Kapper

 Al bijna een jaar ben ik niet naar een kapper geweest. 

Nul zin in. En ook een beetje slechte ervaringen met kapsters die zelf een kapsel hadden waarvan ik dacht..goh, je bent niet echt een uithangbord voor de kapsalon en ook nog knipten alsof ze niet naar mijn voorbeeldplaatje hadden gekeken. Gewoon de standaard coupe oude vrouwtjes.

Dus moet ik alweer op zoek naar een kapster die het snapt. Niet al te duur, gezien mijn pre-pensioen tijd, maar ik heb wel wat pit nodig merk ik. 

Verf mijn haar al heel lang niet meer, dus betekent dat in mijn geval aan de voorkant ik grijze lokken heb, maar aan de achterkant is alles nog donker. Zo vergrijsde de moeder van mijn moeder ook herinner ik me. Maar wel lastiger, want gewoon overal grijs haar lijkt me een wat rustiger beeld geven. Of wit haar, zoals mijn andere Oma had. 

Wil ook niet iedere 6 weken naar de kapper verplicht. Te veel gedoe plus ook nogal duur. Hahah...ik vind vrijwel alles voor mijzelf te duur zo lijkt het. 

Maar wil wel iets aan mijn haar doen. Ook omdat dit symbool staat voor verandering. En dat is er gaande. Grote verandering.

Dus gaan zoeken naar een kapper. Leuke opdracht toch?

Ei en spinazie

 Die combinatie kon ik lang niet goed hebben. 

Mijn moeder maakte elke vrijdag diepvriesspinazie met een ei. Soms Spinazie a la creme, maar dus elke vrijdag hetzelfde. En altijd zo´n ei erbij. Geen vlees, maar een ei. Maar nooit afwijkend op een vrijdag. Altijd hetzelfde. 

Nu maakte ik voor mijn ontbijt twee eieren gebakken met spinazie (vers, geen diepvries) er door heen geroerbakt. Leek me een gezonde en lekkere combinatie. En een verse kop zwarte koffie. 

Ondertusen regent het hier al de hele ochtend en nu net komt de zon er een beetje doorheen. Dat ziet er toch wat vrolijker uit, dan 50 shades of grey buiten.

Voorspelde al dat als ik vakantie zou hebben, het zomerweer op is. En dat lijkt te gaan kloppen. Nog 2 weken elke dag regen. Hoera!

Nog een luie dag, behalve dan tuinieren

Maar...voordat de groenbak werd geleegd, wel tot de nok toe gevuld met snoei-afval, nog snel ook voordat het een beetje ging regenen.  

Maar die regen kwam niet. Wel werd het wat warmer. 

Voor de rest beetje online dingen bekijken, wat lezen, oefeningen doen voor mijn bil en beenspieren.  

Bewondering hoe deze vrouw over haar naderend afscheid schrijft, met humor en de dingen in eigen regie houdt en heeft.  Annemiek

Zet de zaken die er echt toe doen voor mij weer even op een rijtje. 

Lagere versnelling

 Had de wekker gezet, maar merkte dat ik niet, zoals tijdens werkdagen snel mijn bed uitsprong. Omdat er geen druk achter zit, dat ik persé zo laat bij mijn moeder moest zijn. Ik mag daar, zo heb ik nagevraagd, altijd langskomen, want het is nu mijn moeder thuis.  Dus geen bezoek-uren. 

En ook al zou mijn bewindbroer het willen en dat wil hij, ook aan hem hoef ik geen toestemming te vragen. Hij had dat zijn secretaresse wel laten mailen een tijdje terug. Maar daar heb ik maling aan. Net als andere nogal vreemde zaken. Moeder niet vaker dan driemaal per jaar meenemen naar het restaurant.  We zouden haar toch eens verwennen!!

Dus schakelde van de zesde versnelling terug naar de vijfde en nam een trein later. Ook wat rustiger hoopte ik, maar vooral voor mijzelf. 

Altijd op de klok leven is binnenkort voorbij. 

Zie ook dat de trein die ik zou willen nemen extra kort is. Dus druk. Laat maar. Nog maar een trein later. Ik heb er al helemaal nul zin in, dat gereis in een te volle en te korte trein. 

