd regen verwacht de rest van de avond, dus beter nog doen als het droog was. In de ochtend heb ik daar weinig tijd voor.

Begin het hier te sneeuwen. Zulke mooie vlokken. Het  is ook al snel wit buiten.  Precies als het schaatsen begint voor de 500m Vrouwen. Spannend!

Oh wat geweldig. Goud voor Femke Kok en zilver voor Jutta. Klein landje, maar grote prestaties. 

Mijn breiproject vordert gestaag. Zal in de lente wel af zijn. 

Ben dankbaar dat ik op leeftijd ben. En kennelijk nog goed bij zinnen. 

Inmiddels heb ik het vlees in kleine stukjes gesneden, maar weinig snijden nodig. Het viel zo van het bot. 

Het is helemaal wit buiten. Benieuwd of dat er morgenochtend vroeg ook nog ligt. Dan moet ik even nadenken welke bus ik ga nemen en goed kijken of de treinen wel normaal rijden. 

Maar dat is iets voor morgenochtend om me druk over te maken. Nu eerst mijn soep eten. 

Kwijt

Ochtendroutine: na het douchen mijn contactlens uit het doosje halen, schoonmaken en in mijn oog doen. In de avond gooi ik die lens in het doosje met vloeistof. Is een harde, zuurstofdoorlatende lens. Eentje maar, andere oog is niet meer nodig na een staar-operatie een aantal jaren terug.

Mmm...ik voel de lens niet in het doosje? Ligt hij overdwars of zo? In het deksel? In de wastafel gevallen, in het putje *lens kan er gelukkig niet doorheen vallen, net iets groter dan de gaten? Nergens te zien. 

Ik doe de zaklamp op mijn telefoon aan en kijk de grond na, de badmat. Onder mijn slippers. Net als ik denk dat het dikke pech is, zie ik de lens liggen op het planchet waar het lensen-doosje altijd op staat. Ernaast gemieterd dus. Hoe dan? Niet zo helder meer de avond ervoor?

Goed schoonmaken dus maar en hoppa...in het oog. 

Ik vermoed dat dit ook ook staar heeft en ik voor dit oog ook een operatie moet ondergaan. Maar prima. Dan zie ik ook weer beter in het donker. 

Zijn jullie wel eens een dagelijks voorwerp kwijt wat dan net op de verkeerde plek ligt?

Wakker

Zit beneden een kop thee te drinken. Werd vroeg wakker en kon niet meer in slaap vallen. Dus dan maar even eruit. Iets anders doen en hopen dat ik toch nog wat mag slapen zo direct. 

Was blij dat er de eerste aflevering van Endeavour werd voorgeschoteld. De trein terug had helaas vertraging, vond het nogal koud op het perron en verlangde naar het einde van de drukke werkweek en in mijn hoofd al scenario wat ik thuisgekomen zou gaan doen om te ontspannen,

Eten in de oven opwarmen, kaarsen aan en toch maar wel afwassen na het eten. Dan die serie bekijken, al voelde ik me al voor het einde moe worden, want bedtijd door de weeks. 

Niet laten leiden door het Moeten. Maar inkleden als mogen. Drink mijn thee met aandacht en ga zo nog even proberen te slapen. 

Digitaal

 Las mijn krant alleen op de zaterdagen vanaf papier, maar ik merk dat ik voor lezen vanaf papier minder geduld heb en gelegenheid. Wat ook niet meehielp waren de kosten. 

Nu lees ik graag een krant en door de samenwerking kan ik ook meerdere artikelen van andere kranten lezen, dus ben ik overgestapt naar helemaal digitaal lezen. 

Bevalt het niet en mis ik in de zomermaanden aan de tuintafel mijn zaterdagkrant, kan ik altijd weer op zoek gaan naar een leuke aanbieding. 

Hoe lezen jullie de krant?

Gediplomeerd

 Ja hoor, ik heb een gediplomeerde kleindochter. Diploma A. Zeer overtuigd gezwommen, gedoken en door het gat gezwommen.

Zo leuk om daarbij te mogen zijn.  

En dat hoofd toen ze haar medaille om had en diploma in de hand. 

Had van te voren al bedacht een vestje en shirt aan te doen. Weet nog uit het verleden hoe warm het altijd in zwembaden is. Dus kon in een shirt met korte mouwen genieten van het uitzicht vanaf de tribune. 

Stipt om 16.15 uur begonnen ze. 

En een kleine drie kwartier later waren ze klaar. En daarna kinderen omkleden en iedereen naar de kantineruimte voor de huldigingsceremonie. Jutta kon er jaloers op zijn. Dikke en zware medaille, foto en dat diploma.

Enig om mee te mogen maken. 

Meer tijd nemen

 Sta nog steeds niet juichend vroeg op, maar ik weet dat het beter werkt als ik tijdig onder de douche duik en rustig mijn ontbijt maak en ook rustig opeet. Er waren wel eens dagen dat ik alles snel snel deed, want weer gedoe met treinen en ik wilde perse niet te laat komen.

