woensdag 19 december 2018

Boekbespreking: Stil

Las het boek Stil van Thomas Raab.

Beangstigend en beklemmend en naar een einde toewerkend wat niet voor de hand ligt. Het is een combi van een thriller en een roman.

Het gaat over Karl Heidemann, een baby met een overgevoelig gehoor. Alle geluid komt keihard binnen en zelfs het zachtste gefluister is een kwelling. Zijn ouders bedenken dat alleen absolute afzondering van de buitenwereld hem rust geeft, wat ook zo is. En altijd maar weer een flesje drinken.

Hij groeit op in een donkere bunker onder zijn huis en dat heeft catastrofale gevolgen wanneer hij als jongen zijn eigen idee van rechtvaardigheid en verlossing (vooral dat woord en begrip) botviert op de bewoners van zijn dorp.

Maar nooit vindt hij waar hij (en iedereen in feite) naar verlangt. Liefde. En vindt hij het wel, dan kan hij het niet krijgen.

Lezen!

9789025447878_VRK

dinsdag 18 december 2018

Als je elkaar niet meer vertrouwen kan

Ken je dat? Heb je al jarenlang een goed werkend, in elke sleuf soepel glijdend boodschappenkarretje-muntje aan je sleutelbos en ben je van plan je karretje weer keurig netjes op de karretjesparkeerplaats terug te zetten, komt er een miezerig stelletje aan je vragen of ze je karretje mogen overnemen.

"Nou, nee...ik heb zo'n muntje erin"
"Oh geen probleem....hier is een ander muntje"

Wat een klote muntje blijkt te zijn, want hij past op geen enkel wagentje!! Net als de huidige eigenaar te dik en nergens in en bij passend. Weg ermee!

Gelukkig, want zo ben ik, heb ik dan nog een reserve-boodschappenkarretje-muntje ergens in de krochten van mijn boodschappenbejaardensleurhut.


maandag 17 december 2018

Minder minder minder paniek

Slecht idee om als "slik direct een kikker in de ochtend" mijn specificatie van de WW te openen. Maar ja, beter maar meteen doen, dan is dat ook weer klaar.

Kreeg direct het gevoel dat ik die Blonde was die riep; Minder minder minder! En dat was ook zo, het was alweer minder minder minder, maar ik sprak mijzelf ernstig toe en droeg mezelf op om na te rekenen wat het precies was.

Ten eerste krijg je bij de WW-uitkering pas achteraf de vakantietoeslag betaald, waarvoor ze 8% van je uitkering inhouden. Die krijg je in mei of aan het einde van de uitkering betaald als gespaarde sigaar uit eigen doos.

Ten tweede betrof het de maand november en daarin had ik de eerste weken nog ziektewet uitkering gehad. Maar omdat ik op wonderbaarlijke wijze genezen was, val ik de rest van de maand onder de WW. Het was dus geen maand-uitkering, alhoewel het daar zo wel stond gespecificeerd (nogal slordig he), maar 'slechts 2 weken. En mijn schrik dat ik een hele maand van minder dan € 400,-- moest rondkomen klopt dus niet.

Nou ja...het klopt wel natuurlijk, want de ziektewet wordt per week betaald, achteraf en de WW wordt per 4 weken betaald, achteraf en nieuw (voor mij dan) is dat je aan het einde van de maand, dus niet na die 4 weken,  je inkomstenspecificatie moet indienen, ook al heb je niets verdiend. Doe je dat niet op tijd, dan krijg je je uitkering ook later. De uitkering over een hele maand (of eigenlijk vier weken) komt ergens in januari. Helaas net als alle grote rekeningen betaald moeten zijn. Adem in...en heeee...ook weer uitademen he! (Keek gisteren op de Belg een documentaire over een diepzeeduiker, die zonder zuurstof meer dan 100 meter diep duikt).

Het zijn dus allemaal korte perioden die je moet overbruggen als die op andere momenten worden uitgekeerd dan je gewend bent. En waar je rekeningen uiteraard niet op aangepast kunnen worden, want die komen op een vast moment per maand.

