Nam toch maar de stoptrein naar mijn woonplaats het laatste stukje in plaats van de streekbus, want met de zomerregeling, moet ik telkens een half uur staan te wachten op de volgende bus. Nu moest ik nog maar 5 minuten wachten en een half uurtje eerder thuis.
Dus bedacht onderweg dat ik eigenlijk wel direct eerst een stukje kon fietsen, want had mijn avondeten al klaar staan. Alleen nog in een mooie saladebowl doen.
En daarna, na het fietsen, ook maar direct de regenhoes over de parasol doen, want er wordt morgen overdag een beetje regen verwacht. Dan is dat werkje ook maar gedaan.
Is dat omdat ik ietsje meer energie heb?
Hoop het, maar dat is elke dag verschillend hoe het voelt. Maar ik maak er maar gebruik van als die energie er is.
Grappig om de ontwikkeling in mijn bedrijf te zien. Een paar jaar terug was het streven om de hele middle management laag te verkleinen en dus zaten er een aantal managers opeens zonder iets te managen. Verlieten het bedrijf of werden een soort van manager over niks.
Een paar jaar daarna kregen steeds meer mensen ´promotie´ en werd de naam op hun visitekaartje opeens manager. Of ze de potentie hadden dat was bij sommigen de vraag, maar daar doet bedrijf niet zo moeilijk over. Doe je over een jaartje toch weer iets geheel anders en wordt een andere medewerker manager. Die hele laag die weg moest zit inmiddels weer stevig in het middle management zadel. Nou ja, stevig. Zoals een kermis-attractie waar je op een namaakstier moet blijven zien te zitten. Oeps....uit het zadel geworpen!
Het bedrijf gaat toch weer naar links! Oh nee....naar rechts.
En er kwamen er steeds meer van. Managers. Steeds meer te managen natuurlijk. En daardoor ook steeds meer vergaderingen. Via Zoom of in het echt en dan graag naar het hoofdkantoor allemaal reizen.
Speciale projecten worden opgetuigd. Dat wil de opdrachtgever en op dat project hebben ze opeens ook een manager gezet. Zo voorspelbaar ook.
Een project waar ik in het begin van mijn werkzame leven bij dit bedrijf ben begonnen komt weer terug via een aanbesteding, maar nu denkt men met managers en consultants burgers te kunnen motiveren om hun financiële zaken te regelen. Consultants. Oh ja...gaat natuurlijk om de targets. Niet om de mensen. Targets halen zijn consultants goed in.
Het motregende al vanaf vanochtend, dus vroeg mij af of ik echt nog wel langs de supermarkt moest voor de weekboodschappen. Of kon dat morgen? Of overmorgen zelfs?
Niet mijzelf opjagen met "Moet' dingen. Er moet namelijk in het weekend helemaal niets. En zondag is de rustdag toch?
Gun jezelf die rust dan ook.
Ik kijk via NPO-start naar de serie Patience. Beter dan de detectiveserie die zaterdagavond op NPO 3 werd getoond. Kon me niet boeien, dus keek heerlijk naar Endeavour. Een herhaling, maar juist fijn om weer andere details te zien.
Alweer ging ik op tijd naar bed. Maar vond ik juist fijn. Ontspannend.
Vandaag ook de F1 van Hongarije. Interessante race. Spannend vanaf het begin. Ik zeg altijd al dat ik al F1 kijk toen Nicky Lauda nog oren had. Snelheid en techniek trekken.
Verstappen eindigt als tweede. Ondanks zijn geklaag over de ´slechte´auto.
Toch nog maar even naar de Supermarkt geweest, maar eerst wilde ik mijn oud papier in de bak gooien vlakbij het winkelcentrum.
Vol!
De bakken om de hoek: Vol!
Dus moest ik een stukje verder lopen en daar stonden gelukkig niet 30.000 lege dozen rondom het brengparkje met een Volle Bak. En zoek maar uit waar de rest van de wijk zijn papier kwijt kan.
Goed voor de extra meters dacht ik. In het kader van ook elke dag wandelen. Naast fietsen en de oefeningen om sterkere beenspieren te kweken.
Omdat ik vroeg wat mijn zoon leuk vond en waar zijn interesse lag in het kader van zijn komende verjaardag, wist ik een leuk cadeau voor hem. Maar dan moest ik wel naar de Grote Stad. Want bij ons in het dorp hebben ze dat soort zaken niet.
Eerst maar even nagekeken of de winkel waarvan ik dacht dat ik daar moest zijn, nog bestond. Ja, gelukkig wel.
Dus op mijn lijstje voor zaterdag dat klusje gezet. Plus het wegbrengen van een pakketje. Als ik het goed onthouden had, was dat in dezelfde straat.
Bus nemen en daarna overstap op bus naar de stad. Nu ben ik blij met mijn busabonnement. Hoef ik niet na te denken over de kosten. Die heb ik al voorgeschoten.
Wat een fijn idee om iets anders dan normaal = voornamelijk vlak bij huis blijven, misschien een uitstapje naar de supermarkt, maar dat was het dan wel. Of in de tuin zitten en een minibeetje werken.
