En er was licht

Was op een aangename tijd wakker geworden. Niet eens op werkweektijd (05.30 uur), maar gewoon gepensioneerdentijd. Luisterde nog even naar een podcast en had toen zin om mijn bed uit te gaan. Genoot van het nog uitgeklapte logeerbed - klap ik straks wel weer in elkaar en rol naar de hobbykamer en de herinnering aan die twee dametjes. Zo simpel is geluk.

Gooide een bonte was in de machine, ook zo fijn dat de machine gewoon nog steeds werkt als ik 'm aanzet en straks even ophangen die was. 

Havermout-ontbijt gemaakt en een kop thee erbij. Daarna lekkere koffie en zo prettig dat er niets moet. Geen verplichte nummertjes. 

Heb eindelijk, na jaaaaaaaaaren, plafondverlichting in de keuken. Had wel een armatuur liggen, maar de moed zakte me even in de schoenen en bleef daar dertig jaar liggen, toen ik op de keukentrap stond en de bedrading uit het plafond zag. Hoe dan? En bij het nakijken van de verpakking had ik wel keurig drie halogeen (zo oud, die kan je dus nu niet meer kopen) lampjes gekocht, maar de ophangbeugel van het geheel zat niet in het Ikea pakket. Nergens te zien. Dus snap nu wel dat de moed me in de schoenen zakte, naast de bedradingszaak en boven mijn hoofd werken. Slechte combinatie. Maar dus wel altijd die lamp bewaard, voor het geval ik opeens toch de moed zou vinden. Of een klusjesman. Beide niet dus. Plus ik durf zeer slecht hulp te vragen. 

Broer gaf me aan hoe hij dit ging oplossen. Door de armatuur ging hij 2 gaten boren en zo met twee lange schroeven de zaak in het/aan het plafond monteren. Hij prees mijn apparatuur, klopboor aanwezig en ook de benodigde boor, mijn voorraad pluggen en schroeven dus kon nu meteen aan de slag. We zouden die middag naar mijn moeder gaan, het was al later op de middag, dus ik zei hem dat het niet persé NU moet. Ik doe al jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaren zonder. Heb wel een lichtpuntje onder de kastjes hoor. Niet helemaal donker daar. Niet dat ik met kaarsen de boel verlicht of zo.

Hij zuchtte en zei me dat hij iemand is die zaken bij voorkeur direct wil doen en heel goed kan inschatten hoeveel tijd dit kost. Als het gaten boren in de lamp lukt tenminste, daarvoor een ijzerboor nodig (ook die heb ik), dan is het allemaal zo klaar. Dus laat hem nou maar. Komt goed zus!

Omdat ik zo lang ik hier woon (1994) nog nooit een lamp daar heb gehad, wist ik niet of alles ook werkt. Hij zag dat ze (woningbouw?) de schakelaar andersom hadden gemonteerd. Maar enfin, lang verhaal kort, bij testen of de lamp het deed, gaf hij licht en kon broer verder met monteren. Dat was inderdaad heel snel klaar en opeens....was er licht overal in mijn keuken.

Dat  hij er ook pas na al die jaren achterkwam dat het toch wel handig was om te helpen met het ophangen van een lamp op die plek vond ik dan wel weer komisch en tegenstrijdig met zijn direct handelen. Maar ja, man he.

Schermloos

 Kleindochters kwamen gisterenavond hier en waren al tamelijk moe omdat ze hun verjaardagsfeestje hadden gehad. 

Nog heel even spelen voordat we naar bed gingen. Ik ging maar direct ook mee, kon ik nog voorlezen en kijken of het goed ging met oudste in een apart bed. Sommige keren was ze verdrietig, wilde ze naar huis en dan helpt het om allemaal gezellig bij elkaar te zijn. Nu stapte ze zo het bed in, speelde nog eventjes met haar dingen en na het voorlezen - Coco kan het het! - tijd om te gaan slapen. 

Of alle lampjes aan mochten blijven. Prima. Doe ik later wel uit als ze diep in slaap zijn en dan nog eentje ergens aan als bedlampje.

