Was naar mijn moeder gereisd in het verpleeghuis. Dat was nog even een uitdaging zonder de rechtstreekse intercity. Bus die laat kwam, omrijden dan maar en via ander station opstappen. Omrijden nog steeds daar dus en begon al feestelijk met een stilstaande trein aan het begin van de route. Minder overstaptijd daardoor, maar nog wel gehaald. Gelukkig. Geen tijd meer om koffie te halen. Op de planning had ik nog zeker 15 minuten. In het echt veel minder.
Meteen instappen en dan in de trein doorlopen naar voren. Heel ver naar voren, want wist dat de volgende overstap ook ergens vooraan het perron zou zijn. Ook die trein wat later, maar gelukkig daar wel de bus kunnen halen.
Mijn moeder deed niet mee met de afdelings-activiteiten en zat met nog een paar stille bewoners in de huiskamer. Ze was blij met bezoek, maar ik was er nou niet zeker van of dat met mijn bezoek was, of gewoon een dame die op bezoek was en aardig deed.
Video-belde nog even met broertje, dan kon hij even live onze moeder zien. Gezellig gesprekje, maar dat kon ook met een wildvreemde zijn. Hij vroeg me later of hij dat goed zag.
Ze had een nieuwe foto in haar vensterbank staan. Van haar overleden jongere zus en haar samen. Ja, vertelde mijn moeder, leuke foto he. Is van een vriendin die ik onlangs hier weer tegen kwam. We zaten samen op school. Dus contact weer een beetje hernieuwd.
Ik sprak haar niet tegen. Dat werkt alleen maar verwarrend voor haar. Haar leven en herinneringen zijn in het nu. En ze confabuleert de gaten in dat geheugen tot een logisch, voor haar logisch verhaal. Weet ook niet wie die foto neergezet heeft. Maar ja, is niet belangrijk.
Daarna weer richting huis en gelukkig toen geen vertraging, maar ik deed er bijna 3 uur over van deur tot deur. Leve het OV! En oh ja, hoe fijn om in Amsterdam naar spoor 10a te moeten komen. Via sluip en kruipwegen. Met nog 1 minuut op de klok om de overstap te halen. Vooral omdat ik liever geen trappen loop. Dan is een perron heel lang als je naar een roltrap zoekt en precies aan het andere eind bent.
Onderweg ook nog een keihard alert op de telefoon vanwege een bosbrand op de Veluwe. Las later dat het zeer groot was en de rook tot in het westen te zien was.
Besloot lekker in de tuin te gaan zitten. Er was nog zon en moest even loskomen van wat ik zag en voelde. Maar ik merk dat ik er niet bij kom, of wil komen, dat gevoel. Iedere dag iets meer van mijn moeder kwijt te raken.
Vandaag weer een lange treindag, maar geen vertragingen, of nauwelijks en ondanks zeer zeer druk perron overal, de treinen gehaald en ook nog eens een zitplaats. Stoor me wel wezenloos aan hoe lomp mensen direct gaan instappen, terwijl de trein net gestopt is en passagiers uit willen stappen. Dan doe ik ook maar wat lomper terug. Doorduwen en me niet van mijn plek laten zetten. Altijd feest met een beetje wankele pootjes.
Thuisgekomen wist ik al wat ik wilde doen. Lunch maken, avondeten regelen (een grote maaltijdsalade), kleding had ik gisteren al over nagedacht en dan blij zijn dat het alweer vrijdag is en een nieuwe maand. Nog maar één dagje trein-avonturen en dan hoop ik volgende week weer normaler.