Ook dat heb ik leren loslaten. Overmacht. Ik kan en belangrijker, wil niet al nog vroeger de deur uitgaan mocht de NS niet op tijd rijden. Of de bus. 

Ben nog steeds een van de eersten op kantoor. Dus niets aan de hand, maar het streberige is er een beetje vanaf. 

Vooral als ik zie dat diegenen die later komen ook altijd eerder weggaan. Of zeer lang pauzes nemen. 

Mijn maandag thuiswerken is aanstaande maandag alweer van de baan. Collega neemt vrij en dan moet er altijd iemand op die plek aanwezig zijn. Ik onthou het wel en compenseer dat wel een andere dag een keer. En dan ook nog aangeven dat haar kinderen ook de week erop vrij zijn...Tsja...moet ik niets mee. Ik ben niet haar leidinggevende. 

Dus tijd om ook wat vrije dagen te prikken. Voordat iedereen alles alweer heeft geregeld. En er voor mij niets te plannen is.

Zat de hele dag al uit te kijken naar eten koken na mijn werkdag. Had nog Boerenkool liggen en ook aardappels gekocht, dus simpele keus. 

Vanmiddag naar het afzwemmen van mijn oudste kleindochter kijken. Proefzwemmen deed ze al helemaal prima, dus ik schat in dat het afzwemmen ook goed gaat. Haar vader brengt haar altijd en sinds kort ook haar zusje, die ook begonnen is. Dat doet hij goed en had ik eerlijk gezegd niet verwacht. 

Op mijn werk is het net zo'n heksenketel als een paar jaar terug. Ook weer collega's die aangeven dat ze tegen overspannenheid aan zitten en minder ingepland kunnen worden. Ook al ''normaal" en niemand van management die inziet dat dit bij de bedrijfscultuur hoort. 

Snel nog even boodschappen doen en dan daarna met de bus, trein, tram naar mijn kleindochter. Zag al dat de bus die ik normaal daar pak niet meer vlak bij de school en wijk van haar stopt, dus iets verder lopen en andere route. Maar gelukkig een beetje bekend daar, dus komt wel goed. 

Oh ja, net nog mijn printer geinstalleerd. Want tijdje terug nieuwe laptop en dat nog niet gedaan. Kan ik thuis tenminste printen en scannen want dat kan ik op mijn werk al weken niet meer. 

Zalig he

Op maandagochtend niet de wekker horen om 05.30 uur, maar weten dat een uur later wakker worden nog steeds heul vroeg is.  Wel word ik rond die tijd wakker, maar ik mag nog even wegdoezelen. Want thuiswerkend de eerste werkdag van de week.

Direct met mijn leidinggevende opgenomen en was ook meteen akkoord. 

Blij mee. 

Wij hebben wel een regeling waarin je gaat afbouwen op weg naar je pensioenleeftijd zonder dramatische financiële gevolgen, maar daar ben ik niet lang genoeg voor in dienst. Ook dit zou nog worden uitgezocht, maar had me zelf al ingelezen, dus maakte mijzelf niet blij met die dooie mus.

Het is heerlijk om thuis te starten, alle apparatuur doet wat het doen moet, wifi signaal ook en hoppa...starten maar. Collega meldt zich heel laat aan, maar heb geleerd dat dit niet mijn probleem is. Ze is er gelukkig. 

Direct afspraken moeten omzetten door zieke collega´s.  Ook weer gelukt. 

En daarna nog weer wat omkatten, want collega wil die dag juist thuis gaan werken. Ook gelukt. Bewust telkens even opstaan en korte pauzes houden. Op kantoor zijn mensen ook vaak spoorloos om een kopje koffie te halen. En zo lang zitten is ook niet goed voor me.

Omdat er vrijwel niemand is, de collega die later kwam ging ook vroeger weg, toch maar tot einde werkdag online gebleven, maar daarna direct op de fiets gestapt om een pakketje naar het postkantoor te brengen. Nou ja postkantoor, een winkel met een inleverbalie voor post en poststukken. Niet meer in mijn eigen wijk, maar verderop, dus altijd fietsen.

Koud voelde het, maar zei tegen mijzelf dat het juist lekker is. Even buiten zijn, frissen lucht en beweging. 

Wilde op tijd voor het schaatsen thuis zijn, maar dat lukte niet helemaal. Dus teruggekeken en bijna ouderwets spannend en leuk. 

Prestatie hoor, dat je op het juiste moment kan leveren. Onder zoveel druk. 

Rustig eten ondertussen. De afwas zo doen en iets van lunch voor onderweg meenemen, zodat ik niet in de valkuil van ´´iets lekkers mag` val. En altijd een appeltje in de tas. 

Droomde nog, of was het tijdens het nog even doezelen, over een situatie 4 jaar geleden op mijn werk. Precies zoals nu. Te weinig mensen en vooral ervaren mensen om alle afspraken tijdig bij te kunnen inplannen. Doordat er een hele trits collega´s waren opgestapt en er zo snel niet vervanging geregeld kon worden. En er geklaagd werd over lange doorlooptijden. Toen voelde ik me nog schuldig. Nu zie ik dat ik niet meer kan inplannen dan er plek is.