Pas in de ochtend werden ze allebei wakker en wilden direct spelen. Kantoortje graag, dus het losse toetsenbord werd opgehaald, oude telefoons en zo speelden ze kantoortje. Er werden belangrijke zaken geregeld!

Ik gaf aan dat ik ging douchen, dus zo weer terug en daarna gingen we naar beneden, dan kon ik ontbijt voor ze maken. 

Beneden gingen alle registers open. Barbies, puzzels, domino, knutselspullen, alles vinden ze leuk. Ik hoor niemand piepen dat ze op de tablet willen. 

Daarna lekker naar buiten, eerst uiteraard nog even de pyama´s omruilen voor kleding etc. we waren de enigen in het speeltuintje terwijl het toch al midden van de ochtend bijna was. Lekker draaien, schommelen, spelen. Toen appte hun moeder me dat ze onderweg was. Dus weer huiswaarts, nog even iets aangeboden, maar mijn zak broodjes bleef in de broodtrommel. Liever gewoon uit het vuistje een paar plakken Salami of wat maiswafels met niks erop. Wel iets drinken en ondertussen met de Barbies spelen. 

Ik liet ze alles weer in de plastic voorraadbakken doen, zodat het niet een geheel ontploft huis leek. Dus toen ze vertrokken was het te overzien. Moet alleen de grote bak met Barbies nog even goed indelen en dan kan die weer naar boven. 

Gezellig en als echte meiden onderling gekibbel en getrek aan elkaar maar nooit heel vervelend. Wel wil de jongste altijd het liefste op haar sokken in het speeltuintje spelen, maar vochtig - ik nam een handdoekje mee om alles droog te maken daar - dus niet zo'n goed idee op je sokken lopen.  En toch iedere keer oepsie...laarsjes uitschoppen. 

Oh ja, op een gegeven moment trokken ze hun spullen uit de kast. Ze weten waar het staat. En zag ik dat ze door mijn verzameling kaarten en postzegels aan het rauschen waren. Dames....dat heb ik niet gezegd he...dat is geen speelgoed voor jullie, dus leg maar weer terug. Oh. 

Toen de jongste wegging wilde ze nog even snel lipgloss. Nope. Gaan we vandaag niet doen. 

Deze Oma kan kennelijk ook Nee verkopen. Maar meestal ja.

Beetje afgepeigerd hierna. Toch nog op de hometrainer geklommen, als ik naar een podcast luister, vliegt de tijd. De logeerwas van beddegoed in de wasmachine gedaan, wat zaken anders ingedeeld meteen. Goh...lekker. Zaken zonder drang van tijd te doen.

Drukte en nu even niks

Drukke, volle weken achter de rug, omdat mijn broer bij me logeerde. Leven met iemand in huis moest ik wel weer aan wennen. Ander tempo, genoeg te eten in huis hebben, wat eet hij voor ontbijt en daarnaast natuurlijk de optie tot praten met een mensch. Onze gesprekken gingen dieper dan de koetjes en kalfjes gelukkig. Meestal als we in de auto zaten, onderweg naar iemand.

Blij dat ik een logeerkamer heb. Vroeg hem ook telkens of het daar warm genoeg was, dekbed dik genoeg. Maar was allemaal prima. Gewezen op waar extra dekbed en fleecedekentjes lagen. 

Veel ritjes naar mijn moeder gemaakt. Voor hem ook om zelf te zien hoe het met haar gaat en hoe dit per dag kan wisselen, qua stemming, maar ook, dat constateerden we allebei, wie er bij haar op bezoek is en de energie uit haar zuigt of haar eigen angsten projecteert op onze moeder. 

Het verzinnen van de waarheid zoals die nu voor haar is,(confabuleren heet dat) is bijna grappig. De ene dag is ze bijna gescheiden en is mijn vader altijd weg en weet ze niet waar hij uithangt. De andere dag is ze weduwe en zegt tegen ons dat haar man is overleden. Dat dit dan dus onze vader is, die optelsom kan ze niet meer maken. 

