Vakantiegevoel

 Even weg van wat een gewone week een gewone week maakt en wil heel graag volop genieten van dit zomerse weer. Zomaar gratis bij dit lange Pinksterweekend erbij gekregen.

Voor de eerste keer dit seizoen mijn parasol uit de schuur uitgepakt uit de plastic hoes en met een beetje moeite in de houder gezet. Dat geluid van een parasol die omhoog gedraaid wordt, dat is al vakantie voor mij. Ontspanning. 

Had al koffie gemaakt, bakje extra eiwitrijke yoghurt erbij. Kijken of ik de energie heb om her en der in de waterbakjes water uit de regenton te gieten voor de vogels en insecten. Energie en stabiele benen.

Geniet nu al. 

Bewust zijn van het mooie. Oh ja en de geur van zonnebrandcrème. Zo zomers! En mijn liefste broer binnenkort op bezoek. 

Even wat minder hier aanwezig zijn dus ook. Is al bijna een jaar geleden dat we elkaar echt zagen en spraken. 

Op de rem

Moeilijk vind ik het, om toch niet even mijn werklaptop open te klappen en al het achterstallige werk te zien en nog snel even te gaan inhalen. 

Mijn leidinggevende zegt daar niets over. Gaf zelfs aan dat ik echt de tijd moet nemen om te herstellen. Dus waarom popt die gedachte dan toch weer op. 

Snap het een beetje. 

Heb volgende week dagen vrij genomen en de week erna ook omdat mijn broertje overkomt. Dus voel ik me al schuldig dat ik geen inhaalslag kan doen. 

Schuldig. Werkelijk.

Niet doen.

Hang op.

Rem ingetrapt houden.

Tot rust komen

Allereerst heel erg bedankt voor alle belangstelling. Doet me enorm goed. 

Zaterdag bewust heel rustig aan gedaan. Geen boodschappen gedaan, nog genoeg op voorraad en even mijzelf wat rust gunnen. Zoals iemand ooit schreef, leven als op een sudderplaatje.

Keek wat detectives, Vera & Endeavour, Twee voor Twaalf, blij dat ik nog wat antwoorden wist, zonder op te hoeven zoeken, beetje slome dag  was het. En de hele dag regen hier, dat hielp ook mee met de sloomheid. 

Zondagochtend bakte ik bananenvolkorenmeel-pannenkoekjes. Kon de banaan ook verwerkt worden. Keek naar een stukje van de Nurenburgring race waar Max Verstappen in een Mercedes meereed in een team. Helaas viel zijn auto net uit door technische problemen, zo'n 3,5 uur voor het einde van de race. Jammer, want zijn team stond op plek 1 met ruime voorsprong.

Ging pas eind van de middag, toen was het droog eventjes hier, wat boodschappen halen. Met het bejaardenboodschappenkarretje. Lopen gaat wel goed, maar merk dat ik me heel erg bewust ben waar ik mijn voeten neerzet, welke het eerst bij afstappen. Maar ook weer gelukt. 

Nog even Miss Marple afkijken zo direct en dan inderdaad morgenochtend contact met de huisarts opnemen. 

Heb me ook ziekgemeld. Heb die rust echt nodig merk ik. Even niet reizen. En ook niet in de verleiding komen om dan maar thuis te werken., Is nu te belastend voor lijf en hoofd. Nadat ik me had afgemeld eerst een Huisarts afspraak gemaakt. Terug in bed gegaan en geslapen. Veel geslapen.  Ook nog zondagavond uitgegleden op de drempel van de voordeur (regen dus nat, dus glibberig) en met mijn hoofd tegen de voordeur gekopt. Geen zwakke benen, maar gewoon dommigheid en pech.

Blij dat ik veel methoden heb bekeken en geoefend om dan toch weer overeind te komen, maar nergens staat hoe je dan op de harde stenen met je pijnlijke knieën moet gaan zitten. Altijd een fijne zachte mat nabij. Dus mijzelf maar naar binnen getijgerd over de kokosmat (ook handig he, die survival programma's bekijken) en dan bij de trap aangekomen mijzelf omhoog kunnen hijsen tot ik weer op de benen stond. Behalve een ei op mijn hoofd ook een paar vingers en ego geschaafd, dus dat eerst maar verzorgen en een theedoek met daarin een zak ijsklonten op het hoofd. Wel dankbaar dat ik niets gebroken had, alleen een beetje verzwikte enkel zo voelde het. 

Om door de triage van de dokters-assistente te komen, moet je kennelijk de zaak zeer aandikken. Daar ben ik slecht in. Afspraak staat er wel. Ook wat ik eerder bij de POH aankaartte over dat ik al jaren Metformine slik en weet dat dit invloed heeft op mijn B12 waardes, wat weer invloed heeft op wiebeligheid van het onderstel, werd een beetje afgedaan als oh ja...jij hebt ook wat gelezen, maar eerst dat extra pilletje erbij want je glucose-waardes moeten omlaag. 

Heb, uiteraard zou ik zeggen, een bedankmail naar de medewerkers van de NS verzonden en hoop dat dit bij de juiste mensen terechtkomt. 

Net komt via een pakketje een inklapbare wandelstok binnen. Niet dat ik die nu nodig heb, maar ik wil toch wel graag iets hebben om op terug te kunnen vallen/leunen in het geval dat. Iets wat in de werktas past. 

Omdat ik op woensdagen altijd mijn administratie bijwerk, dat ook maar weer gedaan. De jaarlijkse verlenging voor woningnet en een andere regionale maatschappij zat er ook bij. Allemaal gedaan. Geen zorgen over mijn financiële positie. Dat geeft ook rust.

Over een paar dagen komt mijn broertje uit het buitenland een tijdje hier logeren. Voorheen zou hij bij onze moeder logeren, maar dat kan natuurlijk niet meer sinds ze in het Verpleeghuis woont. Hij was eerst nogal warrig over wanneer hij dan zou afreizen. Gaf hem aan dat ik dat ook met mijn werk moet regelen, dus geef het op tijd door. Logeren kan altijd wel. Er staat hier altijd een bed voor hem klaar. Moet het alleen nog even opmaken uiteraard, maar hij is welkom. En mijn geadopteerde zus en zwager vieren hun huwelijksjubileum, dus ook gezellig om daar samen heen te kunnen. Als enige familie denk ik, want de rest is not on speaking terms met haar sinds het Bewindvoeringsgedoe met onze moeder. 

In de armen van een conducteur

Mis ik net op 1 minuut mijn trein, was nog extra vroeg vertrokken want alle treinen rijden om of helemaal niet, maar ja, tijd is tijd en niet precies op tijd en dan toch nog even naar toilet gaan, dat was dan net die ene minuut. Dan zijn de deuren al dicht en zie je vanaf de roltrap jouw trein wegrijden.

Dus, vanwege de omleidingen op mijn traject kan ik het beste een half uur wachten zag ik op de NS-app. Betere aansluiting en niet nog tussendoor metro of ander station.

De trein rolde binnen. Hoge instap. 

En gaat er net iemand net precies op het stoeltje zitten voor de trap. Genoeg plek in de trein, dus hoezo dan?? Waar de ingang ook heel nauw is. Ik heb minder goed overzicht, doe onhandig met opstappen, terwijl ik weet dat ik met beleid moet instappen maar dat gaat niet wat die jongen zit precies ervoor, dat ik eerst mijn laptoptas naar binnen moet slingeren en dan rustig instappen.

Enfin. Ik hang ergens halverwege de trap en voel de kracht uit het been vloeien. Schiet in een soort kramp en hang aan een stang, maar kan niet meer omhoog en omlaag want dan lig ik onder de trein. Heb zicht op de rails vanuit mijn positie,

Voor ik het weet schieten er al mensen op het perron te hulp, conducteurs en binnen een paar tellen ook van die mannen in gele hesjes van de NS hulpdiensten. Jemig!! Wat fijn zeg! Het ontroert me zelfs. Maar ja, niet gaan janken nu. Goed luisteren naar instructies.

Moest me maar achterover in hun armen laten vallen. Ze vingen me wel op. Tas pakten zij over. Dus ik zat op het perron, in de armen van een conducteur en dan weer overeind komen. 

Nee, we doen het even rustig aan. Was ik ook nog oorzaak van vertraging en kon ik zeker niet mee. Want dat was eigenlijk waar ik het meeste van baalde, weer trein gemist, Nog later thuis. En ik wachtte al een half uur. Totaal niet belangrijk eigenlijk, maar ja dat schoot door mijn hoofd.

Net als bij een schuldentraject, moet je eerst stabiliseren. Had ik ook net die middag iemand  bij mij op de inloop gehad met een verschrikkelijk verhaal over de Toeslagen Affaire. Ik kon alleen maar een luisterend oor bieden. 

De NS-mensen tilden me overeind. Ik kon gewoon staan, geen slappe spieren of benen of iets maar merkte dat de adrenaline door mijn lijf gierde, dus wel een beetje trilhanden. Ze brachten me naar een bank. En spraken af dat er een conducteur mee zou rijden tot het volgende station, zodat ik daar een goede uitstap zou hebben en assistentie, mocht er toch weer iets gebeuren, dan was er direct hulp. Ook kreeg ik een bon voor een Eerste klas zitplaats. Kon ik lekker rustig zitten de hele rit. Bij de overstap was er al gekeken dat het een sprinter was, zodat ik gelijkvloers kon in- en uitstappen. En op hetzelfde perron de aansluitende trein kon nemen. Wat was iedereen behulpzaam en aardig!!

