Toch maar wel

 Na het eten even mini-blokje om. Wiebelige benen, maar doe nou maar in het kader van train dat been!

Vanochtend was mijn beoogde trein uitgevallen. Dus dan maar het boemeltje. Twee x zo lang onderweg, maar wel elke dikke boom gezien. Niets aan te doen. Op de borden stond dat mijn trein defect was.

Kan met collega moeilijk praten over zaken die ze maar half doet. Ze heeft een heel defensieve houding en daarbij gebruikt in mijn ogen ze agressief taalgebruik, waarbij iets leren van fouten, nergens speelt. "Mij pakken ze niet".  Geef dit ook aan haar aan, maar het glijdt van haar af. Ze zit vast in haar houding dat men en daar hoor ik kennelijk ook bij, haar niet kan betrappen op fouten.

Tsja..

Wil haar ook helemaal niet pakken, maar wel dat ze gewoon doet waar ze voor is aangenomen. En niet half.

Ben al geruime tijd opgehouden om haar foutjes te corrigeren. Sowieso veel werk, maar ook; het glijdt van haar af. Ze doet er niets constructiefs mee.

Klaar ermee.

Is ook niet mijn verantwoordelijkheid, krijg er niets extra voor betaald en ben ook niet de leidinggevende. 

Moest voor mijn Diabetesjaarcontrole een foto van mijn ogen laten maken. De fotomaker gaf me al aan dat het er goed uitzag. Wat hij bedoelde daarmee. Dat hij geen aantasting ziet.  Foto wordt naar huisarts doorgestuurd en via de POH hoor ik dan hoe ik er nu voorsta. 

Omdat de ogen gedruppeld waren, stond er aangegeven dat je dan beter niet alleen naar huis kon gaan. Hahah...heb ik de buschauffeur gevraagd of hij wilde rijden. 

Daarna nog een klein beetje gewerkt, maar ook dat vond ik wel welletjes. Opruimen, laptop dicht en genoeg.  En ja, op laatste moment zag ik dat collega client had uitgenodigd, maar a. verkeerde brief had verzonden en b. vergeten was een vragenlijst op te sturen. Iets wat ze vorige week ook al was vergeten en oeps...fijn dat het opgelost was, was het antwoord. Ja, door mij. 

Collega vroeg gisteren dus nog of ik een verbeterde brief had verzonden. Nee, neem het maar met collega op en dan mag ze zelf de fout corrigeren. Fouten maken is niet erg, maar wel dat je het blijft doen en gewoon niet goed oplet. ´n Halven bak werk levert.

Tot zover de Mierenneuker in mij.

Ik ga lekker op mijn terrasje een kop ochtendkoffie drinken., De zon schijnt, ik smeer nog even wat zonnebrand en er hoeft vandaag niets. Er mag wel wat, maar die keus is aan mij.

Toch maar wel begonnen aan aangifte IB 2025, maar bij Giften pakte het systeem telkens een andere stichting automatisch...Hou op ermee!!! Dus dat komt nog wel later. Ook de financiële administratie weer gedaan. Dat loopt nog steeds onder controle. Dus daar geen zorgen over. 

Heerlijk in de tuin gerommeld. Stelt geen (katten)drol voor, maar is fijn om buiten bezig te zijn. En te zien hoeveel er opeens groeit en bloeit. 

Met de fiets aan de hand (nu voel ik mij helemaal mijn moeder!) naar de winkel, dan konden de boodschappen in de fietstas en kon ik onderweg bij wankele benen me aan de fiets vasthouden. Was niet nodig, maar goed, ik vond het wel creatief. Erop fietsen durf ik nog niet. Eerst stabieler worden. 

Geen zware dingen meer sjouwen, maar of in een boodschappenbejaardenkarretje of deze manier, in de fietstassen. 

Soms verlang ik dan naar een auto, maar ja...voor het verlangen weggeëbd is, ben ik al naar de winkel gelopen. En benen en spieren in beweging gezet en sterker gemaakt.

Nu nog even lunchpakketje voor morgen maken, nadenken wat ik zal aandoen, maar dat is niet zo ingewikkeld. Boodschappen opruimen en eten maken. Al voorzien in een maaltijd voor als ik uit mijn werk kom. Altijd vooruit denken. 

Al jullie adviezen sla ik niet in de wind, maar neem ik ter overweging. Ik ben nooit van de impulsieve besluiten. Denk graag altijd goed na of ik dat ook zo wil, ervaar, prettig vind en dan besluit ik. Dan is soms de trein alweer van het perron verdwenen, dat kan. Gelukkig komt er dan altijd erna nog een kans/trein.

Aftakeling begonnen, boos, maar dat is eigenlijk angst.

