Busvervoer

 Interessant om te zien welke route de chauffeurs nemen van het treinstation naar het plein achter het treinstation in mijn werkstad.

En ook welk type automerk de bus van is. MAN, Volvo, Mercedes, Scania etc. En hoe die er van binnen ook weer verschillend uitzien qua dashboard maar, voor mij dan belangrijk momenteel, het trappetje om in de bus te komen. 

De ene bus laag genoeg of hydraulisch te verlagen en met genoeg plekken om je aan vast te houden, de andere bus weer veel soberder en dan is het even een uitdaging. Ook omdat ik mijn stok dan ook nog ergens moet laten tijdens het klimmen en vasthouden.

Maar altijd, en dat valt me 100% mee, genoeg mensen, of de chauffeur of de assistenten van de NS bij de haltes, die willen helpen. Of passagiers. 

En nu is het nog maar twee dagen en dan is ook dit weer gedaan en rijden, hoop ik, de treinen weer. En ben ik hoop ik ook weer minder lang onderweg, met minder overstappen.

Eclips was heel bijzonder om te zien. Ik begon met kijken bij de vaart/sloot bij ons voor de deur, daarna liep ik iets verder waar ik vrijer zicht had. Met het blote oog niet gekeken, want je ziet toch niks. Met Schoenendoos omgebouwd tot Camera Obscura zag ik dat de maan langzaam over de zon schoof,want minder licht in de doos. 

Heel interessant. En dan ook nog vannacht de Perseidestorm. Zo jammer dat ik moet werken, want zie dit soort dingen heel graag.Heel graag.

Blij dat ik de Eclips heb kunnen zien. 

Eclips

 Zevenentwintig jaar geleden reed ik met een huurauto met mijn kinderen helemaal richting het Zuiden en kwam uit in Luxemburg om de Eclips te zien. Volgens mij hadden we ook van die brilletjes. Waar die zijn gebleven?

Op een parkeerplek met vrij uitzicht zou het gaan gebeuren. Maar helaas. Helemaal bewolkt. Weinig te zien.

Een Belgische man, die een hele cake bij zich had als snackje, zei telkens: Amai, da´s toch jammer he. Dat bleef jarenlang een standaard uitdrukking bij ons thuis. 

Nu heb ik geen bril, dus ga ik een doe het zelf een camera Obscura knutselen, dan kan ik toch de projectie zien van het hele gebeuren hoop ik. Want zo bijzonder. Denk niet dat ik de volgende nog ga meemaken in Nederland, die is in 2081.

Een van de oudste vriendinnen van mijn moeder is overleden en mijn Skandinavische broer had contact met één van haar dochters toen hij dit jaar met onze moeder bij haar moeder in het verpleeghuis op bezoek ging. Zij geestelijk nog 100% in orde, alleen haar lichaam werd steeds zwakker. Mijn moeder net andersom.

We gaan in ieder geval iets opsturen naar de familie. Dochter gaf mij al aan dat ze niet van de bloemen zijn bij een begrafenis. Dit was zo´n lange en bijzondere vriendschap. Ik was niet close met deze vriendin, maar respecteer wel wat zij voor mijn moeder betekende. 

Laaat

 Was laat thuis, dus direct in actie om toch nog op een redelijke tijd te eten en een beetje avond te hebben. Had vanochtend ook een touringcarbus met bijzonder hoge instap en het leek wel alsof al mijn spierkracht even weg was. Dus vroeg maar om een kontje van de chauffeur. Je moet toch wat he..

Terug ging ietsje beter, maar bus stond vlakbij stoeprand en daardoor kon ik van een hogere plek instappen. Tas werd netjes in het rek gezet. En een behulpzame passagier tilde ´m er bij aankomst weer uit tot aan buiten aan toe. Zo fijn.

Dus boeien dat het laat was. 

Ik moest eraan denken genoeg eiwitten te eten, voor spieronderhoud en opbouw. En te fietsen, doe nou maar! Ook al wil ik niks...ja, slapen.

Druk op mijn werk ook. Dat verandert ook niet, zelfs niet in de vakantiemaanden. Schulden hebben geen vakantie immers.

Leuke zondag

 Fijne en vooral leuke zondag beleefd.

In de ochtend bij mijn zoon en zijn gezin langs geweest en genoten van mijn jongste kleindochter die ineens al zo goed bijna volzinnen spreekt. Wat gaat die ontwikkeling snel. 

Mooi te zien dat ze goed in hun vel zitten. 

In de middag was ik door mijn vriendin en haar man uitgenodigd langs te komen. Ook heel fijn en ook hun kinderen en kleinkinderen zag ik en ken ik. Hoe leuk is dat. 

Dat maakte laat thuiskomen wat minder erg, want erg naar mijn zin gehad. Dat is pas opladen van de innerlijke batterij.

Leuke vooruitzichten

Ben uitgenodigd door mijn vriendin om naar haar toe te komen. Ze haalt en brengt me gaf ze aan. Wat heerlijk en wat lief. 