Niet mijn probleem.

En dat geeft een rustiger gevoel. Los laten wat niet van mij is.

Cultureel verantwoord

Toen ik naar bed ging, sprak ik met mijzelf af dat ik zondag iets leuks ging doen. Even een museum bezoeken. Heb die jaarkaart niet voor niets verlengd. Of naar de bioscoop. Ga!

Ga te weinig, of nee, ik ging te weinig naar een museum. Vorig jaar dan.

Dus ging naar het Frans Hals museum voor de tentoonstelling over Coba Ritsema.

En dat was een genot om te zien. Wel moest je eerst nog door een aantal zal met de ´reguliere´collectie, maar ook geen straf. 

Vind het fijn dat ik als ik genoeg gezien heb, niet omdat ik nou eenmaal een kaartje heb gekocht, alles moet zien om mijn geld eruit te krijgen. Nee hoor, ik kan afronden, naar de wc en wegwezen, nadat ik mijn spullen uit het kluisje had gehaald. Het was buiten nog heerlijk weer, Ook fijn. 

Verder was het weer genoeg zo. Lekker naar huis, een kop thee drinken en nog nagenieten van wat ik gezien heb. 

Nog tot 1 maart te zien, dus als je nog tijd en gelegenheid hebt, ga dan.

Frans Hals museum

En oh ja, beetje in shock want mijn kledingwinkel, begint met U en eindigt op Popken, waaar ik al zeker 26 kom, gaat sluiten! Zo ontzettend jammer. 

Brei-algoritme

 Zucht.

Klik je één filmpje aan op social media, dan krijg je daarna alleen nog maar dat soort filmpjes. Gewoon even checken hoe het ook alweer ging die ene steek, dan voel je daarna of er een steekje bij je los is.

Zo

Veel!!

En dan is dit onderwerp nog tamelijk onschuldig. 

Hoe ervaren jullie dat?

Wordt je in het Konijnhol gezogen en zit je 3 uur later nog naar filmpjes te kijken van een gebreide overall op rondbreinaalden gemaakt?

Het gezellig maken

Het nieuwe einde werktijd is nu nog voor het einde werktijd is al gaan afronden, opruimen, mijn thee of koffiekopje afwassen, alles in de kast zetten. Nakijken of de treinen rijden. En ook niet meer op de allerlaatste minuut toch nog dat telefoontje aannemen.

Of toch nog snel die uitnodiging de deur uitsturen. Kan allemaal wachten. Echt!

Dus de trein die ik wilde pakken ook genomen. Er was zelfs nog plek. Bij het busstation op mijn eindstation was alweer van alles gewijzigd, dus toch maar teruggelopen naar waar ik weet dat wel een bus mijn richting op gaat.

Was in de ochtend gaan lopen naar een bushalte dichterbij. Moet ik wel overstappen, maar er was een half half bericht dat het eventueel glad zou kunnen zijn.

Dezelfde route teruggenomen. Thuis aangekomen, daar onderweg al enthousiast over geworden, direct met eten klaarmaken begonnen. Daarvoor nog even mijn werkkleding uit en ontspannen thuiskleding aan.

Kaarsjes aan.

Kachel wat hoger.

Nog een keer naar het filmpje van proefzwemmen van oudste kleindochter kijken. Zo leuk. Rustig afwassen en verder breien. Detective kijken. 

Genoeg te eten.

Droog en warm huis

Fijne kinderen en lieve kleinkinderen

En een weekend waar niets hoeft. Alles mag.

Klikspaan

Sukkel een beetje met pijn aan de voorkant van mijn bovenbeen. Als ik daar druk, voel ik hier pijn zeg maar. Het lijkt een soort zenuwpijn. Alsof er iets in de knel zat of zit. Bij kou voel ik het sterker. 

Maar sukkel ermee dat ik weer dingen over mijn werk me realiseerde die niet zo fraai zijn. Collega gaf me aan dat zij de opdracht had om een andere collega een beetje in de gaten te houden. 

Heuh...gaan we nou werkelijk klikspaan spelen en doet zij daar - naïef want nieuw en wil uiteraard in een goed blaadje komen te staan - aan mee? Ging ze een hele theorie ophouden hoe of wat. Mensch...je weet niks!  Meteen afgedaan in mijn boekje. 

Bah!

Nu heeft die in de gaten te moeten houden collega me al langer wat zaken verteld en zou ik een slecht mens zijn (vind ik dan), dan blupte ik dat direct eruit om ook in een goed blaadje te komen of gewoon om lekker mee te babbelen. 

Maar echt niet. 

