In het zicht van de haven gestrand.

 Was helemaal tevreden, want naar de pedicure geweest en daar zat sinds de laatste keer wel een jaar tussen. Mijn voeten voelde heerlijk verzorgd en ik was blij dat ik het gewoon kon betalen en geregeld had. Liep daarna door, als op wolkjes, naar het winkelcentrum bij ons om de hoek om wat Sint Maarten snoep te halen.

Op de valreep, want anders verdwijnt alles in mijn eigen Sint Maarten zak. Ik ken mijzelf inmiddels.

Was in het zicht van mijn voordeur en donderde ik toch weer zo hoppa op mijn beide knieën ter aarde toen ik kennelijk met een voet bleef steken/haken of weet ik veel. Viel op de harde stoep. Niet op een zachte mat waar je leert hoe je kan opstaan en zacht vallen. Er is niets zachts aan de stoeptegels hier.

Ooit leerde een man  die judolessen gaf me dat als ik viel, dat ik me als een balletje moest gedragen. Maak je rond. Nou, dat ben ik. En afslaan lukt ook nog.

Ik lag daar, voelde wel dat niets gebroken was en bedacht hoe ik weer overeind moest komen. Had me omgedraaid en zat op mijn billen. Had ik net nog mijn hele verhaal over hoe ik er aan werk ook mijn tenen en voeten te trainen bla bla bla aan de pedicure verteld. Nog maar even goed oefenen, want ik kreeg de downwards dog maar dan upwards niet voor elkaar. Ook omdat er iemand bij was he...dan ga je niet dit soort idiote houdingen aannemen.

Afbeelding van AndiP via Pixabay

Een hele lieve man probeerde me omhoog te tillen met mijn handen in zijn handen, maar hij was zo iel en al wat ouder en zelf hartstikke bibberig dat ik al meteen zag dat het niet ging lukken. Hij probeerde het wel, maar ik was als dood gewicht.

Dus was ik blij dat er twee andere iets potiger heren die in mijn straat liepen me wilde helpen.  Ik gaf aan dat ze me onder mijn oksels moeten pakken en me zo omhoog takelen. Dat lukte. Ik kreeg mijn bejaardensleurkarretje weer terug in de hand en mijn stok en moest nog 3 meter naar de voordeur lopen. Gutgutgut, wat een getrut!

Moest wel een beetje wenen achter de voordeur. Beetje erg. Door de schrik en dat er niemand is om me te troosten. Dus maar een bakkie troost gemaakt. Dikke pleister op de linkerknie, die was helemaal open geschaafd, broek nog wel heel. Andere knie viel nog mee qua geschaafdheid. Wel pijnlijk. Net als mijn ego.

Toch maar koffie met 2 paracetamol genomen. Wil blijven bewegen namelijk en ik voel toch wel pijn, wat me tegenhoudt om te bewegen.  Buigen en strekken gaat prima. De impact van de val denk ik.

Alsof alle rondjes fietsen op de home/trainer niets uitmaken. Pap in de benen. Of is het toch dat ik de techniek niet beheers. Mijn knieën zijn al jaren prut en daarop steunen bij opstaan gaat ´m niet worden. Dus moet ik, nee wil ik, de komende weken thuis vooral trainen in op een andere manier van de grond komen. Die methodes zijn er. Alleen door trainen ben ik beter voorbereid. Zo is het me ook weer gelukt om normaal van een stoel op te kunnen staan. Door te oefenen. 

Maar nu wil ik liever verdwijnen. Heb de kachel toch maar aangezet. Even nodig vandaag. Alle plannen in de kast gezet. 

Wilde nog bij mijn moeder langs, maar vandaag gaat dat niet lukken.

Kijk naar wat oude interviews met/door Hanneke Groenteman. En lees wat blogs en loop ondertussen maar wat op en neer in de woonkamer om niet te verstijven.  Au en potverdorie nog an toe en au. 

Brei nog maar een stukje aan een doelloos project. Alles voelt doelloos momenteel. En drink thee, veel thee. OK...niet doelloos, want heb toch wel een leuk sjaaltje gemaakt al zeg ik het zelf. 

Hoop dat er veel kinderen voor Sint Maarten langs komen om me een beetje op te vrolijken. Heb al een lantaarn buiten staan met een lichtje erin. Kom maar!

Hoera, de eersten stonden hier al om 17.45 uur op de stoep! En ik vond het enorm leuk dat ze kwamen. Zo vergeet ik een beetje mijn tijdelijke misère en kan weer lachen om mijzelf. 

Pro Deo - nieuwe serie op NPO1

Ooit werkte ik voor een maatschap van Pro Deo advocaten. Zij deden voornamelijk familie-recht, scheidingen.