De weekboodschappen gehaald, Zo blij met mijn bejaardensleurhutkarretje, ooit bij Ikea gekocht, zeker al 14 jaar geleden. Toen ik wist dat mijn bedrijfsauto weer ingeleverd moest worden, want ontslagen. 

Het karretje zat echt propvol, maar als je wat pakken sojamelk haalt, olijfolie, pakken koffie allemaal zware dingen plus nog allerlei groente en fruit is de sleurhut al snel vol. Omdat het ding rolt, is het gewicht alleen voor mijn armen, maar die kunnen dat wel. Gelukkig.

Dan alles uitpakken en opruimen, ondertussen koffie gezet en nu heerlijk aan de verse koffie. En er ´hoeft´niets meer vandaag. Alleen de dingen die ik zelf zou willen.

Wat ook meewerkt is dat ik vrijdagmiddag echt goed op tijd wegging om de vervangende bus te kunnen halen, op tijd, zodat ik ook op tijd de treinaansluiting kon pakken en in mijn woonplaats dan de bus, die nog steeds op zomerregeling rijdt, dus ééntje in het half uur. 

Was rond 18.30 door de voordeur en besloot onderweg al dat ik eerst even een glaasje koele witte wijn ging drinken met een borrelhapje erbij. Niet weer direct her en der lezen en voor ik het wist was het alweer de avond voorbij. Dat even wat anders doen dan normaal was echt heel fijn. 

Zo direct mijn was ophangen. Donkere was, die was ik altijd apart, dan blijven de kleuren diep. En niet in de zon hangen.

Sinds tijden kan ik weer een klein beetje voelen dat ik geniet van niet werken deze zaterdag. Geen reizen, geen ritme van clienten die langskomen, bellen of mailen en vooral niet de enorme hoeveelheden nieuwe aanmeldingen die allemaal ingevoerd moeten worden in het MIS (management informatie systeem).  

Grappig, ik verkocht al meer dan 20 jaar geleden in een ICT bedrijf intelligente software, waardoor bepaalde formulieren en documenten uitgelezen konden worden en digitaal opgeslagen en ook terug te lezen waren. Dat moet toch ook hiermee mogelijk zijn weet ik. 

Te duur denk ik voor onze club. Dus dan maar een goedkope kracht of een stagiair die dat allemaal handmatig invoert. 

En dan nog zeggen dat ik de allerbelangrijkste ben in het proces...hahaha....over een tijdje gewoon vervangen door invoersoftware.

Wegdromen

Doe ik heel graag. Veel online kranten lezen, het liefst van en bij alle 11 kranten waar ik in kan lezen via mijn abonnement. Forums lezen, meningen lezen. Allemaal heerlijk materiaal om weg te dromen. 

Weg van wat dan?

Mijn leven? Maak ik dezelfde fouten als altijd? Ja, dat doe ik. Heb kennelijk een zeer langzame leercurve.

De saaiheid van alles? Ik weet dat wat anders doen, ook een andere energie-ervaring geeft en toch doe ik het niet of, als excuus voor mijzelf, dat ik er 'de kracht niet voor heb'. 

Bor de Wolf die af en toe me groet in het Enge Bos, wat ik kennelijk zelf aangepland heb.

De cyclus van mijn werkzame leven. Telkens weer dezelfde dingen zien gebeuren, in het begin nog waarschuwen, maar er is er werkelijk niemand die concreet iets durft te zeggen tegen de grote dikke deur. Omdat het ook geen moer verschil maakt.  

Zwakke bedrijven overeind moeten houden en daarvoor onze keihard werkende medewerkers  overvragen. Om dat er ook nog even erbij te doen. En nooit dat in de bedrijfsjournaals onze vestiging een compliment krijgt. Benoemd wordt. Of nog beter en daar grapte ik over met een nieuwe collega, een bonus. Bonussen doet men niet aan. Wel gratis veren uitdelen. Die je dan ook nog zelf moet inbrengen. 

Collega maakte mee dat Zeus haar persoonlijk, op een volle werkvloer, even de les kwam lezen, alsof ze een kind van 7 (dat herkent hij van thuis) was. Werkelijk ongehoord.

Niet voor kwaliteit gaan, maar voor goedkoop en vervangbaar. En graag ook nog uit de diverse zeer bekende potjes subsidie voor het aannemen van een medewerker met een rugzakje. Oud of uit uitkeringssituatie of op zoek naar ervaringsplek. Of jong en zonder enige relevante ervaring. Ook zo fijn voor de clienten.

Was heel erg blij dat een collega spontaan had aangeboden dat ze vandaag voor mij op kantoor zou zijn, dan kon ik gewoon thuiswerken. Zo fijn, even niet reizen en aan het eind van de werkdag op tijd stoppen, daarna fietsen op de hometrainer, de groenbak binnenhalen en daarna een maaltijd wokken. Op tijd eten en de afwas doen en dan weten dat alles al gedaan is voor vandaag. 

