Niet handig

Kreeg vrijdag bericht dat ik medicatie kon ophalen, maar niet uit de automaat, maar in de apotheek zelf. Geen nieuwe medicatie, maar een vervolgrecept en iets hogere dosis. Maar hoe en wat dat is me vorige keer al uitgelegd.

Had vrijdag geen tijd want op mijn werk, in het weekend gesloten. Maandag aan het werk en ik kreeg maandag berichtje dat er nu in de automaat medicatie lag, dus ik dacht dat ze slim waren en het op een makkelijker manier op te halen hadden verzorgd.

Was het één doosje Metformine. Daar heb ik voor een half jaar een voorraad van thuisliggen. Dus niet echt urgent. Ondertussen was de apotheek al dicht.

Dus toch maar weer er henen vandaag en persoonlijk de medicijnen ophalen. Het is even niet anders. Meteen ook maar de oude kranten en papierzaken weggooien, kom toch langs dat inleverpunt. Het ene inleverpunt zat propvol, dus door naar de apotheek, daar om de hoek is er nog een kans en anders nog 500 meter verderop.

De reden, bij navraag,  dat ik de medicatie moest ophalen was de verhoging van de dosis. Of ik daarvan op de hoogte was. Ja. En of ik wist dat ik er altijd iets bij moest eten, niet op de nuchtere maag. Ja, ook bekend. Ook van de vorige keer nog he.

De rekening voor deze uitleg krijg ik dan wel weer en gaat van eigen risico af. Zo kom je er ook snel doorheen. Maar goed. Heb het in huis, na een week na de afspraak en pas nu gaan dan die 6 weken in waar we gingen kijken naar het effect. Dus ga mijn afspraak een weekje later zetten. 

Ook afspraak bij fysio gemaakt. Nog nooit eerder geweest. Pas over paar weken, maar geregeld. Net nog een lange vragenlijst online ingevuld. Ook maar weer gedaan.

Nu gaat het zo direct langdurig regenen zag ik, dus blij dat ik voor de buien al naar buiten ben geweest. 

Had vanochtend mijn dekbedhoes in de wasmachine gedaan en die opgehangen aan een rekje op zolder. Blij dat ik dat allemaal weer kan en durf, al loop ik nog niet als een jonge hinde de trappen op. Meer als een oud hert.

Aardig zijn

 Omdat ik thuis aan het werken was, kon ik de deurbel horen. Er stond een vrolijk ogende man voor de deur in een groen jasje van Budget. Ik zag hem kijken en nadenken wat hij als introductie zou gebruiken.

Mooie oorbellen heeft u in.

Nou, jij ook!

Voordat hij zijn verhaal over hoe goed en goedkoper zijn merk is (tablet in de hand en dat jasje), brak ik hem al af. Geen interesse in aanbiedingen, want heb alles al prima zelf geregeld.

Toen kwam de zin, die ik kon dromen - had immers zelf ook jaren allerlei scripts voorgelezen en bedacht.

Stel dat u...

Hij was niet dwingend, maar aardig, maar juist daarom had ik nog steeds geen interesse. 

Hij wilde toch weten waar, hoe en wat en tsja, kon niet anders concluderen dat ik uitstekend had onderhandeld. 

Precies.

Vroeg hem of hij al succes had in de straat.

Ja, had al een aantal afspraken staan.

Compliment, weet hoe moeilijk dat is. Wens je verder veel succes.

Toen ik later die middag even wat op moest halen bij de apotheek, zag ik hem een paar blokken verderop lopen. 

He, mooi rood die jas, net als uw schoenen!

Haha, mooi groen jouw jas ook!

En op de terugweg stond hij letterlijk even uit te roken. En groeten we elkaar voor de derde keer.

Had natuurlijk hem ook af kunnen snauwen dat ik niks aan de deur koop en doei! Maar dit is toch veel gezelliger. 

Gejat

 Lange dag op mijn werk, maar wel prima gewerkt. Had op tijd de trein en die reed ook nog eens lekker op tijd. Op mijn eindstation checkte ik uit om 17.42, liep naar de streekbushalte, het begon te gieten, daar kwam de bus, maar die haalde ik net niet. Wachten op de volgende, die stopte ergens achteraan de halte. De bus voor hem had geen zin nog om te vertrekken. Pak mijn OV-card die aan zo'n ski-pas ding al honderd jaar aan mijn tas hangt. Pas weg!.