Als iemand wat in vertrouwen aan me doorgeeft, dan blijft dat bij mij. Heb slechte ervaringen met mensen die zaken direct doorvertelden, waarvan ik aangaf dat ik dit in vertrouwen heb verteld. Zo vonden mijn ouders het nodig om aan mijn Oma, die haar man moest begraven die week, te vertellen (en de rest van de familie) dat ik ging scheiden. Mijn ex-man wist dat nog niet, ik was nog bezig met het vinden van een andere woning en pas dan zou ik het vertellen, maar zij vonden het nodig om het nieuws toen en daar te verspreiden. 

Of een collega bij wie ik peilde of een functie iets voor mij zou zijn, waarop een half uur later een briesende directeur me kwam mededelen dat ik niet moest denken dat ik in aanmerking kwam en bovendien niet zaken moest ondergraven door de door hem aangestelde kandidaat zo te ondermijnen.

En is dit de verdeel en heers methode van de manager? Machiavelli hoofstuk 3 of zo.

Oh ja...dat is het al jarenlang hier. 

Sliep van de week heel slecht, dus toen aangegeven dat ik die dag thuis ga werken. Maar omdat ik zo enorm weer op mijn hoede ben, door deze kennis (die ik eigenlijk allang had) iets anders ingekleed. Ter bescherming van mijzelf.

Had eigenlijk een afspraak bij de Hoorboer van de week, maar in de ochtend afgebeld. Had er, zoals Gerard Joling altijd al zei, de kracht niet voor. En was blij dat ik wat extra uren kon slapen en geen verplichtingen had staan. Even bijtrekken. 

Wat financiële regelzaken doen. Altijd mijn administratie bijwerken, declaraties klaarzetten; saai, maar wie doet het anders voor me? De boekhoudkabouter? 

Toch ook maar naar buiten. De zon begon te schijnen. En helemaal niet koud. Heerlijk zelfs. Knapte direct op ervan.

Lekkere groene groente gekocht voor een gezonde avondmaaltijd. Heb nog genoeg Dahlsoep, maar die vries ik wel in. Ik kook daarvan altijd genoeg voor een weeshuis.

Vond het extra koud aanvoelen gisteren, maar dat kwam omdat het ook waaide, Net boven nul maar zag ik. 

Wel een keertje doorgeslapen en pas met de wekker wakker geworden. Heel fijn om niet ieder uur de klok te zien. 

Koolmees is de winnaar

Van de Nationale vogeltelling. 

Had ook meegedaan en landelijk bleek de huismus zijn plekje te moeten opgeven voor de Koolmees. Leuk te zien wat er in mijn buurt allemaal geteld werd.

Jullie meegedaan en had je nog aparte vogels.

Pino niet meetellen he!

Rijk denken

 Usually, Cellie, it’s not thinking about the bucks that makes one rich… but thinking rich that makes the bucks. 

— The Universe

Chagrijnig

 Eerste van de maand, dus leek me een goed plan om mijzelf te wegen. Het getal wat de weegschaal liet zien was heel symbolisch voor mij. 

En alweer afgevallen, zonder echt nou bijzonder streng op een dieet te zijn.  Dieeten werken tijdelijk. Wel bewuster van wat ik snack en of dat uberhaupt nodig is of dat het het weg-eten van stress is.

Kreeg toen ik net onder de douche vandaan kwam een bericht dat mijn trein niet reed. Bij kijken op de NS app zag ik andere treinen mijn richting ook niet. Dus rustig aan doen, nog een trein later nemen en dus ook 2 bussen later. 

Bus stopte op een andere, ongunstiger plek. Dus verderaf van het station. Trein druk en vol. 

Op mijn werk aangekomen, redelijk in haast want later dan ik zou willen, kwam opeens ook mijn collega eraan. Die wel had aangegeven dat ze liever de maandagen werkt, maar nog niet aan mij had doorgegeven dat onze manager dat ok vond en het dus per vandaag in zou gaan.

Had ik dat nou maar geweten, want dan zat ik wel thuis te werken. Ben ik sowieso productiever, want er wordt teveel gepraat en dan niet over werk. 

Dus merkte dat ik nogal kortaf deed en chagrijnig eruit zag. Een soort grumpy old cat.

Later op de ochtend met haar besproken. Hoe ik ervan baal en daarom denk ik niet zo aardig was de hele ochtend. Ze gaf aan dat ze zich schuldig voelt (dat hoeft nou ook weer niet) en beter had moeten communiceren. Dat hoeft nou weer wel inderdaad.

Dus mijn best gedaan toch erg iets nuttigs van de maken. Uiteraard ook nog een spoedje. Olé Olé Olé.

´

Nu thuis. Had gisteren heerlijke Indiase Dahlsoep gemaakt. Die staat op te warmen. Kan ik ondertussen even bijtrekken van zo´n rare dag en mijn haar wassen en drogen. 

Relax (lees pyama en dik vest) kleding aan en verder niks meer. 

Insteken, omhalen en weer uithalen

 Het schiet niet erg op met het breien van een muts. Nu hindert dat niets, er staat geen druk op, maar ik heb het denk ik nu al 5 x uitgehaald en opnieuw opgezet, want vond het er niet mooi uitzien. 

