Het motregende al vanaf vanochtend, dus vroeg mij af of ik echt nog wel langs de supermarkt moest voor de weekboodschappen. Of kon dat morgen? Of overmorgen zelfs?
Niet mijzelf opjagen met "Moet' dingen. Er moet namelijk in het weekend helemaal niets. En zondag is de rustdag toch?
Gun jezelf die rust dan ook.
Ik kijk via NPO-start naar de serie Patience. Beter dan de detectiveserie die zaterdagavond op NPO 3 werd getoond. Kon me niet boeien, dus keek heerlijk naar Endeavour. Een herhaling, maar juist fijn om weer andere details te zien.
Alweer ging ik op tijd naar bed. Maar vond ik juist fijn. Ontspannend.
Vandaag ook de F1 van Hongarije. Interessante race. Spannend vanaf het begin. Ik zeg altijd al dat ik al F1 kijk toen Nicky Lauda nog oren had. Snelheid en techniek trekken.
Verstappen eindigt als tweede. Ondanks zijn geklaag over de ´slechte´auto.
Toch nog maar even naar de Supermarkt geweest, maar eerst wilde ik mijn oud papier in de bak gooien vlakbij het winkelcentrum.
Vol!
De bakken om de hoek: Vol!
Dus moest ik een stukje verder lopen en daar stonden gelukkig niet 30.000 lege dozen rondom het brengparkje met een Volle Bak. En zoek maar uit waar de rest van de wijk zijn papier kwijt kan.
Goed voor de extra meters dacht ik. In het kader van ook elke dag wandelen. Naast fietsen en de oefeningen om sterkere beenspieren te kweken.
Omdat ik vroeg wat mijn zoon leuk vond en waar zijn interesse lag in het kader van zijn komende verjaardag, wist ik een leuk cadeau voor hem. Maar dan moest ik wel naar de Grote Stad. Want bij ons in het dorp hebben ze dat soort zaken niet.
Eerst maar even nagekeken of de winkel waarvan ik dacht dat ik daar moest zijn, nog bestond. Ja, gelukkig wel.
Dus op mijn lijstje voor zaterdag dat klusje gezet. Plus het wegbrengen van een pakketje. Als ik het goed onthouden had, was dat in dezelfde straat.
Bus nemen en daarna overstap op bus naar de stad. Nu ben ik blij met mijn busabonnement. Hoef ik niet na te denken over de kosten. Die heb ik al voorgeschoten.
Wat een fijn idee om iets anders dan normaal = voornamelijk vlak bij huis blijven, misschien een uitstapje naar de supermarkt, maar dat was het dan wel. Of in de tuin zitten en een minibeetje werken.
Naar de bioscoop ben ik al maanden niet meer geweest, dus heb mijn abonnement maar aangepast.
Enfin. Stapte uit en begon, met stok, naar doel nummer één te lopen. Daar zag ik ook nog een leuke kaart voor hem. Pakketje ingeleverd ook. Daarna was ik al zo tevreden dat alles zo soepel ging, dat ik even snel bij de AH aan de overkant wat kleine boodschappen haalde straks voor thuis. Vergat ik bijna nog te gaan kijken voor Het cadeau. Maar de IJswinkel lonkte. Maar toch maar niet. Voelde me nogal ongemakkelijk met stok en boodschappen. Doorlopen naar de winkel voor zoonlief.
Daar moest ik eigenlijk voor de echte vondsten boven zijn, maar dat ging 'm niet worden. Gelukkig beneden ook een grote collectie en op de gok iets gekocht. Bon bewaard en gevraagd of hij het kon ruilen als hij niks vond.
Toen was ik toch zo tevreden. Alles gedaan. Ik mocht weer lekker naar huis en ik zag dat een halte dichterbij een zogenaamde strandbus ging, ook weer terug naar ons dorp. Kon ik daarmee weer overstappen op halte dichtbij en daarna nog even de kwalificatie F1 zien.
Buiten, in de tuin. En daar ook genieten van een vers gekocht volkoren broodje. Thuis vullen met lekkere salade en verse sla.
Zag trouwens een te schattige foto van jongste kleindochter bij die IJswinkel. Dus ze leert in ieder geval al jong waar het beste IJs van de stad te kopen is.
