Mijn broertje, ik noem hem in mijn hoofd altijd zo omdat ik gewoon veel van hem houd, is maandagochtend weer naar zijn thuisland vertrokken. Hij reed de huurauto naar het inleverpunt op de luchthaven en kon vandaar direct doorlopen naar de vertrekhal. Allemaal goed en soepel geregeld en met hulp van mijn dochter een mooie deal. En een fijne auto.
De avond ervoor nog alles wat hij extra mee wilde nemen van nog spullen van onze moeder en andere zaken die hij altijd inkoopt om mee te nemen naar daar in zijn extra koffer gepropt. Koffer gewogen, nogmaals gewogen en besloot toen om dat pak gevulde koeken toch maar als handbagage mee te nemen. Dat scheelt wel een paar kilo! Zware koeken.
We hebben een fijne tijd gehad en hij is nog nooit zo lang hier achter elkaar geweest. Meestal even tussen het weekend door als hij op zakenreis was. Of een lang weekend, maar nu twee volle weken.
Ook blij dat hij besloten had voor die weken een auto te huren. Daarmee was hij mobiel en kon bij wijze van spreken elke dag bij onze moeder langsgaan. Wat hij dan ook zeer regelmatig deed. Alleen of met mij.
Fijn ook dat we de stiltes niet hoefden op te vullen met gebabbel over koetjes en kalfjes. De weiden bleven leeg.
Hoop dat hij over een tijdje toch iets dichterbij komt wonen. Ik mis dat contact met iemand die je al kent vanaf dat je klein was en ook nog eens op dezelfde golflengte zit qua beleven en ervaren. En je soms daarom maar aan één woord genoeg hebt.
Even weg van wat een gewone week een gewone week maakt en wil heel graag volop genieten van dit zomerse weer. Zomaar gratis bij dit lange Pinksterweekend erbij gekregen.
Voor de eerste keer dit seizoen mijn parasol uit de schuur uitgepakt uit de plastic hoes en met een beetje moeite in de houder gezet. Dat geluid van een parasol die omhoog gedraaid wordt, dat is al vakantie voor mij. Ontspanning.
Had al koffie gemaakt, bakje extra eiwitrijke yoghurt erbij. Kijken of ik de energie heb om her en der in de waterbakjes water uit de regenton te gieten voor de vogels en insecten. Energie en stabiele benen.
Geniet nu al.
Bewust zijn van het mooie. Oh ja en de geur van zonnebrandcrème. Zo zomers! En mijn liefste broer binnenkort op bezoek.
Even wat minder hier aanwezig zijn dus ook. Is al bijna een jaar geleden dat we elkaar echt zagen en spraken.
Moeilijk vind ik het, om toch niet even mijn werklaptop open te klappen en al het achterstallige werk te zien en nog snel even te gaan inhalen.
Mijn leidinggevende zegt daar niets over. Gaf zelfs aan dat ik echt de tijd moet nemen om te herstellen. Dus waarom popt die gedachte dan toch weer op.
Snap het een beetje.
Heb volgende week dagen vrij genomen en de week erna ook omdat mijn broertje overkomt. Dus voel ik me al schuldig dat ik geen inhaalslag kan doen.
Allereerst heel erg bedankt voor alle belangstelling. Doet me enorm goed.
Zaterdag bewust heel rustig aan gedaan. Geen boodschappen gedaan, nog genoeg op voorraad en even mijzelf wat rust gunnen. Zoals iemand ooit schreef, leven als op een sudderplaatje.
Keek wat detectives, Vera & Endeavour, Twee voor Twaalf, blij dat ik nog wat antwoorden wist, zonder op te hoeven zoeken, beetje slome dag was het. En de hele dag regen hier, dat hielp ook mee met de sloomheid.
Zondagochtend bakte ik bananenvolkorenmeel-pannenkoekjes. Kon de banaan ook verwerkt worden. Keek naar een stukje van de Nurenburgring race waar Max Verstappen in een Mercedes meereed in een team. Helaas viel zijn auto net uit door technische problemen, zo'n 3,5 uur voor het einde van de race. Jammer, want zijn team stond op plek 1 met ruime voorsprong.
Ging pas eind van de middag, toen was het droog eventjes hier, wat boodschappen halen. Met het bejaardenboodschappenkarretje. Lopen gaat wel goed, maar merk dat ik me heel erg bewust ben waar ik mijn voeten neerzet, welke het eerst bij afstappen. Maar ook weer gelukt.
Nog even Miss Marple afkijken zo direct en dan inderdaad morgenochtend contact met de huisarts opnemen.
Heb me ook ziekgemeld. Heb die rust echt nodig merk ik. Even niet reizen. En ook niet in de verleiding komen om dan maar thuis te werken., Is nu te belastend voor lijf en hoofd. Nadat ik me had afgemeld eerst een Huisarts afspraak gemaakt. Terug in bed gegaan en geslapen. Veel geslapen. Ook nog zondagavond uitgegleden op de drempel van de voordeur (regen dus nat, dus glibberig) en met mijn hoofd tegen de voordeur gekopt. Geen zwakke benen, maar gewoon dommigheid en pech.