Dan begin ik liever opnieuw dat proberen gevallen steken weer op te halen. Dat kan ik wel hoor, ben een ervaren breister, maar vind het niet mooi. 

Dus hoppa....alles van de pennen af en uittrekken. 

En weer opnieuw beginnen.

Net het leven soms. 

Geen genoegen nemen met een broddellapje, maar begin opnieuw. Terug naar start Met kanskaart!

Reserveren

Kreeg een nieuwsbrief dat er extra voorstellingen zijn van een cabaretier, die wij thuis Daniel Bananiel noemen.  Altijd snel uitverkocht. 

Vroeg mijn dochter of ze zin had mee te gaan, het is bij haar om de hoek bij wijze van spreken, maar ze vliegt de volgende dag voor een korte vakantie. 

Weet dat als ik te lang wacht het alweer uitverkocht is, dus als eerste dit maar geregeld. Bijna geen stoelen meer! Dus die ene, die is voor mij. Pas in de zomer, maar ik moet leren dat het vooruitzicht van leuke dingen al de helft van de beleving is.

Mijn voornemen voor dit jaar is meer leuke dingen plannen. Ook ver vooruit. Het mag, het kan en het is ontzettend leuk; je verheugen op iets in de toekomst. 

‘Weet dat je van je leven nog een heleboel kunt maken door er enorm je best voor te doen’

Adriaan van Dis

Geweigerd

Op de condoleance voor mijn oom, zag ik mijn Bewindbroer, zijn vrouw en mijn moeder binnenkomen. 

Mijn dochter ging naar voren in de zaal en heeft ze begroet. Dus vond ik dat ik niet lullig moest doen en zeker niet op de begrafenis van mijn oom en stapte ook op ze af (was volle zaal en ik zat met familie van die oom te praten). 

Mijn uitgestoken hand werd geweigerd. Zowel door schoonzus als door bewindbroer. Nee....liever niet.

Heb mijn goede wil getoond, maar is niet goed genoeg. 

Dan niet.

Na het condoleren werd mijn moeder, nog voor het zingen, de kerkzaal uitgeleid en hoppa, terug naar het Verpleeghuis jij.  Broer en schoonzus uiteraard ook mee.

Het was erg druk in de kerk, veel belangstelling. Dat vond ik fijn voor mijn tante en haar gezin. Een lichte dienst door het vele gezang. En uitspreken dat we de opdracht hebben elkaar lief te hebben. Mijn tante sprak ook nog en dat deed ze heel goed en helder. Mooi als je dat kan.

Bij het graf was het ook allemaal harmonisch. Ook weer veel mensen. 

Sprak nog een neef en nicht van mijn vader. Een oud buurmeisje van mijn oma en opa. De jongste broer van mijn oom en een zus van mijn oom. Je kan het dan bijna gezellig noemen. 

Alleen die keutel van mijn broer bleef me dwarszitten. Slapeloze nacht dus. Maar een kop thee gemaakt en kijken of het daarna nog een beetje mag, slapen. 

Zo blij dat mijn dochter meteen aangaf er voor tante en mij te zijn en we samen die dag hebben beleefd. 

Nu maar even thee erin. 

Spruiten

Om 17.00 uur al bezig in de keuken. Spruitjes schillen, die ik straks ga roerbakken, de rest van de ingrediënten van mijn roerbakschotel staan klaar. Zeer bewust op tijd gestopt. Ook nu weer thuiswerkend, maar een halve dag. Dus eerst die ochtend door de sneeuw en er was een wissel uitgevallen op mijn traject, dus mocht de trein alleen maar stapvoets rijden.

Tussendoor haalde ik nog een bos bloemen voor de begrafenis. Heb geleerd bij zo´n bestelling nooit te zeggen waarvoor het is. Dan ziet de bloemist kans om op emotie te spelen, dat het beste nog niet goed genoeg is. 

We doen nu eenmaal het zo op uitvaarten. Bloemen, bloemstukken vooral met van die linten. Mijn oom krijgt daar niets van mee, de familie misschien wel, maar ook maar 5 minuten en daarna is de aandacht ergens anders. 

Ik stort liever extra voor de Parkinson Stichting. Hij heeft daar ook niets aan, maar toekomstige patienten hoop ik wel. Al mogen ze stoppen met die stomme kalender van vogels of andere dure ongein.

Extra

Werkte op mijn vrije dag zodat ik geen vrij hoefde te nemen op de dag van de begrafenis. Alles stond al klaar,  kon zo aanschuiven. Lekker vroeg a la een collega die altijd als hij thuiswerkte al om 07.00 inlogde en dat ook even moest laten weten, terwijl hij altijd zeer laat op kantoor kwam en vroeg weer weg was. 

Had me ook voorngenomen om zeer zeer op tijd, lees als ik mijn verlofuren had opgebouwd, te stoppen. En natuurlijk ging collega op die tijd zaken willen bespreken die al de hele ochtend in de inbox zaten. Met de stille hoop dat ik het wel weer zou oppakken. 