Dit is eindelijk weer eens even voor de leuk reizen. Liep allemaal gesmeerd. En wie weet pak ik deze zomer ook nog wel een keer die strandbus. Moet nog lang wachten tot ik vakantie heb en dan is die aktie alweer voorbij. Dus eerder gaan. Gewoon doen. En extra lopen is goed.
Was vanochtend gewoon op werktijd, of zelf een half uur daarvoor al wakker. Dat hoeft nou ook weer niet, maar ja...zit in mijn systeem denk ik. En ging op tijd naar bed, want moe. Dus Vera vanmiddag maar af gekeken.
Was heel tevreden met mijzelf. Iets kleins, ik wilde persé iets passends kopen voor mijn zoon en dat kon niet lokaal, zorgde ervoor dat ik letterlijk in beweging kwam.
Lekker dat het nu een klein beetje regent hier. Goed voor de natuur. En de inhoud van mijn regenton.
Was zo klaar met mijn werk, maar vooral weer het reizen. Dus bedacht onderweg hoe ik het thuiskomen aangenamer kon maken.
Dus thuisgekomen de tuin in, glaasje koude witte wijn, wat toastjes gemaakt. En ontspannen met een podcast in mijn oren.
Dan mis ik wel iemand om mee te sparren, tegen aan te praten of gewoon te horen dat het allemaal wel goed komt.
Beter dan weer direct doe dingen doen. Nuttige zaken.
Voelde wel prettig. Een andere routine.
Zo, nu schoenen en sokken uit en lekker niks. Nou ja, het laatste uur van BB vol liefde bekijken, want ik trek zo laat naar bed gaan niet. En daarna nog een dectective.
Was een beetje moe van werk, want als mensen met vakantie gaan, dan hebben ze de neiging om onafgeknoopte dingen bij een ander op het bordje te leggen.
Of dat collega´s zich bemoeien met hoe jij je werk moet doen, want echt spoed! Mijn ervaring is dat ik dat eerst maar eens ga uitvragen en ja hoor. Geen spoed. Zelfs geen noodzaak meer tot gesprek met ons, want al opgelost.
Beter.
Thuisgekomen dus had ik een lijstje van wat ik moest doen voordat ik de blik op oneindig kon werpen. En daar stond ook een stukje fietsen op. Moe...moet dat.
Ja, dat moet
Elke dag een beetje meer.
Een beetje verder.
Dus ga nou maar naar boven en fiets!
Ook weer gedaan. Met een podcast op ging de tijd toch weer snel.
Nu nog maar één dagje werken en dan is het weer even rust qua reizen en drukte in de trein en bus. Komt goed!
Op mijn NS-overzicht van gemaakte reizen met mijn OV-Chipcard, zag ik al dat ik ergens vergeten was uit te checken. Bij nader bekijken welke dag dit was en ook even uit het geheugen halen wat ik die dag meemaakte, kon ik terug redeneren, dat mijn OV-Chipcard toch echt gejat was. En niet, wat de meeste mensen tegen me zeiden, dat ik 'm gewoon verloren was. Ben toch niet gekke Henkie gelukkig.
Had die dag naar en van mijn werkplek gereisd en precies na het uitchecken is de card gejat. Hing altijd aan zo'n skipasachtig ding aan mijn tas en was, toen ik bij de bus wilde inchecken opeens weg. Het is een zeer drukke plek waar veel mensen zijn en loopt er iemand tegen je aan, is dat daar al vrij normaal.
Nu zie ik dus dat na mijn uitcheck iemand lekker ermee naar Amsterdam is gereisd en daar braaf uitcheckte. En nogmaals gereisd zo te zien, laat op de avond.
Toen ik thuiskwam heb ik mijn OV pas onmiddellijk online geblokkeerd en een nieuwe aangevraagd. Duurt helaas even voordat de card het dan niet meer doet. Pas de volgende dag. Nog blij dat de jatter niet bedacht naar Maastricht door te reizen of zo.
Dus moet even uitvragen bij de NS hoe het met die extra kosten zit. Toch bijna € 25,--. Voor snot.
Vroeg ook nog geld terug voor de vertraging van vorige week. Waar ik een paar uur stond te wachten tot er uberhaupt weer treinverkeer mogelijk was op dat traject door een wisselstoring.
Ach ja, woensdag Administratie-dag tenslotte.