Blij dat ik veel methoden heb bekeken en geoefend om dan toch weer overeind te komen, maar nergens staat hoe je dan op de harde stenen met je pijnlijke knieën moet gaan zitten. Altijd een fijne zachte mat nabij. Dus mijzelf maar naar binnen getijgerd over de kokosmat (ook handig he, die survival programma's bekijken) en dan bij de trap aangekomen mijzelf omhoog kunnen hijsen tot ik weer op de benen stond. Behalve een ei op mijn hoofd ook een paar vingers en ego geschaafd, dus dat eerst maar verzorgen en een theedoek met daarin een zak ijsklonten op het hoofd. Wel dankbaar dat ik niets gebroken had, alleen een beetje verzwikte enkel zo voelde het.
Om door de triage van de dokters-assistente te komen, moet je kennelijk de zaak zeer aandikken. Daar ben ik slecht in. Afspraak staat er wel. Ook wat ik eerder bij de POH aankaartte over dat ik al jaren Metformine slik en weet dat dit invloed heeft op mijn B12 waardes, wat weer invloed heeft op wiebeligheid van het onderstel, werd een beetje afgedaan als oh ja...jij hebt ook wat gelezen, maar eerst dat extra pilletje erbij want je glucose-waardes moeten omlaag.
Heb, uiteraard zou ik zeggen, een bedankmail naar de medewerkers van de NS verzonden en hoop dat dit bij de juiste mensen terechtkomt.
Net komt via een pakketje een inklapbare wandelstok binnen. Niet dat ik die nu nodig heb, maar ik wil toch wel graag iets hebben om op terug te kunnen vallen/leunen in het geval dat. Iets wat in de werktas past.
Omdat ik op woensdagen altijd mijn administratie bijwerk, dat ook maar weer gedaan. De jaarlijkse verlenging voor woningnet en een andere regionale maatschappij zat er ook bij. Allemaal gedaan. Geen zorgen over mijn financiële positie. Dat geeft ook rust.
Over een paar dagen komt mijn broertje uit het buitenland een tijdje hier logeren. Voorheen zou hij bij onze moeder logeren, maar dat kan natuurlijk niet meer sinds ze in het Verpleeghuis woont. Hij was eerst nogal warrig over wanneer hij dan zou afreizen. Gaf hem aan dat ik dat ook met mijn werk moet regelen, dus geef het op tijd door. Logeren kan altijd wel. Er staat hier altijd een bed voor hem klaar. Moet het alleen nog even opmaken uiteraard, maar hij is welkom. En mijn geadopteerde zus en zwager vieren hun huwelijksjubileum, dus ook gezellig om daar samen heen te kunnen. Als enige familie denk ik, want de rest is not on speaking terms met haar sinds het Bewindvoeringsgedoe met onze moeder.
Mis ik net op 1 minuut mijn trein, was nog extra vroeg vertrokken want alle treinen rijden om of helemaal niet, maar ja, tijd is tijd en niet precies op tijd en dan toch nog even naar toilet gaan, dat was dan net die ene minuut. Dan zijn de deuren al dicht en zie je vanaf de roltrap jouw trein wegrijden.
Dus, vanwege de omleidingen op mijn traject kan ik het beste een half uur wachten zag ik op de NS-app. Betere aansluiting en niet nog tussendoor metro of ander station.
De trein rolde binnen. Hoge instap.
En gaat er net iemand net precies op het stoeltje zitten voor de trap. Genoeg plek in de trein, dus hoezo dan?? Waar de ingang ook heel nauw is. Ik heb minder goed overzicht, doe onhandig met opstappen, terwijl ik weet dat ik met beleid moet instappen maar dat gaat niet wat die jongen zit precies ervoor, dat ik eerst mijn laptoptas naar binnen moet slingeren en dan rustig instappen.
Enfin. Ik hang ergens halverwege de trap en voel de kracht uit het been vloeien. Schiet in een soort kramp en hang aan een stang, maar kan niet meer omhoog en omlaag want dan lig ik onder de trein. Heb zicht op de rails vanuit mijn positie,
Voor ik het weet schieten er al mensen op het perron te hulp, conducteurs en binnen een paar tellen ook van die mannen in gele hesjes van de NS hulpdiensten. Jemig!! Wat fijn zeg! Het ontroert me zelfs. Maar ja, niet gaan janken nu. Goed luisteren naar instructies.
Moest me maar achterover in hun armen laten vallen. Ze vingen me wel op. Tas pakten zij over. Dus ik zat op het perron, in de armen van een conducteur en dan weer overeind komen.