 Opeens zag ik mijzelf als een kwetsbaar en vooral oud vrouwtje. Die in de straat achter haar rollator schuivelt, want zelfstandig lopen dat lukt bijna niet meer.

Naar werk gaan. Niet meer mogelijk. Weg krachtige  doortastende en rustige in balans zijnde dame die ik graag wil zijn. Nee, afgelopen, uitgeschakeld, niet meer van nut. Op de stapel Dor Hout gekomen.

Die gevallen was met de fiets en niet eens meer zelf overeind kon komen. Er moest zelfs een setje ambulancebroeders aan te pas komen. Wilde eigenlijk als een mol mijzelf onder het gras graven van schaamte. Maar ja, ook de graafpootjes waren slappe hap.

Bleef sukkelen en ook nog met andere zaken op gezondheidsgebied. Grapte er altijd als eerste keihard overheen, maar feit is, dat ik bang was dat dit het dan was. Minder fysiek kunnen, aftakelen tot een broos vrouwtje.

Niet meer zelf kunnen en mogen beslissen over hoe ik mijn leven indeel. Dat was de kern eigenlijk. Dat mij overkomt wat mijn moeder is overkomen. De allerliefste schoonkinderen beslissen over haar leven. Allerliefste is cynisch bedoeld in deze context; ze heeft ze nooit gemogen en vice versa.

Geen toeval denk ik dat ik het boek las/luisterde van Anna Enquist - Het einde van Erna Ankersmit.

Daarin geeft de hoofdpersoon heel helder aan hoe ze zo graag nog alles, op tachtig jarige leeftijd, zelf wil kunnen besluiten. Ze vindt zichzelf fit en gezond.

Wanneer de thuiszorg je leven overneemt. Bemoeizorg heet dat liefdevol. 

Het lijkt mij een gruwel, maar wie weet heb ik tegen die tijd geen keus meer. Of ja, die ijsschots.

De hutkoffer

Nog steeds erg tevreden met die maandag als thuiswerkdag. Ik kan zonder ruis lekker doorwerken, al heb ik wel zeker een uur online en live met onze ICT afdeling aan de lijn/online gezeten om mijn Niet gehoord worden (vast symbolisch inderdaad) probleem op te lossen.

Had een aantal weken geleden een koptelefoon ontvangen om daarmee beter te kunnen horen dan een headset. Die koptelefoon zie je veel mensen mee in het OV. Geheel afgesloten van de buitenwereld lijken ze dan, alleen heeft de mijne ook nog een microfoon. Om te spreken. 

Die is nu geïnstalleerd en omdat ik zo slim was om hem al opgeladen in de doos te laten, kon ik 'm ook direct gebruiken. Draadloos. Hoe fijn. 

Toen ik na een lange en productieve werkdag klaar was, haalde ik eerst mijn Klikko voor Plastic restafval van de stoep. Zette mijn eten op en kookte nog wat noedels erbij. En keek naar de documentaire over Sonja Barend, die gisteren op een zeer laat tijdstip werd uitgezonden. Wat een fijne vrouw, een vakvrouw. 

Daarna wil ik nog even mijn haar wassen. En vooral ontspannen de avond in gaan. 

Alles in mijn laptoptas gepropt, maar dat ding is zo groot en zwaar, ik sjouw me daar alleen al een breuk aan. Ik ga eens kijken naar een laptoptas op wieltjes, want straks krijg ik ook nog last van mijn sterkere been/heup/knie.

Ook keek ik naar een rugtas, want mijn tas - hoe groter, hoe meer zooi ik mee schijn te zeulen, denk deze tas - is ook zwaar. Zou het gewicht over mijn schouders verdeeld zijn beter voelen? En ik wil altijd graag een tas met handige vakjes en dingen waar ik snel iets terug kan vinden. Geen grote bodemloze zak.

Die wieltjes van laptoptas op wielen zijn leuk en enig, maar om 'm in de trein te krijgen moet je dan zeker weten dat er geen trappen zijn die je eerst met dat gevaarte op moet.  Niet elke trein is zo ingericht. Om van de bus maar niet te spreken. Altijd lastig instappen met volle bepakking.

Echt zo'n gedoe met die flexibele werkplekken. En nergens bij ons een plek waar ik die zaken op kan ruimen. Onze kasten zijn zonder sloten.

Nu eerst afwassen en haren wassen, kleding weet ik al wat ik morgen aan wil doen, dus dat is makkelijk. 

Nog even verder kijken naar de documentaire over Sonja Barend en me ook nog verwonderen over hoe Hanneke Groenteman zichzelf nog steeds een mindere versie vindt/vond dan Sonja, die zij de Prinses noemt en zichzelf De Kabouter.  