Ook wat andere administratieve zaken uitgediept. Allemaal nodig. Om straks mijzelf niet in de vingers te snijden. Maar even rustig niksen zat er vandaag niet in. Was ook wat onrust in mijn hoofd merk ik.
Vooral met werk te maken. Alweer personeelswijzigingen en iemand die zich gedraagt alsof hij binnenkort leidinggevende wordt. Wat ik wel verwacht en dat mijn huidige leidinggevende binnen het bedrijf promotie maakt. En uiteraard ook weer mensen die ingewerkt moeten worden, maar waar geen plan voor ligt en dat diegene dan maar een beetje erbij bengelt, want niemand heeft er tijd noch zin in.
Ook al eerder meegemaakt en goh wat raar dan toch dat zo iemand na een paar maanden toch afhaakt. Of het niet in de vingers blijkt te hebben.
Fietsen op de home-trainer. Zo fijn dat je geen tegenliggers hebt of met fatbikes te maken krijgt. Ik zet mijn timer, iedere dag langer en fiets een stuk. Moet nog wel goed nadenken hoe ik opstap en heb een opstapje (net als bij een paard) nodig, maar dat ligt aan de benen. Maar zit ik eenmaal, dan gaat het prima.
Een klein feestje. Dat ik kan bewegen en bewegingen die ik herken en snap en kan doen, waardoor mijn beenspieren sterker worden.
Fijn ook dat ik vandaag thuis kon werken.
Het was druk, maar heb me niet druk gemaakt. Dat is een verschil.
Klein, zeer klein buitje in de middag. Fijn voor de tuin, maar meer om het stof van de bladeren te spoelen.
Toen ik een jaar of twaalf geleden een eiwitrijk dieet volgde en veel en vooral snel afviel, at ik veel roerbakgerechten. Vooral met Broccoli. Makkelijke groente en zo blijft hij groen en knapperig.
Nu maakte ik met Tempe, pittige versie er een gerecht van. Snel klaar en een reuze bord vol, met eigenlijk alleen maar groente. Lekker!!
Nu eet ik dit omdat het lekker en gezond is. Niet omdat ik perse wil afvallen, al blijft dat toch maar doorgaan. Gelukkig wel langzamer dan toen.
Om extra te lopen, ben ik vandaag bij de snelbushalte uitgestapt in plaats van de bus dichterbij te nemen. Is langer lopen naar huis en wat enger ook vind ik, want weet nog waar ik opeens op de stoep lag op deze route, maar ik let goed op en loop vooral op het gladdere fietspad. Wel uitkijken dat ik geen fietsen in de weg zit uiteraard.
Iedere dag een stukje sterker. En soms een dagje niet, maar dan komt dat de volgende dag hoop ik weer.
Met leidinggevende gesproken over mijn ergernis hoe het vakantieplannen ging en ik, voor mijn gevoel, daarbij genoegen moest nemen met wat er over was. En ja, ik gaf ook aan dat ik zelf ook nogal laat was om mijn plannen vast te leggen. Mea Culpa.
Nu weet ik al dat die periode na mijn vakantie zeer druk wordt, want er komt een nieuwe medewerkster. Die ingewerkt moet worden. Nul ervaring heeft uberhaupt met op een kantooromgeving werken. Dus ook niet ervaring met mail en Informatiesystemen etc. En dan een maand later al met vakantie gaat. Die plannen waren al vastgelegd en dat snap ik. Nieuwe medewerkster want het contract van mijn huidige collega is niet verlengd. Zij bleek toch andere ambities te hebben en werkt daarnaast ook niet zorgvuldig genoeg. Alles maar half invullen, half afwerken en alle ingewikkelde zaken die laat ze liggen.
Leidinggevende gaf aan dat het inderdaad allemaal nogal vaag was en dat zij helemaal niets wist van plannen van de collega om in augustus ook nog drie weken vrij te zijn. Daar gaat ze haar op aanspreken, want heeft ze uberhaupt nog wel zoveel vrije dagen tot einde van haar contract.
Toen ik er later over nadacht, over dat aanspreken, vroeg ik me af wanneer dan. Want ook leidinggevende is komende week voor het laatst voordat ze drie weken vrij is. Komende week is mijn collega nog vrij. En is LG terug, dan is collega al weer met die tweede vakantie.