Naar de bioscoop ben ik al maanden niet meer geweest, dus heb mijn abonnement maar aangepast.
Enfin. Stapte uit en begon, met stok, naar doel nummer één te lopen. Daar zag ik ook nog een leuke kaart voor hem. Pakketje ingeleverd ook. Daarna was ik al zo tevreden dat alles zo soepel ging, dat ik even snel bij de AH aan de overkant wat kleine boodschappen haalde straks voor thuis. Vergat ik bijna nog te gaan kijken voor Het cadeau. Maar de IJswinkel lonkte. Maar toch maar niet. Voelde me nogal ongemakkelijk met stok en boodschappen. Doorlopen naar de winkel voor zoonlief.
Daar moest ik eigenlijk voor de echte vondsten boven zijn, maar dat ging 'm niet worden. Gelukkig beneden ook een grote collectie en op de gok iets gekocht. Bon bewaard en gevraagd of hij het kon ruilen als hij niks vond.
Toen was ik toch zo tevreden. Alles gedaan. Ik mocht weer lekker naar huis en ik zag dat een halte dichterbij een zogenaamde strandbus ging, ook weer terug naar ons dorp. Kon ik daarmee weer overstappen op halte dichtbij en daarna nog even de kwalificatie F1 zien.
Buiten, in de tuin. En daar ook genieten van een vers gekocht volkoren broodje. Thuis vullen met lekkere salade en verse sla.
Zag trouwens een te schattige foto van jongste kleindochter bij die IJswinkel. Dus ze leert in ieder geval al jong waar het beste IJs van de stad te kopen is.
Dit is eindelijk weer eens even voor de leuk reizen. Liep allemaal gesmeerd. En wie weet pak ik deze zomer ook nog wel een keer die strandbus. Moet nog lang wachten tot ik vakantie heb en dan is die aktie alweer voorbij. Dus eerder gaan. Gewoon doen. En extra lopen is goed.
Was vanochtend gewoon op werktijd, of zelf een half uur daarvoor al wakker. Dat hoeft nou ook weer niet, maar ja...zit in mijn systeem denk ik. En ging op tijd naar bed, want moe. Dus Vera vanmiddag maar af gekeken.
Was heel tevreden met mijzelf. Iets kleins, ik wilde persé iets passends kopen voor mijn zoon en dat kon niet lokaal, zorgde ervoor dat ik letterlijk in beweging kwam.
Lekker dat het nu een klein beetje regent hier. Goed voor de natuur. En de inhoud van mijn regenton.
Was zo klaar met mijn werk, maar vooral weer het reizen. Dus bedacht onderweg hoe ik het thuiskomen aangenamer kon maken.
Dus thuisgekomen de tuin in, glaasje koude witte wijn, wat toastjes gemaakt. En ontspannen met een podcast in mijn oren.
Dan mis ik wel iemand om mee te sparren, tegen aan te praten of gewoon te horen dat het allemaal wel goed komt.
Beter dan weer direct doe dingen doen. Nuttige zaken.
Voelde wel prettig. Een andere routine.
Zo, nu schoenen en sokken uit en lekker niks. Nou ja, het laatste uur van BB vol liefde bekijken, want ik trek zo laat naar bed gaan niet. En daarna nog een dectective.
Was een beetje moe van werk, want als mensen met vakantie gaan, dan hebben ze de neiging om onafgeknoopte dingen bij een ander op het bordje te leggen.
Of dat collega´s zich bemoeien met hoe jij je werk moet doen, want echt spoed! Mijn ervaring is dat ik dat eerst maar eens ga uitvragen en ja hoor. Geen spoed. Zelfs geen noodzaak meer tot gesprek met ons, want al opgelost.
Beter.
Thuisgekomen dus had ik een lijstje van wat ik moest doen voordat ik de blik op oneindig kon werpen. En daar stond ook een stukje fietsen op. Moe...moet dat.
Ja, dat moet
Elke dag een beetje meer.
Een beetje verder.
Dus ga nou maar naar boven en fiets!
Ook weer gedaan. Met een podcast op ging de tijd toch weer snel.
Nu nog maar één dagje werken en dan is het weer even rust qua reizen en drukte in de trein en bus. Komt goed!
Op mijn NS-overzicht van gemaakte reizen met mijn OV-Chipcard, zag ik al dat ik ergens vergeten was uit te checken. Bij nader bekijken welke dag dit was en ook even uit het geheugen halen wat ik die dag meemaakte, kon ik terug redeneren, dat mijn OV-Chipcard toch echt gejat was. En niet, wat de meeste mensen tegen me zeiden, dat ik 'm gewoon verloren was. Ben toch niet gekke Henkie gelukkig.
Had die dag naar en van mijn werkplek gereisd en precies na het uitchecken is de card gejat. Hing altijd aan zo'n skipasachtig ding aan mijn tas en was, toen ik bij de bus wilde inchecken opeens weg. Het is een zeer drukke plek waar veel mensen zijn en loopt er iemand tegen je aan, is dat daar al vrij normaal.