Nee, we doen het even rustig aan. Was ik ook nog oorzaak van vertraging en kon ik zeker niet mee. Want dat was eigenlijk waar ik het meeste van baalde, weer trein gemist, Nog later thuis. En ik wachtte al een half uur. Totaal niet belangrijk eigenlijk, maar ja dat schoot door mijn hoofd.
Net als bij een schuldentraject, moet je eerst stabiliseren. Had ik ook net die middag iemand bij mij op de inloop gehad met een verschrikkelijk verhaal over de Toeslagen Affaire. Ik kon alleen maar een luisterend oor bieden.
De NS-mensen tilden me overeind. Ik kon gewoon staan, geen slappe spieren of benen of iets maar merkte dat de adrenaline door mijn lijf gierde, dus wel een beetje trilhanden. Ze brachten me naar een bank. En spraken af dat er een conducteur mee zou rijden tot het volgende station, zodat ik daar een goede uitstap zou hebben en assistentie, mocht er toch weer iets gebeuren, dan was er direct hulp. Ook kreeg ik een bon voor een Eerste klas zitplaats. Kon ik lekker rustig zitten de hele rit. Bij de overstap was er al gekeken dat het een sprinter was, zodat ik gelijkvloers kon in- en uitstappen. En op hetzelfde perron de aansluitende trein kon nemen. Wat was iedereen behulpzaam en aardig!!
Toen was het alweer tijd voor de volgende trein en ze keken er op toe dat ik veilig instapte en ik schoof naar de eerste klas. Conducteur die me zou begeleiden bleef in de buurt zitten. En dat deed hij ook keurig, begeleiden. Hij pakte mijn laptoptas en zag erop toe dat ik goed uit de trein kwam.
Hulde hoor.
Hulde!
Bleef toch maar zitten tot het station in mijn woonplaats. Had al gezien dat ik daar de bus kon pakken binnen 10 minuten en nul overstappen dan. Begon weer keihard te regenen en had gelukkig mijn Vera-hoedje mee en waterafstotende regenjas aan. Dan nog een klein stukje door de regen naar huis lopen. Broek zeiknat (nadeel van wijde pijpen, die slurpen alle regen zo op), schoenen ook, maar kon me allemaal niet meer schelen. Thuis! Oh ja, toch maar wel direct nog de klikko opgehaald die nog in zijn eentje bij het verzamelpunt stond verderop op de stoep. Even doorpakken.
Alle natte spullen uit, natte sokken idem, lekker dik vest aan en pyamabroek aan in plaats van natgeregende en dus zware broek. Kop thee gemaakt om vooral even tot rust te komen. Dacht aan Vera als ze slecht nieuws bracht en altijd aandrong op hete thee met suiker voor de nabestaande. Alleen moest ik die nu zelf maken en was er niemand dood. En geen suiker. Toen was het al ruim na 20.00 uur.
Geen zin meer om te eten, maar bakte toch maar een omelet. Beetje eiwitten erin. Keek nog half naar Endeavour, maar besloot het daarbij te laten en naar bed te vertrekken. Morgen is alles weer terug te kijken. En anders niet. Ook goed.
Woensdagmiddag laat rolde mijn nieuwe OV card in de brievenbus. Dat is echt supersnel. Ik had gerekend op volgende week maandag.
Blij mee, want kan ik vrijdag gewoon met mijn abonnementen reizen naar mijn werk. Kan de kosten van reizen zonder abonnement wel bij de NS declareren, maar dit is toch wel veel simpeler. Echt blij mee.
Ook dat ik daarom besloot vandaag eindelijk weer eens naar de bioscoop te gaan. Laatste keer was begin Maart. Vooruit. Ga. Dan!! Leuke dingen doen en mijn wereld vergroten.
Boekte een plekje bij de nekloge, hoefde ik geen trappen op of af, maar dat was achteraf gezien een vergissing. Want niet voor niets dat de eerste rij nekloge wordt genoemd. Ik zat toch wel erg dichtbij en met mijn hoofd in een vreemde draai.
Het zat helemaal vol overigens, dus veel keus had ik niet. Naast me zat een puber en alsof hij thuis tv lag te kijken. Zijn jas als een dekentje over hem heen - vond ik wel knus voor hem - naast zijn vader. En een lichaamsgeur alsof hij al dagenlang hetzelfde aan had en ook al een week niet gedouched had.
Rook nog even of ik het toevallig niet zelf was, een oude dametjes lucht of zo, maar nee, dit waren puberhormonen zonder zeep.
Leuke film; The Devil wears Prada 2. Helemaal even weg met mijn hoofd. Erg fijn, was vergeten hoe fijn ik het altijd vind om naar de bioscoop te gaan.
Mijn dochter gaat binnenkort naar New York met haar vriendin, dus ik zag al helemaal voor me hoe zij daar ook lopen binnenkort bij beelden van de stad in de film. Milaan is ze ook al geweest. Ze houdt van reizen.
Lekker nog even wat stille uurtjes aan mijzelf. Morgen nog een dag werken en dan is het alweer weekend! Voelt alsof het zondag is vandaag.
