Wegdromen

Doe ik heel graag. Veel online kranten lezen, het liefst van en bij alle 11 kranten waar ik in kan lezen via mijn abonnement. Forums lezen, meningen lezen. Allemaal heerlijk materiaal om weg te dromen. 

Weg van wat dan?

Mijn leven? Maak ik dezelfde fouten als altijd? Ja, dat doe ik. Heb kennelijk een zeer langzame leercurve.

De saaiheid van alles? Ik weet dat wat anders doen, ook een andere energie-ervaring geeft en toch doe ik het niet of, als excuus voor mijzelf, dat ik er 'de kracht niet voor heb'. 

Bor de Wolf die af en toe me groet in het Enge Bos, wat ik kennelijk zelf aangepland heb.

De cyclus van mijn werkzame leven. Telkens weer dezelfde dingen zien gebeuren, in het begin nog waarschuwen, maar er is er werkelijk niemand die concreet iets durft te zeggen tegen de grote dikke deur. Omdat het ook geen moer verschil maakt.  

Zwakke bedrijven overeind moeten houden en daarvoor onze keihard werkende medewerkers  overvragen. Om dat er ook nog even erbij te doen. En nooit dat in de bedrijfsjournaals onze vestiging een compliment krijgt. Benoemd wordt. Of nog beter en daar grapte ik over met een nieuwe collega, een bonus. Bonussen doet men niet aan. Wel gratis veren uitdelen. Die je dan ook nog zelf moet inbrengen. 

Collega maakte mee dat Zeus haar persoonlijk, op een volle werkvloer, even de les kwam lezen, alsof ze een kind van 7 (dat herkent hij van thuis) was. Werkelijk ongehoord.

Niet voor kwaliteit gaan, maar voor goedkoop en vervangbaar. En graag ook nog uit de diverse zeer bekende potjes subsidie voor het aannemen van een medewerker met een rugzakje. Oud of uit uitkeringssituatie of op zoek naar ervaringsplek. Of jong en zonder enige relevante ervaring. Ook zo fijn voor de clienten.

Was heel erg blij dat een collega spontaan had aangeboden dat ze vandaag voor mij op kantoor zou zijn, dan kon ik gewoon thuiswerken. Zo fijn, even niet reizen en aan het eind van de werkdag op tijd stoppen, daarna fietsen op de hometrainer, de groenbak binnenhalen en daarna een maaltijd wokken. Op tijd eten en de afwas doen en dan weten dat alles al gedaan is voor vandaag. 

Niet dat ik nu blaak van energie, maar heb meer tijd om mijzelf te worden. Wie dat dan ook is. 

 

Energie

 Mijn energie lekt al weg bij het lezen dat er twee weken lang op mijn woon/werktraject bussen op een gedeelte worden ingezet. Waardoor ik 

a. moet overstappen van trein naar touringcarbus, met hoge instap en ik weet werkelijk niet of ik mijn benen zo getraind heb dat ik dat als een jonge hinde weer kan,

 b. Langer onderweg ben zowel heen als terug. Uitstappen uit trein, station uit (allemaal trappen daar) en dan ergens een bus in. Weet uit ervaring dat die bussen keivol zitten altijd. 

Nee, niets aan te doen, geen andere collega die dan mijn diensten kan overnemen, allemaal met vakantie. Er moet bezetting zijn geeft leidinggevende aan. Dus mijn maandag = thuiswerkdag werkt dan niet. Gewoon lekker vier dagen in het OV reizen. 

Ondertussen gaf een jonge collega aan dat als ik dat zou willen zij deze week een dag overneemt, dan kan ik die dag thuiswerken en hoef ik niet te reizen. Wat een fijn voorstel. 

Heb het aangegeven mij mijn leidinggevende, maar die zat al helemaal met haar hoofd bij haar eigen vakantie en plakte er nog fijn 2 dagen extra aan vast, dus wanneer tijd voor een constructief gesprek hierover was er vrijwel niet. Ook al eerder aangegeven dat ik graag wil dat ze kijkt wat er aan Oude Lullenpolitiek voor mij haalbaar is. Tilt ze ook over haar vakantie, want prioriteit nul. Al een paar keer aangekaart, maar er kan niets kennelijk. 

