En daar was die dag dan, de laatste werkdag

 

Afbeelding van Агзам Гайсин via Pixabay

Nog één werkdag te gaan vandaag. En dan zit het erop. Kan ik mijn spullen van het bedrijf inleveren en hopen dat de eindafrekening keurig verloopt, maar dat weet ik pas eind volgende maand. 

En dan in ieder geval maandag niet meer de vroege wekker hoeven zetten om naar mijn werk te gaan.

Kreeg van een aantal collega´s al een hug (dat is de nieuwe hand) en van één een doosje heerlijke bonbons want die zouden morgen niet bij de laatste dag zijn. Qua leeftijd ben ik natuurlijk een fossiel; met prepensioen?? Wa's da?

Zie er zo naar uit om daarna van het gebouw weg te lopen/huppelen zonder nog enige verplichting. 

Helaas drong collega een beetje op dat er daarna nog even gezellig iets met haar gedronken zou worden, maar eerlijk gezegd weet ik precies dat ik dat NIET wil. Wil nog net niet rennen naar het station! Ze is een collega en niet een heel dierbare. Dat klinkt hard, maar ik hoef geen werkvrienden in die vorm.

Dus moet ik dat duidelijk maken in plaats van in halfslachtigheden te blijven hangen. 

Ben daar ook weer zo'n kluns in. En ben ook slecht in de hele dag maar moeten luisteren naar een monoloog van die collega. De hele dag. Zo klaar daarmee. Was nogal sufgeluld. Terwijl ik ook nog zaken wilde afronden. 

Trein terug zou 20 minuten vertraging hebben, dus maar weer een boemeltje genomen en overstappen op dat station van die Moppen. Tot mijn verbazing was het dit keer niet eens afgeladen druk. Heerlijk. 

En dan gewoon om 18.30 de voordeur openen, 

Eten uit de koelkast halen, lunchtrommel vullen, even nadenken over kleding voor morgen, maar ik weet het eigenlijk al en dan nog kijken of ik een stukje Vera kan meepikken. Toch op tijd naar bed gaan, voor de laatste keer dat dit echt moet vanwege vroege wekker en dan is dat ook gedaan. 

Net nog even alles doorgelopen voor het inleveren van spullen voor morgen. Wil absoluut niet weer terug hoeven, want inmiddels haat ik dat station zowat. 

Twee

 Dan gaat het opeens hard: nog maar twee werkdagen te gaan als ik vandaag, vroeg, de deur uit loop.

Afbeelding van Агзам Гайсин via Pixabay

Ook wel klaar met zware tassen sjouwen omdat ik alles mee naar huis neem, want wij hebben geen kluisjes of iets. Tas uitmesten dus en alleen het hoog nodige meenemen. Geen dik A4 kladblok, maar 2 blaadjes nog maar. 

Meer niet. 

Wij werken ergens waar de opdrachtgever toen alle medewerkers een herbruikbare beker uitdeelde, want de plastic bekertjes voor koffie en thee waren in de ban gedaan. Tot op heden heeft mijn werkgever niemand van ons wat gegeven voor koffie of thee op kantoor. Moet je zelf maar regelen. Op je flexbureau zetten die eigen beker van thuis en dan uiteraard niet meer Flex, maar van jou! 

Op mijn vrije dag toch nog heen en weer naar mijn werkstad geweest. Had nog een oude kapotte laptop en die moet ook ingeleverd worden met laptoptas etc. Dus maar gedaan, want ik zie het niet zitten om dat op een werkdag allemaal mee te sjouwen. Op woensdagen zijn er geen leidinggevenden dus in hun kast gezet met een A4tje wat ik ingeleverd heb. Ga dat morgen nog even bevestigen met cc aan HR.

Collega smijt altijd alles in de kast en dat is kennelijk prima. Neemt alleen laptop mee. Niemand die er iets van zegt. AVG of niet, zij doet wat voor haar handig is.

Toch apart dat daar verder niets mee wordt gedaan. AVG staat hoog in ons vaandel. Maar goed. Niet mijn probleem meer. Ik leg dingen uit, zij doet er niets mee of heeft maling aan wat ik uitleg.  Prima. Ook niet mijn ding dat er dan toch nog een verlenging werd aangeboden aan iemand die volgens mijn leidinggevende niet goed genoeg was, want onzorgvuldig. Raar toch. 

Uiteraard ging de terugreis niet soepel, want vertraging en vertrok van een ander spoor opeens. Lang vertraging, maar weer niet zo lang dat je geld terug kan vragen. Tijd al helemaal niet. 