Nu zie ik dus dat na mijn uitcheck iemand lekker ermee naar Amsterdam is gereisd en daar braaf uitcheckte. En nogmaals gereisd zo te zien, laat op de avond.
Toen ik thuiskwam heb ik mijn OV pas onmiddellijk online geblokkeerd en een nieuwe aangevraagd. Duurt helaas even voordat de card het dan niet meer doet. Pas de volgende dag. Nog blij dat de jatter niet bedacht naar Maastricht door te reizen of zo.
Dus moet even uitvragen bij de NS hoe het met die extra kosten zit. Toch bijna € 25,--. Voor snot.
Vroeg ook nog geld terug voor de vertraging van vorige week. Waar ik een paar uur stond te wachten tot er uberhaupt weer treinverkeer mogelijk was op dat traject door een wisselstoring.
Ach ja, woensdag Administratie-dag tenslotte.
Ook wat andere administratieve zaken uitgediept. Allemaal nodig. Om straks mijzelf niet in de vingers te snijden. Maar even rustig niksen zat er vandaag niet in. Was ook wat onrust in mijn hoofd merk ik.
Vooral met werk te maken. Alweer personeelswijzigingen en iemand die zich gedraagt alsof hij binnenkort leidinggevende wordt. Wat ik wel verwacht en dat mijn huidige leidinggevende binnen het bedrijf promotie maakt. En uiteraard ook weer mensen die ingewerkt moeten worden, maar waar geen plan voor ligt en dat diegene dan maar een beetje erbij bengelt, want niemand heeft er tijd noch zin in.
Ook al eerder meegemaakt en goh wat raar dan toch dat zo iemand na een paar maanden toch afhaakt. Of het niet in de vingers blijkt te hebben.
Fietsen op de home-trainer. Zo fijn dat je geen tegenliggers hebt of met fatbikes te maken krijgt. Ik zet mijn timer, iedere dag langer en fiets een stuk. Moet nog wel goed nadenken hoe ik opstap en heb een opstapje (net als bij een paard) nodig, maar dat ligt aan de benen. Maar zit ik eenmaal, dan gaat het prima.
Een klein feestje. Dat ik kan bewegen en bewegingen die ik herken en snap en kan doen, waardoor mijn beenspieren sterker worden.
Fijn ook dat ik vandaag thuis kon werken.
Het was druk, maar heb me niet druk gemaakt. Dat is een verschil.
Klein, zeer klein buitje in de middag. Fijn voor de tuin, maar meer om het stof van de bladeren te spoelen.
Toen ik een jaar of twaalf geleden een eiwitrijk dieet volgde en veel en vooral snel afviel, at ik veel roerbakgerechten. Vooral met Broccoli. Makkelijke groente en zo blijft hij groen en knapperig.
Nu maakte ik met Tempe, pittige versie er een gerecht van. Snel klaar en een reuze bord vol, met eigenlijk alleen maar groente. Lekker!!
Nu eet ik dit omdat het lekker en gezond is. Niet omdat ik perse wil afvallen, al blijft dat toch maar doorgaan. Gelukkig wel langzamer dan toen.
Om extra te lopen, ben ik vandaag bij de snelbushalte uitgestapt in plaats van de bus dichterbij te nemen. Is langer lopen naar huis en wat enger ook vind ik, want weet nog waar ik opeens op de stoep lag op deze route, maar ik let goed op en loop vooral op het gladdere fietspad. Wel uitkijken dat ik geen fietsen in de weg zit uiteraard.
Iedere dag een stukje sterker. En soms een dagje niet, maar dan komt dat de volgende dag hoop ik weer.
Met leidinggevende gesproken over mijn ergernis hoe het vakantieplannen ging en ik, voor mijn gevoel, daarbij genoegen moest nemen met wat er over was. En ja, ik gaf ook aan dat ik zelf ook nogal laat was om mijn plannen vast te leggen. Mea Culpa.
Nu weet ik al dat die periode na mijn vakantie zeer druk wordt, want er komt een nieuwe medewerkster. Die ingewerkt moet worden. Nul ervaring heeft uberhaupt met op een kantooromgeving werken. Dus ook niet ervaring met mail en Informatiesystemen etc. En dan een maand later al met vakantie gaat. Die plannen waren al vastgelegd en dat snap ik. Nieuwe medewerkster want het contract van mijn huidige collega is niet verlengd. Zij bleek toch andere ambities te hebben en werkt daarnaast ook niet zorgvuldig genoeg. Alles maar half invullen, half afwerken en alle ingewikkelde zaken die laat ze liggen.
Leidinggevende gaf aan dat het inderdaad allemaal nogal vaag was en dat zij helemaal niets wist van plannen van de collega om in augustus ook nog drie weken vrij te zijn. Daar gaat ze haar op aanspreken, want heeft ze uberhaupt nog wel zoveel vrije dagen tot einde van haar contract.