Toen was het alweer tijd voor de volgende trein en ze keken er op toe dat ik veilig instapte en ik schoof naar de eerste klas. Conducteur die me zou begeleiden bleef in de buurt zitten. En dat deed hij ook keurig, begeleiden. Hij pakte mijn laptoptas en zag erop toe dat ik goed uit de trein kwam. 

Hulde hoor.

Hulde!

Bleef toch maar zitten tot het station in mijn woonplaats. Had al gezien dat ik daar de bus kon pakken binnen 10 minuten en nul overstappen dan. Begon weer keihard te regenen en had gelukkig mijn Vera-hoedje mee en waterafstotende regenjas aan. Dan nog een klein stukje door de regen naar huis lopen. Broek zeiknat (nadeel van wijde pijpen, die slurpen alle regen zo op), schoenen ook, maar kon me allemaal niet meer schelen. Thuis! Oh ja, toch maar wel direct nog de klikko opgehaald die nog in zijn eentje bij het verzamelpunt stond verderop op de stoep. Even doorpakken.

Alle natte spullen uit, natte sokken idem, lekker dik vest aan en pyamabroek aan in plaats van natgeregende en dus zware broek. Kop thee gemaakt om vooral even tot rust te komen. Dacht aan Vera als ze slecht nieuws bracht en altijd aandrong op hete thee met suiker voor de nabestaande. Alleen moest ik die nu zelf maken en was er niemand dood. En geen suiker. Toen was het al ruim na 20.00 uur. 

Geen zin meer om te eten, maar bakte toch maar een omelet. Beetje eiwitten erin. Keek nog half naar Endeavour, maar besloot het daarbij te laten en naar bed te vertrekken. Morgen is alles weer terug te kijken. En anders niet. Ook goed. 

Supersnel

 Woensdagmiddag laat rolde mijn nieuwe OV card in de brievenbus. Dat is echt supersnel. Ik had gerekend op volgende week maandag. 

Blij mee, want kan ik vrijdag gewoon met mijn abonnementen reizen naar mijn werk. Kan de kosten van reizen zonder abonnement wel bij de NS declareren, maar dit is toch wel veel simpeler. Echt blij mee.

Ook dat ik daarom besloot vandaag eindelijk weer eens naar de bioscoop te gaan. Laatste keer was begin Maart. Vooruit. Ga. Dan!! Leuke dingen doen en mijn wereld vergroten.

Boekte een plekje bij de nekloge, hoefde ik geen trappen op of af, maar dat was achteraf gezien een vergissing. Want niet voor niets dat de eerste rij nekloge wordt genoemd. Ik zat toch wel erg dichtbij en met mijn hoofd in een vreemde draai.

Het zat helemaal vol overigens, dus veel keus had ik niet. Naast me zat een puber en alsof hij thuis tv lag te kijken. Zijn jas als een dekentje over hem heen - vond ik wel knus voor hem - naast zijn vader. En een lichaamsgeur alsof hij al dagenlang hetzelfde aan had en ook al een week niet gedouched had. 

Rook nog even of ik het toevallig niet zelf was, een oude dametjes lucht of zo, maar nee, dit waren puberhormonen zonder zeep.

Leuke film; The Devil wears Prada 2. Helemaal even weg met mijn hoofd. Erg fijn, was vergeten hoe fijn ik het altijd vind om naar de bioscoop te gaan.

Mijn dochter gaat binnenkort naar New York met haar vriendin, dus ik zag al helemaal voor me hoe zij daar ook lopen binnenkort bij beelden van de stad in de film. Milaan is ze ook al geweest. Ze houdt van reizen. 

Lekker nog even wat stille uurtjes aan mijzelf. Morgen nog een dag werken en dan is het alweer weekend! Voelt alsof het zondag is vandaag. 

Niet handig

Kreeg vrijdag bericht dat ik medicatie kon ophalen, maar niet uit de automaat, maar in de apotheek zelf. Geen nieuwe medicatie, maar een vervolgrecept en iets hogere dosis. Maar hoe en wat dat is me vorige keer al uitgelegd.

Had vrijdag geen tijd want op mijn werk, in het weekend gesloten. Maandag aan het werk en ik kreeg maandag berichtje dat er nu in de automaat medicatie lag, dus ik dacht dat ze slim waren en het op een makkelijker manier op te halen hadden verzorgd.

Was het één doosje Metformine. Daar heb ik voor een half jaar een voorraad van thuisliggen. Dus niet echt urgent. Ondertussen was de apotheek al dicht.

Dus toch maar weer er henen vandaag en persoonlijk de medicijnen ophalen. Het is even niet anders. Meteen ook maar de oude kranten en papierzaken weggooien, kom toch langs dat inleverpunt. Het ene inleverpunt zat propvol, dus door naar de apotheek, daar om de hoek is er nog een kans en anders nog 500 meter verderop.

De reden, bij navraag,  dat ik de medicatie moest ophalen was de verhoging van de dosis. Of ik daarvan op de hoogte was. Ja. En of ik wist dat ik er altijd iets bij moest eten, niet op de nuchtere maag. Ja, ook bekend. Ook van de vorige keer nog he.

De rekening voor deze uitleg krijg ik dan wel weer en gaat van eigen risico af. Zo kom je er ook snel doorheen. Maar goed. Heb het in huis, na een week na de afspraak en pas nu gaan dan die 6 weken in waar we gingen kijken naar het effect. Dus ga mijn afspraak een weekje later zetten. 

Ook afspraak bij fysio gemaakt. Nog nooit eerder geweest. Pas over paar weken, maar geregeld. Net nog een lange vragenlijst online ingevuld. Ook maar weer gedaan.

Nu gaat het zo direct langdurig regenen zag ik, dus blij dat ik voor de buien al naar buiten ben geweest. 

Had vanochtend mijn dekbedhoes in de wasmachine gedaan en die opgehangen aan een rekje op zolder. Blij dat ik dat allemaal weer kan en durf, al loop ik nog niet als een jonge hinde de trappen op. Meer als een oud hert.

Aardig zijn

 Omdat ik thuis aan het werken was, kon ik de deurbel horen. Er stond een vrolijk ogende man voor de deur in een groen jasje van Budget. Ik zag hem kijken en nadenken wat hij als introductie zou gebruiken.

Mooie oorbellen heeft u in.

Nou, jij ook!

Voordat hij zijn verhaal over hoe goed en goedkoper zijn merk is (tablet in de hand en dat jasje), brak ik hem al af. Geen interesse in aanbiedingen, want heb alles al prima zelf geregeld.

Toen kwam de zin, die ik kon dromen - had immers zelf ook jaren allerlei scripts voorgelezen en bedacht.

Stel dat u...

Hij was niet dwingend, maar aardig, maar juist daarom had ik nog steeds geen interesse. 

Hij wilde toch weten waar, hoe en wat en tsja, kon niet anders concluderen dat ik uitstekend had onderhandeld. 

Precies.

Vroeg hem of hij al succes had in de straat.

Ja, had al een aantal afspraken staan.

Compliment, weet hoe moeilijk dat is. Wens je verder veel succes.

Toen ik later die middag even wat op moest halen bij de apotheek, zag ik hem een paar blokken verderop lopen. 

He, mooi rood die jas, net als uw schoenen!

Haha, mooi groen jouw jas ook!

En op de terugweg stond hij letterlijk even uit te roken. En groeten we elkaar voor de derde keer.

Had natuurlijk hem ook af kunnen snauwen dat ik niks aan de deur koop en doei! Maar dit is toch veel gezelliger. 

Gejat

 Lange dag op mijn werk, maar wel prima gewerkt. Had op tijd de trein en die reed ook nog eens lekker op tijd. Op mijn eindstation checkte ik uit om 17.42, liep naar de streekbushalte, het begon te gieten, daar kwam de bus, maar die haalde ik net niet. Wachten op de volgende, die stopte ergens achteraan de halte. De bus voor hem had geen zin nog om te vertrekken. Pak mijn OV-card die aan zo'n ski-pas ding al honderd jaar aan mijn tas hangt. Pas weg!.

Heuh.

Kijk nog om me heen. Niks natuurlijk. Stap helemaal als een oud beduusd omaatje supersloom in want betalen met mijn bankpas, anders kan ik niet mee. Die zit, als een goed Omaatje, in mijn portemonnee, dus eerst dat dingen pakken, dan de pas en dan inchecken. Zegt de chauffeur nog dat hij al 2 minuten te laat is. 

Stap dan bij de eerste halte toch weer uit. En weer terug, want wil met eigen ogen zien dat die pas toch niet ergens op de grond ligt. Dream on!!! 

Niks natuurlijk. Weer terug, weer door harde wind en regen. In mijn hoofd al bedenken wat ik dan moet doen als ik thuis ben, veel later dan ik hoopte. 

Direct die pas blokkeren dus. 

Dus dat maar direct gedaan, al zou ik liever even een potje willen stampvoeten en janken en dat dan iemand zegt...Stil maar joh..ik regel het wel. Komt goed.

Al die functies zelf doen. En gedaan. Mijn NS abonnement staat erop en mijn bus abonnement. 

