Netflix aanrader

Keek de eerste afleveringen van de fijne serie; How to get from Heaven to Belfast. Ierse comedy-serie, dus ook bekende Ierse acteurs. Wat grappig is als je ook tegelijkertijd de serie A Woman of Substance op NPO Start aan het kijken bent. 

Dan herken weer een aantal gezichten. 

Fijne serie om even met je gedachten elders te zijn met humor.

Gedeelde post is halve post

Lees een artikel in Trouw over hoe sommige mensen, vaak in een creatief beroep, het ingewikkeld vinden om hun zakelijke administratie op orde te houden en te krijgen. 

Bekend die angst voor enveloppen. Dat je ze niet eens meer open durft te maken want het zal weer weer slecht nieuws zijn. Er is zelfs een clubje opgericht die elkaars post opent want Gedeelde Post is halve post.

Gelukkig hebben velen een fijne boekhouder, maar het verzamelen van stukken moet de client toch echt zelf doen. Aftrekposten, bonnetjes daarvan, bewijzen etc. Plus natuurlijk op tijd hun facturen naar hun clienten uitsturen en ook daarvoor bijhouden hoeveel uren in een opdracht zijn gaan zitten.

Als je niet zo georganiseerd bent is dat een hele klus. Of als je hoofd gewoon zo niet in elkaar zit.

Op mijn werk kom ik ook veel mensen tegen die maar opgehouden zijn hun post open te maken. Vooral ook uit angst voor slecht nieuws. Wat het meestal ook is, want aanmaningen, dwangbevelen etc.

Dan komen ze regelmatig bij ons langs dat er een brief lag en oh ja, volgens mij is dat morgen. Blijkt dat ze of de volgende dag ontruimd dreigen te worden of naar een zitting moeten hierover. Of dat de energiebeheerder gaat afsluiten. Of alles tegelijk. 

Ga dan maar eens vragen of ze alle documenten te voorschijn kunnen toveren die nodig zijn voor een verzoekschrift tot uitstel bij de Rechtbank. 

Telefoon wordt ook al vrijwel nooit opgenomen meer. Ook alleen maar slecht nieuws, vooral instanties die anoniem bellen. Deurwaarders, UWV, gemeente en dat soort partijen.

Openen jullie je post op tijd of liever op het nippertje?

Poetsen

Keek vrijdagavond eerst naar de volgende aflevering van de Nederlandse serie Dag en Nacht. Daar kan ik enorm van genieten. Zo liefdevol gemaakt. 

Ondertussen stond mijn eten in de oven op te warmen en at ik met bord op de bank voor de tv. Meestal eet ik aan de eettafel, maar dit verhoogt het weekendgevoel. Kinderachtig, maar leuk. Je moet jezelf blijven kietelen tenslotte.

Daarna een aflevering van Endeavour, maar ik werd al slaperig rond de helft, niet door de inhoud, maar omdat kennelijk mijn lijf zo is ingesteld rond die tijd naar bed te vertrekken, want vroeg op voor de werkdag.
Maakt niet uit. Kijk ik de rest nog wel de volgende dag. Toch sport op tv zie ik.

Zaterdagochtend ook weer rond werkweektijd wakker, maar ik mocht nog even slapen als het kon. Dat lukte niet echt meer goed, een beetje doezelen terwijl ik luisterde naar een podcast met Adriaan van Dis. Toch maar fris en fruitig de dag beginnen, dus hoppaaaa, lekker douchen.

Ontbijt gemaakt, verse koffie erbij. Gepocheerd ei. Gewoon omdat er tijd voor is. 

Had de energie om a la Flylady mijn huiskamer op te schonen, dus eerst stoffen, daarna stofzuigen en daarna dweilen en ook maar de gang en wc meegenomen met die routine. 

Nu nog even poststapel van de tafel wegwerken en even een verse boeketje (namaak) bloemen neerzetten, want de bolletjes voor Pasen zijn wel uitgebloeid. Die mogen de tuin in.

Opletten dat ik in mijn enthousiasme dat ik weer meer energie en zin lijk te hebben niet teveel ga doen. Dus even pauze terwijl de vloer droogt.

Het regende licht hier, dus dat komt goed uit, die pauze nu. Even verder met mijn IB aangifte. Kom al een heel eind. Nog wat dingen verzamelen en invullen en dan is het wel weer gedaan. Omdat ik door het jaar heen die gegevens al in mijn boekhouding ingevuld heb. En weet waar het bewaard is. 

Helemaal blij met de dingen die vandaag gelukt zijn. En mijn bloeiende Japanse sierkersboom. 