Toen ik er later over nadacht, over dat aanspreken, vroeg ik me af wanneer dan. Want ook leidinggevende is komende week voor het laatst voordat ze drie weken vrij is. Komende week is mijn collega nog vrij. En is LG terug, dan is collega al weer met die tweede vakantie.
Plus ik begrijp gewoon niet dat dit niet goed gemonitord wordt door haar. Iedereen moet in het Personeelssysteem vakantie aanvragen. Zij keurt dit vervolgens goed en pas dan weet je dat het akkoord is. Kennelijk wat stappen niet gedaan of haar verhaal klopt niet.
Verder gaf ze me aan dat ze geregeld had dat iemand van een andere vestiging, die wel vaker bij ons aanwezig is, de maandag, dinsdag en mijn vrije woensdag er zou zijn, dan kon ik die dagen toch weer thuiswerken maar is mijn werkplek, zoals de opdrachtgever eist, toch bezet. Opdrachtgever wil daar graag altijd iemand zichtbaar zien ´zitten´.
Dat is heel fijn. Want vier dagen in de week reizen, met alle stremmingen van de laatste tijd en nog niet stabiele benen, breekt me wel een beetje op merk ik. En in augustus zo lees ik wordt vervangend busvervoer ingezet op een stuk van mijn woon-werkverkeer.
Helaas kon collega toch niet deze maandag, dus toch weer op pad.
Had ik nou maar een Scotty Beam me up installatie!
Mijn eigen blog voelt sinds een tijdje voor mij niet meer prettig. Er komen teveel mensen lezen die alleen maar even hun gal spuwen. Onvriendelijk, onredelijk en soms zelfs onbeschoft.
Ik ga al die commentaren nu direct weghalen. Ben er klaar mee. Als je niets aardigs te zeggen hebt, zeg dan maar niets.
Wil graag dat deze plek rustig is en blijft.
Wel wil ik iedereen bedanken die tegencommentaar geeft op dit soort reacties. Zo ontzettend hartverwarmend! Dat raakt me.
Vanochtend haalde ik toch mijn Intercity, ondanks dat mijn bus voorbij reed en ik een andere bus, in haast moest halen. Dat lukte en de overstap ook. Was ik toch nog op tijd.
De trein vertrok. En stond heel lang stil ergens tussen mijn eindstation en een ander station. Er stond een trein stil voor ons.
Bleek dat er een storing was op het traject precies voor ons, maar 2 stations te gaan nog. Na lange stilte kregen we te horen dat we terug ging rijden om ruimte aan andere treinen te geven. Maar helaas maar tot een klein station, waar geen Intercity´s komen.
Daar hebben we ruim twee uur moeten wachten tot er weer verkeer mogelijk was. Eerst zou het tot 09.00 uur duren, toen tot 09.30 etc etc...Ik was dus zeer laat op mijn werk. Om gestoord van te worden, maar niet zo veel aan te doen.
Wel bedacht ik als het nog langer zou duren, ik naar huis zou gaan. Zinloos wachten en thuis kon ik tenminste nog werken.
Ook weer laat thuis, want verkeer nog steeds ontregeld kennelijk. Mijn Intercity had eerst vertraging en toen werd hij gecancelled. Dan maar in het boemeltje als het maar GAAAAT.
Onderweg al bedenken wat ik allemaal nog moest doen, voordat ik op het punt was dat ik kon ontspannen. Maar meteen afhandelen, dan is dat ook weer geregeld en voor elkaar. Als ik maar het beginnetje van Vera kan zien. De rest kijk ik later wel af, want om vroeg op te staan, moet ik echt vroeg naar bed.
Had mijn dochter mijn hometrainer verder afgemaakt!! Toen ze haar diepvriesspullen weer ophaalde. Wat een topper. Echt zo enorm lief van haar.
Wat veel en vooral wat veel goede reacties op mijn vraag hoe pensioen er voor jullie uit gaat zien of er al uitziet. Erg interessant en leerzaam.
Helaas gaat de bejaardenkorting op reizen met de bus, 34%, vervallen in 2027. Kinderen reizen dan gratis, mits met begeleiding. Dat gratis reizen is nu in mijn regio ook al, dus hoe dat zo als nieuw wordt gebracht en dat men daar die 34% korting voor nodig heeft???
Dat maakt even een busritje naar de huisartsenpost of bloedprikken elders weer een duur grapje. Plus dat ik natuurlijk nu een busabonnement heb voor de streekbussen hier, vergoed door de werkgever. Dan voel ik dat helemaal niet. Maar ik weet heel goed wat de kosten zijn van ook maar een kort busritje.
Wel iets om in berekeningen mee te nemen.
Vond ook - of het Algoritme vond dat voor me - nog meer nuttige artikelen over met pensioen gaan. De site van het Nibud onder andere: Nibud en pensioen
Dochter kwam de inhoud van haar diepvrieslades hier verdelen en bij haar vader, die een diepvrieskist heeft.
