Mijn energie lekt al weg bij het lezen dat er twee weken lang op mijn woon/werktraject bussen op een gedeelte worden ingezet. Waardoor ik
a. moet overstappen van trein naar touringcarbus, met hoge instap en ik weet werkelijk niet of ik mijn benen zo getraind heb dat ik dat als een jonge hinde weer kan,
b. Langer onderweg ben zowel heen als terug. Uitstappen uit trein, station uit (allemaal trappen daar) en dan ergens een bus in. Weet uit ervaring dat die bussen keivol zitten altijd.
Nee, niets aan te doen, geen andere collega die dan mijn diensten kan overnemen, allemaal met vakantie. Er moet bezetting zijn geeft leidinggevende aan. Dus mijn maandag = thuiswerkdag werkt dan niet. Gewoon lekker vier dagen in het OV reizen.
Ondertussen gaf een jonge collega aan dat als ik dat zou willen zij deze week een dag overneemt, dan kan ik die dag thuiswerken en hoef ik niet te reizen. Wat een fijn voorstel.
Heb het aangegeven mij mijn leidinggevende, maar die zat al helemaal met haar hoofd bij haar eigen vakantie en plakte er nog fijn 2 dagen extra aan vast, dus wanneer tijd voor een constructief gesprek hierover was er vrijwel niet. Ook al eerder aangegeven dat ik graag wil dat ze kijkt wat er aan Oude Lullenpolitiek voor mij haalbaar is. Tilt ze ook over haar vakantie, want prioriteit nul. Al een paar keer aangekaart, maar er kan niets kennelijk.
Denk ook dat het mijn eigen schuld is. Ben er nog steeds op mijn werk. Met stok weliswaar, maar daar heeft ook niemand last van. Weet dat er echt wat verandert, als ik zelf anders doe of me gedraag. En fijn die dagen dat ik thuis kan werken, maar dat is ook zo flexibel als een oude houten deur. Want is er niemand, dan ben ik weer de aangewezen medewerker die er toch altijd is.
Zo trouw, betrouwbaar en netjes als een oude hond. Aai me!
Hoog tijd om mijn Grote Plan nu door te zetten. Moest nog wat berekeningen doen, zaken veilig stellen en regelen. Maar ga maar doorzetten. Doorrrrrrrr! Neem het heft maar in eigen hand. Het leven is te kort.
Wil mijn tijd eigenlijk niet meer verdoen aan drie uur reizen per dag minimaal. Laat thuis, vroeg weg, volle bussen en treinen. Nul respect voor iemand die met een stok loopt.
Moet mijn mening toch wel ietwat herzien. Want ik ervaarde vandaag veel, heel veel lieve oplettende mensen om mij heen. Stond met stok, rugtas en roltas te wachten op de al volle bus, tot ik in kon stappen. De vrouwelijke chauffeur zei nog dat de bus helaas niet lager kon en het best wel hoog was die instap. Op de eerste rij zag iemand me aankomen met stok en hij gaf zijn plek aan mij.
Achter mij was een jonge dame op krukken dus ik vroeg de andere persoon of hij ook zijn plekje wilde geven, dan kon ook zij zitten. Prima. Geen gemor. De chauffeur sjouwde mijn tas naar binnen en die hield ik op mijn schoot vast. Niet handig, want die wieltjes rijden door de vieze straat natuurlijk, maar ja...NIET miepen. Je zit, je klom en de bus rijdt.
Eruit werd ik weer door haar met mijn tas geholpen. De dame naast me zei dat ze alles in een rugtas had. En ook zij werd geholpen. Was een half uur later dan mijn planning op mijn werk.
Terug een jonge man als chauffeur. Ook hij tilde mijn tas naar binnen en gooide ´m in het bagagerek. Kon zitten, naast iemand, maar dat was ok. Op het station aangekomen tilde iemand mijn tas uit het rek en bood aan ´m even mee te nemen naar de uitgang. Dat voelde allemaal zeer fijn. Ik werd gezien. Opgemerkt.
Ging wel een half uur eerder weg, zodat ik nog een beetje op tijd thuis zou aankomen. Trein had vertraging, maar ik haalde mijn bus.
Was zo dankbaar om dit alles, dat ik toch maar wel eerst ging fietsen op de hometrainer, ondanks dat het nogal warm was.
Nu nog lunchtrommel maken en avondeten en dan even niets.
Ja, dankbaar dat vooral.
Dus minder miepen en meer ervaren en pas dan zeggen dat het voelt, zoals Brigitte Kaandorp al zong, dat ik een heeeeeeeeeeeeeeeel zwaar leven heb.