Het is dus weer een kwestie van met de grote schuifpuzzel schuiven. En blij zijn DAT ik nog kan schuiven, al wordt de ruimte om te schuiven steeds kleiner. En moet ik mijn paniek in bedwang houden door nog steeds naar de bedragen onder de streep te kijken. En niet aan impulsen gehoor geven. Omdat ik dat waard ben...of om frustraties weg te poetsen. Dit is wat het is, hier moet u het mee doen.


Foto van Pixabay


Geen schulden, alles betaald, dak boven mijn hoofd en brood met pindakaas (en lekkere komkommer) op de plank. Genoeg kleren om elke dag een ander setje te kunnen maken als ik zou willen. Dus ga genieten van dat kopje koffie, waar je ook nog geld voor hebt om te kopen en ga de dingen doe die je blij maken. Sluit dit af. Werkje gedaan. Klaar.

Het kan allemaal nog veel erger. Kijk bij eens bij Annemiek; of klik hier: Kerstactie Annemiek


zondag 16 december 2018

Likdoornpleister-Kerstversiering

Een tijd terug, eigenlijk al weer een heel tijdje terug,  had ik veel last van een hardnekkige likdoorn bij mijn kleine teen. En nee, te zunig om mijzelf een bezoekje aan een pedicure te gunnen.

Dus van die rondjes gekocht die je over de plek kan plakken zodat de harde plek niet tegen de andere teen komt en pijn veroorzaakt. Het middenstuk van die rondjes, een klein stipje, bewaarde ik omdat ik dacht dat ik daar wel iets mee kon. Ja, een rare afwijking, maar goed er zijn ergere dingen lijkt mij.

En plakte het restmateriaal deze Kersttijd op een glazen potje en heb zo een winters Kerstpotje waar ik een waxinelichtje in kan doen.



Had 'm vannacht ook buiten kunnen zetten, dan zat er ook sneeuw op, maar het dunne laagje wat viel is nu al aan het smelten. Geen lekkere knerp-laag helaas.

Had gisteren op de Belg de Andre Hazes film opgenomen: "Bloed, zweet en tranen". Nu heb ik altijd vrij weinig met Hazes gehad. Vooral omdat hij zoveel zoop en zijn kinderen daardoor hetzelfde aandeed als zijn vader hem. Weinig geleerd. Zijn zoon dreigt dezelfde weg op te gaan (vond ik, nou vooruit, vind ik). En toch vond ik het een interessante film. Vandaag bekeken. Die Rachel was veel minder zonnebankbruin dan ze in het echt eruit ziet. Helaas was het in elkaar slaan en schoppen van de vader maar al te levensecht. En het niet erkennen van zijn talent door zijn vader; dat het allemaal maar zo zo was, dat het eigenlijk niks voorstelde. Nee, anderen, die waren veel beter. Die konden echt wat.

Die hele vader was een rotvent, die waarschijnlijk door zijn vader ook al weer in elkaar geramd was, maar ergens moet je die cirkel van ellende toch een keer doorbreken. En niet onze nationale bierbrouwer blijven sponsoren.

Het is hier nog enorm mistig. Een beetje zoals mijn vooruitzichten zijn. Misschien ligt er achter de mist wel iets moois, leuks, fantastisch of misschien juist het tegenovergestelde. Maar daar hoef ik me nu, in de mist, geheel niet over druk te maken.











zaterdag 15 december 2018

Witz

Ken je grap van die vrouw die op tijd op haar afspraak bij de fanclub moest komen en daar wel vijf keer op diverse manieren aan herinnerd werd? Door de fanclub.

Die liep keurig ruim voor de tijd, dus niet op tijd, met alle benodigde documenten en zaken de deur uit en halverwege klopte ze op haar jaszak waar ze altijd haar OV-card in bewaard. Amai! Die hing nog thuis in het sleutelkastje.
Teruglopen dan maar want zonder reizen gaat niet. Ik werd niet boos, maar verbaasde me erover, het vergeten van zoiets essentieels - een voorbode van vroege Alzheimer soms?