Moest kennelijk ook nog wat ophalen bij de apotheek. Die hadden zelf bedacht dat ik door mijn voorraad Metformine heen zou zijn, maar ik heb nog meer dan voldoende voor een lange winter. Al meerdere keren aangegeven, maar ik zie de dame van de apotheek nergens aantekeningen maken.

Even snel ook nog langs de supermarkt en nu heel lang niets. Zweterig weer ook buiten, dus straks nog een keer douchen en dan ook mijn haar lekker wassen. Ik viel ondertussen, bewust, voor een kort middagdutje, op de bank in slaap, na dat ik een serie van BBCNL terugkeek. Death Valley, erg vermakelijk.

De wetenschap dat bovenstaande reis nog maar twee keer gedaan hoeft te worden is heel erg prettig. Morgen nog even op een dag reizen waarop heel Nederland op kantoor dient te zijn voor de vergaderingen etc. En de teambuilding. En de koffie.

Nu eerst die kop thee maken en daarvan genieten. Mag en kan. Avondeten maken en mijn lunchpakket voor morgen. Daarna dit alles nog maar één keertje doen en dan klaaaaaaaaaaaaaaaaaaar!

Nog eventjes maar

 Kapotte lift op het station, druk op het werk, ik was in de middag zo gaar als boter ook door alle gezever over HR dingen, dus besloot verder thuis te gaan werken. Was ik uiteraard pas eind van de middag thuis, maar nog wat zaken afgerond en klaar.

Ben nu echt hard aan het aftellen merk ik, Wil liever helemaal niet meer in de spits hoeven reizen. Vanochtend druk in de trein en vanmiddag heb ik, tot mijn schande, iemand met mijn stok even terug het perron op gedreven, want die persoon drong de trein binnen als een dolle stier, terwijl iedereen nog aan het uitstappen was en helemaal al nul empathie voor iemand die toch zichtbaar met een stok loopt. Zal je krijgen kreng!

Het hielp niet echt hoor. Maar zo klaar ermee. Toen ook daar de lift nog kapot bleek wilde ik gewoon een Scotty Beam me up doen!

Nu even niks, De Slimste mens van gisteren teruggekeken. Nog even fietsen en alles even laten afglijden van vandaag. 

Drie

 

Afbeelding van Gaby Stein via Pixabay

In de trein zit er regelmatig op mijn route een man met een haakwerkje. Ik dacht eerst dat hij aan het breien was op een rondbreinaald, maar bij beter zicht op zijn handwerk, zag ik dat hij een haaknaald had. Hij stapt ergens uit waar de meeste mensen met zeer serieuze zaken, vinden ze zelf dan, bezig zijn en daar ook naar betaald worden. Dat maakt het nog leuker om een hakende man te zien. Merk dat ik ook wel een beetje handwerkkriebels krijg, maar wie zit er op mijn werkjes te wachten? Zou wel haken willen gaan leren denk ik. Of leuke cynische teksten op tegeltjes borduren. 

Benieuwd of hij vandaag ook weer te zien is. Meestal tref je wel een vast aantal mensen aan op die route. Grappig dat ik die nu nog maar drie keer, zo vroeg dan, hoef te doen. 

Buiten de spits lijkt me toch prettiger.

Na afloop van mijn werkdag, thuis, eerst maar op de hometrainer gekropen met een fijne podcast in mijn oren. Daarna soep gemaakt, daar had ik opeens zin in. Ook lang niet gehad, zin in een heerlijk soepje maken. 

De collega die aan het lijntje werd/wordt gehouden had verder nog steeds niets gehoord, waarbij leidinggevende zich verschool achter management.

Vier

 Hoezeeee, nog maar 4 werkdagen te gaan vanaf deze maandag. De rest heb ik vrijgenomen. Maar 4, vier werkdagen, dat is heel erg goed te overzien! Rekende me rijker, qua vrije tijd dan het systeem aangaf en hoopte vrijdagmiddag al afscheid te kunnen nemen, maar hooguit een uurtje eerder. Nou ja..overleef ik ook nog wel. 

Besloot vorige week dat ik ook deze maandag thuis werk. Ben er wel klaar mee hoe mijn collega, maar ook ik, in het ongewisse worden gelaten door leidinggevende over bezetting van de werkplek. Waar volgens de opdrachtgever altijd iemand dient te zitten. Collega gaf me aan dat zij naar werk komt om te horen hoe nu verder. En is er geen verder, dan lijkt me dat ze haar spullen inlevert en tabée.

