Las dat de schilder David Hockney is overleden. Hij schilderde altijd herkenbaar in een schijnbaar simpele stijl. Zag een tijdje terug in het Teylers museum een tentoonstelling van tekeningen van hem.
Hij omarmde ook nieuwe technieken. Op zijn tablet tekenen bijvoorbeeld. Een eigenzinnige man,
Precies op het moment dat ik naar huis wilde gaan. Keek nog even of die bui echt ging vallen, maar inderdaad, precies op dat tijdstip en ook nog eens hard en langdurig. Tot middernacht bij het bushokje staan wachten is ook weer nogal overdreven.
Had ik, de ijdeltuit, geen jas aan gedaan, want blazertje over mijn streepjesshirt en vond het wel lekker zomers.
Daar dachten de weergoden toch anders over.
Nou ja, niets aan te doen. Lekker natgeregend thuisgekomen. Alle natte kleding uit, op hangertjes opgehangen, droge lekkere warme nachtjapon en pyamabroek aan.
Even nog eten opwarmen, want stond al klaar en dan blik op oneindig en verstand op nul.
Alle oude studieboeken die al zeker 30 jaar hier op zolder in een doos bewaard stonden van mijn broer, heeft hij uitgezocht en uiteindelijk kon alles weg. Hij had geen tijd meer om dat zelf weg te gooien, dus een mooi klusje voor mij. Had ik direct ook een doel voor mijn wandeling. We hebben trouwens met de auto al heel veel grof vuil bij de gemeentelijke vuilstort gebracht vooral uit de tuin.
In twee gedeeltes gedaan het wegwerken van die oude boeken en nu is het weer opgeruimd. De doos heb ik plat gevouwen en die breng ik nog een andere keer naar de oud papierbak.
Hij is in zijn land niet gewend aan gescheiden afval inzameling. Dus moest hem telkens erop wijzen dat plastic of lege pakken chocomel in de Plastic Afval Klikko konden. In mijn eentje kan ik met gemak 3 weken met de Rest-afval klikko doen en meestal dan ook nog maar half vol. Nu al nokkievol.
Maar goed; First world problems.
Hij zag ook dat de kosten voor boodschappen hier gestegen waren, behalve door zelf boodschappen te doen en ook te koken. Voorheen vond hij alles een stuk goedkoper dan in zijn land, vooral verse groenten en fruit. Nu is dat verschil kleiner.
Heerlijk is dat als er voor je gekookt wordt. Hij kan koken, is alleen niet zo goed erin dat alles gelijktijdig klaar is. Nou ja, dan maar even wachten op de biefstuk. Iets wat ik voor mijzelf vrijwel nooit maak. Vond het zo´n luxe dat ik niet hoefde na te denken over wat ik ga eten. Ik deed dan de afwas, maar dat vind ik ook nooit een rotklus.
Lekker dramatische titel nietwaar? Al mijn (medische) afspraken plan ik altijd op mijn vrije dag in.
Geen behoefte eraan weer na te denken hoe ik er zonder mijn fietsje kom. En de trap naar de praktijk op kom.
Dus maar even verschuiven in de maand.
Moet eraan wennen dat er in de ochtend niemand meer van de zolderkamer naar beneden komt om samen koffie te drinken, hem ontbijt te zien maken, blij te zijn met Nederlandse kaas, gewoon om gezelschap te hebben. Dat maakt me ook duidelijk dat ik toch wel veel alleen ben.
Zoals Koningin Wilhelmina ben ik dan niet eenzaam, maar dus wel alleen.
Oefen elke dag om weer meer spierkracht te krijgen en kan nu, moet ik er wel heel bewust mee bezig zijn, weer zonder handjes van een eetkamerstoel opstaan. Nog niet zoals voorheen, gewoon met een recht bovenlijf, maar als een soort van vooroverbuigend, mijn zwaartepunt verleggende, kabouter Spillebeen.
Maar meer kracht nu in de benen en daar ben ik al blij mee.
Mijn broertje, ik noem hem in mijn hoofd altijd zo omdat ik gewoon veel van hem houd, is maandagochtend weer naar zijn thuisland vertrokken. Hij reed de huurauto naar het inleverpunt op de luchthaven en kon vandaar direct doorlopen naar de vertrekhal. Allemaal goed en soepel geregeld en met hulp van mijn dochter een mooie deal. En een fijne auto.
De avond ervoor nog alles wat hij extra mee wilde nemen van nog spullen van onze moeder en andere zaken die hij altijd inkoopt om mee te nemen naar daar in zijn extra koffer gepropt. Koffer gewogen, nogmaals gewogen en besloot toen om dat pak gevulde koeken toch maar als handbagage mee te nemen. Dat scheelt wel een paar kilo! Zware koeken.
We hebben een fijne tijd gehad en hij is nog nooit zo lang hier achter elkaar geweest. Meestal even tussen het weekend door als hij op zakenreis was. Of een lang weekend, maar nu twee volle weken.
Ook blij dat hij besloten had voor die weken een auto te huren. Daarmee was hij mobiel en kon bij wijze van spreken elke dag bij onze moeder langsgaan. Wat hij dan ook zeer regelmatig deed. Alleen of met mij.
Fijn ook dat we de stiltes niet hoefden op te vullen met gebabbel over koetjes en kalfjes. De weiden bleven leeg.
Hoop dat hij over een tijdje toch iets dichterbij komt wonen. Ik mis dat contact met iemand die je al kent vanaf dat je klein was en ook nog eens op dezelfde golflengte zit qua beleven en ervaren. En je soms daarom maar aan één woord genoeg hebt.
Even weg van wat een gewone week een gewone week maakt en wil heel graag volop genieten van dit zomerse weer. Zomaar gratis bij dit lange Pinksterweekend erbij gekregen.
Voor de eerste keer dit seizoen mijn parasol uit de schuur uitgepakt uit de plastic hoes en met een beetje moeite in de houder gezet. Dat geluid van een parasol die omhoog gedraaid wordt, dat is al vakantie voor mij. Ontspanning.
Had al koffie gemaakt, bakje extra eiwitrijke yoghurt erbij. Kijken of ik de energie heb om her en der in de waterbakjes water uit de regenton te gieten voor de vogels en insecten. Energie en stabiele benen.
Geniet nu al.
Bewust zijn van het mooie. Oh ja en de geur van zonnebrandcrème. Zo zomers! En mijn liefste broer binnenkort op bezoek.
Even wat minder hier aanwezig zijn dus ook. Is al bijna een jaar geleden dat we elkaar echt zagen en spraken.