Door te blokkeren ontneem ik de dief het genoegen van vrij reizen, al zou het kunnen dat hij/zij nu lekker een ritje ergens heen heeft genomen. Maar goed. Mijn uitcheck weet ik, dus kost het me nog geld (sowieso, want weer nieuwe pas aanvragen, niet gratis)kan ik dat wel claimen.

Dus gedaan wat ik moet doen en Hallelujah....morgen werk ik thuis, woensdag en donderdag vrij en pas weer vrijdag naar kantoor en daarover ga ik donderdag mijn hoofd wel breken.

Niet stressen als het niet nodig is. 

Shit happens en vooral op zo'n druk station. Bovendien; je bent nu lekker thuis, ga eten maken en geniet ervan dat je morgen zeker1,5 uur langer kan slapen. Hoe fijn is dat!

Je colbertje aan het hangertje, lekker vest aan. Ontspan omdat het kan. Kijk de serie Blauw over wat de politie allemaal tegenkomt in hun dagelijks werk. Indrukwekkend. 

En besluit lekker naar bed te gaan. Nooit fijn als er iets van je gestolen is. Maar gelukkig maar een vervangbaar ding. 

Vroeg

 Nog iets vroeger dan normaal uit bed, want ik wilde mijn haar nog wassen en drogen. Geen zin in gisteren. Wel tijd hoor, dus wist dat ik niet moest klagen. Eigen keus.

Allemaal gelukt en nu gereed om naar de bushalte te gaan en een werkdag te beginnen.

Collega die voor mij op maandagen er is, heeft een training op het hoofdkantoor. Dus wisselde mijn dagen om en dan werk ik morgen thuis. Het is niet anders en ben er erg bang voor dat het straks weer altijd zo is.

Nog een slok thee, opruimen en mijn spullen pakken en rollen naar de bushalte. 

Wit

 Luie zaterdag vind ik zelf. Maar nodig om weer energie op te doen voor de komende tijd op mijn werk. Collega, die vorig jaar is aangenomen juist omdat het al jarenlang structureel drukker was dan voorheen, gaf me aan dat haar contract niet verlengd gaat worden. Dus na de zomer weg.

Had dit al een paar maanden terug van mijn leidinggevende gehoord, dat als ze geen verbetering laat zien, ze haar contract niet ging verlengen.

Vind het niet erg, want ze deed haar werk continue niet zorgvuldig genoeg, staat niet open voor kritiek, laat ook geen verbeteringen zien op zaken waar ze op wordt aangesproken, maar blijft steken op beginnersniveau. Vraagt nog steeds antwoorden op vragen die ze allang hoort te weten.

Is nogal vermoeiend om iemand iedere keer weer uit te leggen, hoe de zaken gedaan moeten worden en dan oh ja...dat ga ik voortaan zo doen en dat dan de realiteit is, nee joh....ben ik te lui voor, mijn eigen methode werkt goed genoeg. 

In driegesprekken is er altijd ontkenning, ook al liggen de feiten op tafel en vooral een heel erg defensieve houding. "Ze kunnen mij niet pakken". Dan is je vermogen om te leren van fouten of nog zaken die aangescherpt kunnen worden een stuk kleiner. 

Maar goed, mijn zaterdag dus:

Eerst even de witte was ophangen en dan weer even verder schrijven. Straks ook bed verschonen. Schandalig lang niet aan toegekomen. Had er, zoals Gerard Joling altijd uitroept, de kracht er letterlijk niet voor. Nu ook nog niet echt, maar kop op...even doortrekken nu!

In kleine porties de zaken aanpakken.

De wasmachine doet het meeste werk gelukkig. En bed weer opmaken daar geniet ik altijd van. Strak, glad en schoon vooral. Heerlijk. 

Lekker in de tuin gerommeld. Alles is nog steeds heel droog, maar omdat de bodem vrijwel overal bedekt is, groeien bloemen en planten toch de pan uit. Zo mooi om te zien. 

Ook opeens, na jaren niet gebloeid te hebben, zie ik achterin de tuin, in de schaduw, de bloemen van de Rododendron bloeien. Mooi wit, zoals ik ooit bedacht had in die hoek veel met witte beplanting te werken om het op te lichten die hoek. Witte Clematis, maar die groeit daar net niet, maar aan de schutting 90 graden verderop. Is een rothoek, want de struiken van de overbuurvrouw groeien zo groot en hard dat ze altijd alles overschaduwen daar. En kan er nu niet zo goed bij, voel me niet stabiel genoeg staan, om daar lekker wat bij te snoeien.

Mijn dochter kwam me eind van de middag ophalen. We zouden naar de grote stad gaan, want ik zou nog steeds haar moederdag/kadootje van vorig jaar krijgen. Ik had al eerder in die winkel gekeken, maar durfde het niet aan om het zelf mee te slepen, want zwaar. En toen bleef het lang stil. Ook van mijn kant, zeuren om een kado vind ik niet zo prettig. 

Had gebeld of het op voorraad was en dat was het, meerdere typen. Gaf aan mijn dochter aan waar ze het best kon parkeren en nam een opvouwbaar ding mee met wielen waar de doos op zou kunnen staan om te vervoeren. Dochter vond het niet heel zwaar en sjouwde het weer terug naar de parkeergarage. Bracht me ook weer heerlijk thuis. 

Nog energie genoeg om toen mijn bed op te gaan maken. Fijn vooruitzicht voor later, zo´n vers bed. 

Ondertussen luisterde ik naar een podcast. 

Las wat columns van de recent overleden Karin Spaink terug. Indrukwekkend. En nu nog even ontspannen. Vooral omdat er niets moet of hoeft. 

Honey

 I´m home.

Om 18.27 deed ik de voordeur weer van het slot. Toch iets vroeger dan gisteren! Dat is weer positief.

Eten staat al in de koelkast.

Mag genieten van een vrije avond met zicht op een vrij weekend.

Hoe fijn is dat?

Te wijd

Trok van de week een mooi, luxe shirt aan en zag in de spiegels bij de liften op mijn werk, dat het wel erg slobberig was. Te wijd dus eigenlijk. Het is geen oversized shirt dus het model hoort een beetje aansluitend te zijn. Dat was het ook, 15 kg geleden. 

Eens nadenken wat ik daarmee wil. Verbouwen of doorgeven.

Vandaag weer eens de dag van vertragingen. Mijn trein heen reed niet vanwege brand. Gelukkig ging er 11 minuten later een Intercity die kant op. Ook goed. 

Terug wederom uitval of hele lang vertraging. 20 minuten of zo. Gekmakend als je echt op tijd afsluit en op tijd op het station staat. Berekend dat ik dan het beste de boemel kon nemen en me erbij neer moest leggen laat thuis te zijn. Om 1900 uur deed ik de voordeur open.

Eten wist ik al wat ik ging maken en alles stond al klaar. Lunch voor morgen klaarzetten is ook geen hogere wiskunde en dan nog maar één werkdag te gaan alweer.

Wat ik morgen aantrek bedacht ik tijdens de langere treinreis, luisterend naar een podcast. Zo komt Splinter wel door de Winter. 

Nu nog even simpele tv kijken; MAFS op Rtl4. Heerlijke ontspanning.

Verbetering

 Yeah! Vanochtend weer controle-afspraak bij de POH Diabetes gehad en ze was heel tevreden hoe stuk lager mijn te hoge waardes in 6 weken waren gezakt. En mijn gewicht idem. Maar dat gewichtsverlies was al van voor die 6 weken.

Ik was ook tevreden en vooral opgelucht.  

Goed opgelet de laatste weken. Op tijd slapen, let op stress, let op mijn voeding. Geen glucose-pieken veroorzaken. Ook mijn voeten heeft ze nagekeken. Die waren ook goed. Ik had nog goed gevoel in voet en tenen. Gaf aan dat ik dat toch iets anders ervaar. 

Bloeddruk was vorige keer bij de huisarts al nagekeken en die was prima. Geen eiwitten in de urine, foto van de ogen gaf aan dat er geen zenuwschade was. 

Besprak met haar dat ik nog niet tevreden ben over hoe ik loop en hoe instabiel ik daardoor ben of me voel vooral. Ze schreef een verwijsbrief voor de fysio. Moeten we ook maar doen dus. Ben nogal slecht in goed voor mijzelf zorgen. Vind mijzelf totaal niet belangrijk laat staat de belangrijkste persoon. 

Ook nogal doemgedachten dat ik liever tijdig dood ga, dan net als mijn moeder in een verpleeghuis te eindigen. Dus waarom zou ik het leven rekken door een goede conditie grofweg gedacht. Mijn moeder is buiten haar dement zijn, zeer gezond. Geen pilletjes of wat dan ook. 

Had een bioscoopkaartje voor zo direct gekocht, maar heb er nu even de kracht niet voor en geen zin om weer op de klok te moeten letten. Dus ook weer gratis geannuleerd. 

Hierna nog even naar een podcast geluisterd, en daarna op de bank zittend in slaap gevallen en dan is de dag alweer bijna gedaan.

Eerst maar een kop thee maken. Mijn declaraties klaar zetten en zo direct in het systeem invoeren. Helemaal ingekakt merk ik. Nou ja, maar even rustig aan doen dus. Vestje aan, want heb het koud. 

