Meedenken

 Dank!!!

Zoveel invalshoeken op mijn vorige blog. Heef fijn. 

Mijn broertje gaf me trouwens (meerdere) malen aan, dat hij me juist wil ondersteunen bij mijn zoektocht, omdat hij van me houdt. Hij had ook apparatuur meegenomen om de auto uit te kunnen lezen.  En bij een proefrit vroeg hij of ik dat geluid ook hoorde. Ja, gelukkig wel. Bleek roest te zijn veroorzaakt door lang buiten staan en door een aantal keren hard te remmen (leuke test) kon je dat eraf krijgen. Uiteraard eerst goed kijken of ik opeens hard kon remmen en er niemand voor of achter mij reed. En even waarschuwen zodat broer niet tegen de vooruit schoot.

Vroeg me ook wat ik zou doen als ik morgen een miljoen op mijn bank had staan. Nou ja, dan is de keus iets simpeler. Iets minder passen en meten dan. 

Het was een regenachtige dag. Echt zo'n dag om een beetje te lummelen. Heb mijn proeflapje voor het Sophie Sjaaltje weer uitgehaald en brei nu met een bol die ik nog vond. Gewoon voor de leuk. Naar de wolwinkel ga ik dan wel als het wat beter weer is. Nooit met wol in de regen lopen hé.

Keek - hoe decadent - gewoon overdag naar Vera. 

Deed nog wat administratie voor een pensioenfonds waar ik een foutje zag in de uitkeringsdatum. Daarvoor moest ik dan wel even een brief met handtekening schrijven gaven ze aan toen ik hierover belde met ze. Oh...net werk, want de printer deed uiteraard net niet wat ik wilde. Wel goed voor de beenspieren, want moest daardoor diverse keren de trap op en af lopen. Om een leeg blaadje te treffen. Grrr... Uiteindelijk gelukt en brief met handtekening ingescand (ook gelukt) en per mail verzonden en direct ontvangstbevestiging ontvangen. Fijn!

Zag hele lieve en leuke foto's van jongste kleinkind die nu echt drie jaar is. Feestje op de opvang en van haar feestje van afgelopen zaterdag en van toen ze het grote cadeau van haar ouders kreeg. Dus zo te zien werd haar verjaardag wel zeker drie keer gevierd en misschien wel vier keer. Nou ja, beter dan dan nul keer!

Moest wel een beetje gniffelen want al mijn kleindochters hebben nu een roze fiets, alsof ze het afgesproken hebben. 

Zij nog met zijwieltjes.  Allemaal erg schattig. 

Omdenken

 In plaats van als een boekhouder te kijken naar bepaalde uitgaven en wat kost dat dan wel niet is het handiger en optimistischer om om te denken en dan te vragen: wat levert het me op? En wat levert het me de komende jaren op?

Dan kom ik op andere gedachten. Niet de boekhouder, maar de marketing medewerker denkt dan. Die altijd nogal opportunistisch is.

Zo heb ik de afgelopen tijd met mijn broer een aantal proefritten gereden in een stadsauto (formaat) om te kijken of me dat bevalt, handgeschakeld bevalt en of ik nu juist wel een auto wil aanschaffen. Terwijl ik nu geen inkomen heb en voor mijn gevoel - misschien dus niet juist en onnodig - zuinig aan moet en wil doen. Ga ik het de komende maanden echt wel redden met mijn spaarpot?

Het scheelt enorm dat ik een laag inkomen had. Dus niet zo heel veel treetjes lager zakken. 

Volgens broertje heb ik zeer verstandig de afgelopen jaren allerlei potjes aangelegd en kan het uit. Ik heb nog een beetje de angst dat ik door te investeren in een eigen auto mijn spaartegoed teveel naar beneden breng. Mijn budget voor een occasion had ik te laag ingeschat volgens de kenners, want dan rij je wrak van de maand of sta ik binnen no time bij de garage voor onderhoud, heeft de auto teveel kilometers al op de teller staan en zijn bepaalde dingen al versleten, zoals ook de stoel.  Jonger is dan verstandiger en minder kilometers op de teller.