Weekend is ingegaan

Haalde nog net de overstap naar de tweede bus, dankzij de Groene Golf en weinig stops onderweg en was daarom heerlijk om 18.30 thuis. Had gisterenavond al voorbereidingen voor het avondeten gedaan, dus nog even de oven aan en dan kan ik met een klein half uurtje eten.

Heb mijzelf aangeleerd om die vrijdagavond vooral ontspannen zaken te doen. Niks moetjes. Die zijn er wel hoor, maar dan noem ik ze gewoon anders. 

Het is en niet eens lijkt, een vrijdagtraditie dat er wederom een crisis werd aangemeld. Een woningontruiming en dan precies in de week van Koningsdag waar half Nederland vrij is. Dus snel schakelen en ik had een hele fijne collega die me van de week al aangaf dat de volgende crisis hij zou oppakken.. Komt hij ook nog extra voor naar kantoor. 
Hopen dat de client ook verschijnt. Met stukken. 

Maar dat is voor volgende week. Vandaag alle voorbereidende werkzaamheden gedaan. Voelt  prettig als het ook allemaal lukt. Alle bordjes op groen staan.

Dus wederom eens ouderwets druk, maar ik liet me niet gek maken. Had geleerd van gisteren. ECHT op tijd uit het gebouw vertrekken. De trein wacht niet. Ook al was de trein vanochtend 10 minuten te laat, dan moeten de passagiers maar wachten. 

Mijn Japanse sierkers is prachtig in mijn voortuin. Helemaal open gebloeid. Een wolk van roze. Zo jammer dat dit maar zo kort zo blijft. Maar ja, dat is waarschijnlijk ook net waarom we het zo mooi vinden. Kort beschikbaar.

Nu even de kantoorkleding uit en relaxkleding (lees pyama en dik vest) aan en helemaal niets meer hoeven. Zo fijn!

Niet vrij

 De werkplek waar mijn onderdeel van het bedrijf werkt, is 5 mei gesloten. Dus geen afspraken kunnen ontvangen en zelfs niet op de kantoorwerkplek komen. Het gebouw is dicht.  Men viert feest.

Wij moeten wel werken. Dat moet dan maar thuis. Errug he..  Nee juist heerlijk. Liever ook gewoon vrij gekregen, maar iets krijgen daar is men hier nogal behoudend in. 

Als half Nederland bevrijdingsdag viert, verwacht ik ook weinig telefoon. Of mail. Of spoedzaken. 

Was een beetje traag naar het werkstation gelopen en kwam met de roltrap boven en zag mijn trein net wegrijden. Nou ja, pech gehad, had je nog maar geen plas moeten doen voor je wegging. Nee hoor, met volle blaas rondlopen is geen feest. 

Het boemeltje kwam gelukkig er al aan en ik wist dat ik daardoor rond 19.00 thuis zou binnenrollen. Had al in mijn hoofd wat ik wilde doen. Oven aanzetten, lunch maken voor de volgende dag, gerecht in de oven schuiven en daarna genieten van het eten en dat ik van te voren had nagedacht hoe of wat. Dat kan ik toch redelijk op tijd eten en de avond beginnen. 

Was een fijne werkdag. Kunnen doen wat ik van plan was voor het grootste gedeelte en ik ben inmiddels ook zo afgetraind dat het dan maar een Annietje wordt - Tomorrow!

En ervan genieten dat het nog licht is. Kan zien dat het gras aan maaien toe is, maar ja, die Paardenbloemen staan zo fraai en fijn voor de insecten, net als de madeliefjes. 

Wil er een ontspannen avond van maken. 

En jullie?

Toch maar wel

 Na het eten even mini-blokje om. Wiebelige benen, maar doe nou maar in het kader van train dat been!

Vanochtend was mijn beoogde trein uitgevallen. Dus dan maar het boemeltje. Twee x zo lang onderweg, maar wel elke dikke boom gezien. Niets aan te doen. Op de borden stond dat mijn trein defect was.

Kan met collega moeilijk praten over zaken die ze maar half doet. Ze heeft een heel defensieve houding en daarbij gebruikt in mijn ogen ze agressief taalgebruik, waarbij iets leren van fouten, nergens speelt. "Mij pakken ze niet".  Geef dit ook aan haar aan, maar het glijdt van haar af. Ze zit vast in haar houding dat men en daar hoor ik kennelijk ook bij, haar niet kan betrappen op fouten.

Tsja..

Wil haar ook helemaal niet pakken, maar wel dat ze gewoon doet waar ze voor is aangenomen. En niet half.

Ben al geruime tijd opgehouden om haar foutjes te corrigeren. Sowieso veel werk, maar ook; het glijdt van haar af. Ze doet er niets constructiefs mee.