Nu was de tijd te krap geworden. Gelukkig stond in de schuur haar fiets, maar jemig de pemig zeg...dat stond niet in de planning. Verkeerde (te gladde, geen goede hak) schoenen aan, gleed lekker weg van de pedalen en werd de fiets daar dan niet gestolen bij de bushalte? Niet zeiken; gaan!
Dus fietsen maar; kon zo in een slapstick en he...gelukkig ik (u had het al geraden) zag een stoepje waar ik een voet op kon neerzetten en op enigzins normale wijze kon afstappen. Fiets vastzetten aan zo'n nietje met dubbele sloten uiteraard. En snel, want de bus zou zo komen. Oh..het begon ook nog te gieten. Niet op gerekend. (Ja, stom!).

Oh..bummer, bus heeft vertraging, haal ik de aansluiting op het station nog wel? Nee..waarschijnlijk net niet. Dan moet ik maar de volgende trein nemen en aldaar een beetje doorlopen. Beetje erg doorlopen. Wat een ander rennen zou noemen.

Gelukkig haalde de bus wat tijd in onderweg en net dat minuutje inhaaltijd was genoeg om de geplande trein toch nog te kunnen halen, dus kon ik weer wat relaxter bij de desbetreffende halte uitstappen en naar de geliefde gebouwen van de fanclub lopen.

Melden bij de balie, bij de V-tjes. Immer gerade aus mevrouw en dan hoog, nog hoger. Daar weer een balie met een V-tje.
Volgens mij hebben de Vtjes standaard het zinnetje: "met WIE heeft u een afspraak????" in hun welkomstgroet. En de blik in de ogen dat deze persoon totaal onbekend is bij de balie.  Alsof die V-er vandaag nieuw is begonnen daar. Alsof jij daar iets heel erg raars staat te beweren. Dus haalde ik hun eigen brief maar weer eens uit de tas en liet de V de naam zelf maar lezen.

'Oh ja'.

Moest op een volgnummer letten wat ik kreeg en dan me bij een volgende balie vervoegen. Mijn nummer was ruim tien minuten over tijd. Wat wel grappig is, overtijd zijn als je ruim in de vijftig bent. En helemaal grappig als ik zoveel berichten kreeg van de fanclub of ik er wel op TIJD wilde zijn. Uberhaupt moest zijn. Want anders...

Wat ik helemaal des fanclubs vond is de opmerking over de duur van mijn uitkering. Hij vroeg aan mij waarom zo kort? Nee...daar had deze medewerker geen verstand van. Dat was een andere afdeling. Gut, die opmerking hoorde ik al vaker in mijn traject alhier. Niemand die mij even klip- en klaar uitleg kan geven. Ook in de brief met toekenning van de uitkering staat er niets over de opbouw. De site geeft ook geen uitsluitsel, althans; ik kwam op iets anders uit.

Dat ik vanuit de ziektewet in dit hokje kom, was ook niet helemaal helder, maar dat had dan weer met privacy te maken werd me verteld. WTF??? Wie bedenkt dat. Binnen de fanclub mag belangrijke informatie niet worden doorgegeven of ingezien want dan staat mijn privacy in het geding. Joh....die heb ik allang niet meer.

Moest ik daar nogmaals mijn hele dossier even gaan toelichten. Dus dat wierp een geheel ander licht op mijn huidige status. En ging lekker van de tijd af. Hoe efficient. Maar dat kwam mij wel goed uit, want die hele afspraak, inhoudelijk, was nogal overbodig in mijn ogen. Maar we spelen het spel gewoon mee.

Het is dat ik dit allemaal al van te voren had bedacht, dat het inderdaad zo zou kunnen lopen. En dat ik ook van te voren had bedacht dat ik me er niet meer gek door laat maken. Niet meer. Meeveren en laten gaan. Deze grote organisaties zijn gewoon niet te veranderen. Niet omdat ik me daar druk om maak of me dingen afvraag. Ik doe er totaal niet toe.

Mijn gele hesje zat in de was, maar die had zo maar aangekund.

Ik vond dat ik nog wel recht had op nog een gratis kopje machinekoffie en dronk dat aldaar rustig op. Om even alles te laten bezinken. En aan mijn koffie voor de dag te komen. Gratis. Nou ja, minus de reiskosten uiteraard.