Vertelde broer dat ik wel enige druk ervaar, alsof ik NU moet beslissen omdat hij er is en me overal heen rijdt. Ik snap dat hij niet zo in elkaar zit, me niet onder druk wil zetten. En leg hem uit dat ik altijd graag voldoende tijd krijg om een knoop door te hakken en dingen te overdenken/overwegen en nogmaals na te rekenen. Impulsief hoort niet bij mij. Plus dat ik dit al meer dan 34 jaar altijd alleen moet doen. Beslissingen nemen. En ook doe. 

Maar dus door om te denken een andere blik te krijgen op een voor mij dure aanschaf. De vrijheid die ik daardoor (terug)krijg. Kan ik nog steeds met het OV gaan als dat efficiënter is, maar bij nood kan ik direct instappen en wegwezen. Mijn actie-radius is groter met auto.

Uiteraard is het bezit van een auto niet gratis. Ook al zou je er niets mee doen. Die snap ik. Dat heb ik berekend.

Broertje gaf ook aan dat stel dat ik er vijf jaar mee kan rijden, dan ben ik al over de 70. Kan ik dan nog rijden? Wil ik dan nog rijden? Maar wel dan vijf jaar plezier ervan gehad. Heb volgens hem te weinig tijd genomen om plezier te hebben en maken. 

Is dat zo?

Ben ik te streng geweest voor mijzelf?

Ik vind dat uiteraard wel mee vallen, maar hij hoorde dat ik via mijn werk 2 bonnen had liggen van Bol.com (via een fiscaal voordeel iets en daar heb ik op de valreep nog net voor mijn ontslag ook maar gebruik van gemaakt voor het lopende jaar, éénmaal per jaar kan je dat fiscaal voordeel indienen) en waarom ik dan nog een tv heb van 20 jaar oud? Koop toch een nieuwe. Kan prima van die bonnen. Maar een beetje bijbetalen. Kijk....deze is goed. Bestellen dan maar?

Nee.

Nog niet nodig. Mijn oude tv doet het nog. Ja, maar is geen smart-tv en nogal klein. Kijk je nu op je laptop Netflix. 

Ja, nou en?

Ga je m nog bestellen? Hij had al een aantal voorbeelden uitgezocht. Deze zou ik doen gaf hij aan. 

Broertje, ik ervaar dit als pushen. Ik weet dat ik met één druk op de bol.com app hoppa zo alles in huis kan krijgen, maar ik WIL dit nu gewoon nog niet. En dat ik een domme tv heb, kan mij niet echt schelen. 

Ja, maar dan ik 'm nog installeren voor je als ik hier in Nederland ben.

Komt ook wel goed. 

Plus ik ben niet geheel simpel en regel dat ook wel zelf als ik denk dat ik een nieuwe tv wil. Als deze kapot gaat of zo.

Broertje zat vorig jaar te dubben of hij zijn 20 jaar oude auto nog moest en kon lassen om door de APK keuring te komen. Nu weet ik ongeveer hoe hij er financieel voorstond en zuinig doen was toen helemaal niet nodig. Hij had een zeer goedbetaalde baan en diverse beleggingspotjes. Dus gun jezelf dan iets fijns. Dus heeft toen de knoop doorgehakt en een nieuwere occasion gekocht.  Fraaie auto, Duits merk, altijd geleverd zonder richting-aanwijzers en hij kan daar echt van genieten en doet alle onderhoud zelf. En toen werd hij ontslagen. Iets eerder dan zijn budget en plan hem uitkwam. 

Zijn potjes zitten allemaal vast. In stenen of beleggingen of in pensioenfondsen. En komen ruim gevuld vrij als hij met pensioen mag. Een cashflow probleem. 

