Net als in Home Alone

Drukke en extra lange werkdag, want we zouden met ons team (en opeens ook nog een ander team eraan vastgeplakt) uit eten gaan in onze werkplaats. 

Na werktijd. Er werd aangegeven hoe laat we zouden vertrekken, ook al na werktijd,  en al van te voren de menukaart gedeeld. 

Maar zoals dat gaat met deze nieuwe manager; chaotisch. Althans zo ervaarde ik het. 

Mijn werkplek is op een andere plek in het gebouw en op de afgesproken tijd vertrok ik naar waar de anderen werkten om samen naar het restaurant te gaan.

Niemand was er nog. Hele afdeling leeg.

Kreeg onmiddellijk zin om direct door naar huis te gaan, maar niet aan toegegeven. Dan maar zelf naar het restaurant lopen. Ben niet geheel simpel en had de route al uitgezocht. En dan heb ik ook, mocht ik er helemaal niet uitkomen, google Maps. Was voor mij geen goed begin, maar ik probeerde me er toch maar overheen te zetten. Niemand wil samen zijn met een zeurpiet toch? 

Onderweg kwam ik een paar mensen tegen die terug aan het lopen waren. Oh ja....ze waren me helemaal vergeten kwamen ze onderweg achter. 

Moet je je voorstellen dat het hele team zo'n beetje vernieuwd is dit jaar. Allemaal mensen die dingen nog leuk en uitdagend vinden en blij zijn nog meer werk erbij te hebben gekregen voor hetzelfde salaris of emolumenten. 

Enfin...het was best gezellig vooral doordat er ook collega's bij waren die eind vorig jaar weg waren gegaan en die te kunnen spreken. Of even omarmen. 

Uiteraard deed de NS weer zijn best om niet volgens schema te rijden en moest ik wachten of een half uur op de IC of toch maar de boemel. Het werd koud op het perron, dus nam maar de boemel. Was nu toch al laat, maar dan zat ik warm.

Was bewust eerder weggegaan om mijn trein te kunnen halen en niet tot het einde blijven, want goed onthouden hoe populair ik dan wel niet ben. Maar al van te voren dit besloten hoor. En rolde die avond rond 22.20 uur de voordeur door. 

Pffffffffff.

Nog even een mok warme thee en dan naar bed gegaan. Was er wel helemaal klaar mee. Al dat gelul over dat ik zo gewaardeerd word. Gewoon jopiepopie-taal om het volluk kalm te houden. Of in de waan te laten.

Het kan mensen over het algemeen niks schelen. Morgen ben ik vervangen door iemand anders. Onthoud dat!