Vakantie

Mijn geplette Tompouce was echt heel erg geplet, glazuur uitgesmeerd over het doosje en smaakte toch anders dan een hele. Maar wel geprobeerd of het nog eetbaar was uiteraard. 

Beide kinderen zijn met hun gezin op vakantie in het buitenland. Schoot er helemaal doorheen, door mijn gedoe met labiele benen, dat het zomervakantie is. En dus mensen met schoolgaande kinderen nu hun vakanties houden. 

Zag leuke foto's van dochter en haar dochters in het vliegtuig, wachtend op vertrek. Wat geweldig dat ze dit meemaken. En dat mijn dochter dat gewoon regelt. Op tijd. Lijkt ze niet op haar moeder.

Collega gaf aan dat ze volgende week 2 weken vrij neemt en daarna nog eens 3 weken. Daar gaat mijn maandag thuiswerkdag, want er moet wel bemensing zitten gaf, bij navraag, leidinggevende aan. 

Voelde me ook een beetje overvallen door haar late aanvraag. 

Plus dat ik nu al zie dat ik dus helemaal geen paar weken aaneengesloten vrij kan nemen zo lijkt het nu. Een weekje en dat is zij alweer met vakantie 2.  En dan is de zomer alweer grotendeels voorbij. Begrijp niet dan leidinggevende dat allemaal ok vind, maar ik zie ook dat ze een geheime agenda heeft wat betreft collega. Die doet nog extra werk erbij en daar is ze niet te missen kennelijk. 

Baal van mijn eigen sloomheid weer.  Direct nog in de Indian zomermaanden mijn vakantie vastgelegd. Anders komt loskomen van mijn werk niet. Niet met een weekje eind juli, wat nu nog de optie was. Eén week vrij? Nee, dat is het niet voor mij. Mijn broer gaf me aan dat ik niet verantwoordelijk ben voor het inwerken van de nieuwe. Dus boek nou maar vrij. 

Heb slechte ervaring met eerdere leidinggevende die een vakantie aflasten, want ik moest eerst de stagiaires inwerken. Die dan mijn werk zouden overnemen in de vakantie. Kan toch prima, een stagiaire die dat doet? 

Ondertussen gebeld over mijn Grote Plan, maar er was niets ontvangen van de stukken die ik moest opsturen in hun eigen retour enveloppe. Die ik voldoende frankeerde.

Zucht.

Dus alles maar weer gekopieerd. Op mijn werk, want betere kopieeropties. Blij dat ik mijn administratie op orde heb. Zo belangrijk dat die stukken in behandeling worden genomen. Zodat ik verder kan met Grote Plan. 

Moet wel even de moed uit mijn schoenen halen, want dacht echt dat het volbracht was. 

Zat gisteren in de trein, die gelukkig op tijd ging, zo leek het niet, want wederom overal vertragingen in de app en er schoven een aantal mannen in de trein. Man met groot blik Heineken. Anderen waren ook in jofele stemming. De meneer H. had zo´n luide stem dat ik niet eens mijn podcast kon horen, die rechtstreeks, met onderdrukking van buitengeluid dan, op mijn gehoorapparaten binnenkomt. 

Zo keihard praatte hij, ik werd er gek van. Dus ik vroeg hem of hij op iets minder groot volume kon praten. 

`Nou, of jij gaat verkassen he..`.

Ik kon mijn middelvinger nog tegenhouden. Zag ook dat een vriend uit het groepje hem aansprak. Natuurlijk mogen mensen praten. Maar dan niet op volume ik zit in het Ajaxstadion en mijn vriend zit aan de overkant, kan je me horen lullo!!!

Besloot maar mijn gehoorapparaten uit te schakelen. Totale demping dus. Dat hielp. 

Wat grappig was dat bij mijn eindstation hij me nog vroeg of ik nu nog last van hem had. Nee, gehoorapparaten uitgedaan...heerlijk rustig dan! Moest hij en ik ook eigenlijk lachen en dat brak het ijs. 

Totdat ik de trein uit wilde. Met stok en rolkoffer. Ik durf pas te gaan opstaan als de trein stilstaat, want wil niet door de gang rollen of vallen. In deze trein ook niks om je aan vast te houden.