Reis ging voorspoedig, Mooie zitplaats ook. Had koffie van thuis meegenomen in een kleine thermos. Wel vertraging, maar dat is al bijna standaard. Bus gemist bij waar mijn moeder woont, maar na een kwartiertje kwam er een volgende bus. 

De lunch was al gaande en de verzorging vroeg of ik ook wat wilde? Nee joh...hoeft niet. Maar ik kreeg uiteindelijk een heerlijk kopje soep en een broodje met knakworstjes. Andre Hazes Olé!

Was er nog getuige van hoe mijn moeder onrustig werd door mensen op de afdeling die zij niet herkende en die maar moesten oprotten. Mijn moeder is altijd netjes en beschaafd, maar door Alzheimer vallen de remmingen weg en kennelijk triggerde hun ongevraagde aanwezigheid wat bij haar. Als ze nu niet zouden oprotten belde ze de poltie!

Verzorging kon eea de-escaleren en mijn moeder ging om even rustig te worden naar haar kamer. Dat kwam goed uit, dan konden we rustig samen praten en mijn broertje ook even met haar video-bellen. 

Mijn moeder kwam helemaal niet brozig over, wel bozig. Maar tientallen jaren onderdrukken van je emoties dan mag er wel een keer iets uitkomen. En ze schaamde zich er ook nog voor. Och...

Het bezoek was gezellig voor haar hoop ik, ze zei tegen de verzorging dat het leuk was dat haar dochter er was en zoon aan de telefoon. Vandaag een helderder dag. 

Toen was het tijd voor haar afspraak bij de Pedicure en ik ging toen weer huiswaarts. Een hele lege Intercity op het stationnetje. Heerlijk zeg. Mooie plek uitgezocht, die onderweg ook leeg bleef. Al met al was mijn energie wel op toen ik thuiskwam, maar doe dus maar even rustig aan. Een half plan, om even de stad in te duiken, moest ik laten varen. Te weinig energie. 

Blij dat ik zelf heb gezien hoe het met mijn moeder is. 

Mijn dochter was het weekend langs geweest met haar kinderen. Maar toen was oma boos geworden (ik herken die kribbigheid heel erg goed van vroeger, als dingen niet gingen zoals zij dat wilde..), maar gelukkig zijn mijn kleinkinderen het alweer vergeten. Niet teveel aandacht aan besteden. En anders uitleggen dat Oma ziek is. 

Aan de eettafel vroeg een dame me om de 5 minuten of ik het ook zo benauwd buiten vond. Grappig om dan iedere keer een ander antwoord te geven. Om het luchtig te houden. Ze zit vast in haar eigen Ground Hog Day.

Maar misschien zitten we dat allemaal wel?

Slechter?

Via mijn dochter laat mijn steelzus steels weten dat het echt slechter met mijn moeder gaat. Ze herkent steelzus niet meer.

Weet haar naam niet meer. Tsja...daar had ik al eerder mee te maken. Terwijl ik toch echt haar natuurlijke kind ben. De oudste van haar kinderen. 

Steelzus is er veel vaker dan ik. Maar dat heeft met haar controle-dwang te maken. Ze doet al dertig jaar niets anders dan rondom mijn moeder hangen. Ga toch eens leven. Gold voor beiden. Maar ja, mijn moeder liet dit altijd maar toe ook. Dus het ene gedrag houdt het andere in stand. En nijdig zijn, helpt geen bal. Duidelijk zijn wel. Maar ja, dat is niet leuk en mijn moeder en adoptie-zus houden niet van niet-leuke dingen. 

Dus of het echt slechter gaat met mijn moeder, zal ik zelf moeten beoordelen. Ik hoor er namelijk helemaal nul en niets over van de kant van mijn familie die mijn moeder makkelijker kan zien en opzoeken. Bewindbroer laat al meer dan een jaar niets horen. Maar misschien is dat ook maar een aanname. Dat ze haar vaker zien. Of opzoeken.

Ik droom wel vaker hierover de laatste tijd. Dat mijn moeder dood is. Of dat ik bericht krijg dat ze al begraven is. Dat is lekker dromen. Not.