Men kreeg toen per zaak, ongeacht het aantal uren wat de advocaat erin stak, een vast bedrag overgemaakt van de overheid. Dus was het noodzaak om goed bij te houden hoeveel uren er al gemaakt waren. Af ten toe kwam er een niet toegevoegde (zo was toen de term voor Pro Deo) client langs en dan was het helemaal belangrijk om bij te houden hoeveel uren er in dat dossier gedraaid waren. Voor de factuur. 

Al snel, omdat ik ook de boekhouding deed en dus inzicht had in wat er binnenkwam en uitging, zag ik dat dit een aflopende zaak moest zijn. Ik ging dus maar solliciteren. Dit was mijn eerste baan binnen mijn nieuwe gemeente en die had ik toen al binnen vier dagen na mijn verhuizing hierheen. Iedereen raadde af om mijn baan op te zeggen, maar had ook toen al de zaken goed uitgezocht en had er vertrouwen in dat mijn diensten gewild waren. Wat ook klopte.

Enfin. Er kwamen minder zaken, dus minder inkomsten en ik zag dat de ene advocaat telkens van het geld van de zakelijke rekening leuke mantelpakjes kocht. Enig, alleen stond er daardoor bijna niets meer op de rekening. De huur van het pand moest ook nog betaald worden net als mijn salaris. En uiteraard ook de maatschap.

Dus op een dag kwam haar echtgenoot, die er vrijwel nooit was, op kantoor en kondigde mijn ontslag aan. Geen verrassing. Wat wel een verrassing was is dat ze heel lang deden over het uitbetalen van mijn laatste salaris en vakantiegeld. Veel te lang. Dus advies gevraagd bij Juridisch loket. Die gaven droogkomisch aan dat als er iets is waar een advocaat op reageert het dreigen met naar de Rechtbank gaan hiermee.

Binnen een dag stond alles op mijn rekening. Gelukkig had ik toen al een andere baan gevonden, gewoon door een open sollicitatie. 

Kon vandaag mijn draai niet zo vinden. Dus weer even terug naar de zaken die plezier geven. Al moest ik ook daar over nadenken. Nu nog even wat aanvegen in de voortuin.

Helemaal vergeten te melden dat het een uitstekende serie lijkt met fijne acteurs. 

Verbouwing

Al tijdens het bezoek van mijn broer was er contstant geboor. Alsof iemand van zijn huis een gatenkaas wilde maken. Zag niet direct waar het vandaan kwam, maar men begon vroeg al. Ik woon in een rijtjeswoning en het hele rijtje bij elkaar zijn 10 woningen. Als ik mijn hoorapparaten niet in had, hoorde ik dit (gelukkig) veel minder, maar ik hoorde het nog steeds.

Broer hoorde het wel goed dus. En vond het tamelijk gekmakend. Hij vroeg of ik geen grote steen in de tuin had, zodat hij op zondagochtend om 06.00 uur ook eens lekker gaten kon gaan boren! 

Hij ging bij mij in huis ook boren, 2 gaten in het keukenplafond en had hem al gewaarschuwd dat het beton hier keihard is met veel steentjes erin. Dus gelukkig bood mijn klopboormachine uitkomst. 

Daarvoor boorde hij nog 4 gaten, voor een schoenenkastje wat ik bij Ikea kocht, want ik had zo'n hekel aan al die losse schoenen die er nog stonden. Een lekkere opgeruimde gang wilde ik. Geen troep meer. 

Maar dat was in gips boren, dus ook zo gepiept. Hij wilde dit direct bij thuiskomst gaan doen, maar ik gaf aan dat we eerst even rust namen. Kastje heeft geen haast. Heb de vorige namelijk ook zelf opgehangen. Hij wilde het nu direct doen terwijl ik zag dat hij moe was van het autorijden. Eerst maar een kop thee erin. 

Nu kreeg ik een brief in de bus van de buren van het laatste huis hier op mijn rijtje. Ik zag al dat ze onlangs op de bovenverdieping een dakkapel hadden geplaatst en nu gingen ze een uitbouw plaatsen aan de benedenverdieping.

Vorige week stond er een auto met Heiwerk op de achterkant geschreven en zelfs ik hoorde het monotone geluid van heipalen erin heien, Dus had al een vermoeden dat het bij hen vandaan kwam, het geboor. Ook stond er een klusbus en de heren liepen met hun witafgevende schoenzolen bij hen naar binnen. 

Wel fijn dat ze aangeven dat er grotere werkzaamheden staan te gebeuren, waardoor een gedeelte van de straat tijdelijke afgesloten is. Er stond die dag een mega grote kraan in de straat met daaraan gewoon een prefab uitbouw. In de avond was het alsof het nooit anders was geweest dan met die aanbouw eraan.

Heb ik ook direct hun namen. Meestal doe ik namelijk rond de Kerstdagen bij iedereen een kaartje in de bus. Want een goede buur is beter dan een verre vriend. Nee hoor, gewoon omdat ik dat leuk vind om te doen.