Omdat je het waard bent

 

Contrary to popular thinking, Cellie, being worthy isn't something you earn, it's something you recognize. And once you do, you won't be able to think, speak, or behave in any other way than as if what you most wanted was meant to be. You were born worthy,   The Universe

Zaterdag

 Nog in bed oefeningen doen voor de benen en heupen. Dan toch maar eruit en lekker douchen. Daarna mijn havermout-ontbijt maken en verse koffie, die goed smaakt. En blij dat ik de koffie nog ruik en proef. 

Voor de rest wil ik vandaag weinig te moeten hebben. Bewust. Maar dus wel op tijd opstaan, trainen en dat dus. En eind van de middag naar vrienden.

 

Keek gisterenavond naar de nieuwe reeks van de serie Dag en Nacht. Altijd mooi, herkenbare emoties. Fijn gemaakt. Aanrader. Op donderdagen live te zien.

Iemand ook gezien?

Weekend; wel aan toe

 Net ietsje voor 18.30 uur rolde ik huisje Weltevreden binnen. Riep zoals altijd dat ik Home was tegen de onbekende Honey.

Werktas uitpakken en even nadenken of ik echt nu ook nog naar de supermarkt moet, of dat ik alleen denk dat ik dat moet.

Denk het laatste. Gewoon kijken wat er op voorraad is en daar iets heerlijks mee maken. Prima, doen we. Ook weer rustiger. Het jagen hoeft niet.

Ga maar gewoon even ontspannen na weer een werkweek. Korte week hoor, gelukkig wel, maar druk genoeg. 

Vandaag was de helpdesk van de overkoepelende ICT organisatie de hele ochtend bezig om de fout te ontdekken in mijn telefoonsoftware. Ik werd niet gehoord door clienten en collega's. Iets in de microfoon zou je denken. 

Nog steeds geen oplossing. Gelukkig had ik nog wel een zakelijke mobiel, maar dat is voor mij nogal vervelend bellen want geen headset en mijn hoorapparaten daarop bekend maken is ook weer een apart hoofdstuk. 

En moest vandaag ook wat zaken recht trekken door slordigheid van collega veroorzaakt. Maar anders zou client afspraak mislopen, dus toch maar wel direct aan de slag. Was er uiteraard nog een intercity uitgevallen richting mijn werkstad. Volgende kwam gelukkig snel, maar dan begin ik al minder ontspannen wetende dat ik daardoor minder tijd heb om dingen uit te zoeken.

Enfin. Alles weer geregeld. En vond dat ik wel prima mijn best had gedaan vandaag. Dus op tijd inpakken, opruimen en vooral wegwezen. 

Klem

 Trein terug ging ietsje later weg, maar ja, kan ik ook niets aan veranderen. Mis ik wel aansluitende bussen, maar ook dat is het lot van iemand die met het OV reist. 

Maar zo druk had ik het zelden meegemaakt op het station voordat ik eruit moest. Ik zat al aan het gangpad, dan kon ik er snel uit straks, dus even opstaan voor iemand die naast me wilde zitten. Jongen die zijn tas een plekje had gegeven moest de tas ook verplaatsen. Zonder morren hoor, want denk dat hij ook wel zag dat het heeel druk was. Dus wie niet kon zitten stond in het gangpad. 

En toen de trein op mijn station was, kon ik eerst niet goed opstaan door slappe beenspieren en toen nog de horde naar de uitgang, waar het vol mensen stond en dan nog uit de deur zien te komen, waar al heftig in gestapt werd. Wat zijn Nederlanders ongeordende treinreizigers. 

Ook weer overleefd. Gelukkig plek in bus 1. Bus 2 was een raar type bus, met weinig zitplaatsen voorin en dan moest je omhoog en daar waren weer zitplaatsen. Nu gaat omhoog niet fijn, dus stond te drentelen, totdat een dame ook haar tas van de ouderen van dagen plek haalde en ik daar kon zitten. 

Lekker thuis, alle moetjes gedaan. Brocolli staat op, oven aan en de lunch voor morgen is ook al in de koelkast gezet. 

Vind ik altijd heerlijk. Eerst alle moetjes afhandelen, dan mag er zo ontspannen worden.

En oh ja, had mezelf afgemeld voor een teambuilding aka voorlichting over plannen werkgever op het hoofdkantoor. Geen behoefte aan en belangrijker, te druk. Gaf bij leidinggevende ook aan dat nog een keer een eind met de trein ik momenteel niet trek. 

Teambuilding met de helft van het team vond ik al apart. Zo blij dat ik uitsprak wat ik wilde.