Klaar ermee.

Is ook niet mijn verantwoordelijkheid, krijg er niets extra voor betaald en ben ook niet de leidinggevende. 

Moest voor mijn Diabetesjaarcontrole een foto van mijn ogen laten maken. De fotomaker gaf me al aan dat het er goed uitzag. Wat hij bedoelde daarmee. Dat hij geen aantasting ziet.  Foto wordt naar huisarts doorgestuurd en via de POH hoor ik dan hoe ik er nu voorsta. 

Omdat de ogen gedruppeld waren, stond er aangegeven dat je dan beter niet alleen naar huis kon gaan. Hahah...heb ik de buschauffeur gevraagd of hij wilde rijden. 

Daarna nog een klein beetje gewerkt, maar ook dat vond ik wel welletjes. Opruimen, laptop dicht en genoeg.  En ja, op laatste moment zag ik dat collega client had uitgenodigd, maar a. verkeerde brief had verzonden en b. vergeten was een vragenlijst op te sturen. Iets wat ze vorige week ook al was vergeten en oeps...fijn dat het opgelost was, was het antwoord. Ja, door mij. 

Collega vroeg gisteren dus nog of ik een verbeterde brief had verzonden. Nee, neem het maar met collega op en dan mag ze zelf de fout corrigeren. Fouten maken is niet erg, maar wel dat je het blijft doen en gewoon niet goed oplet. ´n Halven bak werk levert.

Tot zover de Mierenneuker in mij.

Ik ga lekker op mijn terrasje een kop ochtendkoffie drinken., De zon schijnt, ik smeer nog even wat zonnebrand en er hoeft vandaag niets. Er mag wel wat, maar die keus is aan mij.

Toch maar wel begonnen aan aangifte IB 2025, maar bij Giften pakte het systeem telkens een andere stichting automatisch...Hou op ermee!!! Dus dat komt nog wel later. Ook de financiële administratie weer gedaan. Dat loopt nog steeds onder controle. Dus daar geen zorgen over. 

Heerlijk in de tuin gerommeld. Stelt geen (katten)drol voor, maar is fijn om buiten bezig te zijn. En te zien hoeveel er opeens groeit en bloeit. 

Met de fiets aan de hand (nu voel ik mij helemaal mijn moeder!) naar de winkel, dan konden de boodschappen in de fietstas en kon ik onderweg bij wankele benen me aan de fiets vasthouden. Was niet nodig, maar goed, ik vond het wel creatief. Erop fietsen durf ik nog niet. Eerst stabieler worden. 

Geen zware dingen meer sjouwen, maar of in een boodschappenbejaardenkarretje of deze manier, in de fietstassen. 

Soms verlang ik dan naar een auto, maar ja...voor het verlangen weggeëbd is, ben ik al naar de winkel gelopen. En benen en spieren in beweging gezet en sterker gemaakt.

Nu nog even lunchpakketje voor morgen maken, nadenken wat ik zal aandoen, maar dat is niet zo ingewikkeld. Boodschappen opruimen en eten maken. Al voorzien in een maaltijd voor als ik uit mijn werk kom. Altijd vooruit denken. 

Al jullie adviezen sla ik niet in de wind, maar neem ik ter overweging. Ik ben nooit van de impulsieve besluiten. Denk graag altijd goed na of ik dat ook zo wil, ervaar, prettig vind en dan besluit ik. Dan is soms de trein alweer van het perron verdwenen, dat kan. Gelukkig komt er dan altijd erna nog een kans/trein.

Aftakeling begonnen, boos, maar dat is eigenlijk angst.

 Opeens zag ik mijzelf als een kwetsbaar en vooral oud vrouwtje. Die in de straat achter haar rollator schuivelt, want zelfstandig lopen dat lukt bijna niet meer.

Naar werk gaan. Niet meer mogelijk. Weg krachtige  doortastende en rustige in balans zijnde dame die ik graag wil zijn. Nee, afgelopen, uitgeschakeld, niet meer van nut. Op de stapel Dor Hout gekomen.

Die gevallen was met de fiets en niet eens meer zelf overeind kon komen. Er moest zelfs een setje ambulancebroeders aan te pas komen. Wilde eigenlijk als een mol mijzelf onder het gras graven van schaamte. Maar ja, ook de graafpootjes waren slappe hap.

Bleef sukkelen en ook nog met andere zaken op gezondheidsgebied. Grapte er altijd als eerste keihard overheen, maar feit is, dat ik bang was dat dit het dan was. Minder fysiek kunnen, aftakelen tot een broos vrouwtje.