En toen was het wel een beetje op; geen energie of zin om nog wat 'leuks' te gaan doen. Buiten dat ik nog even moet wachten op inkomen, wil ik niet mijzelf in de verleiding brengen om mijn geld aan stomme dingen uit te geven. Dus terug in de trein, het regende alweer. De bus stond ook al in de regen te wachten en gelukkig stond mijn fiets zeiknat aan het nietje klaar.


Foto van Pixabay


En nog niet eens een lamp die ik kan oppoetsen en dat er dan een Geest uitkomt, waar ik drie wensen mag doen, gewoon een bespaarlamp. Dus nog een keer met de stofkam door mijn vaste lasten. Maar ook:

Hoe strakker ik budgetteer en mezelf het gevoel geef dat er niks meer 'kan', want straks is alles op,  hoe vervelender het voelt. Het mezelf toekennen van een Fun-budget geeft al wat ruimte. In het hoofd. En ja, daarvoor stook ik overdag niet hoger dan 15 graden, maar pas als het donker wordt gaat de kachel wat hoger. Dus zit ik met een trui aan een beetje kou te lijden, maar als ik zo direct even naar buiten ga, dan lijkt het straks weer ontzettend warm binnen. Dus alles is relatief.

Lees net een artikel in de (online) krant met de kop "wie arm is kan zijn recht op hulp niet pakken" met als reden dat aantoonbaar is dat wie arm is, die kan niet helder denken, kan niet meer goed plannen en kan zich irrationeel gedragen. Het reduceert uw hersencapaciteit".

Moet je nagaan hoe slim ik zou zijn als ik niet 'arm' was!

Oh ja...ik verdenk mijzelf van het hebben van een Dramaqueen persoonlijkheid, heb nog steeds Obesitas (dus geld genoeg voor eten), dak boven mijn hoofd en een 'geheim' buffertje onder mijn matras, dus ik ben nog steeds geen kandidaat voor het programma van Beau of zo.












vrijdag 14 december 2018

Sterren

Gisterennacht zou er een meteorietenzwerm over ons land komen en alweer nam ik me voor om te gaan kijken. Want gratis entertainment, hoe mooi is dat!

Ja, koud, maar toch de wekker midden in de nacht gezet, kleren aan, sjaal om, contactlens in en kijken naar het westen, daar was het het best te zien.

Maar al snel, nadat ik door alle felle tuinlampen had heen kunnen kijken, zag ik dat de lucht dichtbewolkt was. Niets te zien daardoor. Maar een paar open plekjes.  Heb er echt wel een half uur naar staan turen. Ook om mijn ogen te laten wennen aan het relatieve donkerte.

Jammer, want altijd zo mooi om te zien. En om alles hier op aarde weer even te relativeren.



Een heldere meteoor

Helaas Pindakaas dus. Om over pindakaas te spreken. Gisterenmiddag hing ik mijn pindakaashouder vol met een pot pindakaas voor de vogels buiten en vond nog een vetbol (in een luchtdichte doos opgeborgen) en een netje pinda's. 
Ook weer gratis entertainment, al die vogels die nieuwsgierig komen kijken en proeven. 

Dan is het leven simpel en mooi. Als je oog blijft houden voor het kleine maar meest waardevolle. En je niet bang laten maken door een gek op de werkplek van je kinderen. Of een terrorist in een dichtbij buitenland. Zodra je ze in je hoofd laat kruipen hebben ze gewonnen. Kopkracht schreef Adriaan van Dis in zijn boek Familieziek. Kopkracht!


donderdag 13 december 2018

Worstjes op mijn borstjes, ballen op mijn dijen

Gisterenavond opgelet dat ik na het avondeten niets meer at of dronk, behalve water, want ik moest vandaag wat buisjes bloed laten prikken, nuchter, voor de jaarlijkse diabetescontrole bij de huisarts. En urine inleveren. Dus ook daar op letten, potje mee naar de badkamer, zodat ik met mijn slaperige hoofd niet vergat dit op te vangen als eerste de volgende ochtend.