Kennelijk vond ik die afspraak en de uitslagen van vanochtend toch spannender dan ik dacht. Het is buiten bewolkt alsof het gaat regenen. Dat werkt ook niet mee. Even avondeten maken, mijn lunch voor morgen naar kantoor klaarmaken, afwassen en dan vooral ontspannen en blij zijn dat de zaken in je lijf beter onder controle lijken. 

Keuzes

Ontspannen dag, niet te vroeg op en dan 2 stappen en ik ben op mijn werkplek vanuit de keuken. Begon vroeg en eindigde niet eens vroeg, maar op normale tijd. Kijken of ik dat morgen een beetje kan compenseren. 

Las net in het AD het verhaal van de Joodse baby Lotje. Ontroerend. Doet me goed om ieder jaar op 4 mei toch weer erbij stil te staan dat het juiste doen niet zo eenvoudig is. Want wat voor de één het juiste is, is voor een ander te gevaarlijk of tegen de wet of gezag. Of gevaarlijk voor de eigen kring. 

Sta om 20.00 uur stil om juist hierover ook na te denken. Maak ik zelf de juiste keuzes en voor al diegenen die die keus met hun leven moesten bekopen.

Aan het werk - thuis

Heerlijk, 1,5 uur langer kunnen slapen dan een normale werkdag. En dan nog steeds vroeger al de laptop open. De eerste zaken vast verwerkt. Ontbijt gemaakt en in rust op kunnen eten, zonder op de klok te hoeven letten of ik al naar de bushalte moet en alles klaarstaat.

Doet me echt goed, zo'n rustige start van de werkweek. 

Plus buiten zien hoe intens groen alles is, door de regen. En wat een groeikracht heeft alles. Prachtig hoor.

Groener gras

 Voordat ik mijn ontbijt maakte zaterdagochtend, snel nog even wat bloesemblaadjes uit de voortuin en stoep opgeveegd. Snel, want ik zag de bui al aankomen. En natte blaadjes verwerk je toch minder prettig. Begon al te stippen toen ik bijna klaar was.

Brood uit de diepvries geroosterd, zachtgekookt eitje erbij en een lekkere kop thee. Heerlijk. En na het douchen de witte was aangezet. Ook een opgeruimd gevoel. Kan ik straks ophangen en genieten van de frisse geur. 

En de frisse geur van de tuin waar net een buitje op is gevallen!

Wat ook heerlijk is, is weten dat ik zowel maandag als dinsdag thuis kan werken. Dinsdag is onze werkplek gesloten, de werkplekmedewerkers hebben wel vrij volgens hun CAO, maar wij krijgen geen vrije dag, dus werk ik die dag thuis. 

Zo fijn twee dagen niet hoeven reizen. De weken daarna is alles weer anders, want collega heeft weekje vrij en een training op het hoofdkantoor en dan ben ik de maandagen wel op kantoor. Ze zou eerst komende week vrij hebben, maar ze is nogal wispelturig en heeft op het laatste moment alles weer gewijzigd. 

Dit weekend dus ook mijn eigen dagen vrij gaan inplannen en vastleggen, want ik heb grote vrees dat ze aan het einde van haar contract, of nog eerder, niet terugkomt. En dan zit ik wederom met niemand die mij kan vervangen als ik vakantie wil. 

Laat dat grote vrees maar zitten. 

Leidinggevende heeft me al in vertrouwen vertelt dat ze haar contract niet gaat verlengen en op zoek gaat naar een vervanger voor die uren. Best wel ingewikkeld, want collega geeft andere signalen af, dus ik voorzie een gevalletje ziekmelden binnenkort. Niet aardig gedacht, maar ik ben ook helemaal niet aardig; wel realistisch. Al te vaak zien gebeuren.

Waar ik supertevreden over ben, is dat ik gisterenmiddag laat, toch nog maar wel de grasmaaier uit de schuur te voorschijn toverde en het nogal lange gras, met veel madeliefjes en paardenbloemen die ik had laten staan voor de insecten, maaide. Maar een minigrasveldje dus echt een werkje van niks, maar goed. Je moet het wel doen en bijhouden in de groeimaanden. Wat een heerlijk gevoel toen het klaar was. 

En vanochtend, toen het regende en regende en regende en grasmaaien geen optie was. Was laat uit bed, want in de vroege ochtend kramp en toen uit bed gegaan, banaan gegeten, magnesiumpilletje erin en een kop thee. Merkte dat de inspanning van het ieniemienie grasmaaiprojectje zijn impact had op mijn spieren in de benen. Maar juist goed. En wist dat ik zondag gewoon rust kon krijgen en nemen, want regen in de voorspelling. Blij dat ik toch nog weer even kon slapen. 

Maakte speltvolkorenmeel-pannenkoekjes en heerlijke koffie voor ontbijt/lunch. Even een werkje, maar lekker resultaat. 

Was mijn laptop ook in de ruststand. Alleen maar een zwart scherm. Niks opstarten. Maar ook daarvan wist ik al uit ervaring dat geduld me zou redden. En even alles loskoppelen en dan weer opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw tot het werkt. 

Et voila!

Nu lekker verder kijken naar een aflevering van Miss Marple op BBC one. Ik ken het verhaal, weet ook wie het gedaan heeft, maar juist naar alle details kijken, de aankleding, de kopjes, de locaties - genieten.

Deze week ook een afspraak bij de POH, kijken of mijn waardes verbeterd zijn en andere zaken met haar bespreken. 

Nu weer terug naar Miss Marple land.  En oh ja, zo blij dat de F1 race vervroegd is dus ik 'm wel live kan volgen. Ook vanwege de regen en noodweer aldaar. 

Wat doen jullie vandaag?

Lente = de ijscoman

 Hier klinkt het riedeltje van de IJscoman met zijn wagentje. Maar sinds ik daar een keertje ijs haalde om de kleindochters te plezieren en die het niet echt lekker vonden, hoef ik ook niet zo nodig. Haal het dan wel een keertje in de grote stad aan het Spaarne. Liever kwaliteit. 

Geen idee dat het zo warm was vandaag want zat de hele dag binnen, aan het werk. Zag in de pauze wel dat het zonnig was, maar ga ik wel naar buiten, dan wil ik nooit meer naar binnen. Wat doe ik hier binnen?? 

Moest wederom in de ochtend en middag over Amsterdam CS en via het kruip en sluipspoor 10a en 10b.

Smal en heel veel passagiers die of juist de stad in willen of juist richting vliegveld willen, met de bijbehorende grote en nog grotere koffers. Op de borden zoekend, op hun telefoon kijkend, druk en veel.

Had het met een collega erover hoe rot het is om daar te komen vanuit een bepaalde kant en hoe lang het van a naar b is. Vooral als je dan net helemaal achterin of juist voorin de trein zit/staat/hangt. Hij komt hier ook regelmatig en herkende het direct. Dacht dat ik me aanstelde of gewoon een oud hek was.

Moest vanavond  ook weer helemaal naar voren doorlopen langs de trein om uberhaupt nog een plekje te vinden. Wat ik gelukkig vond en eruit ging ook normaal, zonder dringen. Wel een jokokus die zijn fiets gewoon voor de deur overdwars had gezet, zodat er niemand meer langs kon. Dus vroeg hem die fiets even aan de zijkant te zetten. 

Toch laat thuis. Maar ja...niks dringends te doen en er is niemand die op me wacht. Dus maakte ik me maar niet druk. En had eerst uit mijn werk nog wat boodschappen opgehaald bij de winkels waar ik langsliep. Dus al rekening ermee gehouden dat het later zou worden. Niet miepen dus. 

Eten staat in de oven, de planten buiten water gegeven, want gaat opeens hard met uitdrogen. Water uit de regenton. Nog steeds heel blij mee. 

En dan nu in de ontspanmodus. Zie dat er regen wordt voorspeld en hoop dat dit vooral boven de zeer droge bossen valt. 

Zo direct Dag en Nacht bekijken, wat ze altijd op donderdag uitzenden op NPO1. Mooie serie. 

Treinen

 Was naar mijn moeder gereisd in het verpleeghuis. Dat was nog even een uitdaging zonder de rechtstreekse intercity. Bus die laat kwam, omrijden dan maar en via ander station opstappen. Omrijden nog steeds daar dus en begon al feestelijk met een stilstaande trein aan het begin van de route. Minder overstaptijd daardoor, maar nog wel gehaald. Gelukkig. Geen tijd meer om koffie te halen. Op de planning had ik nog zeker 15 minuten. In het echt veel minder.

Meteen instappen en dan in de trein doorlopen naar voren. Heel ver naar voren, want wist dat de volgende overstap ook ergens vooraan het perron zou zijn. Ook die trein wat later, maar gelukkig daar wel de bus kunnen halen. 

Mijn moeder deed niet mee met de afdelings-activiteiten en zat met nog een paar stille bewoners in de huiskamer. Ze was blij met bezoek, maar ik was er nou niet zeker van of dat met mijn bezoek was, of gewoon een dame die op bezoek was en aardig deed. 

Video-belde nog even met broertje, dan kon hij even live onze moeder zien. Gezellig gesprekje, maar dat kon ook met een wildvreemde zijn. Hij vroeg me later of hij dat goed zag. 