Toch wel iets geleerd. Niet doen, hang op, haak af. 

Voelde prettig om de valkuil te zien en er niet in te vallen. 

Morgen nieuwe dag en nieuwe ronde. 

Dus op mijn gemakje even wat boodschappen gehaald. Nog steeds waterkoud buiten. Zo blij met mijn handschoenen en gebreide band om mijn hoofd (oren vooral). 

Nu nog even een stukje breien, op tijd eten, wil mijn haren nog wassen en drogen straks, voordat ik naar B&B Vol liefde ga kijken. 

Het sneeuwt hier vanochtend ook, dus plannen anders. Lopen naar bushalte in de buurt, goede sneeuwschoenen aan ook tegen glibberen en kijken of alles rijdt. 

Eerst maar ontbijt maken en vooral ontspannen blijven. 

Op tijd

 Omdat ik thuis werkte in de middag kon ik op tijd mijn eten opzetten en heel bewust ook voor 18.00 uur het eten op tafel hebben staan. Allemaal vers gesneden, geschild en gekookt. 

Heerlijk.

Toen alles aan het koken was, nog wat lichte administratie werkzaamheden gedaan en toen laptop dicht en heerlijk eten. En dan een iets langere avond daardoor hebben.

Joehei!

Wil eigenlijk de hele avond lekker breien. Kneuter de kneuter, maar ik geniet ervan dat ik iets zie groeien aan mijn breipennen. Misschien is het straks helemaal niks, maar het breien geeft rust en kalmte. 

Op mijn vrije dag ga ik (thuis)werken, zodat ik geen vrij hoef te nemen voor de begrafenis. Kan ik zo vanuit mijn bed achter de laptop rollen bij wijze van spreken. En mijn eigen dagindeling uitrollen. 

Koplamp batterijen vervangen

Zag dat het ledlicht minder helder was en wist dat ik vorig jaar nog niet de batterijen had vervangen, dus klus voor het weekend.

Eerst fietslamp van de beugel schroeven en dan ook alweer bedenken hoe de kap eraf ging. Meestal beetje morren met een platte schroevendraaier en zien waar de kap vastklikt, daar zal hij dus ook losklikken. Na wrikken en morren.

Jaaaaaaaaaaaaa....ging redelijk snel. Oude batterijen eruit, nieuwe erin. Check of het werkt, want soms toch niet goed vastgeklikt zodat alle punten contact maken. Nog een keer dus. En nu wel. Wow....da´s fel!!

Was dus nodig.

Achterlicht nog goed, maar hou het in de gaten. 

Even noteren wat voor soort fietslamp het is, voor de volgende keer:

Koplamp Spanninga Galeo Xb On/Off 

Als je iets maar één keer per jaar doet, krijg je niet echt een soepele routine, alleen een klein beetje, hoe je moet beginnen (leg alles klaar) en eindigen. 

Begrafenis

Mijn tante belde me van de week. Haar man is vredig met vrouw en kinderen aan zijn bed, overleden. De  begrafenis is eind van de week in hun woonplaats.

Dan heeft hij het toch nog lang volgehouden, want alle slangen en zaken waren al afgekoppeld, omdat er niets meer qua ingrepen gedaan kon worden. En niet op zondag gestorven, zoals hij grapte (mag hij, want zoon van een dominee).

Hoorde dat mijn broer in het hoge Noorden hem die week nog telefonisch heeft gesproken. Hij sprak langzaam (dat deed hij altijd al), maar wel te verstaan. 

Heb vrij genomen die dag. En nee, dat krijg je niet, want niet eerste-graads familieband. Ben er die dag vooral voor mijn tante, neef en nicht en hun familie. Om hen te steunen in hun verdriet. 

Mijn zoon heeft net die week zijn laatste dagen op zijn huidige werkplek en zit daarvoor in het buitenland. Hij zou nog nadenken of hij kan komen. 

Mijn dochter gaat erheen en ik kan met haar meerijden. En toen ik dat las, dat ze er voor mijn tante wil zijn, was het voor de eerste keer dat ik wat emotie voelde.

Wat lief. 

Sprak toevallig met mijn zoon over zijn vader.  Hij heeft een chronische longziekte en het gaat niet echt goed met hem. Weet hij wat de wensen van zijn vader zijn? Hebben ze het daar ooit over gehad. 

Weten jullie kinderen wat onze wensen zijn. Waar de documenten liggen belangrijk voor na je overlijden?

Boomer

 In de lunchpauze had een collega het over iets wat hij online had gezien op Tiktok en een collega van 13 zei dat hij het zo leuk vond dat ook iemand van zijn leeftijd dit kende!! Want collega was al 54.

Hallo Boomer zo kwam het op mij over. 

Zo grappig hoe jongere mensen denken dat ouderen daar geheel niks meer van weten/snappen/kennen/herkennen. Of misschien het beeld van hun eigen ouders als voorbeeld hebben. Die nog tv kijken met de Avrobode erbij aangestreept.