Heuh.

Kijk nog om me heen. Niks natuurlijk. Stap helemaal als een oud beduusd omaatje supersloom in want betalen met mijn bankpas, anders kan ik niet mee. Die zit, als een goed Omaatje, in mijn portemonnee, dus eerst dat dingen pakken, dan de pas en dan inchecken. Zegt de chauffeur nog dat hij al 2 minuten te laat is. 

Stap dan bij de eerste halte toch weer uit. En weer terug, want wil met eigen ogen zien dat die pas toch niet ergens op de grond ligt. Dream on!!! 

Niks natuurlijk. Weer terug, weer door harde wind en regen. In mijn hoofd al bedenken wat ik dan moet doen als ik thuis ben, veel later dan ik hoopte. 

Direct die pas blokkeren dus. 

Dus dat maar direct gedaan, al zou ik liever even een potje willen stampvoeten en janken en dat dan iemand zegt...Stil maar joh..ik regel het wel. Komt goed.

Al die functies zelf doen. En gedaan. Mijn NS abonnement staat erop en mijn bus abonnement. 

Door te blokkeren ontneem ik de dief het genoegen van vrij reizen, al zou het kunnen dat hij/zij nu lekker een ritje ergens heen heeft genomen. Maar goed. Mijn uitcheck weet ik, dus kost het me nog geld (sowieso, want weer nieuwe pas aanvragen, niet gratis)kan ik dat wel claimen.

Dus gedaan wat ik moet doen en Hallelujah....morgen werk ik thuis, woensdag en donderdag vrij en pas weer vrijdag naar kantoor en daarover ga ik donderdag mijn hoofd wel breken.

Niet stressen als het niet nodig is. 

Shit happens en vooral op zo'n druk station. Bovendien; je bent nu lekker thuis, ga eten maken en geniet ervan dat je morgen zeker1,5 uur langer kan slapen. Hoe fijn is dat!

Je colbertje aan het hangertje, lekker vest aan. Ontspan omdat het kan. Kijk de serie Blauw over wat de politie allemaal tegenkomt in hun dagelijks werk. Indrukwekkend. 

En besluit lekker naar bed te gaan. Nooit fijn als er iets van je gestolen is. Maar gelukkig maar een vervangbaar ding. 

Vroeg

 Nog iets vroeger dan normaal uit bed, want ik wilde mijn haar nog wassen en drogen. Geen zin in gisteren. Wel tijd hoor, dus wist dat ik niet moest klagen. Eigen keus.

Allemaal gelukt en nu gereed om naar de bushalte te gaan en een werkdag te beginnen.

Collega die voor mij op maandagen er is, heeft een training op het hoofdkantoor. Dus wisselde mijn dagen om en dan werk ik morgen thuis. Het is niet anders en ben er erg bang voor dat het straks weer altijd zo is.

Nog een slok thee, opruimen en mijn spullen pakken en rollen naar de bushalte. 

Wit

 Luie zaterdag vind ik zelf. Maar nodig om weer energie op te doen voor de komende tijd op mijn werk. Collega, die vorig jaar is aangenomen juist omdat het al jarenlang structureel drukker was dan voorheen, gaf me aan dat haar contract niet verlengd gaat worden. Dus na de zomer weg.

Had dit al een paar maanden terug van mijn leidinggevende gehoord, dat als ze geen verbetering laat zien, ze haar contract niet ging verlengen.

Vind het niet erg, want ze deed haar werk continue niet zorgvuldig genoeg, staat niet open voor kritiek, laat ook geen verbeteringen zien op zaken waar ze op wordt aangesproken, maar blijft steken op beginnersniveau. Vraagt nog steeds antwoorden op vragen die ze allang hoort te weten.

Is nogal vermoeiend om iemand iedere keer weer uit te leggen, hoe de zaken gedaan moeten worden en dan oh ja...dat ga ik voortaan zo doen en dat dan de realiteit is, nee joh....ben ik te lui voor, mijn eigen methode werkt goed genoeg. 

