Een client met een dreigende uithuiszetting kwam een paar keer langs en collega´s zeiden al dat zij niet te verstaan was. Toen ik haar trof had ik daar geen moeite mee. Ze kwam uit hetzelfde land als mijn ex-man. Iedereen daar en zeker van haar leeftijd leerde Engels, maar wel met een plaatselijk accent. Verstaanbaar, maar je moet wel even je best doen,
Enfin, ik vertelde mijn bevindingen met deze dame aan een jonge collega en gaf aan waarom het mij geen moeite kost (naast dat ik uitstekend Engels spreek, ook zakelijk Engels) haar te begrijpen. Liet een foto zien van ex-man.
Haar commentaar: Dat had ik niet achter jou gezocht.
Wat een achterlijke opmerking eigenlijk. Wat zocht ze dan wel achter mij. En ben ik dan direct in een hokje ingedeeld?
In achting gestegen of, zoals ruim veertig jaar terug, enorm gedaald. Altijd als mensen mijn kinderen zagen waren ze enthousiast en noemden ze schattig en lief en oh...waar komen ze vandaan???
Zelf gemaakt!
En dan was het enthousiasme ook direct over.
Andere tijden en andere omgeving (voornamelijk heel wit) dus toen ik in een omgeving ging wonen die wat internationaler georiënteerd was, was dit veel minder.
Wat zoekt men eigenlijk achter mij?
Anyway, voor wie het vieren/gedenken; vandaag een mooie Keti Koti.