Maar wel moet ze nog steeds voor De Kinderen zorgen. Wie dat zijn dan. Of dat haar eigen kinderen zijn, ze had het telkens over drie stuks,  of haar geadopteerde kinderen dat is niet duidelijk, maar maakt geen bal uit. Misschien zegt ze morgen dat ze helemaal alleen is. En altijd geweest is. 

Broer vertrok zaterdagochtend. Wilde al vroeg op het vliegveld zijn. Dat ligt gelukkig in de achtertuin zowat, dus niet lang reizen. Plus zijn huurauto weer inleveren. Omdat mijn dochter daar werkt kreeg hij een superdeluxe spiksplinter nieuwe auto mee met maar 20 km op de teller nog. Dus altijd prettig en de geur van nieuw is er maar heel even. Daarna natuurlijk wel in een Spray verkrijgbaar hahah!. Ik grapte dat er nog kroketten in de diepvries over waren de avond ervoor waarop hij zei dat dit prima voor het ontbijt kon, dus kreeg hij van mij een broodje airfryer-kroket voor ontbijt. Je bent Nederlander of niet he! 

Gisteren was het verjaardagspartijtje van mijn jongste kleinkind die eind oktober drie wordt. Ook nu was het weer groots aangepakt, andere locatie dan vorige keer, een stuk van een restaurant afgehuurd,  voor mij nog ingewikkelder te bereiken, maar gelukkig wilde mijn dochter me onderweg bij een bushalte ophalen. Want ze zei al dat als er staat dat het dan nog 20 minuten lopen is, het voor mij er 40 zijn. 

Zij had ook haar halfzusje aan boord en haar kinderen die eerst nog een activiteit hadden voor het feest begon, dus ook druk druk druk. En het regende met van die lekkere korte hoosbuien. Superleuk wel om zijn vrienden weer te zien. Toen jochies, nu mannen met gezinnen en de schattigste kindjes. Veeeeel kindjes over de vloer. Gelukkig was er een speeltuintje buiten en een ballenbak op een andere verdieping. Daarna ook weer bij de bushalte afgezet door mijn dochter, die even apart ervoor heen en weer reed. Ze verbaasde zich erover hoelang ik er toen nog over deed, toen ik appte dat ik thuis was. Tsja..3 bussen, waarvan eentje vertraagd...Deja vu, deja vu.

Enfin, een langere tijd op een ander tempo dan het mijne leven en ik ben heel blij dat ik deze zondag gewoon even alles los kon laten. Langer geslapen, rustig douchen, haar wassen en aankleden. Lekker gekookt eitje met soldaatjes maken. Koffie met opgeklopte sojamelk. Alles op tempo Slak in de bocht die afremt.

Eind van de dag komen de oudste kleindochters een nachtje logeren. Mijn dochter heeft een afspraak morgenochtend in het ziekenhuis en kleindochters herfstvakantie. Dus voor haar fijner om alleen naar die afspraak te kunnen. En ik heb gelukkig nu wel de tijd hiervoor. Laat ze maar de avond ervoor komen, rustiger voor dochter en ik vind het altijd zo heerlijk die twee dames op bezoek. 

Die zullen ook wel tamelijk hyper zijn, want die hebben vandaag eerst nog hun eigen verjaardagsfeestje voor vriendjes. Jongste is al jarige geweest en alweer zes en oudste eind november jarig en dan ook al weer tien jaar. Tot nu toe vinden ze het nog steeds leuk om dit samen te vieren en wel logistiek zo handig. Ook weer in een soort van Kinderparadijs, maar voor mij meer een soort lawaai-hel. Dus ben vorige week al voor de verjaardag van jongste langs geweest en mijn cadeautjes gegeven. Voornamelijk kleur en knutselzaken. 

En voor de oudste ga ik straks ook nog graag even langs in November. Is altijd wat ingewikkelder of ze dan thuis bij haar moeder is, omdat haar ouders gescheiden zijn en ze de ene week bij haar vader is en de andere bij haar moeder. Gelukkig is haar vader een lieve vader voor haar en haar zusje en houdt zich aan de afspraken. 