Niet meer zelf kunnen en mogen beslissen over hoe ik mijn leven indeel. Dat was de kern eigenlijk. Dat mij overkomt wat mijn moeder is overkomen. De allerliefste schoonkinderen beslissen over haar leven. Allerliefste is cynisch bedoeld in deze context; ze heeft ze nooit gemogen en vice versa.

Geen toeval denk ik dat ik het boek las/luisterde van Anna Enquist - Het einde van Erna Ankersmit.

Daarin geeft de hoofdpersoon heel helder aan hoe ze zo graag nog alles, op tachtig jarige leeftijd, zelf wil kunnen besluiten. Ze vindt zichzelf fit en gezond.

Wanneer de thuiszorg je leven overneemt. Bemoeizorg heet dat liefdevol. 

Het lijkt mij een gruwel, maar wie weet heb ik tegen die tijd geen keus meer. Of ja, die ijsschots.

De hutkoffer

Nog steeds erg tevreden met die maandag als thuiswerkdag. Ik kan zonder ruis lekker doorwerken, al heb ik wel zeker een uur online en live met onze ICT afdeling aan de lijn/online gezeten om mijn Niet gehoord worden (vast symbolisch inderdaad) probleem op te lossen.

Had een aantal weken geleden een koptelefoon ontvangen om daarmee beter te kunnen horen dan een headset. Die koptelefoon zie je veel mensen mee in het OV. Geheel afgesloten van de buitenwereld lijken ze dan, alleen heeft de mijne ook nog een microfoon. Om te spreken. 

Die is nu geïnstalleerd en omdat ik zo slim was om hem al opgeladen in de doos te laten, kon ik 'm ook direct gebruiken. Draadloos. Hoe fijn. 

Toen ik na een lange en productieve werkdag klaar was, haalde ik eerst mijn Klikko voor Plastic restafval van de stoep. Zette mijn eten op en kookte nog wat noedels erbij. En keek naar de documentaire over Sonja Barend, die gisteren op een zeer laat tijdstip werd uitgezonden. Wat een fijne vrouw, een vakvrouw. 

Daarna wil ik nog even mijn haar wassen. En vooral ontspannen de avond in gaan. 

Alles in mijn laptoptas gepropt, maar dat ding is zo groot en zwaar, ik sjouw me daar alleen al een breuk aan. Ik ga eens kijken naar een laptoptas op wieltjes, want straks krijg ik ook nog last van mijn sterkere been/heup/knie.

Ook keek ik naar een rugtas, want mijn tas - hoe groter, hoe meer zooi ik mee schijn te zeulen, denk deze tas - is ook zwaar. Zou het gewicht over mijn schouders verdeeld zijn beter voelen? En ik wil altijd graag een tas met handige vakjes en dingen waar ik snel iets terug kan vinden. Geen grote bodemloze zak.

Die wieltjes van laptoptas op wielen zijn leuk en enig, maar om 'm in de trein te krijgen moet je dan zeker weten dat er geen trappen zijn die je eerst met dat gevaarte op moet.  Niet elke trein is zo ingericht. Om van de bus maar niet te spreken. Altijd lastig instappen met volle bepakking.

Echt zo'n gedoe met die flexibele werkplekken. En nergens bij ons een plek waar ik die zaken op kan ruimen. Onze kasten zijn zonder sloten.

Nu eerst afwassen en haren wassen, kleding weet ik al wat ik morgen aan wil doen, dus dat is makkelijk. 

Nog even verder kijken naar de documentaire over Sonja Barend en me ook nog verwonderen over hoe Hanneke Groenteman zichzelf nog steeds een mindere versie vindt/vond dan Sonja, die zij de Prinses noemt en zichzelf De Kabouter.  

Omdat je het waard bent

 

Contrary to popular thinking, Cellie, being worthy isn't something you earn, it's something you recognize. And once you do, you won't be able to think, speak, or behave in any other way than as if what you most wanted was meant to be. You were born worthy,   The Universe

Zaterdag

 Nog in bed oefeningen doen voor de benen en heupen. Dan toch maar eruit en lekker douchen. Daarna mijn havermout-ontbijt maken en verse koffie, die goed smaakt. En blij dat ik de koffie nog ruik en proef. 

Voor de rest wil ik vandaag weinig te moeten hebben. Bewust. Maar dus wel op tijd opstaan, trainen en dat dus. En eind van de middag naar vrienden.

 

Keek gisterenavond naar de nieuwe reeks van de serie Dag en Nacht. Altijd mooi, herkenbare emoties. Fijn gemaakt. Aanrader. Op donderdagen live te zien.

Iemand ook gezien?

Weekend; wel aan toe

 Net ietsje voor 18.30 uur rolde ik huisje Weltevreden binnen. Riep zoals altijd dat ik Home was tegen de onbekende Honey.