Haar koel-diepvriescombi had het begeven en ook nog stroomstoring en tijdens haar vakantie stond de kachel te hoog, foutje in de techniek. Daar is gelukkig al een monteur naar komen kijken en wat aan komen doen. Kleindochters gingen meteen boven kantoortje spelen en met de barbies fantaseren.
Ze had een quiche gemaakt dus die konden we samen eten. Was even een leuk bliksembezoekje. Van de week haalt ze de spullen weer op en die kunnen dan in haar nieuwe koelkast.
Wel lekker even wat reuring. Ben te lang al thuis en zie niemand behalve de kassière bij de Albert Heijn.
Lees in Trouw een interessant stuk over een training die mensen voorbereidt op het pensioen. Hoe ga je dan je dagen indelen. En, wie ben je nog zonder je baan, je titel, de afdeling die onder jouw leiding stond?
Maar vooral ook de indeling van de werkweek die er dan niet meer is, want je werkt niet meer. Elke dag is het weekend.
Wie ben je zonder functie, volle agenda en de dagelijkse bevestiging van collega´s?
Ga je dan een traytje Geraniums halen?
Een camper kopen?
Die hobby eindelijk eens uitdiepen.
Reizen?
Gelukkig heb ik, helaas, al ervaring als je van niemand de collega bent, nul waardering krijgt van anderen om je titel en al helemaal geen leiding meer geeft. Weet hoe het is als je zelf je dagen moet/mag indelen. Ook om niet gek van verveling te worden. Al had ik genoeg te doen omdat ik toen aan het solliciteren was en mijn dagindeling het zoeken naar werk was.
Hoe is dat, stel ik me voor en vraag ik me af, straks voor mij. Pensioen. Niet meer verplicht dagelijks reizen naar mijn werkplek, niet meer hoeven omgaan met mensen die ik niet zelf heb uitgekozen. Niet verplicht heel vroeg opstaan. Niet meer na een jaartje weer hetzelfde aan nieuwe mensen moeten uitleggen en dan aan het eind van het jaar begint die cyclus opnieuw. Of bij pech al na een paar maanden. Niet meer. Heerlijk!
Maar ook; geen inkomen meer uit loon. Pensioen. Wat heul weinig is, want jarenlang in bedrijven gewerkt die niets geregeld hadden voor hun personeel. Zelf dan maar spaarpotje aanleggen, maar dat schiet ook niet echt op.
Een afbetaald huis heb ik ook niet, want ik huur.
En toch zie ik er geheel niet tegenop. Mijn pensioen zal niet volgeboekt zijn met reisjes, cruises en dat soort zaken. Maar ik hoop wel meer tijd voor mijn kleinkinderen en kinderen. In redelijke gezondheid.
En zaken vastleggen als het hoofd ook dreigt uit te vallen.
Hoe zien jullie je gepensioneerde leven of misschien leef je dat nu al en was het wat je je ervan had voorgesteld. Of juist anders, minder leuk of juist veel leuker.
Altijd lekker en doet me terugdenken aan ruim 25 jaar geleden toen ik voor het eerst met mijn kinderen een vakantie boekte. Naar Kreta. Waar ze bij het zwembad bij het appartement heerlijke IJskoffie hadden. Toen ik bekeek hoe ze dat maakten was de magie er een beetje af. Gewoon Nescafe-oploskoffie met veel IJsblokjes en melk en suiker.
Nu maak ik het van een restje zwarte koffie, sojamelk en veel IJsklontjes. Geen suiker of zoetstof. Maar 3 ingrediënten. In een groot glas met rietje. Zo vakantie/achtig.
Weer wat meer energie. Ietsje meer hoor. Nog niet genoeg dat ik kan reizen naar de verjaardag van mijn tante. Is tamelijk onbereikbaar via OV.
Heb haar uiteraard wel iets opgestuurd en zag dat het op haar verjaardag ook is bezorgd.
Nu al een aantal weekenden verjaardagen of dat soort dingen af moeten zeggen.
Heb nog maar één tante. Nu had ik er altijd twee, dus niet dat er velen overleden zijn inmiddels, maar gewoon een kleine familiekring nog maar over.
Zondag ga ik het ouderwetse begrip Rustdag maar weer invoeren. Geen moetjes, nergens verplichtingen en weet niet eens of ik wel naar de supermarkt wil. Uiteindelijk niet, want nog genoeg op voorraad.
Genieten van een boek via de Fluister-app op mijn telefoon. In de ochtend de planten water gegeven en vogeldrinkbak idem. Ook de katten weer blij, die drinken er ook uit. Gisteren al een ministukje in mijn tuin gesnoeid (Lavendel) en de stoep eronder meteen schoongeveegd. Ziet er direct verzorgder uit.
Helemaal niks doen is ook niet waar; wat truitjes gewassen en een aantal bh-s. Met dit warme weer graag dagelijks een schone aan, dus even de was ophangen. Maar dat vind ik altijd een fijn werkje om te doen. Zichtbaar en ruikbaar resultaat. En daarvoor moet ik weer de trap oplopen, wat direct een goede oefening is.