Had ze al eerder welkom geheten toen ze hier net woonden. Hoop dat hun huis als een thuis voelt. 

Vallende bladeren

 Als ik in mijn voortuin al die vallende bladeren zie, die ik rondom de planten gewoon laat liggen, alleen die van mijn eigen straatje en die voor mijn huis, verwijder. En dan niet eens weggooi, maar verzamel om er compost van te laten worden, dan hoor ik altijd dit in mijn hoofd:

Eenstemmig, want tweestemmig zingen dat gaat mij niet lukken :)

Een zondag om vooral rust te zoeken merk ik. Rust door ontspanning; terugkijken van een Miss Marple mysterie op BBCNL. Lezen in een Agatha Christie boek; Het Vale Paard en kijken wat me meer pakt. Breien het allersimpelste patroon. Oh ja, rondje op de Hometrainer maar weer, want het is niet klaar, maar het lijf moet onderhouden blijven. Anders verlies ik die spierkracht (heb ik begin van dit jaar ondervonden).

Spannend weer de F1 van Sao Paolo, Brazilië.   Waarbij Verstappen als bijna laatste begon en gedurende de race al opklom naar positie 5 en vanaf daar eindigde op nummertje 2. Vanaf 21 he. Dan kan je echt wel rijden. 

Ondertussen bakte ik een batch Clementine-cakejes. Had ik opeens zin in en mijn mandarijntjes werden al wat ouder. Die ruim een uurtje gekookt met schil en al en daarna de pulp (met de staafmixer gemaakt)  door het cakebeslag gespateld. Beetje op gevoel, maar zo te zien zijn ze aardig gelukt. Had vorig jaar voor de verjaardag van mijn moeder een taart ermee gemaakt, maar die had een wat zompige binnenkant (die pulp is gewoon extra vocht, dus rekening mee houden in recept) en dus dacht ik dat een kleiner formaat misschien beter zou uitwerken. En maar de helft van de mandarijnenpulp gebruikt, de andere helft in de vriezer gestopt voor een volgende poging. 

Bewust rust

Nadat ik laat in de middag nog even langs de supermarkt was gelopen, de andere, voor

 bonusaanbiedingen en wat voorraad, zag ik dat mijn hele voortuin alweer onder de bladeren lag. Zo direct nog maar weer een rondje opvegen doen. Er hangen nog steeds bladeren aan mijn Japanse Sierkersboom, dus voorlopig nog niet uitgeveegd.

Omdat ik mijn schoenen, na het opruimen van de boodschappen, nog aanhad, maar direct gedaan. Heb ik ook meteen weer wat extra beweging gehad. Goed voor de armspieren dat vegen. En opvegen, dus bukken en draaien. Zo is de tuin mijn fitnessruimte.

Kachel wat hoger gezet, de zon is inmiddels al verdwenen en bijna onder alweer en dan nog maar even een heerlijke kop thee maken eerst. Niet doorjakkeren, even rust nemen. Bewust rust.

Daarna had ik opeens zin om Risotto met kastanjechampignons te maken. Had alles daarvoor al op voorraad.

Ga er bijna van spinnen.

Roosteren

 Vond het weer heerlijk om op te mogen passen. Nu op jongste kleinkind. Net drie geworden. Ze doet sinds kort geen middagslaapje meer, maar haar ouders merken dat ze daardoor echt wel gaar is aan het eind van de dag, dus laten haar op tijd eten en daarna naar bed. 

Wat heerlijk dan een hele avond voor jezelf  voor de ouders. Ze slaapt meestal ook goed door en dankzij de babyphone app kon ik dat ook goed in de gaten houden. Al wil ik het altijd ook graag nog even live controleren. Wat is ze toch een heerlijk kind. Kreeg een mooi papier beplakt met stickers, want daar is ze helemaal dol op. En lekker knippen met uiteraard een kindvriendelijk schaartje. Ja zoonlief, die heb ik ook allemaal thuis staan en dat knippen;  Hoeveel snippertjes ik wel niet door de jaren heen heb opgeveegd. 

Maar met liefde. Gewoon zo fijn als kinderen creatief bezig kunnen zijn in plaats van achter een schermpje hangen. Ik zorg dan ook dat ik altijd plak en knutselspullen in huis heb. En geniet daar zo enorm van. 

Had gisteren mijn breiwerkje mee en verhuisde naar de woonkamer op de eerste verdieping. Daar is ook hun tv. Of ik wist hoe hij werkt? Zucht....heb 'm vorige keren ook aangekregen, dus ik ga het gewoon nu nog een keer uitvogelen. Ze hebben geen lineaire tv meer, maar ziljoen apps. Vond via apple tv een interessante serie en al breiend en ondertussen kleindochter bekijkend een fijne avond gehad. Ze hadden pompoensoep met een lekkere hartig plaattaart ook met stukjes pompoen voor me. 