Denk ook dat het mijn eigen schuld is. Ben er nog steeds op mijn werk. Met stok weliswaar, maar daar heeft ook niemand last van. Weet dat er echt wat verandert, als ik zelf anders doe of me gedraag. En fijn die dagen dat ik thuis kan werken, maar dat is ook zo flexibel als een oude houten deur. Want is er niemand, dan ben ik weer de aangewezen medewerker die er toch altijd is. 

Zo trouw, betrouwbaar en netjes als een oude hond. Aai me!

Hoog tijd om mijn Grote Plan nu door te zetten. Moest nog wat berekeningen doen, zaken veilig stellen en regelen. Maar ga maar doorzetten. Doorrrrrrrr! Neem het heft maar in eigen hand. Het leven is te kort. 

Wil mijn tijd eigenlijk niet meer verdoen aan drie uur reizen per dag minimaal. Laat thuis, vroeg weg, volle bussen en treinen. Nul respect voor iemand die met een stok loopt. 

Moet mijn mening toch wel ietwat herzien. Want ik ervaarde vandaag veel, heel veel lieve oplettende mensen om mij heen. Stond met stok, rugtas en roltas te wachten op de al volle bus, tot ik in kon stappen. De vrouwelijke chauffeur zei nog dat de bus helaas niet lager kon en het best wel hoog was die instap. Op de eerste rij zag iemand me aankomen met stok en hij gaf zijn plek aan mij. 

Achter mij was een jonge dame op krukken dus ik vroeg de andere persoon of hij ook zijn plekje wilde geven, dan kon ook zij zitten. Prima. Geen gemor. De chauffeur sjouwde mijn tas naar binnen en die hield ik op mijn schoot vast. Niet handig, want die wieltjes rijden door de vieze straat natuurlijk, maar ja...NIET miepen. Je zit, je klom en de bus rijdt.

Eruit werd ik weer door haar met mijn tas geholpen. De dame naast me zei dat ze alles in een rugtas had. En ook zij werd geholpen. Was een half uur later dan mijn planning op mijn werk. 

Terug een jonge man als chauffeur. Ook hij tilde mijn tas naar binnen en gooide ´m in het bagagerek. Kon zitten, naast iemand, maar dat was ok. Op het station aangekomen tilde iemand mijn tas uit het rek en bood aan ´m even mee te nemen naar de uitgang. Dat voelde allemaal zeer fijn. Ik werd gezien. Opgemerkt. 

Ging wel een half uur eerder weg, zodat ik nog een beetje op tijd thuis zou aankomen. Trein had vertraging, maar ik haalde mijn bus. 

Was zo dankbaar om dit alles, dat ik toch maar wel eerst ging fietsen op de hometrainer, ondanks dat het nogal warm was. 

Nu nog lunchtrommel maken en avondeten en dan even niets.

Ja, dankbaar dat vooral. 

Dus minder miepen en meer ervaren en pas dan zeggen dat het voelt, zoals Brigitte Kaandorp al zong, dat ik een heeeeeeeeeeeeeeeel zwaar leven heb.

Weggooien en opruimen

 Mijn inboxen dan. 

Elke dag een bundel weggooien en dan weer op een hanteerbaar aantal nog te lezen mail komen. Gaat nog redelijk snel ook en mijn inbox wordt steeds leger. Maar ik bewaar mijn mail dan ook heul lang. Gewoon omdat het kan. Maar nu toch maar opschonen. Want hetis wel veel en vooral veel reclamezooi. Daarna nakijken wat er van de rest weg kan.

Ik schat in heel veel ook. 

Nog even mijn lunchbox maken voor op het werk en dan nadenken wat ik morgen aandoe, nee...hoeft niet, ik weet het al eigenlijk. Lekker makkelijk. 

De afwas doen zo. En dan nog even genieten van buiten zitten. Heb vandaag ook flink opgeruimd in de tuin, de benen waren wat sterker dan de vorige weken,, maar mijn grasveldje, buiten dat het droog is en geel, had allemaal van die lange halmen eruit groeiend. Knippen maar. Dat vraagt wat van mijn balans, die is nog niet optimaal, maar ik hoef nu minder bang te zijn dat ik opeens omval en in het gras lig. 