Het is zo'n potje met een klein buisje erbij waarmee je de urine vanuit de grotere pot overbrengt in een buisje mbv een vacuumsysteem (nou...het was nog een hele toer om erIN te plassen en dan ook nog eerst jezelf goed wassen, want anders neem je verontreiniging van buitenaf mee in het potje of urine, en dan de middenstroom opvangen.

En dan de urine koel bewaren, wat niet zo moeilijk is want de kachel stond niet aan, dus maar 15 graden beneden. Toch maar nog even in de koelkast gelegd dat buisje. En briefje neergelegd dat ik het niet moest vergeten mee te nemen!!

Het was druk en meestal ga ik tegen het einde van het prikspreekuur, want ik hoef niet op tijd op mijn werk te zijn en dan kunnen anderen die wel werken of naar school moeten voor. Nog een prettig kort gesprekje met de mevrouw die het bloed prikte gehad en haar nu alvast Fijne dagen gewenst. Gelukkig vond ze snel een goede zichtbare ader (zou dat ook met mijn stressniveau te maken hebben?) en hoppa...3 buisjes vol.

Daarna even langs de winkel; had nog een stuk vlees in de diepvries met bot, dus daar ga ik vandaag heeeeeel langzaam lekkere soep of saus van maken, maar had geen courgette meer in huis. Een beetje Marokkaans georienteerd denk ik die soep/saus. Meer meer meer, want dan kan ik het er mooi weer een tijdje mee uitzingen.

En er lag een boek op de mat van Frans de Waal. Kadootje van een krant omdat ik een proefabonnement had. Voor dat geld heb je nog niet eens de omslag van dit boek en ook nog eens elke zaterdag de krant op de mat. Zo komt Splinter door de zuinige winter! Ik let altijd op dit soort aanbiedingen, want dan voel ik me 'rijk'. Denk altijd maar dat mensen die roken, dit bedrag per dag in de lucht blazen. Per dag dan.

Gisteren echt een trutterige versierdag. Met inderdaad nog allerlei 'vergeten' schatten op voorraad, dus niks nieuwe ballen, lichtjes of wat dan ook. En ik had verleden jaar, na de Kerst, in de opruiming wat kleine dingetjes gekocht voor dit jaar alvast. Daar ga ik vandaag maar eens mee froebelen. En dan zo'n fotootje maken a la Silvie Meis, met een bal over je dij.

Word ik net gebeld dat de afspraak voor volgende week niet kan doorgaan, want de huisarts is (nog) ziek. Nu ergens in het nieuwe jaar maar een afspraak gezet.

Ach...dan is het bloedprikken en urine opvangen maar alvast gedaan. Ik weet de uitslag nu al want volgens de fanclub ben ik helemaal genezen.

Genezen niet, maar ik ben er wel klaar mee.

Vandaag een stukje gemaakt van dingen die ik al in huis heb, jarenlang, behalve een tak dennengroen, want dat maakt dat alles zo lekker nostalgisch ruikt. Maar goed, die kost niet zoveel dat ik er niet meer van kan eten. En bovendien, het stuk schaap uit de diepvries staat al de hele middag te sudderen en kost me niets want kado gehad tgv het offerfeest. Wel vanochtend even gekeken wat ze tegenwoordig allemaal in kerststukjes gooien. Veel waxinelichtjes - leuk als het in de fik gaat en veel dennenappels al dan niet wit of met glitterwit bestrooid. Lange grote bakken, 3 dennenappels erop en hoppa.
Een andere glazen schaal die ook al eeuwen bij de Kerstspullen staat, vulde ik met allerlei soorten Dennenappels, echte, nepperds, gekleurde, geverfde, als het maar Dennenappels zegt.

Maakte nog een kerststolpje van een Nutellapotje (goed dat ik nu wel de deksel had bewaard), hertje erin, wat glinsterdingen van honderd jaar oud et voila; verpakking hergebruikt en zo schattig. Hertje vorig jaar afgeprijsd met 50% in de bak bij de Hema gekocht; na de kerst.

Dat carousselachtige ding op de voorgrond, daar hangen heel fragiele Engeltjes aan en die gaan bewegen als het kaarsje aan is. Ook al jaren oud.