Ze had een nieuwe foto in haar vensterbank staan. Van haar overleden jongere zus en haar samen. Ja, vertelde mijn moeder, leuke foto he. Is van een vriendin die ik onlangs hier weer tegen kwam. We zaten samen op school. Dus contact weer een beetje hernieuwd. 

Ik sprak haar niet tegen. Dat werkt alleen maar verwarrend voor haar. Haar leven en herinneringen zijn in het nu. En ze confabuleert de gaten in dat geheugen tot een logisch, voor haar logisch verhaal. Weet ook niet wie die foto neergezet heeft. Maar ja, is niet belangrijk. 

Daarna weer richting huis en gelukkig toen geen vertraging, maar ik deed er bijna 3 uur over van deur tot deur. Leve het OV!  En oh ja, hoe fijn om in Amsterdam naar spoor 10a te moeten komen. Via sluip en kruipwegen. Met nog 1 minuut op de klok om de overstap te halen. Vooral omdat ik liever geen trappen loop. Dan is een perron heel lang als je naar een roltrap zoekt en precies aan het andere eind bent.

 Onderweg ook nog een keihard alert op de telefoon vanwege een bosbrand op de Veluwe. Las later dat het zeer groot was en de rook tot in het westen te zien was.

Besloot lekker in de tuin te gaan zitten. Er was nog zon en moest even loskomen van wat ik zag en voelde. Maar ik merk dat ik er niet bij kom, of wil komen, dat gevoel. Iedere dag iets meer van mijn moeder kwijt te raken.

Vandaag weer een lange treindag, maar geen vertragingen, of nauwelijks en ondanks zeer zeer druk perron overal, de treinen gehaald en ook nog eens een zitplaats. Stoor me wel wezenloos aan hoe lomp mensen direct gaan instappen, terwijl de trein net gestopt is en passagiers uit willen stappen. Dan doe ik ook maar wat lomper terug. Doorduwen en me niet van mijn plek laten zetten. Altijd feest met een beetje wankele pootjes.

Thuisgekomen wist ik al wat ik wilde doen. Lunch maken, avondeten regelen (een grote maaltijdsalade), kleding had ik gisteren al over nagedacht en dan blij zijn dat het alweer vrijdag is en een nieuwe maand.  Nog maar één dagje trein-avonturen en dan hoop ik volgende week weer normaler.

The Marlow Murder club

 Vermakelijke detective serie op BBC NL. Op dinsdagavonden. Uurtje per aflevering. 

Rust en stilte

 Vooral omdat mijn rechter gehoorapparaat het niet doet. Alles al schoongemaakt, nieuwe filters, opnieuw opgeladen, maar niks. De app herkent het apparaat wel, het laadt ook op, maar geluid komt niet versterkt mijn oor binnen. 

Jammer de bammer, dan maar op een werkdag naar de hoorboer ermee. Want die is natuurlijk ook Koningsdag dicht en ook de weekenden zijn ze niet open. 

Het voordeel van even niet alle geluiden versterkt binnenkrijgen is rust en stilte. Heerlijk!

Alweer een zonnige droge dag. Voor de natuur denk ik minder heerlijk, maar voor de oppervlakkige mens die altijd blij is met een zonnetje en blauwe lucht, wel. Deze mens dus.

Lekker knippen en snoeien op de vierkante meter. Blij zijn met het ieniemini resultaat. En op tijd even pauze nemen en ik pak er een boek bij, waar ik mee ophield uit te lezen toen deze acteur en rapper in het openbaar uit zijn plaat ging. Had ik net gelezen dat hij altijd er zo´n hekel had als zijn vader dit gedrag vertoonde of andere mannen in zijn omgeving waar hij opgroeide. Hij kwam over als het goede voorbeeld, maar kennelijk nog veel onverwerkte emoties en vooral woede in zich. Plus dat ik hem altijd waardeerde als voorbeeld, rolmodel. Dat was even snel over toen.

Nu had ik er wel weer geduld voor en ik las over de beginjaren van zijn succes. Teveel voor een jongen van net twintig. 

Maar wat lekker zeg, in de zon in de tuin lezen! Zonneleesbril op en gaan. Kop koffie erbij. En dan weer even wat in de tuin rommelen. Als ik het snoeiafval in de Groene Afvalbak gooi aan de voorkant van mijn huis ook maar even wat snoeien aan de voorkant. Oh...wat heb ik zin om ook wat dikkere takken te zagen, maar ik weet niet of ik dan omval hahah...voorlopig eerst maar even wat er NU kan. 

Dan even lunchpauze houden. Uit de diepvriesla heb ik nu bijna alle brood opgemaakt deze week. Even kijken of de twee broodjes nog op te piepen zijn. Mwoah, ze piepen wel heel erg dat ze nogal uitgedroogd zijn. 

Weer verder in de tuin, tot ik merk dat er blaren op mijn vingers dreigen te vormen. Stoppen!! 

Kop thee eerst en ook die lekker in de tuin opdrinken. Geniet ervan dat ik de luxe van een tuin, een buiten, heb. Jahaaaa, veel werk, maar dat doe ik ook zelf, door niet alles met van die grafwerktegels vol te leggen en dan 1 grote bak met wat groens. 

Oh ja, maar even mijn aangifte IB afronden. Dan is dat ook weer af te strepen. En netjes op tijd. Mag nog tot 1 mei en zelfs daarna mag het ook nog, als je maar uitstel op tijd aanvraagt. 

Moet altijd lachen om wat ze in Amsterdam verzinnen bij café De Blaffende Vis. Vrolijk is het moto en aktueel ook. 

Zou prinses Beatrix er ook om kunnen gniffelen?

Koningsdag is heerlijk door de extra vrije dag. Er hoeft niets, nou ja, wel iets, want ik had Tompoucen bij de Hema gekocht en die moest ik natuurlijk ook nog ophalen. Zonder fiets of auto even een uitdaging, maar dat is altijd leuk om die aan te gaan. Eerst de bus naar het busstation hier om de hoek, dan overstappen op de streekbus die bij deze Hema stopt - daar was ook de vrijmarkt - en dan de bestelling helemaal achterin de winkel ophalen. Fijn dat dit kon, want open tot 13.00 uur. 

Daarna niet over de vrijmarkt gegaan - niets nodig en wel klaar met oude meuk van anderen in mijn huis te verzamelen - dus weer terug naar de bushalte en de hele route weer retour. Had nog een goede aansluiting ook, dus in mijn nopjes.

Heerlijke koffie gemaakt en ontspannen gekeken hoe Nederland echts niets beters weet te bedenken dan flauwe spelletjes en een variatie op de pubquiz voor de Koninklijke familie en hahaha, wat weten ze toch leuke weetjes. En wat zien ze er stralend uit. Wat niet zo'n kunst is met een excellent kledingbudget, betaald door het volk. Maxima had haar grootste hoedje uitgezocht, want weer eens een bad hairday en geen zin in commentaar op haar losse haar. Dus hoed op. En lekker groot dan ziet de helft je niet en jij het volk ook niet. Win-win.

Lekker soepje gemaakt van wat er allemaal nog aan groenten in de groentela lag en dan even genieten van het gevoel dat alles weer gedaan is. Fijn dat het een droge dag was voor alle mensen op de vrijmarkten, vooral kinderen met hun oude speelgoed. Wel een minder warme dag dan het weekend, maar zo blij dat ik toen heerlijk in de tuin bezig was. Of zat te lezen. Te genieten dus.

Roze sneeuw

 Na nog een uurtje te hebben geslapen, opgestaan en douchen. De was in de machine en omdat het al lang lang lang nodig was, boven mijn kamer gestofzuigd. Want nu energie dus maar direct gebruik van maken. Daarna naar beneden en ontbijt gemaakt en het was al koffietijd, lekkere koffie erbij. Tweede kop heerlijk buiten gedronken op mijn terras. Met oude tuinstoel. Die eigenlijk geschuurd zou moeten worden. 

De rest staat nog in de schuur van de tuinmeubels. Droog. Rest zijn twee tuinstoelen en het andere minitafeltje, maakt samen een grotere tafel. 

Ook tuinkussens in de schuur, want de grote plastic bak die ik twee jaar geleden kocht, laat toch vocht/regen door. Nog even nadenken voor een oplossing hiervoor.

Was maar even uit de machine halen en in het trapgat ophangen. Daarna kijken of ik in de voortuin en stoep de roze bloesemblaadjes kan opvegen. Om direct daarna te zien hoe de hele stoep weer vol ligt. 

Hoort erbij. 

Wil vandaag vooral genieten van het mooie weer plus de combinatie van niet te hoeven reizen, opletten en werken. Heel egoistisch, de tijd voor mijzelf hebben. 

Roze blaadjes zijn opgeveegd, er ligt inderdaad weer genoeg voor nog een ronde en er hangt nog genoeg voor meerder dagen veegplezier. 

Nul behoefte om naar winkels te gaan. Ik kijk wel wat op voorraad heb. Ook kijk ik naar trainingen die ik kan doen om mijn spieren en heupen te versterken. Opbouwen vooral en regelmaat. Dat doe ik dan maar, want de momenten dat ik zonder kracht in de benen op de plee vastzat, zijn niet fijn. 

Zijn de spieren in mijn billen ook afgevallen? 

Dus hoppa, even die training doen. Kort maar krachtig en dan weer de tuin in. En eerst nog even smeren!