Werktas uitpakken en even nadenken of ik echt nu ook nog naar de supermarkt moet, of dat ik alleen denk dat ik dat moet.

Denk het laatste. Gewoon kijken wat er op voorraad is en daar iets heerlijks mee maken. Prima, doen we. Ook weer rustiger. Het jagen hoeft niet.

Ga maar gewoon even ontspannen na weer een werkweek. Korte week hoor, gelukkig wel, maar druk genoeg. 

Vandaag was de helpdesk van de overkoepelende ICT organisatie de hele ochtend bezig om de fout te ontdekken in mijn telefoonsoftware. Ik werd niet gehoord door clienten en collega's. Iets in de microfoon zou je denken. 

Nog steeds geen oplossing. Gelukkig had ik nog wel een zakelijke mobiel, maar dat is voor mij nogal vervelend bellen want geen headset en mijn hoorapparaten daarop bekend maken is ook weer een apart hoofdstuk. 

En moest vandaag ook wat zaken recht trekken door slordigheid van collega veroorzaakt. Maar anders zou client afspraak mislopen, dus toch maar wel direct aan de slag. Was er uiteraard nog een intercity uitgevallen richting mijn werkstad. Volgende kwam gelukkig snel, maar dan begin ik al minder ontspannen wetende dat ik daardoor minder tijd heb om dingen uit te zoeken.

Enfin. Alles weer geregeld. En vond dat ik wel prima mijn best had gedaan vandaag. Dus op tijd inpakken, opruimen en vooral wegwezen. 

Klem

 Trein terug ging ietsje later weg, maar ja, kan ik ook niets aan veranderen. Mis ik wel aansluitende bussen, maar ook dat is het lot van iemand die met het OV reist. 

Maar zo druk had ik het zelden meegemaakt op het station voordat ik eruit moest. Ik zat al aan het gangpad, dan kon ik er snel uit straks, dus even opstaan voor iemand die naast me wilde zitten. Jongen die zijn tas een plekje had gegeven moest de tas ook verplaatsen. Zonder morren hoor, want denk dat hij ook wel zag dat het heeel druk was. Dus wie niet kon zitten stond in het gangpad. 

En toen de trein op mijn station was, kon ik eerst niet goed opstaan door slappe beenspieren en toen nog de horde naar de uitgang, waar het vol mensen stond en dan nog uit de deur zien te komen, waar al heftig in gestapt werd. Wat zijn Nederlanders ongeordende treinreizigers. 

Ook weer overleefd. Gelukkig plek in bus 1. Bus 2 was een raar type bus, met weinig zitplaatsen voorin en dan moest je omhoog en daar waren weer zitplaatsen. Nu gaat omhoog niet fijn, dus stond te drentelen, totdat een dame ook haar tas van de ouderen van dagen plek haalde en ik daar kon zitten. 

Lekker thuis, alle moetjes gedaan. Brocolli staat op, oven aan en de lunch voor morgen is ook al in de koelkast gezet. 

Vind ik altijd heerlijk. Eerst alle moetjes afhandelen, dan mag er zo ontspannen worden.

En oh ja, had mezelf afgemeld voor een teambuilding aka voorlichting over plannen werkgever op het hoofdkantoor. Geen behoefte aan en belangrijker, te druk. Gaf bij leidinggevende ook aan dat nog een keer een eind met de trein ik momenteel niet trek. 

Teambuilding met de helft van het team vond ik al apart. Zo blij dat ik uitsprak wat ik wilde. 

Stram

Wat een lieve reacties op mijn laatste blog. Dank!

Weer een emmertje of wat met tuinsnoei-afval in de groene bak gedaan. Weet me even geen raad met heel erg mooi weer. Stom he, want weet zeker dat ik als ik op mijn werk zit, precies weet wat ik zou doen met een mooie zonnige dag.  Verlangen naar niets meer moeten. Alleen maar mogen. 

Beetje halfslachtig gelezen, maar kwam er niet echt lekker in. Geen focus. 

Stramme benen ook, al oefen ik regelmatig. Beweeg. En om mijzelf uit te dagen kijk ik met plezier dansfilmpjes van oefeningen op fijne muziek. Hoe heerlijk als je lijf lekker doet wat je wil. Op een dag kan ik dat ook.

Voorlopig zit dit muziekje in mijn hoofd als ik ergens heen loop om de moed er maar in te houden en vrolijker te lopen. In ieder geval met een hoofd omhoog. 

Mooie zaken

Gisteren voor het eerst in 4 weken was op de zolder kunnen en durven ophangen. Niet meer alles proppen op een rekje in de werkkamer.