Mensen begonnen al naar binnen te lopen, snel snel snel naar een stoel.  En deze trein is heel lang. Wij konden er niet uit. Ik kreeg een beetje de neiging met mijn stok te waaieren. Dus riep of men opzij kon gaan dan kon ik er ook nog uit.

Maar omdat deze trein onderweg vertraging had opgelopen, stonden er nog meer mensen te wachten kennelijk. 

Men riep Japanse treinproppers op! 

Daarna rustig richting de bus gelopen. En ook daar bij het verlaten van de bus idem. Iedereen wilde snel snel snel die bus in. Ik kon er dus ook bijna niet meer normaal uitstappen. Mijn zonnebril viel onder de bus en kijk...een hele lieve Japanse toerist dook onder de bus . Ik riep nog dat het een goedkope bril was, dus laat maar, en hij vond mijn bril. Dan geloof je toch weer dat er meer aardige dan vervelende mensen zijn. Uitvoerig bedankt. Ontroerde me.

Zomerdienstregeling dus weer extra lang wachten op aansluitende bus. Maar kon me niet meer bommen.

Had geen idee dat het buiten zo warm was, dus daar moest ik ook even thuisgekomen van bijkomen. Nog Vera afgekeken en toen naar bed. 

Mispoes

 Net 5 minuten voordat ik wilde vertrekken kwam Piet nog even langslopen. Die heeft een mobiel uit het jaar kruik en zoekt dan altijd eerst naar de gratis wifi. Hij weet niet hoe, dus staat al 3 van de 5 minuten te klungelen. Wil me een brief laten zien.

Na 5 minuten is hij nog niet zover en ik vertel hem dat ik naar huis wil en we bovendien nu geen inloopspreekuur hebben. Ja, maar nog even. Bovendien heeft hij een bewindvoerder dus hoeft hij dit niet bij ons te laten lezen. 

Ik schrijf ons mailadres op en zeg hem dat hij dit hierheen kan verzenden. Het kantoorpand is nog zeker tot laat open en zolang kan hij de wifi gratis gebruiken. Ik moet nu echt weg. Weet dan al dat ik mijn beoogde trein ga missen.

Toch niet. Want alles is weer oranje gekleurd op het NS bord en dat betekent niet dat Nederland toch moet voetballen, maar vertragingen. Vrijwel alles. Eerst mijn trein een kwartier, dan 20 minuten en de treinen daarna vervallen ook al.

Defecte trein op de rails. Alles uit het noorden rijdt niet meer, uitgevallen of komt veel veel later. Ik moet bijna 40 minuten wachten op mijn trein. 

En ik wilde nog wat naar het postkantoor brengen. Gelukkig eentje gevonden vlakbij mijn eindstation. Maar ja, ik kom daar zo laat aan dat de brief niet meer met de post van vandaag mee kan. Jammer de bammer dan. Wel aangetekend laten verzenden, dus blij dat dit wel daar kon.

Zo blij dat ik bij de Hier Eet Men Afval winkel één Tompouce koop. In een schattig doosje. Dat ik niet keimoe ben na zo´n lange vertraging, maar zelfs nog dit klusje kan klaren.

In de rugtas gestopt, maar precies waarom ik een hekel aan rugtassen heb, Alles Plet. mits niet in een harde, keiharde doos.

Dit bleef er over van het schattige doosje en inhoud

Thuisgekomen alle dingen voor morgen voorbereid, een lekkere maaltijdsalade gemaakt en eens kijken of geplette Tompouce ook nog eetbaar is.

Monteren en fietsen maar

Kocht een hometrainer op advies van mijn fysiotherapeut, maar had me een beetje verkeken op hoe zwaar zo´n pakket is. De bezorger had het in mijn gang neergezet. Ik kreeg het amper opgetild en had meteen medelijden met de bezorger. Zou ik het in gedeeltes - dus eerst uitpakken - naar boven sjouwen?

Mmm...niet slim. Zelf sjouwen. 

Dus mijn zoon gevraagd of hij dat voor mij wilde doen. Hij moest hierna direct naar een medische afspraak, dus wat anderen tegen me zeiden - heeft hij het niet even voor je in elkaar gezet - dat ging ik niet vragen. En ook: Zelluf doen he! En sowieso vertelde hij me dat hij de dag erna op een korte vakantie ging met zijn gezin. En verder heb ik niet zoveel mensen aan wie ik dit soort dingen zou kunnen vragen. Zou het werkelijk niet weten. Mijn sociale kring is zo klein dat het meer een vierkant is.