Kreeg een foto van mijn broer in het hoge Noorden waar het gesneeuwd had. Zijn tuin onder een laagje witte sneeuw. Mijn tuin daar is die roze,

Laaaang weekend

 Ging vrijdagavond wel een half uurtje eerder met de trein naar huis. Dat was al heerlijk. Was een drukke werkdag. Veel bezoekers begeleiden, collega´s inseinen dat afspraken er waren of eerst zelf er nog zaken mee afhandelen. Maar omdat ik altijd van te voren een soort plan de campagne van die dag aanleg, weet ik wie wat en wanneer. Behalve als de collega´s niks vertellen en er ineens iemand staat die zegt een gesprek te hebben. Of wat komt tekenen. Maar komt meestal ook goed. Ben goed in diverse bordjes draaiende te houden. En snap welk bordje niet mag vallen van het stokje.

Om zelf niet van mijn stokje te vallen, neem ik altijd mijn lunch mee. Dan weet ik wat ik eet en kom niet in de verleiding van broodjes, tosti's of kroketten. Zat weer eens alleen met lunchpauze. Iedereen was of nog druk, of naar buiten en pas op de helft verschenen er collega´s. Wat ook wel weer even gezellig was. 

Daarna weer lekker gewerkt en in mijn hoofd me dat ook voorgenomen. Om er een ontspannen dag van te maken en wat zaken af te ronden. 

Trein was vrij leeg, tot het station voor mijn uitstaphalte. Zwart van de mensen. Veel met grote koffers of tassen. Even vergeten dat voor veel mensen het nu meivakantie is. 

Naar de bus daarna, niet haasten, nul zin daarin. En was een half uurtje eerder thuis. De klikko van de stoep gehaald. Geroepen dat ik Thuis was en daarna ook bewust ontspanning gezocht. 

Werd al slaperig rond 21.30 en ging lekker naar boven. Hoef niets af te kijken. Morgen weer een dag of poging. Lang leve het kunnen terug kijken van sommige programma´s. 

Werd om 04.00 wakker, naar beneden voor een kop thee en een banaan tegen kramp in benen en proberen toch nog weer een beetje te gaan slapen. Want hoef niet zo vroeg wakker te zijn. 

Hoop straks wat tuin- energie te krijgen. Het groeit de pan uit allemaal en dan lijkt me soms een appartement met een balkonnetje zeer prettig. Geen onderhoud aan tuin en planten. Alleen zitten en genieten., 

Geen idee hoe ik dit weekend in ga vullen. Want er wordt altijd gevraagd of je wat leuks gaat doen met Koningsdag. 

Bellen met mijn moeder hoe haar week was. Oh nee, dat kan al heel lang niet meer. Net als er niemand mij een kopje thee brengt of me instopt zo direct. Of uberhaupt ziet dat ik wakker ben of wat onrustig ben. 

Fietshelm

 Fiets nog (steeds) niet, vertrouw mijn benen nog niet om goed te kunnen op en afstappen, maar onze gemeente had een actie waarbij je korting op een fietshelm kon winnen. Gewonnen! Echt veel korting.

Is niet onbeperkt houdbaar en weet ook niet of ik dat wel wil. Maar toch leuk. Iets gewonnen. In het kader van de actie Zet 'm op!

Nog tips waar ik moet letten bij eventuele aanschaf?

Anders

 Toch maar op tijd uit bed en heel fijn dat ik heerlijk kon douchen, Daarna ontbijt gemaakt, havermout met voor nu wat appelstukjes erin en een mok thee. Medicatie ook innemen en daar ligt de dag. 

Beetje rommelen in de marge en ik las in de krant dat het vandaag een lekkere zonnige lentedag zou worden. Wilde nog, voor het eerst in tijden dat ik wilde en ook plannen maakte, naar de grote stad. Meer dan een maand niet die kant op geweest. Bijna twee zelfs. Iets inleveren want nu al de beugel eruit.

In die winkel kon niets meer ingeleverd worden want ze gaan stoppen. Alles in de Sale. Toch maar even kijken en hahah...drie stuks voor de prijs van één. Daar kan ik het niet eens zelf van maken. Dus doe nou maar. 

Liep eigenlijk al weer terug naar de bus naar huis, maar zag een andere bus aankomen, richting de zee. Nemen! Doe eens spontaan!

En zo zag ik mooie bomen in bloei op de route, veel bootjes en de eindhalte van de bus ligt in het centrum van de kuststad. Wist ongeveer hoe ik moest lopen richting Boulevard, maar ook dat er heel veel trappetjes waren in een bepaalde wijk, dus nu maar even niet. 

Enfin, ik rook de zee al en wat heerlijk om te genieten van een vers broodje haring op een bankje met uitzicht over de zee. Schrok een beetje van de prijzen bij de viskar, maar misschien ben ik ook helemaal niks meer gewend. Maar 8 euro voor kibbeling met saus vind ik wel aan de prijs. De haring was goedkoper en dan zie ik tenminste welke vis het is en niet gefrituurd.

Terug zag ik een bushalte die de andere kant opging, maar ook in de grote stad uitkwam, bij het station, waar ik mijn streekbus kon nemen. Genoten van uitzicht op de duinen, het circuit en verbazing over de hoeveelheid scholieren die zich in deze bus wilde proppen op de route. Nou ja, ik had gelukkig een zitplaats. 

In mijn woonplaats nog even overstappen op de plaatselijke bus, dan stopte ik vlak bij mijn huis. 

Goed plan was dat. Even wat anders zien, wat anders doen. 

Wie ben ik

Vroeg mij altijd af waarom mijn ouders mij een Franse voornaam gaven. Met een Oma die Truus heet en de andere Johanna. 

Mijn moeder vertelde me dat haar Oma niet Nederlands was, maar Belgisch en zij naar haar vernoemd is. Alleen werd haar naam, zoals gebruikelijk in die tijd afgekort tot een flutnaam. Tot ze ouder werd en haar brieven met haar volledige voornaam ondertekende. 

Graag naar Franstalige muziek luisterde. Meer deed ze er niet mee. En in plaats van lekker Franse les te nemen, zat ze jarenlang op Engelse les, organiseerde dat op het het laatst dan ook nog zelf. Maar dat Frans. Waarom vond ze het zo mooi, maar deed zo weinig ermee. Zo streng altijd voor haarzelf. 

Die Oma bestuurde het gezin een beetje, want de moeder van mijn moeder was heel erg lui, volgens mijn moeder, maar ook volgens de zusters van mijn Oma. Als de was gedaan moest worden op maandagen, dan was de moeder van mijn moeder altijd het laatste bij de plek waar heet water werd uitgegeven en was het vaak al op. Begon mijn Oma pas in de middag aan de was. 

In de ochtend bleef ze op bed liggen en moest mijn moeder zorgen dat ze naar school kwam. Later ook zorgen dat haar jongere zusje naar school ging. Na school was het fijn bij haar Oma zei mijn moeder. Er was aandacht en liefde. Ook van de ongetrouwde tantes, waarover een broer van hen grapte aan haar einde dat ze OGR was.

Later ben ik naar die buurt terug geweest met mijn moeder en alhoewel het geheel Havermelk-elite/bakfiets paradijs was geworden wist mijn moeder nog waar het huis van haar Oma en haar ouderlijk huis stonden. Vond er in een archief ook nog foto's van terug. Was mijn moeder blij mee. 

Enfin...je gaat zoeken, want ik wist nog precies de naam en geboortedatum en plaats van mijn Oma en zo interessant wat je dan allemaal kan vinden. 

Al was de Belgische Oma al eind van de negentiende eeuw voor de liefde naar Nederland vertrokken, al in 1896 getrouwd in de Domstad. Dus niet een vluchteling uit WOI wat mijn moeder altijd ons vertelde.

Voor ik het weet ben ik uren verder. En weet ietsje meer over die tak van de familie. Al zag ik ook dat ergens in 1917 de opa van mijn moeder in de gevangenis zat, maar dat leek politiek geladen. Meer om uit te zoeken en hoe mooi dat je dat allemaal vanuit het comfort van je huis kan doen. 

Wat laat ik voor sporen na? 

Netflix aanrader

Keek de eerste afleveringen van de fijne serie; How to get from Heaven to Belfast. Ierse comedy-serie, dus ook bekende Ierse acteurs. Wat grappig is als je ook tegelijkertijd de serie A Woman of Substance op NPO Start aan het kijken bent. 

Dan herken weer een aantal gezichten. 

Fijne serie om even met je gedachten elders te zijn met humor.

Gedeelde post is halve post

Lees een artikel in Trouw over hoe sommige mensen, vaak in een creatief beroep, het ingewikkeld vinden om hun zakelijke administratie op orde te houden en te krijgen. 

Bekend die angst voor enveloppen. Dat je ze niet eens meer open durft te maken want het zal weer weer slecht nieuws zijn. Er is zelfs een clubje opgericht die elkaars post opent want Gedeelde Post is halve post.

Gelukkig hebben velen een fijne boekhouder, maar het verzamelen van stukken moet de client toch echt zelf doen. Aftrekposten, bonnetjes daarvan, bewijzen etc. Plus natuurlijk op tijd hun facturen naar hun clienten uitsturen en ook daarvoor bijhouden hoeveel uren in een opdracht zijn gaan zitten.

Als je niet zo georganiseerd bent is dat een hele klus. Of als je hoofd gewoon zo niet in elkaar zit.