Eindelijk!

De zon schijnt, koffie lekker buiten in de tuin.
Lieve foto´s van mijn kleindochters ontvangen. Leuk uitje met hun moeder.

Ben je boos, pluk een roos. In mijn geval, snoei een roos.¨

Prachtig boek gelezen. Dunnetje hoor, maar stof tot nadenken.

In de tuin gerommeld. 

Ik las een paar dagen blogpauze in. Op sommigen kom ik over als een naar boos wijf. En misschien ben ik dat ook wel en komt het daarom zo aan. 

Verongelijkt, zeikerig, zeurderig en niet aardig. 

Ga ergens anders lezen dan! Mijn plek en als ik boos ben of overkom, dan is dat maar zo.

Blijf vandaag de focus op vooral mooie zaken houden. 

Hoe heurt t niet

Even een heel andere indeling van hoe ´t heurt met Pasen.

Geen Paasontbijt met lekkere broodjes, jus d' orange of zoiets, maar een beetje improviseren met wat er nog in huis is. Best nog veel. Dus niet miepen.

Daarna even in de tuin bezig geweest.  Zelfs, met jas aan, een kopje koffie buiten gedronken. Maar het waaide nogal, dus echt heerlijk was het niet echt. 

Het werd toch al bewolkter, dus ik ging weer naar binnen en luisterde verder naar mijn luisterboek. En ja hoor, regen. Dus mijn plan - om redelijk vroeg in de ochtend mijn ontbijtje in huis te halen, viel helemaal en letterlijk in het water. Ook omdat ik constant me afvroeg of het echt wel nodig is. Of dat het een soort van gewoonte is.

Wil wegkruipen in het luisterboek. Of lekker op de bank. Er liggen nog genoeg MOETjes, maar dat mag ik parkeren tot morgen.

Heerlijk als het zo donker wordt dat het avond lijkt, maar het een fikse hagelbui is. 

Kaarsjes aan, even gezellig maken.

Lente = kattendrollen op mijn grasveldje

 Schijtkatten!

Heb geen hekel aan die katten, maar aan hun baasjes. Want stel dat de hond van de buren altijd bij jou in de tuin zijn behoefte doet, zou je daar blij mee zijn?  Want honden-eigenaar loopt op straat met plastic zakjes om de boel netjes op te ruimen.

De katten-eigenaar van wie de kat zo vrolijk buiten mag zijn, doet daar niets mee. Ziet er ook niets van, want kat schijt niet in eigen tuin meestal. 

Zo direct de drollen maar weer uit de tuin scheppen en in een huis/aan huisbladkrant wikkelen. 

Opeens stonden de oudste kleindochters bij de achtertuin bij de ingang. Ik was net een beetje aan her snoeien en bewonderen en een stok bij die drol te zetten. Ze hadden al aangebeld, maar dove kwartel had weer eens niets gehoord, dus stonden ze met hun moeder bij de tuin. 

Even wat ophalen en brengen en dan weer door. Ze trokken al het tekenspul uit de kast, maar mijn dochter zei al ze direct door moesten, dus dat kwam wel een andere keer. 

Altijd blij als ik ze zie en dat ik zie hoe ze zich hier thuis voelen. 

Nu weer even door met wat in de tuin doen. Minimaal hoor, nog onstabiele benen dus altijd telefoon in mijn zak, mocht ik omlazeren. 

Maakte trouwens een afspraak voor een ogenfoto ivm diabetesjaarcontrole. Niet keurig op een vrije dag, dat kon ook niet eens, maar op een werkdag. Mag de collega ook eens flexibel doen. Klaar ermee.

Eind van de middag was ik moe. En luisterde ik naar een luisterboek, lekker rustig op bed liggen, de stem van de auteur in mijn oren. 

Had geen zin om nog (paas)boodschappen te halen, maar een ei heb ik wel in huis, dus toch nog Vrolijk Pasen vanochtend. 

Thee in een gele mok, een gele placemat en een vrolijke stemming hoop ik. En vond nog een doosje Matzes. 

Mazzel!

Witte rook

 Gesprek gehad met leidinggevende. Over wat de vraag over de vaste maandag als thuiswerkdag opgeven omdat collega iets anders ging doen juist op die dag in de organisatie in het kader dat er dan een poppetje zit.

Kreeg te horen wat ik wilde, na mijn betoog en de maandag blijft mijn vaste thuiswerkdag. Dan wordt er dus geruild door collega met ambitie, niet door mij. Klaar met altijd maar invoegen en me aanpassen aan de wensen van anderen. En dat ging vrij makkelijk. Maar besef ook dat het net zo makkelijk weer aanpassen en gewoon terug naar af zou zijn als ik niet mijn grens had aangegeven.. Ik had me allang ingelezen dat er geen recht op thuiswerken is in onze organisatie.