Ben je bijna 60 dan is het ook in zijn land nog maar de vraag of je nog ergens een baan op zijn oude niveau vindt. Of een paar niveautjes lager, maar goed. Het is lastig. Plus dat hij zich ook realiseert, nu hij al een tijdje niet werkt, of hij uberhaupt nog wel terug wil in The Ratrace.

Zijn financiële vrijheidsplan liep spaak toen zijn vrouw besloot dat ze wilde scheiden en toen romantisch in gemeenschap van goederen getrouwd en dus kreeg ze de helft van alles. Hij lijkt daar nog steeds een beetje bitter over, want die vervroegde pensioendatum lag zo in het verschiet. 

Ik zie dat wat hij straks, DV hij het haalt uiteraard en de wereld niet ontploft is ondertussen,  een heel riant pensioen krijgt. Geen AOW, want altijd in het buitenland gewerkt en gewoond, maar wel stukken ruimer dan wat ik volgend jaar kan verwachten als aanvulling op mijn AOW. We zijn beiden van de Excel sheets en berekeningen zie ik. Onlangs investeerde hij weer een bedrag om extra Brits pensioen bij te kopen, dat zou nog maar heel kort kunnen en daarmee gaat hij, bij pensioendatum er financieel flink op vooruit. Wel ten nadele van zijn huidige cashflow. Gelukkig is uit eten gaan in het verpleeghuis met onze moeder relatief goedkoop. 

Dus wat voor hem nu voor een auto een soort van relatief peanuts bedrag lijkt en met wat ik noest gespaard heb redelijk te betalen is,  is voor mij nog steeds iets wat ik niet in een paar dagen besluit te doen. Niet doen is makkelijker, dan weet ik dan ik nog steeds pas geld uitgeef als ik met de bus of trein reis. Reis ik niet, dan geef ik ook niets uit, bijna dan, want ik heb een met korting, kortings-abonnement bij de NS genomen. 40% korting buiten de spits en in in de weekenden. Kan ik uiteraard ook weer opzeggen, maar is gewoon handig, zoveel korting mocht ik toch gaan reizen. 

Niet doen is misschien ook mijn talenten/geld gewoon niet gebruiken en kijk eens hoe goed ik ze bewaard heb. Er is ze niets overkomen. Maar ook geen groei of ingezet voor iets of iemand en al helemaal niet voor mijn eigen genot.

Denk ik om, dan heb ik straks wel het plezier van snel en zonder OV-ergernissen bij mijn familie en vrienden kunnen zijn, bij de kleinkinderen en bij mijn moeder die op zo'n 70 km afstand in het verpleeghuis woont. 

En heb ik de komende jaren het genoegenvan autoritjes kunnen maken naar her en der. Onafhankelijk zijn. Een cursus ergens kunnen gaan doen, zonder na te denken of er een bus heen gaat. Of ik - hoop dan wel weer - er op de fiets kan komen. 

Weet niet hoe lang ik nog in de go go go jaren leef, waarin mijn gezondheid relatief nog goed is, energielevels idem. En wil inderdaad niet later als ik (nog) ouder ben met spijt terugdenken aan de tijd waarin ik nog in staat was een auto te besturen en het als gevolg van Ja, maar denken niet aandurfde er eentje aan te schaffen.

En toch...nog nul knopen op dat gebied doorgehakt. Online zoeken is relatief eenvoudig. Als je weet wat je zoekcriteria zijn. Heb in ieder geval ook al een garage in mijn woonplaats gevonden voor het onderhoud. De auto van mijn dochter is daar ook in onderhoud en die van schoondochter ook.

Broertje vroeg me van de week of ik nog opgeschoten was met verder zoeken. Nee, geen zin in gehad. Hij had al wel dingen gevonden en dan voelt het net alsof ik zijn projectje ben. Dus nogmaals duidelijk aangegeven dat ik langer de tijd nodig heb. 