Iedere keer de timer zetten en kijken hoever ik dan kom. Met uitpakken en nakijken en afvinken of alle onderdelen geleverd zijn.

Daarna het monteren. Ook weer iedere keer op de timer om niet na afloop in te storten want teveel in één keer gedaan. 

Soms onhandig om zoiets in je eentje te doen, maar even buiten de box denken en dan lukt het wel. En zo blij dat ik goede steeksleutels heb. Dat werkt efficiënter dan de bijgeleverde combi-steeksleutel. Want meer momentum.

Het zadel zit er bijna op en daarna de voorstang monteren. Daarin zit wat elektronica, dus daar moet ik zorgvuldig mee omgaan. Dus de tijd voor nemen. Niets af raffelen. 

Oefenen

Om mijn spieren te versterken en daardoor weer een betere balans en weer normale zaken te kunnen doen als van de wc opstaan, van een eettafelstoel opstaan, uit de bank opstaan, eigenlijk alle zaken waar je niet bij nadenkt als je het gewoon kan en doet, moet ik van mijn fysio oefenen.

Bij opstaan uit een eetkamerstoel: Eerst maar eens mijn bovenlijf naar voren doen, armen idem en zo proberen op te staan. Dat gaat, maar moet nog steeds denken voordat ik doe. En vooral ook oefenen om weer langzaam te gaan zitten. Niet neerploffen dus.

Dan op en af de traptreden stappen. Niet mijn knie meteen op slot zetten of me aan mijn armen bij de trapleuning omhoog trekken, maar rustig, door de knie te bewegen, mijn andere been omhoog te liften. Gek is dat, nadenken bij zo´n automatische beweging. 

Ook oefenen op een laag opstapje. Lager dan de traptrede. Oefenen met op en afstappen. Beide benen evenveel.  Kan ik mooi doen tijdens het kijken naar de F1 op Silverstone.

Op

en 

Af.

Bermbrand

 Door een brand en later werd dit gewijzigd in Bermbrand reden er op mijn traject naar huis nul treinen richting thuis. Alles gecancelled. De hele hal stond weer ouderwets vol met wachtende mensen, kijkend op het grote bord of er nog wat ging.

Dus koos ik een alternatieve route, helemaal om, maar dan kon ik daar, in de Domstad, een trein huiswaarts pakken. Durfde geen Intercity aan, want met een hoge instap dan krijg ik direct hyperventilatie bij wijze van spreke, dus boemeltje. Alles was nu toch al laat, vertraagd en zo is het dan maar.

Boemel naar de Domstad. Iedere dikke boom stopten we. Er zat een man naast me te bellen met, zo te horen zijn vriendin of partner of vrouw, dat hij weer terug bij af was door die brand en hij van de conducteur nu het beste de trein naar de Domstad kon nemen en daar kijken voor een trein naar waar ik ook in de buurt woon.

Ik had alles al uitgedokterd in mijn app en nadat ik hem wel 3 x hoorde zeggen dat hij nog niet wist hoe en waar, liet ik hem mijn scherm zien.

Oh schat, ik ben er rond 19.30 uur. 

Fijn als er iemand op je wacht leek me op dat moment, al klonk het gesprek wel wat controlerend van haar naar hem.

Na nog wat overleg zou ze hem een halte eerder ophalen, dus kon hij beter de Intercity nemen. Hij vroeg een paar keer welk spoor. Ik gaf hem dit aan. En hij was blij dat hij wist waar hij aan toe was. Wat al 3 uur aan het reizen en zijn trein ging weer terug naar af na lang bij een station te hebben staan wachten. En daar leek er niets te gaan. 

Gelukkig ben ik wel goed in geografie en weet ik ook hoe de hazen lopen bij de NS ondertussen.

Drukke en volle treinen. Elke halte. Dus superblij dat ik de aansluitende bus kon nemen zo direct, alleen zomerschema, dus die ging pas over 20 minuten. Nog meer wachten.

Dan speel ik een spel met mijn geduld en mag ik een paar keer kijken hoe lang nog en dan voor ik het weet komt de bus al. 