Dus ik zei tegen hem dat ik al online was toen hij nog geboren moest worden. Moest me inhouden om niet mijn hele digitale carrière uit te leggen, maar kom op zeg.....Toen vroeg hij ook nog wat mijn leeftijd was en viel van zijn kinderstoeltje af, want zooooooooo oud????

Ja, heb gewoon een jeugdige uitstraling he :) 

Even wat op Tiktok plaatsen hierover zo direct.

Het recept, zoooooooooo simpel

 Lees een beetje met een opgetrokken wenkbrauw a.u.b.

Kort blogje, want ik was nogal gaar bij thuiskomst. Koud op perron en trein vertrok later dan normaal, maar dat is al bijna normaal. Daarna kwam de bus gelukkig redelijk snel, dus rond 19.00 thuis.

Snel fiets in de schuur, schoenen uit (altijd als ik thuiskom), bakje uit de koelkast nu in ovenschaaltje doen, in oven zetten, stukje worst erbij. Dat welt vanzelf in die tijd in een pannetje water. En dan kaarsen aan, gewoon om het gezellig te maken. 

Het leven is zo op. Of loopt opeens totaal anders dan je plannen waren. 

Kwark

In de trein en op mijn werk zie ik vooral veel jonge mensen en op mijn werk veel jonge mannen kwark eten. Heel fanatiek. In de koelkast staan vele potten. Snap ook wel dat dit past in een eiwitrijk voedingspatroon om spieren te kweken. 

Is best wel komisch al die mensen met hetzelfde herbruikbare bakje in de trein en dan maar kanen, want natuurlijk afgetopt, uit een apart bakje, met granola. Allemaal meesjouwen, heen en terug. Sommigen ook nog een bakje met bosbessen.

Ook in de winkeltjes bij station is op deze eettrend ingespeeld. Voor een bedrag waar je in de gewone supermarkt een grote pot kan kopen, haal je een één-persoonportie.

Jullie al aan de kwark met extra eiwitten of zoiets?

Of de Japanse Cheesecake??

Net als in Home Alone

Drukke en extra lange werkdag, want we zouden met ons team (en opeens ook nog een ander team eraan vastgeplakt) uit eten gaan in onze werkplaats. 

Na werktijd. Er werd aangegeven hoe laat we zouden vertrekken, ook al na werktijd,  en al van te voren de menukaart gedeeld. 

Maar zoals dat gaat met deze nieuwe manager; chaotisch. Althans zo ervaarde ik het. 

Mijn werkplek is op een andere plek in het gebouw en op de afgesproken tijd vertrok ik naar waar de anderen werkten om samen naar het restaurant te gaan.

Niemand was er nog. Hele afdeling leeg.

Kreeg onmiddellijk zin om direct door naar huis te gaan, maar niet aan toegegeven. Dan maar zelf naar het restaurant lopen. Ben niet geheel simpel en had de route al uitgezocht. En dan heb ik ook, mocht ik er helemaal niet uitkomen, google Maps. Was voor mij geen goed begin, maar ik probeerde me er toch maar overheen te zetten. Niemand wil samen zijn met een zeurpiet toch? 

Onderweg kwam ik een paar mensen tegen die terug aan het lopen waren. Oh ja....ze waren me helemaal vergeten kwamen ze onderweg achter. 

Moet je je voorstellen dat het hele team zo'n beetje vernieuwd is dit jaar. Allemaal mensen die dingen nog leuk en uitdagend vinden en blij zijn nog meer werk erbij te hebben gekregen voor hetzelfde salaris of emolumenten. 

Enfin...het was best gezellig vooral doordat er ook collega's bij waren die eind vorig jaar weg waren gegaan en die te kunnen spreken. Of even omarmen. 

Uiteraard deed de NS weer zijn best om niet volgens schema te rijden en moest ik wachten of een half uur op de IC of toch maar de boemel. Het werd koud op het perron, dus nam maar de boemel. Was nu toch al laat, maar dan zat ik warm.

Was bewust eerder weggegaan om mijn trein te kunnen halen en niet tot het einde blijven, want goed onthouden hoe populair ik dan wel niet ben. Maar al van te voren dit besloten hoor. En rolde die avond rond 22.20 uur de voordeur door. 

Pffffffffff.

Nog even een mok warme thee en dan naar bed gegaan. Was er wel helemaal klaar mee. Al dat gelul over dat ik zo gewaardeerd word. Gewoon jopiepopie-taal om het volluk kalm te houden. Of in de waan te laten.

Het kan mensen over het algemeen niks schelen. Morgen ben ik vervangen door iemand anders. Onthoud dat!

Doodgaan en gevoel voor humor

Mijn tante stuurde wederom een mail dat mijn oom ligt te wachten tot God hem ophaalt. Dus vroeg ze zondagochtend of hij dacht dat het die dag zou gebeuren.