Afbeelding van Pete Linforth via Pixabay

Lekker mijn haar gewassen en ondertussen ook de badkamer a la Flylady schoongemaakt. Do it now blijft een goed moto, vooral als ik er de energie voor heb. En ik merk dat ik dat te lang niet had. Witte was zit in de machine, zon schijnt, dus met dank aan de zonnepanelen kost me dat ook weinig. Straks ophangen.

Niets onder druk, daar kom ik echt van bij merk ik. Ik kon een aantal maanden terug niet meer, zonder mij op te trekken aan de eettafel of een leuning,  vanuit een eettafelstoel opstaan. Had gewoon de kracht er niet voor. Letterlijk. Nu lukt dat weer. Soms nog wel dat ik mijn benen influister dat we gaan opstaan en met geluid erbij, maar de kracht is weer terug in de benen en billen en dat wil ik vooral zo houden. Dus blijven oefenen. 

Ben dankbaar dat ik dat weer kan. Het lijkt zo gewoon. Opstaan uit je stoel. Is het niet. Dus vier het!

Aan het lijntje houden

 Collega vertelde me dat onze leidinggevende, na een gesprek met haar, had toegezegd dat ze de volgende dag, vrijdag dus, iets zou horen van haar.

Die vrijdagochtend stond er een vrolijk berichtje op Zoom dat ze een weekendje naar Parijs ging en doeitoedeloei. Collega werkt niet op vrijdagen en slingert ook nooit werklaptop aan dan. 

Heb haar maar gebeld om te vragen of ze nog wat gehoord had, maar het was al middag en nee. Dus van de Franse plannen verteld en ze was wel teleurgesteld, maar niet eens verbaasd. Want dit uitstel en aan het lijntje houden gedrag vertoont leidinggevende al veel langer bij haar. 

Ik weet dat ik dan net zo lang blijf aandringen op antwoord dat ik het krijg, maar zij kent kantoorpolitiek nog niet zo. En voelt de druk van het eventueel niet in aanmerking komen van een uitkering. 

Sjeeee...hoe ga je met mensen om. En vooral gebruik maken van hun financieel zwakke positie. Driewerf bah! Vooral voor een bedrijf die zich sterk maakt voor financieel zwakken. 

Steeds duidelijker wordt het voor mij dat ik er goed aan heb gedaan om mijn banden met dit bedrijf te verbreken.

Had een luie dag. Was ook de hele dag grijs en zeer winderig buiten. Ik keek een aantal leuke series op BBCNL, deed wat oefeningen en verder eigenlijk niks. Niet eens boodschappen halen. Oh ja, veel online krantenartikelen gelezen. En in de ochtend lekkere koffie gemaakt. 

Was onder de indruk van de nieuwe serie over mensen met dementie op NPO van Roosen en Borst. Wilde eigenlijk niet kijken, maar deed het toch. 

Op tempo en tijd

 Alles in de ochtenden op tempo en op tijd. Op tijd opstaan, op tijd douchen en aankleden, op tijd ontbijt maken, op tijd alles klaarzetten bij de voordeur voor vertrek, op tijd schoenen aan, als laatste nog even lippenstift op en daarna op tempo naar de bushalte, zodat ik op tijd op het station aankom, waar ik overstap op de bus naar mijn vertrekstation. 

Daar afwachten of de trein ook weer op tijd rijdt en op tijd aankomt, zodat ik op tijd op mijn werk ben, mochten er al cliënten zitten te wachten voor een afspraak of het inloopspreekuur.

Eind van de vijfde laatste werkdag ook weer op tijd (dat heb ik ook moeten leren, dat op tijd ook betekent op tijd opruimen, inpakken en wegwezen) weg en hoera, de trein reed volgens schema en er was ook nog plek.

Dan de streekbus genomen, voor de variatie en stimulatie van the little grey cells een andere, maar die gaf wel een mooie aansluiting, die ook op tijd aankwam rijden, hoe heerlijk en daar was ook nog plek. Overstappen op de stadsbus en die bus leek helemaal leeg, alsof die vrijdag iedereen thuis werkt. 

Nog een stukje lopen met rolkoffer en rugtas en dan heerlijk thuis!

Om niet direct te verdwalen online, eerst een paar toastje gemaakt. Eten staat ook al klaar. Een glaasje koele witte wijn mag ik van mijzelf erbij. Vooral om het weekendgevoel los te maken.

En los te komen van alles op tempo en tijd te doen. Even niets met het werkwoord moeten!

Zo fijn.