Op mijn werk kom ik ook veel mensen tegen die maar opgehouden zijn hun post open te maken. Vooral ook uit angst voor slecht nieuws. Wat het meestal ook is, want aanmaningen, dwangbevelen etc.

Dan komen ze regelmatig bij ons langs dat er een brief lag en oh ja, volgens mij is dat morgen. Blijkt dat ze of de volgende dag ontruimd dreigen te worden of naar een zitting moeten hierover. Of dat de energiebeheerder gaat afsluiten. Of alles tegelijk. 

Ga dan maar eens vragen of ze alle documenten te voorschijn kunnen toveren die nodig zijn voor een verzoekschrift tot uitstel bij de Rechtbank. 

Telefoon wordt ook al vrijwel nooit opgenomen meer. Ook alleen maar slecht nieuws, vooral instanties die anoniem bellen. Deurwaarders, UWV, gemeente en dat soort partijen.

Openen jullie je post op tijd of liever op het nippertje?

Poetsen

Keek vrijdagavond eerst naar de volgende aflevering van de Nederlandse serie Dag en Nacht. Daar kan ik enorm van genieten. Zo liefdevol gemaakt. 

Ondertussen stond mijn eten in de oven op te warmen en at ik met bord op de bank voor de tv. Meestal eet ik aan de eettafel, maar dit verhoogt het weekendgevoel. Kinderachtig, maar leuk. Je moet jezelf blijven kietelen tenslotte.

Daarna een aflevering van Endeavour, maar ik werd al slaperig rond de helft, niet door de inhoud, maar omdat kennelijk mijn lijf zo is ingesteld rond die tijd naar bed te vertrekken, want vroeg op voor de werkdag.
Maakt niet uit. Kijk ik de rest nog wel de volgende dag. Toch sport op tv zie ik.

Zaterdagochtend ook weer rond werkweektijd wakker, maar ik mocht nog even slapen als het kon. Dat lukte niet echt meer goed, een beetje doezelen terwijl ik luisterde naar een podcast met Adriaan van Dis. Toch maar fris en fruitig de dag beginnen, dus hoppaaaa, lekker douchen.

Ontbijt gemaakt, verse koffie erbij. Gepocheerd ei. Gewoon omdat er tijd voor is. 

Had de energie om a la Flylady mijn huiskamer op te schonen, dus eerst stoffen, daarna stofzuigen en daarna dweilen en ook maar de gang en wc meegenomen met die routine. 

Nu nog even poststapel van de tafel wegwerken en even een verse boeketje (namaak) bloemen neerzetten, want de bolletjes voor Pasen zijn wel uitgebloeid. Die mogen de tuin in.

Opletten dat ik in mijn enthousiasme dat ik weer meer energie en zin lijk te hebben niet teveel ga doen. Dus even pauze terwijl de vloer droogt.

Het regende licht hier, dus dat komt goed uit, die pauze nu. Even verder met mijn IB aangifte. Kom al een heel eind. Nog wat dingen verzamelen en invullen en dan is het wel weer gedaan. Omdat ik door het jaar heen die gegevens al in mijn boekhouding ingevuld heb. En weet waar het bewaard is. 

Helemaal blij met de dingen die vandaag gelukt zijn. En mijn bloeiende Japanse sierkersboom. 

Weekend is ingegaan

Haalde nog net de overstap naar de tweede bus, dankzij de Groene Golf en weinig stops onderweg en was daarom heerlijk om 18.30 thuis. Had gisterenavond al voorbereidingen voor het avondeten gedaan, dus nog even de oven aan en dan kan ik met een klein half uurtje eten.

Heb mijzelf aangeleerd om die vrijdagavond vooral ontspannen zaken te doen. Niks moetjes. Die zijn er wel hoor, maar dan noem ik ze gewoon anders. 

Het is en niet eens lijkt, een vrijdagtraditie dat er wederom een crisis werd aangemeld. Een woningontruiming en dan precies in de week van Koningsdag waar half Nederland vrij is. Dus snel schakelen en ik had een hele fijne collega die me van de week al aangaf dat de volgende crisis hij zou oppakken.. Komt hij ook nog extra voor naar kantoor. 
Hopen dat de client ook verschijnt. Met stukken. 

Maar dat is voor volgende week. Vandaag alle voorbereidende werkzaamheden gedaan. Voelt  prettig als het ook allemaal lukt. Alle bordjes op groen staan.

Dus wederom eens ouderwets druk, maar ik liet me niet gek maken. Had geleerd van gisteren. ECHT op tijd uit het gebouw vertrekken. De trein wacht niet. Ook al was de trein vanochtend 10 minuten te laat, dan moeten de passagiers maar wachten. 

Mijn Japanse sierkers is prachtig in mijn voortuin. Helemaal open gebloeid. Een wolk van roze. Zo jammer dat dit maar zo kort zo blijft. Maar ja, dat is waarschijnlijk ook net waarom we het zo mooi vinden. Kort beschikbaar.

Nu even de kantoorkleding uit en relaxkleding (lees pyama en dik vest) aan en helemaal niets meer hoeven. Zo fijn!

Niet vrij

 De werkplek waar mijn onderdeel van het bedrijf werkt, is 5 mei gesloten. Dus geen afspraken kunnen ontvangen en zelfs niet op de kantoorwerkplek komen. Het gebouw is dicht.  Men viert feest.

Wij moeten wel werken. Dat moet dan maar thuis. Errug he..  Nee juist heerlijk. Liever ook gewoon vrij gekregen, maar iets krijgen daar is men hier nogal behoudend in. 

Als half Nederland bevrijdingsdag viert, verwacht ik ook weinig telefoon. Of mail. Of spoedzaken. 

Was een beetje traag naar het werkstation gelopen en kwam met de roltrap boven en zag mijn trein net wegrijden. Nou ja, pech gehad, had je nog maar geen plas moeten doen voor je wegging. Nee hoor, met volle blaas rondlopen is geen feest. 

Het boemeltje kwam gelukkig er al aan en ik wist dat ik daardoor rond 19.00 thuis zou binnenrollen. Had al in mijn hoofd wat ik wilde doen. Oven aanzetten, lunch maken voor de volgende dag, gerecht in de oven schuiven en daarna genieten van het eten en dat ik van te voren had nagedacht hoe of wat. Dat kan ik toch redelijk op tijd eten en de avond beginnen. 

Was een fijne werkdag. Kunnen doen wat ik van plan was voor het grootste gedeelte en ik ben inmiddels ook zo afgetraind dat het dan maar een Annietje wordt - Tomorrow!

En ervan genieten dat het nog licht is. Kan zien dat het gras aan maaien toe is, maar ja, die Paardenbloemen staan zo fraai en fijn voor de insecten, net als de madeliefjes. 

Wil er een ontspannen avond van maken. 

En jullie?

Toch maar wel

 Na het eten even mini-blokje om. Wiebelige benen, maar doe nou maar in het kader van train dat been!

Vanochtend was mijn beoogde trein uitgevallen. Dus dan maar het boemeltje. Twee x zo lang onderweg, maar wel elke dikke boom gezien. Niets aan te doen. Op de borden stond dat mijn trein defect was.

Kan met collega moeilijk praten over zaken die ze maar half doet. Ze heeft een heel defensieve houding en daarbij gebruikt in mijn ogen ze agressief taalgebruik, waarbij iets leren van fouten, nergens speelt. "Mij pakken ze niet".  Geef dit ook aan haar aan, maar het glijdt van haar af. Ze zit vast in haar houding dat men en daar hoor ik kennelijk ook bij, haar niet kan betrappen op fouten.

Tsja..

Wil haar ook helemaal niet pakken, maar wel dat ze gewoon doet waar ze voor is aangenomen. En niet half.

Ben al geruime tijd opgehouden om haar foutjes te corrigeren. Sowieso veel werk, maar ook; het glijdt van haar af. Ze doet er niets constructiefs mee.

Klaar ermee.

Is ook niet mijn verantwoordelijkheid, krijg er niets extra voor betaald en ben ook niet de leidinggevende. 

Moest voor mijn Diabetesjaarcontrole een foto van mijn ogen laten maken. De fotomaker gaf me al aan dat het er goed uitzag. Wat hij bedoelde daarmee. Dat hij geen aantasting ziet.  Foto wordt naar huisarts doorgestuurd en via de POH hoor ik dan hoe ik er nu voorsta. 

Omdat de ogen gedruppeld waren, stond er aangegeven dat je dan beter niet alleen naar huis kon gaan. Hahah...heb ik de buschauffeur gevraagd of hij wilde rijden. 

Daarna nog een klein beetje gewerkt, maar ook dat vond ik wel welletjes. Opruimen, laptop dicht en genoeg.  En ja, op laatste moment zag ik dat collega client had uitgenodigd, maar a. verkeerde brief had verzonden en b. vergeten was een vragenlijst op te sturen. Iets wat ze vorige week ook al was vergeten en oeps...fijn dat het opgelost was, was het antwoord. Ja, door mij. 

Collega vroeg gisteren dus nog of ik een verbeterde brief had verzonden. Nee, neem het maar met collega op en dan mag ze zelf de fout corrigeren. Fouten maken is niet erg, maar wel dat je het blijft doen en gewoon niet goed oplet. ´n Halven bak werk levert.