Het was rond 1500 uur toen gesprek met leidinggevende klaar was en me zei dat ik gewoon maar lekker naar huis moet gaan nu. Het werk was wel gedaan, geen afspraken meer. Nee, ik hoefde echt niet te wachten tot gesprek met client en collega afgerond was. Ga maar.

Fijn!

Haalde net niet de trein van half, want opruimen afsluiten en lopen gaat op tempo Slak die in de bocht afremt, maar dan maar een boemeltje, want de Internationale trein was uitgevallen, dan zat ik in ieder geval en op weg naar huis.

Helaas zat in de trein ook een gezin met een jankende peuter, net als in de middag op mijn werk, dus hoorapparaat op dempen lawaai gezet, maar dan nog ging het door mergpijp en been.

Toch rond 17.15 uur riep ik Honey I´m home, waarop niemand antwoordde. 

Blij met mijn Vera regenhoedje, want het regende inmiddels hier. En jas is waterafstotend. Ook heul fijn.

Jas uit, schoenen uit, hoedje af, kachel wat hoger en dan even helemaal nada de noppes. Een kop thee. Lekker warm. 

Of een oranje pluche aap.

Indrukwekkende serie over WOII

 Keek woensdagavond naar de serie op NPOI over Nederland in de Tweede Wereld oorlog. Hoe het begon, waar het begon en dacht terug aan mijn geschiedenisleraar. Hij had bijzondere interesse voor dit onderwerp en kon uitermate goed verhalen vertellen. 

Die bleven hangen. En het maakte het vak interessant en levendig.

Zag in de serie van woensdag dat Duitsland na het bombardement van Rotterdam Utrecht als de volgende stad had.

Dan zou ik niet eens bestaan. Mijn familie woonde in die tijd in Utrecht. 

Zoiets simpels, nadenken over wat een bombardement allemaal voor impact heeft, naast de materiele schade. 

Nu kan je als je zou willen oorlogen lekker live volgen online, op tv, wat je maar wil. Beseffen wel dat het mensen zijn die hun huis en haard kwijt zijn door zo´n bombardement of drone?

Ver van ons bed? 

Mijn moeder is geboren net voor de oorlog uitbrak. Haar verhalen over tulpenbollen moeten eten, maakte grote indruk op mijn kinderen. En ze snapten beter waarom Oma niets weg kon gooien van eten. 

Was blij dat ik vanavond thuis was. Lange zeer drukke dag. Kon het allemaal wel aan hoor, maar bewust dingen laten liggen, want wil men dat het juist 'present' ben, dan is er minder tijd voor andere zaken. En ook heel bewust op tijd stoppen en richting station lopen. 

Waar het op station AmsterdamZuid zo mega druk op het perron was, dat ik me afvroeg of de kaartjes gratis waren. Eruit bij een halte verderop was ook een uitdaging. Van die mensen die meteen instappen, als de mensen die eruit moeten nog bezig zijn door het gangpad te lopen naar de deur. 

Met mijn bodylanguage toch maar iemand achteruit laten lopen. Misschien dat denken van "Flikker op" ook hielp. 

Zo blij ook dat ik al gekookt had, dus alleen opwarmen. En nog even mijn lunch voor de volgende dag maken. Ook zo gedaan. 

Maar ik heb nog eten, lunch en een dak boven mijn hoofd. Geen angst voor drones. Of bommen.

Boos, teleurgesteld en verdrietig -Ingredienten van dramagedoe.

Werd om 04.00 al wakker. Dat is wel wat vroeg op een niet-werkdag. Wist ook wel waarom en vooral waardoor. 

Tegen kantoor-wektijd toch maar een kop thee gemaakt om even wat rust te ervaren, banaan gegeten en daarna weer terug naar bed, nog even kijken of ik kon slapen nog. Niet echt, maar wel wat rustiger. 

Alle plannen voor vandaag maar op de schop gedaan. Eerst rust en kalmte in lijf en vooral hoofd.

Eerst douchen en daarna heerlijke koffie gemaakt. De eerste pil van medicatie erin waar ik een aantal jaren terug slechte ervaring mee had. Maar toen woog ik veel meer en misschien reageert lijf nu anders. Net als mijn moeder eet ik één keertje per week een lekker ontbijt met roggebrood, maar zij nam dit altijd met margarine en suiker, ik hou daar niet van, dus doe maar oude kaas.