Plus ik begrijp gewoon niet dat dit niet goed gemonitord wordt door haar. Iedereen moet in het Personeelssysteem vakantie aanvragen. Zij keurt dit vervolgens goed en pas dan weet je dat het akkoord is. Kennelijk wat stappen niet gedaan of haar verhaal klopt niet.
Verder gaf ze me aan dat ze geregeld had dat iemand van een andere vestiging, die wel vaker bij ons aanwezig is, de maandag, dinsdag en mijn vrije woensdag er zou zijn, dan kon ik die dagen toch weer thuiswerken maar is mijn werkplek, zoals de opdrachtgever eist, toch bezet. Opdrachtgever wil daar graag altijd iemand zichtbaar zien ´zitten´.
Dat is heel fijn. Want vier dagen in de week reizen, met alle stremmingen van de laatste tijd en nog niet stabiele benen, breekt me wel een beetje op merk ik. En in augustus zo lees ik wordt vervangend busvervoer ingezet op een stuk van mijn woon-werkverkeer.
Helaas kon collega toch niet deze maandag, dus toch weer op pad.
Had ik nou maar een Scotty Beam me up installatie!
Mijn eigen blog voelt sinds een tijdje voor mij niet meer prettig. Er komen teveel mensen lezen die alleen maar even hun gal spuwen. Onvriendelijk, onredelijk en soms zelfs onbeschoft.
Ik ga al die commentaren nu direct weghalen. Ben er klaar mee. Als je niets aardigs te zeggen hebt, zeg dan maar niets.
Wil graag dat deze plek rustig is en blijft.
Wel wil ik iedereen bedanken die tegencommentaar geeft op dit soort reacties. Zo ontzettend hartverwarmend! Dat raakt me.
Vanochtend haalde ik toch mijn Intercity, ondanks dat mijn bus voorbij reed en ik een andere bus, in haast moest halen. Dat lukte en de overstap ook. Was ik toch nog op tijd.
De trein vertrok. En stond heel lang stil ergens tussen mijn eindstation en een ander station. Er stond een trein stil voor ons.
Bleek dat er een storing was op het traject precies voor ons, maar 2 stations te gaan nog. Na lange stilte kregen we te horen dat we terug ging rijden om ruimte aan andere treinen te geven. Maar helaas maar tot een klein station, waar geen Intercity´s komen.
Daar hebben we ruim twee uur moeten wachten tot er weer verkeer mogelijk was. Eerst zou het tot 09.00 uur duren, toen tot 09.30 etc etc...Ik was dus zeer laat op mijn werk. Om gestoord van te worden, maar niet zo veel aan te doen.
Wel bedacht ik als het nog langer zou duren, ik naar huis zou gaan. Zinloos wachten en thuis kon ik tenminste nog werken.
Ook weer laat thuis, want verkeer nog steeds ontregeld kennelijk. Mijn Intercity had eerst vertraging en toen werd hij gecancelled. Dan maar in het boemeltje als het maar GAAAAT.
Onderweg al bedenken wat ik allemaal nog moest doen, voordat ik op het punt was dat ik kon ontspannen. Maar meteen afhandelen, dan is dat ook weer geregeld en voor elkaar. Als ik maar het beginnetje van Vera kan zien. De rest kijk ik later wel af, want om vroeg op te staan, moet ik echt vroeg naar bed.
Had mijn dochter mijn hometrainer verder afgemaakt!! Toen ze haar diepvriesspullen weer ophaalde. Wat een topper. Echt zo enorm lief van haar.
Wat veel en vooral wat veel goede reacties op mijn vraag hoe pensioen er voor jullie uit gaat zien of er al uitziet. Erg interessant en leerzaam.
Helaas gaat de bejaardenkorting op reizen met de bus, 34%, vervallen in 2027. Kinderen reizen dan gratis, mits met begeleiding. Dat gratis reizen is nu in mijn regio ook al, dus hoe dat zo als nieuw wordt gebracht en dat men daar die 34% korting voor nodig heeft???
Dat maakt even een busritje naar de huisartsenpost of bloedprikken elders weer een duur grapje. Plus dat ik natuurlijk nu een busabonnement heb voor de streekbussen hier, vergoed door de werkgever. Dan voel ik dat helemaal niet. Maar ik weet heel goed wat de kosten zijn van ook maar een kort busritje.
Wel iets om in berekeningen mee te nemen.