Het is natuurlijk niet onwaarschijnlijk dat mijn moeder komt te overlijden. Ze is ruim 86. Maar of ze lichamelijk ook zwak is dat ga ik eerst zelf maar eens concluderen. In plaats van de altijd paniekzaken van mijn steelzus te geloven. 

Dus toch weer met het OV reizen. Hoop meer ontspannen dan tijdens de werkreizen. In ieder geval na de spits, dus meer kans op een zitplaats. 

Lummelen en dagdromen

Eerste dag van mijn vakantie heb ik eigenlijk een beetje doorgebracht met schrijven, lezen, wegdromen, dingen bekijken en tsja...niks. Nergens heen geweest, niet eens naar de supermarkt.

Gewoon niksen. Lummelen. 

Kijken naar de vlinders in mijn tuintje. 

Eind van de middag een stukje snoeien in de voortuin en oh ja...even mijn vensterbanken ietwat kuizen. Ziet er direct verzorgder uit. En nog wat snoeien, want als je eenmaal begint, dan zie je nog zoveel te doen. Kunst is dan toch maar stoppen, nu je nog niet omvalt.

Eten?

Nul zin an. Toch maar wel iets gemaakt, maar tamelijk fantasieloos. En al helemaal niet excellent, opwindend of superlekker. Hoeft ook niet. 

Laatste keer F1 in Zandvoort

 In de ochtend vroeg wakker, maar laat uit bed. Was een e-boek aan het lezen en ik moet zeggen, ik lag heel lekker in mijn bed. Weten dat er niets hoeft was ook fijn. 

Toch maar wassen en aankleden. Bijna klaar en toen ging de voordeurbel. Waren het mensen die iets kwamen ophalen. Ik heb niets om op te halen en wist al dat ze bij het huis van de straat aan de overkant moesten zijn. De straten in mijn bloemkoolwijk lopen als..een bloemkool, kronkelig en soms wel 3 ingangen vanuit de hoofdweg naar de straat en dan ligt dat adres ook nog aan een fietspad, dus je kan er niet voor de deur parkeren. Is dus lastig te vinden. 

Al zo vaak bezorgers aan de deur gehad. 

Enfin, daarna heb ik volkorenpannenkoeken gemaakt, want zin in. Lekkere koffie met wat opgeklopte soja-melk. En de zon schijnt ook nog eens!

Gisteren wat licht snoeiwerk in de tuin gedaan, maar weten dat ik daar nog alle tijd voor heb, geeft minder druk op de ketel. Heel fijn. Kan het werk gewoon in stukken hakken. Het hoeft niet in maar 2 vrije dagen gedaan te worden. Of als het droog is.

Zit klaar voor de finale van de laatste keer F1 in Zandvoort. 

Verstappen start vanaf positie 7. Dus moet nog wel iets doen om extra punten te halen. Grappig dat zijn helm een DelftsBlauw motief heeft. Had ook stroopwafel kunnen zijn natuurlijk. 

En oeps...na 4 minuten is de race voor Verstappen al over. Crash tegen de vangrail. Zo jammer! Moet toegeven dat het wel iets minder spannend was om te kijken, maar zag toch Norris als eerste over de finishlijn komen. Goed gedaan. 

Liep ik er ook nog tegenaan of ik mijn werk wel goed had afgerond? Het viel me op dat leidinggevende nergens te zien was de hele laatste middag voor mijn vakantie, niks vroeg en ik was zo klaar met alles, dat ik het wel goed vond. Was er klaar mee. En dan nu die twijfel. Mag ik het wel zo achterlaten? Val ik dan niet door de mand als iemand die toch niet zo goed was als men denkt? 

Nou ja, moet ik even denken aan wat mijn broer me zei; dat binnen een paar dagen een advertentie voor mijn positie alweer online staat. Niet meer mijn probleem. 

Pfff...wat ben ik vermoeiend voor mijzelf zeg. Mijn collega ging met vakantie en niemand wist dit en overdragen?? Laat die puntjes nu maar eens van de I af! Ze liggen gewoon ernaast trouwens.