Weet wel dat ik hier al jaren over nadenk om toch weer een auto te bezitten. En dacht dat het nog wel ging, alles met het OV doen. Tot ik begon te kwakkelen met de gezondheid en even hoppa in de bus en trein springen, uberhaupt springen, iets ingewikkelder werd. Gaat gelukkig wel beter nu, maar besef nu hoe snel zaken qua gezondheid er opeens heel anders uit kunnen zien. 

Dat begreep ik natuurlijk al langer,, maar nu voelt het urgenter.

Iemand iets zinnigs te zeggen hierover?

Iets maken/doen

 Zin om iets (leuks) te maken. Iets te breien bijvoorbeeld. Klein projectje, maar in ieder geval iets! Zo´n klein sjaaltje. Daarmee begin je met een paar steken en maakt er telkens meer bij en dan halverwege verminder je weer steken. Wel aan de randen mooi afgewerkt zie ik.

Misschien rondje proefbreien met goedkoop garen en dan mijzelf een bolletje echte wol gunnen uit een wolwinkel en daarmee verder? Ja, dat doe ik en meteen al steken opgezet en gaan breien. Zo heerlijk en rustgevend vind ik. 

Ook een herfstdingetje gemaakt op mijn mahoniehouten kastje van mijn Opa en Oma geweest en mijn bloemenkeuze aangepast naar Oranje-rood schakeringen. Allemaal nepperts. Dus uit voorraad. Ook kastanjes en walnoten uit voorraad.

Deed nieuwe foto´s in de groene lijstjes in de hal want de oudste kleindochters hadden leuke nieuwe schoolfoto´s. Wat groeien ze hard! Als ik die kinderfoto's in mijn hal zie, dan zie ik mijn glimlach terug in die van mijn kinderen en in die van mijn kleinkinderen. Leuk en er schiet zo een scheut liefde door mijn hart!

Kan je dat ergens per kilo inslaan, die liefde? Of is het juist niet te koop, krijg je dat of je heb dat al in je voorraadkast, zonder dat je het wist. Heb ik dat dus gewoon al in huis? Op de voorraadplank bij de L.

Eerst maar gewone boodschappen voorraad inslaan. Kan bij de Appie alleen nergens rode linzen vinden. Zal wel of met mijn neus kijken of het ligt ergens volstrekt onlogisch. Ga ik van de week wel even nog naar de andere supermarkt hier in het winkelcentrum. Nu zat mijn bejaardensleurhutkarretje vol. 

En er was licht

Was op een aangename tijd wakker geworden. Niet eens op werkweektijd (05.30 uur), maar gewoon gepensioneerdentijd. Luisterde nog even naar een podcast en had toen zin om mijn bed uit te gaan. Genoot van het nog uitgeklapte logeerbed - klap ik straks wel weer in elkaar en rol naar de hobbykamer en de herinnering aan die twee dametjes. Zo simpel is geluk.

Gooide een bonte was in de machine, ook zo fijn dat de machine gewoon nog steeds werkt als ik 'm aanzet en straks even ophangen die was. 

Havermout-ontbijt gemaakt en een kop thee erbij. Daarna lekkere koffie en zo prettig dat er niets moet. Geen verplichte nummertjes. 

Heb eindelijk, na jaaaaaaaaaren, plafondverlichting in de keuken. Had wel een armatuur liggen, maar de moed zakte me even in de schoenen en bleef daar dertig jaar liggen, toen ik op de keukentrap stond en de bedrading uit het plafond zag. Hoe dan? En bij het nakijken van de verpakking had ik wel keurig drie halogeen (zo oud, die kan je dus nu niet meer kopen) lampjes gekocht, maar de ophangbeugel van het geheel zat niet in het Ikea pakket. Nergens te zien. Dus snap nu wel dat de moed me in de schoenen zakte, naast de bedradingszaak en boven mijn hoofd werken. Slechte combinatie. Maar dus wel altijd die lamp bewaard, voor het geval ik opeens toch de moed zou vinden. Of een klusjesman. Beide niet dus. Plus ik durf zeer slecht hulp te vragen. 