Later zet ik het logeerbed op mijn kamer voor de oudste. Hoop dat ze niet ook in mijn bed wil liggen, dan wordt het krapjes. Maar dat zien we dan wel. Straks nog even wat ontbijtspullen voor ze in huis halen en dan hoop ik voornamelijk genieten van hun gezelschap. Liep gisteren terug van de bushalte en zoveel mooie gekleurde bladeren. Dus kreeg meteen idee om daar samen met hen iets van te maken. Of in huis iets voor de Herfsttijd te maken, met kastanjes die ik al eerder verzamelde. 

Vooral niet op schermpjes kijken!

Van Yvon!

 

Leuk toch, dat ze aan me gedacht heeft. Vorige week zondag was het al. Dus voorlopig ben ik nog lang niet jarig!

Samen

 Kom alleen maar even melden dat het heel fijn voelt om samen met mijn broer(tje) te zijn. Beiden wat minder last van stress. Ik omdat ik zelf mijn baan heb opgezegd; hij omdat hij na jarenlang ieder jaar twee rondes afwachten of hij nu bij een ontslagronde zit, ontslagen is en nu goed kan nadenken of hij uberhaupt nog terug wil in the Ratrace.

Bij onze moeder langs geweest. Die was vrolijk gestemd en had het over de kinderen - niet bij naam genoemd hoor - en als het nou maar goed met ze gaat dan is het voor haar ook goed. Dat er twee van die kinderen aanwezig waren, dat weet ik niet of ze dat nog begreep. 

Hij huurde weer een auto via mijn dochter. Dus fijn dat we nu overal heen kunnen rijden. Zonder na te denken of er een bus gaat.

Zo weer op pad. Wel even wennen aan iemand in huis merk ik. Het is hier altijd zeer stil.

Buiten bezig zijn

 Merk dat ik echt nog moet afkicken van het op schema en vooral op tijd bezig zijn. Snel, anders is het te laat!

Het is nooit meer te laat, want ik mag mijn eigen tijdsschema indelen. Wil ik pas eind van de middag boodschappen halen? Ook goed (alleen is dan vaak wel het brood wat ik wilde halen op). 

Wil straks nog even wat boodschappen in huis halen, want mijn broer uit het Hoge Noorden komt hier logeren. Hij gaf al aan dat zijn vlucht vertraging heeft. Maar goed, meestal is zo'n heenvlucht dat met gunstige wind en een slot op de luchthaven er vaak nog eerder dan de ETA.

Wil in ieder geval even wat eetdingen halen waar hij van houdt en in zijn land niet makkelijk verkrijgbaar. De Wim Sonneveldt kroketten bijvoorbeeld! Echte chocomel. De rest kan dagelijks door hem zelf worden gehaald. Hij kent de route inmiddels. Maar wel zo gastvrij als ik in ieder geval nu alvast wat in huis heb. 

En even eten maken. Ook straks. Ook zo klaar. Geen stress.

Want heb lang lekker in de tuin gezeten en gewerkt (klein werkje hoor) aan een plekje wat iets beter georganiseerd kon worden. Lees; gooi zooi weg! Gaf geen vreugde meer die dingen.

En gelezen in het Boekenweekgeschenk 2025 van Paulien Cornelissen. 

Oh ja, moet ook nog even zijn kamer stofzuigen. Maar tijd zat moet ik mijzelf inprenten. Niks kost meer dan een kwartiertje fluitserde de Flylady altijd. En bed heb ik al opgemaakt voor hem.

Zijn vlucht is vertraagd, dus dan heb ik helemaal echt tijd genoeg. Er is altijd tijd genoeg uiteindelijk.

Weet niet of ik tijd en zin heb om hier de komende week te schrijven. Dus ik beloof niets.  

Woensdag wijsheid

 

The thing to remember, Cellie, to always remember, is that what you do, or don’t do, today is what matters most. Start your engines,   The Universe