Alle water uit de keuken wat over is, na een eitje koken of heet water maken voor de koffiepot voorverwarmen, bewaar ik in een pan en die giet ik leeg in de gieter. Maar geeft niet alle planten water. Alleen een aantal in potten en de rest kort afknippen. Hopen op een doorstart later het seizoen.

Vroeg aan mijn zoon wanneer ik zijn cadeautje kon brengen, maar hij zit ergens aan de Westkust van de VS momenteel. Spreken van de week af wanneer het kan. Het bederft niet in ieder geval. 

Bewonder!

 De dame van dit blog bewonder ik al jaren. annemieksmijmeringen.

Haar methode om mensen diep in de schulden weer eigenwaarde te geven spreekt me aan. Maar is zo uniek en waar in Nederland Schuldhulpverlening gewoon een zakelijke markt is, nog unieker. 

Maar direct meteen doen

 Nam toch maar de stoptrein naar mijn woonplaats het laatste stukje in plaats van de streekbus, want met de zomerregeling, moet ik telkens een half uur staan te wachten op de volgende bus. Nu moest ik nog maar 5 minuten wachten en een half uurtje eerder thuis.

Dus bedacht onderweg dat ik eigenlijk wel direct eerst een stukje kon fietsen, want had mijn avondeten al klaar staan. Alleen nog in een mooie saladebowl doen. 

En daarna, na het fietsen, ook maar direct de regenhoes over de parasol doen, want er wordt morgen overdag een beetje regen verwacht. Dan is dat werkje ook maar gedaan. 

Is dat omdat ik ietsje meer energie heb?

Hoop het, maar dat is elke dag  verschillend hoe het voelt. Maar ik maak er maar gebruik van als die energie er is.

Dan nog weer één dag werken en weer weekend!

Steeds meer managers

Grappig om de ontwikkeling in mijn bedrijf te zien. Een paar jaar terug was het streven om de hele middle management laag te verkleinen en dus zaten er een aantal managers opeens zonder iets te managen. Verlieten het bedrijf of werden een soort van manager over niks.

Een paar jaar daarna kregen steeds meer mensen ´promotie´ en werd de naam op hun visitekaartje opeens manager. Of ze de potentie hadden dat was bij sommigen de vraag, maar daar doet bedrijf niet zo moeilijk over. Doe je over een jaartje toch weer iets geheel anders en wordt een andere medewerker manager. Die hele laag die weg moest zit inmiddels weer stevig in het middle management zadel. Nou ja, stevig. Zoals een kermis-attractie waar je op een namaakstier moet blijven zien te zitten. Oeps....uit het zadel geworpen!

Het bedrijf gaat toch weer naar links! Oh nee....naar rechts.

En er kwamen er steeds meer van. Managers. Steeds meer te managen natuurlijk. En daardoor ook steeds meer vergaderingen. Via Zoom of in het echt en dan graag naar het hoofdkantoor allemaal reizen.

Speciale projecten worden opgetuigd. Dat wil de opdrachtgever en op dat project hebben ze opeens ook een manager gezet. Zo voorspelbaar ook. 

Een project waar ik in het begin van mijn werkzame leven bij dit bedrijf ben begonnen komt weer terug via een aanbesteding, maar nu denkt men met managers en consultants burgers te kunnen motiveren om hun financiële zaken te regelen. Consultants. Oh ja...gaat natuurlijk om de targets. Niet om de mensen. Targets halen zijn consultants goed in. 

Hoe wil jij herinnerd worden?

 Lees over de film die draaide  nu draait in de bioscoop met Huub Stapel. Over een reis die de zoon nog graag met zijn vader had willen maken.

Wat hij zich van zijn vader wil herinneren. 

Wat herinner ik van mijn vader eigenlijk. 

En hoe zou ik willen gezien worden door mijn kinderen (en kleinkinderen). Vrienden?

Bang vrouwtje?

Te bang om nu te fietsen vanwege een valletje? 

Te bang om voluit te leven eigenlijk, zo voelt dat momenteel. 

Elke dag alleen thuis komen. Hoera?! Ik zoek ook zo´n aap als Pluche heeft denk ik.

Ben ik wel een goede vriendin.

Een goede (wat dat dan ook is - goed) dochter, moeder, oma, schoonmoeder?

Uberhaupt het woord Bang...

Going out with a Bang, dat zou ik wel willen. 

Onthouden worden.