Broer gaf me aan hoe hij dit ging oplossen. Door de armatuur ging hij 2 gaten boren en zo met twee lange schroeven de zaak in het/aan het plafond monteren. Hij prees mijn apparatuur, klopboor aanwezig en ook de benodigde boor, mijn voorraad pluggen en schroeven dus kon nu meteen aan de slag. We zouden die middag naar mijn moeder gaan, het was al later op de middag, dus ik zei hem dat het niet persé NU moet. Ik doe al jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaren zonder. Heb wel een lichtpuntje onder de kastjes hoor. Niet helemaal donker daar. Niet dat ik met kaarsen de boel verlicht of zo.

Hij zuchtte en zei me dat hij iemand is die zaken bij voorkeur direct wil doen en heel goed kan inschatten hoeveel tijd dit kost. Als het gaten boren in de lamp lukt tenminste, daarvoor een ijzerboor nodig (ook die heb ik), dan is het allemaal zo klaar. Dus laat hem nou maar. Komt goed zus!

Omdat ik zo lang ik hier woon (1994) nog nooit een lamp daar heb gehad, wist ik niet of alles ook werkt. Hij zag dat ze (woningbouw?) de schakelaar andersom hadden gemonteerd. Maar enfin, lang verhaal kort, bij testen of de lamp het deed, gaf hij licht en kon broer verder met monteren. Dat was inderdaad heel snel klaar en opeens....was er licht overal in mijn keuken.

Dat  hij er ook pas na al die jaren achterkwam dat het toch wel handig was om te helpen met het ophangen van een lamp op die plek vond ik dan wel weer komisch en tegenstrijdig met zijn direct handelen. Maar ja, man he.

Schermloos

 Kleindochters kwamen gisterenavond hier en waren al tamelijk moe omdat ze hun verjaardagsfeestje hadden gehad. 

Nog heel even spelen voordat we naar bed gingen. Ik ging maar direct ook mee, kon ik nog voorlezen en kijken of het goed ging met oudste in een apart bed. Sommige keren was ze verdrietig, wilde ze naar huis en dan helpt het om allemaal gezellig bij elkaar te zijn. Nu stapte ze zo het bed in, speelde nog eventjes met haar dingen en na het voorlezen - Coco kan het het! - tijd om te gaan slapen. 

Of alle lampjes aan mochten blijven. Prima. Doe ik later wel uit als ze diep in slaap zijn en dan nog eentje ergens aan als bedlampje.

Pas in de ochtend werden ze allebei wakker en wilden direct spelen. Kantoortje graag, dus het losse toetsenbord werd opgehaald, oude telefoons en zo speelden ze kantoortje. Er werden belangrijke zaken geregeld!

Ik gaf aan dat ik ging douchen, dus zo weer terug en daarna gingen we naar beneden, dan kon ik ontbijt voor ze maken. 

Beneden gingen alle registers open. Barbies, puzzels, domino, knutselspullen, alles vinden ze leuk. Ik hoor niemand piepen dat ze op de tablet willen. 

Daarna lekker naar buiten, eerst uiteraard nog even de pyama´s omruilen voor kleding etc. we waren de enigen in het speeltuintje terwijl het toch al midden van de ochtend bijna was. Lekker draaien, schommelen, spelen. Toen appte hun moeder me dat ze onderweg was. Dus weer huiswaarts, nog even iets aangeboden, maar mijn zak broodjes bleef in de broodtrommel. Liever gewoon uit het vuistje een paar plakken Salami of wat maiswafels met niks erop. Wel iets drinken en ondertussen met de Barbies spelen. 