En na 3,5 uur reizen rolde ik ook eindelijk de voordeur door. 

Moe.

Gelukkig al eerder bedacht en gemaakt wat ik zou eten. Nog een stukje Vera gekeken, maar ik merkte dat ik geen concentratie noch ontspanning voelde, dus maar lekker naar bed. 

Keti Koti

 Een client met een dreigende uithuiszetting kwam een paar keer langs en collega´s zeiden al dat zij niet te verstaan was. Toen ik haar trof had ik daar geen moeite mee. Ze kwam uit hetzelfde land als mijn ex-man. Iedereen daar en zeker van haar leeftijd leerde Engels, maar wel met een plaatselijk accent. Verstaanbaar, maar je moet wel even je best doen,

Enfin, ik vertelde mijn bevindingen met deze dame aan een jonge collega en gaf aan waarom het mij geen moeite kost (naast dat ik uitstekend Engels spreek, ook zakelijk Engels) haar te begrijpen. Liet een foto zien van ex-man.

Haar commentaar: Dat had ik niet achter jou gezocht.

Wat een achterlijke opmerking eigenlijk. Wat zocht ze dan wel achter mij. En ben ik dan direct in een hokje ingedeeld?

In achting gestegen of, zoals ruim veertig jaar terug, enorm gedaald. Altijd als mensen mijn kinderen zagen waren ze enthousiast en noemden ze schattig en lief en oh...waar komen ze vandaan???

Zelf gemaakt!

En dan was het enthousiasme ook direct over.

Andere tijden en andere omgeving (voornamelijk heel wit) dus toen ik in een omgeving ging wonen die wat internationaler georiënteerd was, was dit veel minder. 

Wat zoekt men eigenlijk achter mij?

Anyway, voor wie het vieren/gedenken; vandaag een mooie Keti Koti. 

Regen en onweer

Zat heerlijk onder mijn parasol zaterdagochtend te genieten van het niks moeten en een kopje lekkere koffie, toen ik naar mijn glazen onweer-meter/Donderglas keek en zag dat er ander weer aan zat te komen. Nu zag ik dat ook al aan de vogels - de moeder van mijn moeder vertelde dat ooit - als ze door elkaar gaan vliegen dan zit er verandering in de lucht. 

Dus lette goed op en bij de eerste spetters snel (maar wel behoedzaam) de parasol ingeklapt (zwaar ding zeg!), uit de houder gehaald en binnen gezet. Ik heb wel zo'n regenvrije hoes, maar dan moet ik, ben klein, op een opstapje gaan staan om dat ding eromheen te krijgen en dat lijkt me nu geen goed plan. 

En nu ruikt het heerlijk naar regen op een warme tuin. Die geur zouden ze in een parfumflesje mogen doen!

Het koelt niet echt af, maar maakt het meer een soort van kasgevoel buiten. De vrije training F1 kan ik heerlijk binnen bekijken en alles maar weer dicht, gordijnen, ramen en deuren. 

Blij dat ik nog een paar mini snoei zaken heb kunnen doen. Mini, want nog niet echt sterke en vooral stabiele benen. Maar iedere dag een beetje werkt ook. En geniet er altijd weer van. Zelfs van mini-tuinieren.

In de middag siësta, naar een podcast luisteren, eerst nog de was opgehangen, want de zonnepanelen krijgen volop zon nu. Daarna F1 gekeken, de kwalificatie voor de race van morgen in Oostenrijk. Mooie baan, mooie tijden ook. 

Kop thee gemaakt met aandacht. 

Zie in de avond van die typische donderwolken ontstaan en als ik naar bed ga een hele gelige lucht. Al snel barst er langdurig onweer uit. Hard en dichtbij plus harde regen. De hele nacht lang zo lijkt het. 

De volgende ochtend rustiger weer. Ontbijt buiten onder de toch maar weer opgezette parasol. Geniet van het lezen van een e-book. Knip 2 uitgebloeide rozen weg. Nou ja, een emmertje of wat met snoeiafval toch weer. Wil veel meer doen, maar lijf zegt dat dat nu even niet een optie is. 

Genoten van de F1 van Oostenrijk. Fantastische race en erg spannend. 

Ook normalere temperaturen zo lijkt het al is alles hier nog wel wat opgestoomd en blijft de warmte nog wel in de stenen zitten.