Kom niet toe aan de home-trainer. Te warm nu op die kamer ook. Dus begin die week heb ook maar een oude stepbank neergezet, waarop ik oefeningen doe die de fysio aangaf, vooral voor balans en het opstappen om sterkere kuit- en enkelspieren te krijgen. Als ik zie hoe ingewikkeld ik een bus uitstap, dan ben ik er nog lang niet. Dus door met oefenen/trainen.
In de avond naar Endevaour gekeken. Mooie ingewikkelde aflevering. Daarna nog even rustig buiten zitten. Alles is gedaan. Eten voor morgen staat ook al klaar. Lunchtrommel gevuld en in de koelkast.
Mijn geplette Tompouce was echt heel erg geplet, glazuur uitgesmeerd over het doosje en smaakte toch anders dan een hele. Maar wel geprobeerd of het nog eetbaar was uiteraard.
Beide kinderen zijn met hun gezin op vakantie in het buitenland. Schoot er helemaal doorheen, door mijn gedoe met labiele benen, dat het zomervakantie is. En dus mensen met schoolgaande kinderen nu hun vakanties houden.
Zag leuke foto's van dochter en haar dochters in het vliegtuig, wachtend op vertrek. Wat geweldig dat ze dit meemaken. En dat mijn dochter dat gewoon regelt. Op tijd. Lijkt ze niet op haar moeder. En foto´s van zoonlief en zijn vrouw en dochter ook erg naar hun zin hebbend.
Collega gaf aan dat ze volgende week 2 weken vrij neemt en daarna nog eens 3 weken. Daar gaat mijn maandag thuiswerkdag, want er moet wel bemensing zitten gaf, bij navraag, leidinggevende aan.
Voelde me ook een beetje overvallen door haar late aanvraag.
Plus dat ik nu al zie dat ik dus helemaal geen paar weken aaneengesloten vrij kan nemen zo lijkt het nu. Een weekje en dat is zij alweer met vakantie 2. En dan is de zomer alweer grotendeels voorbij. Begrijp niet dan leidinggevende dat allemaal ok vind, maar ik zie ook dat ze een geheime agenda heeft wat betreft collega. Die doet nog extra werk erbij en daar is ze niet te missen kennelijk.
Baal van mijn eigen sloomheid weer. Direct nog in de Indian zomermaanden mijn vakantie vastgelegd. Anders komt loskomen van mijn werk niet. Niet met een weekje eind juli, wat nu nog de optie was. Eén week vrij? Nee, dat is het niet voor mij. Mijn broer gaf me aan dat ik niet verantwoordelijk ben voor het inwerken van de nieuwe. Dus boek nou maar vrij.
Heb slechte ervaring met eerdere leidinggevende die een vakantie aflasten, want ik moest eerst de stagiaires inwerken. Die dan mijn werk zouden overnemen in de vakantie. Kan toch prima, een stagiaire die dat doet?
Ondertussen gebeld over mijn Grote Plan, maar er was niets ontvangen van de stukken die ik moest opsturen in hun eigen retour enveloppe. Die ik voldoende frankeerde.
Zucht.
Dus alles maar weer gekopieerd. Op mijn werk, want betere kopieeropties. Blij dat ik mijn administratie op orde heb. Zo belangrijk dat die stukken in behandeling worden genomen. Zodat ik verder kan met Grote Plan.
Moet wel even de moed uit mijn schoenen halen, want dacht echt dat het volbracht was.
Zat gisteren in de trein, die gelukkig op tijd ging, zo leek het niet, want wederom overal vertragingen in de app en er schoven een aantal mannen in de trein. Man met groot blik Heineken. Anderen waren ook in jofele stemming. De meneer H. had zo´n luide stem dat ik niet eens mijn podcast kon horen, die rechtstreeks, met onderdrukking van buitengeluid dan, op mijn gehoorapparaten binnenkomt.
Zo keihard praatte hij, ik werd er gek van. Dus ik vroeg hem of hij op iets minder groot volume kon praten.
`Nou, of jij gaat verkassen he..`.
Ik kon mijn middelvinger nog tegenhouden. Zag ook dat een vriend uit het groepje hem aansprak. Natuurlijk mogen mensen praten. Maar dan niet op volume ik zit in het Ajaxstadion en mijn vriend zit aan de overkant, kan je me horen lullo!!!
Besloot maar mijn gehoorapparaten uit te schakelen. Totale demping dus. Dat hielp.
Wat grappig was dat bij mijn eindstation hij me nog vroeg of ik nu nog last van hem had. Nee, gehoorapparaten uitgedaan...heerlijk rustig dan! Moest hij en ik ook eigenlijk lachen en dat brak het ijs.
Totdat ik de trein uit wilde. Met stok en rolkoffer. Ik durf pas te gaan opstaan als de trein stilstaat, want wil niet door de gang rollen of vallen. In deze trein ook niks om je aan vast te houden.
Mensen begonnen al naar binnen te lopen, snel snel snel naar een stoel. En deze trein is heel lang. Wij konden er niet uit. Ik kreeg een beetje de neiging met mijn stok te waaieren. Dus riep of men opzij kon gaan dan kon ik er ook nog uit.