Ik liet ze alles weer in de plastic voorraadbakken doen, zodat het niet een geheel ontploft huis leek. Dus toen ze vertrokken was het te overzien. Moet alleen de grote bak met Barbies nog even goed indelen en dan kan die weer naar boven. 

Gezellig en als echte meiden onderling gekibbel en getrek aan elkaar maar nooit heel vervelend. Wel wil de jongste altijd het liefste op haar sokken in het speeltuintje spelen, maar vochtig - ik nam een handdoekje mee om alles droog te maken daar - dus niet zo'n goed idee op je sokken lopen.  En toch iedere keer oepsie...laarsjes uitschoppen. 

Oh ja, op een gegeven moment trokken ze hun spullen uit de kast. Ze weten waar het staat. En zag ik dat ze door mijn verzameling kaarten en postzegels aan het rauschen waren. Dames....dat heb ik niet gezegd he...dat is geen speelgoed voor jullie, dus leg maar weer terug. Oh. 

Toen de jongste wegging wilde ze nog even snel lipgloss. Nope. Gaan we vandaag niet doen. 

Deze Oma kan kennelijk ook Nee verkopen. Maar meestal ja.

Beetje afgepeigerd hierna. Toch nog op de hometrainer geklommen, als ik naar een podcast luister, vliegt de tijd. De logeerwas van beddegoed in de wasmachine gedaan, wat zaken anders ingedeeld meteen. Goh...lekker. Zaken zonder drang van tijd te doen.

Drukte en nu even niks

Drukke, volle weken achter de rug, omdat mijn broer bij me logeerde. Leven met iemand in huis moest ik wel weer aan wennen. Ander tempo, genoeg te eten in huis hebben, wat eet hij voor ontbijt en daarnaast natuurlijk de optie tot praten met een mensch. Onze gesprekken gingen dieper dan de koetjes en kalfjes gelukkig. Meestal als we in de auto zaten, onderweg naar iemand.

Blij dat ik een logeerkamer heb. Vroeg hem ook telkens of het daar warm genoeg was, dekbed dik genoeg. Maar was allemaal prima. Gewezen op waar extra dekbed en fleecedekentjes lagen. 

Veel ritjes naar mijn moeder gemaakt. Voor hem ook om zelf te zien hoe het met haar gaat en hoe dit per dag kan wisselen, qua stemming, maar ook, dat constateerden we allebei, wie er bij haar op bezoek is en de energie uit haar zuigt of haar eigen angsten projecteert op onze moeder. 

Het verzinnen van de waarheid zoals die nu voor haar is,(confabuleren heet dat) is bijna grappig. De ene dag is ze bijna gescheiden en is mijn vader altijd weg en weet ze niet waar hij uithangt. De andere dag is ze weduwe en zegt tegen ons dat haar man is overleden. Dat dit dan dus onze vader is, die optelsom kan ze niet meer maken. 

Maar wel moet ze nog steeds voor De Kinderen zorgen. Wie dat zijn dan. Of dat haar eigen kinderen zijn, ze had het telkens over drie stuks,  of haar geadopteerde kinderen dat is niet duidelijk, maar maakt geen bal uit. Misschien zegt ze morgen dat ze helemaal alleen is. En altijd geweest is. 

Broer vertrok zaterdagochtend. Wilde al vroeg op het vliegveld zijn. Dat ligt gelukkig in de achtertuin zowat, dus niet lang reizen. Plus zijn huurauto weer inleveren. Omdat mijn dochter daar werkt kreeg hij een superdeluxe spiksplinter nieuwe auto mee met maar 20 km op de teller nog. Dus altijd prettig en de geur van nieuw is er maar heel even. Daarna natuurlijk wel in een Spray verkrijgbaar hahah!. Ik grapte dat er nog kroketten in de diepvries over waren de avond ervoor waarop hij zei dat dit prima voor het ontbijt kon, dus kreeg hij van mij een broodje airfryer-kroket voor ontbijt. Je bent Nederlander of niet he! 