Waren relatief laat weer thuis, maar zoonlief had al aangeboden me naar huis te brengen, dan hoefde ik niet met de bus en de benenwagen weer naar huis. Heen was geen probleem, wel druk want in de spits in de bus, maar dat heb ik jarenlang gedaan dus ook niet erg. En maar een klein stukje. En zonder zware laptoptas is het allemaal stukken lichter. Nu alleen rugzak met breiwerkje en sloffen.

Was op normale Pensionadatijd wakker, nog even liggen scrollen en daarna had ik zin om te douchen en kleding aan te doen die en warm was - dus een lekker vest - maar ook charmant staat. Dus uit de collectie een oranje shirt gekozen, korenbloemblauw lang wollig vest, bijpassende blauwe oorbellen en een mooie sjaal. 

Lekkere koffie gemaakt, brood uit de diepvries roosteren met een handicap, want broodrooster bleef niet in standje "Aan" staan, dus al uitgezocht wat ik daar zelf aan kan doen en straks maar even openschroeven dus. Als ik de hendel vasthoud dan roostert hij wel, dus met handbediening, maar is juist zo handig dat je ondertussen wat anders kan doen en de broodrooster roostert.

Moest van mijzelf vandaag toch echt een afspraak inboeken bij de pedicure hier in de buurt, waar ik niet zo supertevreden over ben, maar ja...ik kon niemand anders vinden en de voeten en vooral nagels hebben verzorging nodig. Dus doe toch maar wel! Ook weer af kunnen strepen. En kon gelukkig op redelijk korte termijn. Vind alles wat mijn eigen verzorging aangaat al snel te duur of overbodig. Zag op haar website dat in 2027 haar prijzen weer omhoog gaan. Snap ik en accepteer het nou maar. Niet miepen!

Boodschappen gehaald met bejaardenkarretje. Maar eerst even make/up opgedaan. Wilde er verzorgd uitzien, ook al is het maar een blokje om. 

Nu een lekkere kop thee en even wat bekijken op NPO Start. Daarna mijn rondje fietsen op de hometrainer gedaan en overal de ramen weer dicht gedaan. Genoeg gelucht. Dan kan de verwarming ook wat hoger en stook ik niet voor de buitenlucht. 

Het is inmiddels weekend, tenminste voor de werkenden die door de weeks werken. Ik ga wat lichtjes aan doen. Mijn schoondochter had leuke kaarsen staan, allemaal met ledlampjes, veilig voor kind uiteraard. Zag er leuk uit. Ik gooi wat waxinelichtjes in de houders en verklaar het weekend voor geopend.

Oppassen

Wat heerlijk om gewoon, zonder wekker, op een normale tijd wakker te worden. Het was nog niet licht, maar wel bijna. Moet zeggen dat ik heerlijk in bed lag en dus ook zo geslapen heb. 

Eind van de dag naar mijn zoon en schoondochter want ik ga eindelijk ook daar weer eens oppassen. Door het gedoe met mijn slappe-hapbeen vond ik het niet verantwoord om op te passen in een huis met zeer veel trappen en een levendig kind. De trap optillen van kind of naar beneden tillen dat gaat niet. Ze kan gelukkig wel zelf de trap op en af. En ja, overal traphekjes.  

Eraan denken dat ik straks mijn Rest-afval kliko bij de stoep neerzet, want ik heb geen idee hoe laat ik weer thuis ben van het oppassen en of ik er dan nog aan denk of zoals Gerard Joling zegt "de kracht voor heb".

Even een rondje door mijn ordner met garantiebewijzen gelopen. Alles wat oud en verlopen is weggemieterd. Sommige apparaten heb ik niet eens meer. Altijd een prettig gevoel dat opruimen. En iedere dag een beetje dat maakt dat de klus ook gedaan is op het eind.

Voor de rest doe ik weinig, behalve breien, alsof ik nog maar één ding per dag aankan, dat oppassen en oh ja, erheen reizen. Wat niet ver is, maar in mijn hoofd doe ik kennelijk weer nodeloos ingewikkeld. 

Maak eerst maar een lekkere kop thee dan nu. Efkes nog rustiger aan doen en spullen klaar zetten. En huis erop voorbereiden dat het straks alleen thuis moet blijven. Dus timer op schemerlamp aan. En gordijnen vast half dicht. Kachel wat zachter zetten. Hoef het huis niet te verwarmen als er niemand is tenslotte. 

Liet trouwens mijn ex-werkgever weten dat ik erbij ben, dat afscheid. Over een paar weken pas dus vond het niet nodig om direct, per omgaande te antwoorden. Misschien lullig, maar goed dan is dat maar zo.