Vond ook - of het Algoritme vond dat voor me - nog meer nuttige artikelen over met pensioen gaan. De site van het Nibud onder andere: Nibud en pensioen
Dochter kwam de inhoud van haar diepvrieslades hier verdelen en bij haar vader, die een diepvrieskist heeft.
Haar koel-diepvriescombi had het begeven en ook nog stroomstoring en tijdens haar vakantie stond de kachel te hoog, foutje in de techniek. Daar is gelukkig al een monteur naar komen kijken en wat aan komen doen. Kleindochters gingen meteen boven kantoortje spelen en met de barbies fantaseren.
Ze had een quiche gemaakt dus die konden we samen eten. Was even een leuk bliksembezoekje. Van de week haalt ze de spullen weer op en die kunnen dan in haar nieuwe koelkast.
Wel lekker even wat reuring. Ben te lang al thuis en zie niemand behalve de kassière bij de Albert Heijn.
Lees in Trouw een interessant stuk over een training die mensen voorbereidt op het pensioen. Hoe ga je dan je dagen indelen. En, wie ben je nog zonder je baan, je titel, de afdeling die onder jouw leiding stond?
Maar vooral ook de indeling van de werkweek die er dan niet meer is, want je werkt niet meer. Elke dag is het weekend.
Wie ben je zonder functie, volle agenda en de dagelijkse bevestiging van collega´s?
Ga je dan een traytje Geraniums halen?
Een camper kopen?
Die hobby eindelijk eens uitdiepen.
Reizen?
Gelukkig heb ik, helaas, al ervaring als je van niemand de collega bent, nul waardering krijgt van anderen om je titel en al helemaal geen leiding meer geeft. Weet hoe het is als je zelf je dagen moet/mag indelen. Ook om niet gek van verveling te worden. Al had ik genoeg te doen omdat ik toen aan het solliciteren was en mijn dagindeling het zoeken naar werk was.
Hoe is dat, stel ik me voor en vraag ik me af, straks voor mij. Pensioen. Niet meer verplicht dagelijks reizen naar mijn werkplek, niet meer hoeven omgaan met mensen die ik niet zelf heb uitgekozen. Niet verplicht heel vroeg opstaan. Niet meer na een jaartje weer hetzelfde aan nieuwe mensen moeten uitleggen en dan aan het eind van het jaar begint die cyclus opnieuw. Of bij pech al na een paar maanden. Niet meer. Heerlijk!
Maar ook; geen inkomen meer uit loon. Pensioen. Wat heul weinig is, want jarenlang in bedrijven gewerkt die niets geregeld hadden voor hun personeel. Zelf dan maar spaarpotje aanleggen, maar dat schiet ook niet echt op.
Een afbetaald huis heb ik ook niet, want ik huur.
En toch zie ik er geheel niet tegenop. Mijn pensioen zal niet volgeboekt zijn met reisjes, cruises en dat soort zaken. Maar ik hoop wel meer tijd voor mijn kleinkinderen en kinderen. In redelijke gezondheid.
En zaken vastleggen als het hoofd ook dreigt uit te vallen.
Hoe zien jullie je gepensioneerde leven of misschien leef je dat nu al en was het wat je je ervan had voorgesteld. Of juist anders, minder leuk of juist veel leuker.
Altijd lekker en doet me terugdenken aan ruim 25 jaar geleden toen ik voor het eerst met mijn kinderen een vakantie boekte. Naar Kreta. Waar ze bij het zwembad bij het appartement heerlijke IJskoffie hadden. Toen ik bekeek hoe ze dat maakten was de magie er een beetje af. Gewoon Nescafe-oploskoffie met veel IJsblokjes en melk en suiker.
Nu maak ik het van een restje zwarte koffie, sojamelk en veel IJsklontjes. Geen suiker of zoetstof. Maar 3 ingrediënten. In een groot glas met rietje. Zo vakantie/achtig.
Weer wat meer energie. Ietsje meer hoor. Nog niet genoeg dat ik kan reizen naar de verjaardag van mijn tante. Is tamelijk onbereikbaar via OV.
Heb haar uiteraard wel iets opgestuurd en zag dat het op haar verjaardag ook is bezorgd.
Nu al een aantal weekenden verjaardagen of dat soort dingen af moeten zeggen.