Roomboter was alleen voor hoogtijdagen. Maar ja, in de jaren 70 vorige eeuw kwam de margarine in zwang. Dat is iets wat ik al jaren niet meer gebruik. 

Meestal geen boter op mijn brood dus. 

Alleen op mijn hoofd.

Maar merk boosheid en frustratie. Sowieso over de collega, die me gewoon voor staat te liegen, naast dat ze de kantjes er niet afloopt, maar afbijt zowat. En hoe men bedenkt juist de slobo's te belonen binnen de organisatie. 

Boos ook op mijzelf; dat ik zo 'keurig' ben en gewoon mijn werk probeer zo goed en correct mogelijk te doen. Dat ik al jaren snap dat men dit niet waardeert, maar voor lief neemt, beetje paaien met een aardig woordje, maar voor de rest word ik gewoon voor de bus gegooid als er elders ondersteuning nodig is, lees zichtbaar poppetje. Zichtbaar betekent niet hoge kwaliteit he. Snap dat nou eens. 

Verdrietig ook dat ik me tamelijk in de kou voel staan. In gesprekken met leidinggevende en in verslagen worden mijn werkkwaliteit de hemel in geprezen, zo onmisbaar bla bla bla, maar als het erop aan komt, telt alleen wat de opdrachtgever wil. Zichtbaarheid in alle projectjes van ons. Dus trekt men daarvoor mensen weg, collega´s worden dubbel belast en ik zie nu al wie er aan het einde van het jaar opgebrand is. Misschien wel inclusief mijzelf als ik deze stress niet af laat glijden. Is niet mijn verantwoording de bezetting en zichtbaarheid. 

Snap het allemaal weer zeer goed. Nog eventjes en we zitten weer in de aanbestedingsstress. 

Verdrietig dat ik geen energie heb voor de leuke dingen van het leven. Mijn tuin, mijn kleinkinderen, kinderen, familie.

Voordat het een en al droefenis lijkt. Uitnodiging van vriendin gehad dus dat is weer iets om naar uit te kijken. 

Toch maar wel even de deur uit. Ook in het kader van benen trainen. Wilde een kaartje versturen naar vriendin van mijn moeder die binnenkort jarig is. Noem haar tante, maar ze is dat niet. Ze is me wel dierbaar en kent mij nog toen ik jong was en nog leuker, ze ziet me ook.

Had dit weekend ook nog mijn best gedaan een brievenbuspakketje te maken voor mijn broertje in het hoge Noorden. Ook hij is binnenkort jarig. Zo jammer dat hij zo ver weg woont. En elke keer als ik aangeef dat ik hem graag wil opzoeken is er altijd een kink bij hem in de kabel. Of zegt hij niks en is het moment weer voorbij.

Wat lijken we qua dat op elkaar. 

Positief eindigen altijd. Heerlijke soep gekookt en wat lekker dat het nog gewoon licht is als ik mijn avondeten nuttig. Dat geeft een beetje zomers gevoel. 

Kreeg van een vriendin van mijn dochter een schattige potje met paasbolletjes omdat ik een gaatje in haar jas had gemaakt. Was echt een werkje van niets, maar ze was heel blij ermee. Gaf mijn dochter al aan dat ik er echt niets voor terug verwacht. Maar heel attent van haar. 

Mijn Japanse Kersenbloesem is bijna aan het uitkomen. Altijd mooi. 

1 april

Doen we nog aan 1 april grappen. Ik zag er een aantal voorbij komen op social media. Sommigen nogal melig. 

Nu dacht ik even dat collega een 1 april grap uithaalde toen ze vertelde, of nee, andere collega vertelde dat ze had aangekondigd gesprek met leidinggevende te hebben over dat ze een andere functie graag wilde.

Hadden we eindelijk iemand gevonden en ook uitgevraagd of dit geen opstapje voor haar was om ander werk te gaan doen, zoals meerdere malen meegemaakt. Neeeeeeee, dit was het echt helemaal.

Zo

Niet

Waar.

En of, zo gaf leidinggevende aan ik dan, omdat zij op die dag een andere functie gaat doen, de maandag weer naar kantoor kan komen.

Koekkoek, 1 april!!

Omdat ik een beetje begrijp hoe onderhandelen in elkaar zit, heb ik gezegd dat ik daar tijd nodig heb om over na te denken, maar helemaal niet blij ben met alweer ik die moet inleveren. Collega, die voor haar werk ondermaats presteert, wordt zo beloond met iets wat ze leuk vindt om te doen. 

Dat ondermaats presteren heb ik vaker tegen haar en leidinggevende gezegd, maar er hangt nul consequentie aan. 

Nu dan zelfs beloning ervoor, zo voelt dat voor mij. 

Zo doe je dat