Moest wel een beetje glimlachen om zijn antwoord. Dat God op zondagen niet werkt dus hij dacht van niet.

Heuh?

Lekker onder de douche geweest en een nieuwe bodylotion (geur Sinasappel) daarna gebruikt. Bestelling stond al twee maanden in mijn mandje. Wat een luxe. Voordat ik mijn kleren aandeed vond ik dat ik me niet zo bangig moest gedragen. Hup....ga eens op de weegschaal staan.

Was bang dat ik weer geheel terug bij af was qua gewicht, maar wist ook al dat dit niet kon kloppen. Alle kleding past nog. Niet te heet gewassen of zo. Geen knoopje of rits die niet meer dicht kan. Was ik woog bijna 10 kg minder ten opzichte van vorig jaar rond deze tijd.

Heuh?

Meten is echt weten, al kijk ik natuurlijk altijd van bovenaf naar mijn lijf en lijkt alles groot en vooral dik. Maar dat vond ik ook toen ik jonger was en 58 kg woog. Groot, dik, lelijk...alles napapegaaiend wat mijn vader en broer me altijd toeriep. Maar ik was dat allemaal niet!

Merkte het ook aan nieuwe kleding. Kon met gemak een maat kleiner aanschaffen. Dat zat veel netter en beter aansluitend want wijd kleedt bij mij nooit af, maar dan zie eruit alsof ik een soort Sarah ben die op oudere leeftijd nog zwanger raakte. 

Maar het belangrijkste is dat het voor mijn gezondheid prettiger is. Minder mee te sjouwen en minder druk op hart- en bloedvaten, knieën en heupen.

Maakte een pannenkoekje met hutenkase en een eitje en een beetje bloem. Brand wel sneller aan dan met (soja) melk, maar even dan maar de tuindeur open. Het is toch heerlijk zonnig weer. 

Ook haalde ik garen, want ik wilde zo graag iets te breien hebben. Begin maar met een muts, voordat de zomer aanbreekt. Al twee keer uitgehaald. Of te wijd of op rondbreinaalden en daar ben ik geen vrienden mee (nog), dus gewoon maar op vier pennen gezet. Rustgevend. Ook al wordt het niks, ik ben toch lekker bezig. Voordeel; zit ik met breinaalden in mijn handen, kan er niets anders - lees eten - bij.

Heerlijk op de fiets naar een ander winkelcentrum geweest. Langzaam mijn assortiment koekenpannen aan het vervangen. 

En nu weer terug uit de bioscoop. Begon aardig te misten. Bus had direct heen en terug vertraging of zoals dat op de borden staat `oponthoud´. 

Dead of Winter ging ik heen. Lekker helemaal je in de film verliezen. Ideaal zo´n bioscoopbezoek. Was nog vol ook.

Regelen

Om de voorspelbaarheid van mijn weekend tegen te gaan, direct een bioscoopstoel gereserveerd. Draait vrijwel alleen heeeeeel laat in de avond, maar zondagavond was nog wel te doen.

Ging de laatste dag van de werkdag keurig op tijd, nou ja, gewone 'normale' tijd weg en heb er ook op gelet op tijd te gaan opruimen en afwassen en zaken weggooien. 

Niet meer hijgend hert spelen. Alleen nog maar Hert. Ik ging trouwens bewust lopen naar de bushalte in de ochtend. Voor het extra lopen. 

Maakte nog wel een pitstop via diverse bussen (minder slim), maar kon wel om mijzelf lachen, want logistiek niet de hoofdprijs. Maar ach...er wacht niemand thuis op me, dus het mag en vooral kan allemaal. 

Zette direct mijn avondeten op het vuur. Opende de post ook meteen. Dan is dat maar afgehandeld. Oh ja, zet de kachel wat hoger en trek je ontspanningskleding aan en mieter je beugel bh in de kroonluchter. 

Was een drukke dag qua wat er nog te doen was en stond. Kon gelukkig wel samen lunchen met collega's en dat was gezellig, al zijn er weinig op vrijdag. 

Maar in de middag hoorde ik sommige zulke stomme dingen tegen clienten zeggen....denk nou eerst na of beter; vraag het aan degene die er alles wel van weet. 

En ook dat collega er bijna het hele gras vanaf loopt in plaats van de kantjes. Maar....ga het niet oplossen, daar krijg ik echt geen salaris genoeg voor. 

Let them!

Ga ontspannen, er zijn nog genoeg stressgevende dingen over, behalve werk. Maar nu even niet. Wat kaarsen aan, even in mijn eigen cocon.

Boem!

 Was aan het werk toen ik las dat er een grote brand in Utrecht was. Een keihard knal, gevolgd door nog twee knallen.

Maar binnenstad is zwaar gehavend. Hulpverleners zijn nog steeds druk bezig om te kijken of er geen slachtoffers onder het puin liggen.

Verschrikkelijk als je daar woont of werkt. Rustige dag, nog een kopje thee en dan opeens je huis uit. Of erger.