Tot zover de Mierenneuker in mij.

Ik ga lekker op mijn terrasje een kop ochtendkoffie drinken., De zon schijnt, ik smeer nog even wat zonnebrand en er hoeft vandaag niets. Er mag wel wat, maar die keus is aan mij.

Toch maar wel begonnen aan aangifte IB 2025, maar bij Giften pakte het systeem telkens een andere stichting automatisch...Hou op ermee!!! Dus dat komt nog wel later. Ook de financiële administratie weer gedaan. Dat loopt nog steeds onder controle. Dus daar geen zorgen over. 

Heerlijk in de tuin gerommeld. Stelt geen (katten)drol voor, maar is fijn om buiten bezig te zijn. En te zien hoeveel er opeens groeit en bloeit. 

Met de fiets aan de hand (nu voel ik mij helemaal mijn moeder!) naar de winkel, dan konden de boodschappen in de fietstas en kon ik onderweg bij wankele benen me aan de fiets vasthouden. Was niet nodig, maar goed, ik vond het wel creatief. Erop fietsen durf ik nog niet. Eerst stabieler worden. 

Geen zware dingen meer sjouwen, maar of in een boodschappenbejaardenkarretje of deze manier, in de fietstassen. 

Soms verlang ik dan naar een auto, maar ja...voor het verlangen weggeëbd is, ben ik al naar de winkel gelopen. En benen en spieren in beweging gezet en sterker gemaakt.

Nu nog even lunchpakketje voor morgen maken, nadenken wat ik zal aandoen, maar dat is niet zo ingewikkeld. Boodschappen opruimen en eten maken. Al voorzien in een maaltijd voor als ik uit mijn werk kom. Altijd vooruit denken. 

Al jullie adviezen sla ik niet in de wind, maar neem ik ter overweging. Ik ben nooit van de impulsieve besluiten. Denk graag altijd goed na of ik dat ook zo wil, ervaar, prettig vind en dan besluit ik. Dan is soms de trein alweer van het perron verdwenen, dat kan. Gelukkig komt er dan altijd erna nog een kans/trein.

Aftakeling begonnen, boos, maar dat is eigenlijk angst.

 Opeens zag ik mijzelf als een kwetsbaar en vooral oud vrouwtje. Die in de straat achter haar rollator schuivelt, want zelfstandig lopen dat lukt bijna niet meer.

Naar werk gaan. Niet meer mogelijk. Weg krachtige  doortastende en rustige in balans zijnde dame die ik graag wil zijn. Nee, afgelopen, uitgeschakeld, niet meer van nut. Op de stapel Dor Hout gekomen.

Die gevallen was met de fiets en niet eens meer zelf overeind kon komen. Er moest zelfs een setje ambulancebroeders aan te pas komen. Wilde eigenlijk als een mol mijzelf onder het gras graven van schaamte. Maar ja, ook de graafpootjes waren slappe hap.

Bleef sukkelen en ook nog met andere zaken op gezondheidsgebied. Grapte er altijd als eerste keihard overheen, maar feit is, dat ik bang was dat dit het dan was. Minder fysiek kunnen, aftakelen tot een broos vrouwtje.

Niet meer zelf kunnen en mogen beslissen over hoe ik mijn leven indeel. Dat was de kern eigenlijk. Dat mij overkomt wat mijn moeder is overkomen. De allerliefste schoonkinderen beslissen over haar leven. Allerliefste is cynisch bedoeld in deze context; ze heeft ze nooit gemogen en vice versa.

Geen toeval denk ik dat ik het boek las/luisterde van Anna Enquist - Het einde van Erna Ankersmit.

Daarin geeft de hoofdpersoon heel helder aan hoe ze zo graag nog alles, op tachtig jarige leeftijd, zelf wil kunnen besluiten. Ze vindt zichzelf fit en gezond.

Wanneer de thuiszorg je leven overneemt. Bemoeizorg heet dat liefdevol. 

Het lijkt mij een gruwel, maar wie weet heb ik tegen die tijd geen keus meer. Of ja, die ijsschots.

De hutkoffer

Nog steeds erg tevreden met die maandag als thuiswerkdag. Ik kan zonder ruis lekker doorwerken, al heb ik wel zeker een uur online en live met onze ICT afdeling aan de lijn/online gezeten om mijn Niet gehoord worden (vast symbolisch inderdaad) probleem op te lossen.

Had een aantal weken geleden een koptelefoon ontvangen om daarmee beter te kunnen horen dan een headset. Die koptelefoon zie je veel mensen mee in het OV. Geheel afgesloten van de buitenwereld lijken ze dan, alleen heeft de mijne ook nog een microfoon. Om te spreken. 

Die is nu geïnstalleerd en omdat ik zo slim was om hem al opgeladen in de doos te laten, kon ik 'm ook direct gebruiken. Draadloos. Hoe fijn. 

Toen ik na een lange en productieve werkdag klaar was, haalde ik eerst mijn Klikko voor Plastic restafval van de stoep. Zette mijn eten op en kookte nog wat noedels erbij. En keek naar de documentaire over Sonja Barend, die gisteren op een zeer laat tijdstip werd uitgezonden. Wat een fijne vrouw, een vakvrouw. 

Daarna wil ik nog even mijn haar wassen. En vooral ontspannen de avond in gaan. 

Alles in mijn laptoptas gepropt, maar dat ding is zo groot en zwaar, ik sjouw me daar alleen al een breuk aan. Ik ga eens kijken naar een laptoptas op wieltjes, want straks krijg ik ook nog last van mijn sterkere been/heup/knie.

Ook keek ik naar een rugtas, want mijn tas - hoe groter, hoe meer zooi ik mee schijn te zeulen, denk deze tas - is ook zwaar. Zou het gewicht over mijn schouders verdeeld zijn beter voelen? En ik wil altijd graag een tas met handige vakjes en dingen waar ik snel iets terug kan vinden. Geen grote bodemloze zak.

Die wieltjes van laptoptas op wielen zijn leuk en enig, maar om 'm in de trein te krijgen moet je dan zeker weten dat er geen trappen zijn die je eerst met dat gevaarte op moet.  Niet elke trein is zo ingericht. Om van de bus maar niet te spreken. Altijd lastig instappen met volle bepakking.

Echt zo'n gedoe met die flexibele werkplekken. En nergens bij ons een plek waar ik die zaken op kan ruimen. Onze kasten zijn zonder sloten.

Nu eerst afwassen en haren wassen, kleding weet ik al wat ik morgen aan wil doen, dus dat is makkelijk. 

Nog even verder kijken naar de documentaire over Sonja Barend en me ook nog verwonderen over hoe Hanneke Groenteman zichzelf nog steeds een mindere versie vindt/vond dan Sonja, die zij de Prinses noemt en zichzelf De Kabouter.  

Omdat je het waard bent

 

Contrary to popular thinking, Cellie, being worthy isn't something you earn, it's something you recognize. And once you do, you won't be able to think, speak, or behave in any other way than as if what you most wanted was meant to be. You were born worthy,   The Universe

Zaterdag

 Nog in bed oefeningen doen voor de benen en heupen. Dan toch maar eruit en lekker douchen. Daarna mijn havermout-ontbijt maken en verse koffie, die goed smaakt. En blij dat ik de koffie nog ruik en proef. 

Voor de rest wil ik vandaag weinig te moeten hebben. Bewust. Maar dus wel op tijd opstaan, trainen en dat dus. En eind van de middag naar vrienden.

 

Keek gisterenavond naar de nieuwe reeks van de serie Dag en Nacht. Altijd mooi, herkenbare emoties. Fijn gemaakt. Aanrader. Op donderdagen live te zien.

Iemand ook gezien?

Weekend; wel aan toe

 Net ietsje voor 18.30 uur rolde ik huisje Weltevreden binnen. Riep zoals altijd dat ik Home was tegen de onbekende Honey.

Werktas uitpakken en even nadenken of ik echt nu ook nog naar de supermarkt moet, of dat ik alleen denk dat ik dat moet.

Denk het laatste. Gewoon kijken wat er op voorraad is en daar iets heerlijks mee maken. Prima, doen we. Ook weer rustiger. Het jagen hoeft niet.

Ga maar gewoon even ontspannen na weer een werkweek. Korte week hoor, gelukkig wel, maar druk genoeg. 

Vandaag was de helpdesk van de overkoepelende ICT organisatie de hele ochtend bezig om de fout te ontdekken in mijn telefoonsoftware. Ik werd niet gehoord door clienten en collega's. Iets in de microfoon zou je denken. 

Nog steeds geen oplossing. Gelukkig had ik nog wel een zakelijke mobiel, maar dat is voor mij nogal vervelend bellen want geen headset en mijn hoorapparaten daarop bekend maken is ook weer een apart hoofdstuk. 

En moest vandaag ook wat zaken recht trekken door slordigheid van collega veroorzaakt. Maar anders zou client afspraak mislopen, dus toch maar wel direct aan de slag. Was er uiteraard nog een intercity uitgevallen richting mijn werkstad. Volgende kwam gelukkig snel, maar dan begin ik al minder ontspannen wetende dat ik daardoor minder tijd heb om dingen uit te zoeken.

Enfin. Alles weer geregeld. En vond dat ik wel prima mijn best had gedaan vandaag. Dus op tijd inpakken, opruimen en vooral wegwezen.