Gisteren was het verjaardagspartijtje van mijn jongste kleinkind die eind oktober drie wordt. Ook nu was het weer groots aangepakt, andere locatie dan vorige keer, een stuk van een restaurant afgehuurd,  voor mij nog ingewikkelder te bereiken, maar gelukkig wilde mijn dochter me onderweg bij een bushalte ophalen. Want ze zei al dat als er staat dat het dan nog 20 minuten lopen is, het voor mij er 40 zijn. 

Zij had ook haar halfzusje aan boord en haar kinderen die eerst nog een activiteit hadden voor het feest begon, dus ook druk druk druk. En het regende met van die lekkere korte hoosbuien. Superleuk wel om zijn vrienden weer te zien. Toen jochies, nu mannen met gezinnen en de schattigste kindjes. Veeeeel kindjes over de vloer. Gelukkig was er een speeltuintje buiten en een ballenbak op een andere verdieping. Daarna ook weer bij de bushalte afgezet door mijn dochter, die even apart ervoor heen en weer reed. Ze verbaasde zich erover hoelang ik er toen nog over deed, toen ik appte dat ik thuis was. Tsja..3 bussen, waarvan eentje vertraagd...Deja vu, deja vu.

Enfin, een langere tijd op een ander tempo dan het mijne leven en ik ben heel blij dat ik deze zondag gewoon even alles los kon laten. Langer geslapen, rustig douchen, haar wassen en aankleden. Lekker gekookt eitje met soldaatjes maken. Koffie met opgeklopte sojamelk. Alles op tempo Slak in de bocht die afremt.

Eind van de dag komen de oudste kleindochters een nachtje logeren. Mijn dochter heeft een afspraak morgenochtend in het ziekenhuis en kleindochters herfstvakantie. Dus voor haar fijner om alleen naar die afspraak te kunnen. En ik heb gelukkig nu wel de tijd hiervoor. Laat ze maar de avond ervoor komen, rustiger voor dochter en ik vind het altijd zo heerlijk die twee dames op bezoek. 

Die zullen ook wel tamelijk hyper zijn, want die hebben vandaag eerst nog hun eigen verjaardagsfeestje voor vriendjes. Jongste is al jarige geweest en alweer zes en oudste eind november jarig en dan ook al weer tien jaar. Tot nu toe vinden ze het nog steeds leuk om dit samen te vieren en wel logistiek zo handig. Ook weer in een soort van Kinderparadijs, maar voor mij meer een soort lawaai-hel. Dus ben vorige week al voor de verjaardag van jongste langs geweest en mijn cadeautjes gegeven. Voornamelijk kleur en knutselzaken. 

En voor de oudste ga ik straks ook nog graag even langs in November. Is altijd wat ingewikkelder of ze dan thuis bij haar moeder is, omdat haar ouders gescheiden zijn en ze de ene week bij haar vader is en de andere bij haar moeder. Gelukkig is haar vader een lieve vader voor haar en haar zusje en houdt zich aan de afspraken. 

Later zet ik het logeerbed op mijn kamer voor de oudste. Hoop dat ze niet ook in mijn bed wil liggen, dan wordt het krapjes. Maar dat zien we dan wel. Straks nog even wat ontbijtspullen voor ze in huis halen en dan hoop ik voornamelijk genieten van hun gezelschap. Liep gisteren terug van de bushalte en zoveel mooie gekleurde bladeren. Dus kreeg meteen idee om daar samen met hen iets van te maken. Of in huis iets voor de Herfsttijd te maken, met kastanjes die ik al eerder verzamelde. 

Vooral niet op schermpjes kijken!

Van Yvon!

 

Leuk toch, dat ze aan me gedacht heeft. Vorige week zondag was het al. Dus voorlopig ben ik nog lang niet jarig!