Niet dat ik nu blaak van energie, maar heb meer tijd om mijzelf te worden. Wie dat dan ook is. 

 

Energie

 Mijn energie lekt al weg bij het lezen dat er twee weken lang op mijn woon/werktraject bussen op een gedeelte worden ingezet. Waardoor ik 

a. moet overstappen van trein naar touringcarbus, met hoge instap en ik weet werkelijk niet of ik mijn benen zo getraind heb dat ik dat als een jonge hinde weer kan,

 b. Langer onderweg ben zowel heen als terug. Uitstappen uit trein, station uit (allemaal trappen daar) en dan ergens een bus in. Weet uit ervaring dat die bussen keivol zitten altijd. 

Nee, niets aan te doen, geen andere collega die dan mijn diensten kan overnemen, allemaal met vakantie. Er moet bezetting zijn geeft leidinggevende aan. Dus mijn maandag = thuiswerkdag werkt dan niet. Gewoon lekker vier dagen in het OV reizen. 

Ondertussen gaf een jonge collega aan dat als ik dat zou willen zij deze week een dag overneemt, dan kan ik die dag thuiswerken en hoef ik niet te reizen. Wat een fijn voorstel. 

Heb het aangegeven mij mijn leidinggevende, maar die zat al helemaal met haar hoofd bij haar eigen vakantie en plakte er nog fijn 2 dagen extra aan vast, dus wanneer tijd voor een constructief gesprek hierover was er vrijwel niet. Ook al eerder aangegeven dat ik graag wil dat ze kijkt wat er aan Oude Lullenpolitiek voor mij haalbaar is. Tilt ze ook over haar vakantie, want prioriteit nul. Al een paar keer aangekaart, maar er kan niets kennelijk. 

Denk ook dat het mijn eigen schuld is. Ben er nog steeds op mijn werk. Met stok weliswaar, maar daar heeft ook niemand last van. Weet dat er echt wat verandert, als ik zelf anders doe of me gedraag. En fijn die dagen dat ik thuis kan werken, maar dat is ook zo flexibel als een oude houten deur. Want is er niemand, dan ben ik weer de aangewezen medewerker die er toch altijd is. 

Zo trouw, betrouwbaar en netjes als een oude hond. Aai me!

Hoog tijd om mijn Grote Plan nu door te zetten. Moest nog wat berekeningen doen, zaken veilig stellen en regelen. Maar ga maar doorzetten. Doorrrrrrrr! Neem het heft maar in eigen hand. Het leven is te kort. 

Wil mijn tijd eigenlijk niet meer verdoen aan drie uur reizen per dag minimaal. Laat thuis, vroeg weg, volle bussen en treinen. Nul respect voor iemand die met een stok loopt. 

Moet mijn mening toch wel ietwat herzien. Want ik ervaarde vandaag veel, heel veel lieve oplettende mensen om mij heen. Stond met stok, rugtas en roltas te wachten op de al volle bus, tot ik in kon stappen. De vrouwelijke chauffeur zei nog dat de bus helaas niet lager kon en het best wel hoog was die instap. Op de eerste rij zag iemand me aankomen met stok en hij gaf zijn plek aan mij. 

Achter mij was een jonge dame op krukken dus ik vroeg de andere persoon of hij ook zijn plekje wilde geven, dan kon ook zij zitten. Prima. Geen gemor. De chauffeur sjouwde mijn tas naar binnen en die hield ik op mijn schoot vast. Niet handig, want die wieltjes rijden door de vieze straat natuurlijk, maar ja...NIET miepen. Je zit, je klom en de bus rijdt.

Eruit werd ik weer door haar met mijn tas geholpen. De dame naast me zei dat ze alles in een rugtas had. En ook zij werd geholpen. Was een half uur later dan mijn planning op mijn werk. 

Terug een jonge man als chauffeur. Ook hij tilde mijn tas naar binnen en gooide ´m in het bagagerek. Kon zitten, naast iemand, maar dat was ok. Op het station aangekomen tilde iemand mijn tas uit het rek en bood aan ´m even mee te nemen naar de uitgang. Dat voelde allemaal zeer fijn. Ik werd gezien. Opgemerkt. 

Ging wel een half uur eerder weg, zodat ik nog een beetje op tijd thuis zou aankomen. Trein had vertraging, maar ik haalde mijn bus. 

Was zo dankbaar om dit alles, dat ik toch maar wel eerst ging fietsen op de hometrainer, ondanks dat het nogal warm was. 

Nu nog lunchtrommel maken en avondeten en dan even niets.

Ja, dankbaar dat vooral. 

Dus minder miepen en meer ervaren en pas dan zeggen dat het voelt, zoals Brigitte Kaandorp al zong, dat ik een heeeeeeeeeeeeeeeel zwaar leven heb.