Maar omdat deze trein onderweg vertraging had opgelopen, stonden er nog meer mensen te wachten kennelijk.
Men riep Japanse treinproppers op!
Daarna rustig richting de bus gelopen. En ook daar bij het verlaten van de bus idem. Iedereen wilde snel snel snel die bus in. Ik kon er dus ook bijna niet meer normaal uitstappen. Mijn zonnebril viel onder de bus en kijk...een hele lieve Japanse toerist dook onder de bus . Ik riep nog dat het een goedkope bril was, dus laat maar, en hij vond mijn bril. Dan geloof je toch weer dat er meer aardige dan vervelende mensen zijn. Uitvoerig bedankt. Ontroerde me.
Zomerdienstregeling dus weer extra lang wachten op aansluitende bus. Maar kon me niet meer bommen.
Had geen idee dat het buiten zo warm was, dus daar moest ik ook even thuisgekomen van bijkomen. Nog Vera afgekeken en toen naar bed.
Net 5 minuten voordat ik wilde vertrekken kwam Piet nog even langslopen. Die heeft een mobiel uit het jaar kruik en zoekt dan altijd eerst naar de gratis wifi. Hij weet niet hoe, dus staat al 3 van de 5 minuten te klungelen. Wil me een brief laten zien.
Na 5 minuten is hij nog niet zover en ik vertel hem dat ik naar huis wil en we bovendien nu geen inloopspreekuur hebben. Ja, maar nog even. Bovendien heeft hij een bewindvoerder dus hoeft hij dit niet bij ons te laten lezen.
Ik schrijf ons mailadres op en zeg hem dat hij dit hierheen kan verzenden. Het kantoorpand is nog zeker tot laat open en zolang kan hij de wifi gratis gebruiken. Ik moet nu echt weg. Weet dan al dat ik mijn beoogde trein ga missen.
Toch niet. Want alles is weer oranje gekleurd op het NS bord en dat betekent niet dat Nederland toch moet voetballen, maar vertragingen. Vrijwel alles. Eerst mijn trein een kwartier, dan 20 minuten en de treinen daarna vervallen ook al.
Defecte trein op de rails. Alles uit het noorden rijdt niet meer, uitgevallen of komt veel veel later. Ik moet bijna 40 minuten wachten op mijn trein.
En ik wilde nog wat naar het postkantoor brengen. Gelukkig eentje gevonden vlakbij mijn eindstation. Maar ja, ik kom daar zo laat aan dat de brief niet meer met de post van vandaag mee kan. Jammer de bammer dan. Wel aangetekend laten verzenden, dus blij dat dit wel daar kon.
Zo blij dat ik bij de Hier Eet Men Afval winkel één Tompouce koop. In een schattig doosje. Dat ik niet keimoe ben na zo´n lange vertraging, maar zelfs nog dit klusje kan klaren.
In de rugtas gestopt, maar precies waarom ik een hekel aan rugtassen heb, Alles Plet. mits niet in een harde, keiharde doos.
Dit bleef er over van het schattige doosje en inhoud
Thuisgekomen alle dingen voor morgen voorbereid, een lekkere maaltijdsalade gemaakt en eens kijken of geplette Tompouce ook nog eetbaar is.
Kocht een hometrainer op advies van mijn fysiotherapeut, maar had me een beetje verkeken op hoe zwaar zo´n pakket is. De bezorger had het in mijn gang neergezet. Ik kreeg het amper opgetild en had meteen medelijden met de bezorger. Zou ik het in gedeeltes - dus eerst uitpakken - naar boven sjouwen?
Mmm...niet slim. Zelf sjouwen.
Dus mijn zoon gevraagd of hij dat voor mij wilde doen. Hij moest hierna direct naar een medische afspraak, dus wat anderen tegen me zeiden - heeft hij het niet even voor je in elkaar gezet - dat ging ik niet vragen. En ook: Zelluf doen he! En sowieso vertelde hij me dat hij de dag erna op een korte vakantie ging met zijn gezin. En verder heb ik niet zoveel mensen aan wie ik dit soort dingen zou kunnen vragen. Zou het werkelijk niet weten. Mijn sociale kring is zo klein dat het meer een vierkant is.
Iedere keer de timer zetten en kijken hoever ik dan kom. Met uitpakken en nakijken en afvinken of alle onderdelen geleverd zijn.
Daarna het monteren. Ook weer iedere keer op de timer om niet na afloop in te storten want teveel in één keer gedaan.
Soms onhandig om zoiets in je eentje te doen, maar even buiten de box denken en dan lukt het wel. En zo blij dat ik goede steeksleutels heb. Dat werkt efficiënter dan de bijgeleverde combi-steeksleutel. Want meer momentum.
Het zadel zit er bijna op en daarna de voorstang monteren. Daarin zit wat elektronica, dus daar moet ik zorgvuldig mee omgaan. Dus de tijd voor nemen. Niets af raffelen.