In driegesprekken is er altijd ontkenning, ook al liggen de feiten op tafel en vooral een heel erg defensieve houding. "Ze kunnen mij niet pakken". Dan is je vermogen om te leren van fouten of nog zaken die aangescherpt kunnen worden een stuk kleiner. 

Maar goed, mijn zaterdag dus:

Eerst even de witte was ophangen en dan weer even verder schrijven. Straks ook bed verschonen. Schandalig lang niet aan toegekomen. Had er, zoals Gerard Joling altijd uitroept, de kracht er letterlijk niet voor. Nu ook nog niet echt, maar kop op...even doortrekken nu!

In kleine porties de zaken aanpakken.

De wasmachine doet het meeste werk gelukkig. En bed weer opmaken daar geniet ik altijd van. Strak, glad en schoon vooral. Heerlijk. 

Lekker in de tuin gerommeld. Alles is nog steeds heel droog, maar omdat de bodem vrijwel overal bedekt is, groeien bloemen en planten toch de pan uit. Zo mooi om te zien. 

Ook opeens, na jaren niet gebloeid te hebben, zie ik achterin de tuin, in de schaduw, de bloemen van de Rododendron bloeien. Mooi wit, zoals ik ooit bedacht had in die hoek veel met witte beplanting te werken om het op te lichten die hoek. Witte Clematis, maar die groeit daar net niet, maar aan de schutting 90 graden verderop. Is een rothoek, want de struiken van de overbuurvrouw groeien zo groot en hard dat ze altijd alles overschaduwen daar. En kan er nu niet zo goed bij, voel me niet stabiel genoeg staan, om daar lekker wat bij te snoeien.

Mijn dochter kwam me eind van de middag ophalen. We zouden naar de grote stad gaan, want ik zou nog steeds haar moederdag/kadootje van vorig jaar krijgen. Ik had al eerder in die winkel gekeken, maar durfde het niet aan om het zelf mee te slepen, want zwaar. En toen bleef het lang stil. Ook van mijn kant, zeuren om een kado vind ik niet zo prettig. 

Had gebeld of het op voorraad was en dat was het, meerdere typen. Gaf aan mijn dochter aan waar ze het best kon parkeren en nam een opvouwbaar ding mee met wielen waar de doos op zou kunnen staan om te vervoeren. Dochter vond het niet heel zwaar en sjouwde het weer terug naar de parkeergarage. Bracht me ook weer heerlijk thuis. 

Nog energie genoeg om toen mijn bed op te gaan maken. Fijn vooruitzicht voor later, zo´n vers bed. 

Ondertussen luisterde ik naar een podcast. 

Las wat columns van de recent overleden Karin Spaink terug. Indrukwekkend. En nu nog even ontspannen. Vooral omdat er niets moet of hoeft. 

Honey

 I´m home.

Om 18.27 deed ik de voordeur weer van het slot. Toch iets vroeger dan gisteren! Dat is weer positief.

Eten staat al in de koelkast.

Mag genieten van een vrije avond met zicht op een vrij weekend.

Hoe fijn is dat?

Te wijd

Trok van de week een mooi, luxe shirt aan en zag in de spiegels bij de liften op mijn werk, dat het wel erg slobberig was. Te wijd dus eigenlijk. Het is geen oversized shirt dus het model hoort een beetje aansluitend te zijn. Dat was het ook, 15 kg geleden. 

Eens nadenken wat ik daarmee wil. Verbouwen of doorgeven.

Vandaag weer eens de dag van vertragingen. Mijn trein heen reed niet vanwege brand. Gelukkig ging er 11 minuten later een Intercity die kant op. Ook goed. 

Terug wederom uitval of hele lang vertraging. 20 minuten of zo. Gekmakend als je echt op tijd afsluit en op tijd op het station staat. Berekend dat ik dan het beste de boemel kon nemen en me erbij neer moest leggen laat thuis te zijn. Om 1900 uur deed ik de voordeur open.

Eten wist ik al wat ik ging maken en alles stond al klaar. Lunch voor morgen klaarzetten is ook geen hogere wiskunde en dan nog maar één werkdag te gaan alweer.

Wat ik morgen aantrek bedacht ik tijdens de langere treinreis, luisterend naar een podcast. Zo komt Splinter wel door de Winter. 

Nu nog even simpele tv kijken; MAFS op Rtl4. Heerlijke ontspanning.