Om mijn spieren te versterken en daardoor weer een betere balans en weer normale zaken te kunnen doen als van de wc opstaan, van een eettafelstoel opstaan, uit de bank opstaan, eigenlijk alle zaken waar je niet bij nadenkt als je het gewoon kan en doet, moet ik van mijn fysio oefenen.
Bij opstaan uit een eetkamerstoel: Eerst maar eens mijn bovenlijf naar voren doen, armen idem en zo proberen op te staan. Dat gaat, maar moet nog steeds denken voordat ik doe. En vooral ook oefenen om weer langzaam te gaan zitten. Niet neerploffen dus.
Dan op en af de traptreden stappen. Niet mijn knie meteen op slot zetten of me aan mijn armen bij de trapleuning omhoog trekken, maar rustig, door de knie te bewegen, mijn andere been omhoog te liften. Gek is dat, nadenken bij zo´n automatische beweging.
Ook oefenen op een laag opstapje. Lager dan de traptrede. Oefenen met op en afstappen. Beide benen evenveel. Kan ik mooi doen tijdens het kijken naar de F1 op Silverstone.
Door een brand en later werd dit gewijzigd in Bermbrand reden er op mijn traject naar huis nul treinen richting thuis. Alles gecancelled. De hele hal stond weer ouderwets vol met wachtende mensen, kijkend op het grote bord of er nog wat ging.
Dus koos ik een alternatieve route, helemaal om, maar dan kon ik daar, in de Domstad, een trein huiswaarts pakken. Durfde geen Intercity aan, want met een hoge instap dan krijg ik direct hyperventilatie bij wijze van spreke, dus boemeltje. Alles was nu toch al laat, vertraagd en zo is het dan maar.
Boemel naar de Domstad. Iedere dikke boom stopten we. Er zat een man naast me te bellen met, zo te horen zijn vriendin of partner of vrouw, dat hij weer terug bij af was door die brand en hij van de conducteur nu het beste de trein naar de Domstad kon nemen en daar kijken voor een trein naar waar ik ook in de buurt woon.
Ik had alles al uitgedokterd in mijn app en nadat ik hem wel 3 x hoorde zeggen dat hij nog niet wist hoe en waar, liet ik hem mijn scherm zien.
Oh schat, ik ben er rond 19.30 uur.
Fijn als er iemand op je wacht leek me op dat moment, al klonk het gesprek wel wat controlerend van haar naar hem.
Na nog wat overleg zou ze hem een halte eerder ophalen, dus kon hij beter de Intercity nemen. Hij vroeg een paar keer welk spoor. Ik gaf hem dit aan. En hij was blij dat hij wist waar hij aan toe was. Wat al 3 uur aan het reizen en zijn trein ging weer terug naar af na lang bij een station te hebben staan wachten. En daar leek er niets te gaan.
Gelukkig ben ik wel goed in geografie en weet ik ook hoe de hazen lopen bij de NS ondertussen.
Drukke en volle treinen. Elke halte. Dus superblij dat ik de aansluitende bus kon nemen zo direct, alleen zomerschema, dus die ging pas over 20 minuten. Nog meer wachten.
Dan speel ik een spel met mijn geduld en mag ik een paar keer kijken hoe lang nog en dan voor ik het weet komt de bus al.
En na 3,5 uur reizen rolde ik ook eindelijk de voordeur door.
Moe.
Gelukkig al eerder bedacht en gemaakt wat ik zou eten. Nog een stukje Vera gekeken, maar ik merkte dat ik geen concentratie noch ontspanning voelde, dus maar lekker naar bed.
Een client met een dreigende uithuiszetting kwam een paar keer langs en collega´s zeiden al dat zij niet te verstaan was. Toen ik haar trof had ik daar geen moeite mee. Ze kwam uit hetzelfde land als mijn ex-man. Iedereen daar en zeker van haar leeftijd leerde Engels, maar wel met een plaatselijk accent. Verstaanbaar, maar je moet wel even je best doen,
Enfin, ik vertelde mijn bevindingen met deze dame aan een jonge collega en gaf aan waarom het mij geen moeite kost (naast dat ik uitstekend Engels spreek, ook zakelijk Engels) haar te begrijpen. Liet een foto zien van ex-man.
Haar commentaar: Dat had ik niet achter jou gezocht.
Wat een achterlijke opmerking eigenlijk. Wat zocht ze dan wel achter mij. En ben ik dan direct in een hokje ingedeeld?
In achting gestegen of, zoals ruim veertig jaar terug, enorm gedaald. Altijd als mensen mijn kinderen zagen waren ze enthousiast en noemden ze schattig en lief en oh...waar komen ze vandaan???
Zelf gemaakt!
En dan was het enthousiasme ook direct over.
Andere tijden en andere omgeving (voornamelijk heel wit) dus toen ik in een omgeving ging wonen die wat internationaler georiënteerd was, was dit veel minder.
Wat zoekt men eigenlijk achter mij?
Anyway, voor wie het vieren/gedenken; vandaag een mooie Keti Koti.