Heb nog maar één tante. Nu had ik er altijd twee, dus niet dat er velen overleden zijn inmiddels, maar gewoon een kleine familiekring nog maar over.
Zondag ga ik het ouderwetse begrip Rustdag maar weer invoeren. Geen moetjes, nergens verplichtingen en weet niet eens of ik wel naar de supermarkt wil. Uiteindelijk niet, want nog genoeg op voorraad.
Genieten van een boek via de Fluister-app op mijn telefoon. In de ochtend de planten water gegeven en vogeldrinkbak idem. Ook de katten weer blij, die drinken er ook uit. Gisteren al een ministukje in mijn tuin gesnoeid (Lavendel) en de stoep eronder meteen schoongeveegd. Ziet er direct verzorgder uit.
Helemaal niks doen is ook niet waar; wat truitjes gewassen en een aantal bh-s. Met dit warme weer graag dagelijks een schone aan, dus even de was ophangen. Maar dat vind ik altijd een fijn werkje om te doen. Zichtbaar en ruikbaar resultaat. En daarvoor moet ik weer de trap oplopen, wat direct een goede oefening is.
Kom niet toe aan de home-trainer. Te warm nu op die kamer ook. Dus begin die week heb ook maar een oude stepbank neergezet, waarop ik oefeningen doe die de fysio aangaf, vooral voor balans en het opstappen om sterkere kuit- en enkelspieren te krijgen. Als ik zie hoe ingewikkeld ik een bus uitstap, dan ben ik er nog lang niet. Dus door met oefenen/trainen.
In de avond naar Endevaour gekeken. Mooie ingewikkelde aflevering. Daarna nog even rustig buiten zitten. Alles is gedaan. Eten voor morgen staat ook al klaar. Lunchtrommel gevuld en in de koelkast.
Mijn geplette Tompouce was echt heel erg geplet, glazuur uitgesmeerd over het doosje en smaakte toch anders dan een hele. Maar wel geprobeerd of het nog eetbaar was uiteraard.
Beide kinderen zijn met hun gezin op vakantie in het buitenland. Schoot er helemaal doorheen, door mijn gedoe met labiele benen, dat het zomervakantie is. En dus mensen met schoolgaande kinderen nu hun vakanties houden.
Zag leuke foto's van dochter en haar dochters in het vliegtuig, wachtend op vertrek. Wat geweldig dat ze dit meemaken. En dat mijn dochter dat gewoon regelt. Op tijd. Lijkt ze niet op haar moeder. En foto´s van zoonlief en zijn vrouw en dochter ook erg naar hun zin hebbend.
Collega gaf aan dat ze volgende week 2 weken vrij neemt en daarna nog eens 3 weken. Daar gaat mijn maandag thuiswerkdag, want er moet wel bemensing zitten gaf, bij navraag, leidinggevende aan.
Voelde me ook een beetje overvallen door haar late aanvraag.
Plus dat ik nu al zie dat ik dus helemaal geen paar weken aaneengesloten vrij kan nemen zo lijkt het nu. Een weekje en dat is zij alweer met vakantie 2. En dan is de zomer alweer grotendeels voorbij. Begrijp niet dan leidinggevende dat allemaal ok vind, maar ik zie ook dat ze een geheime agenda heeft wat betreft collega. Die doet nog extra werk erbij en daar is ze niet te missen kennelijk.
Baal van mijn eigen sloomheid weer. Direct nog in de Indian zomermaanden mijn vakantie vastgelegd. Anders komt loskomen van mijn werk niet. Niet met een weekje eind juli, wat nu nog de optie was. Eén week vrij? Nee, dat is het niet voor mij. Mijn broer gaf me aan dat ik niet verantwoordelijk ben voor het inwerken van de nieuwe. Dus boek nou maar vrij.
Heb slechte ervaring met eerdere leidinggevende die een vakantie aflasten, want ik moest eerst de stagiaires inwerken. Die dan mijn werk zouden overnemen in de vakantie. Kan toch prima, een stagiaire die dat doet?
Ondertussen gebeld over mijn Grote Plan, maar er was niets ontvangen van de stukken die ik moest opsturen in hun eigen retour enveloppe. Die ik voldoende frankeerde.
Zucht.
Dus alles maar weer gekopieerd. Op mijn werk, want betere kopieeropties. Blij dat ik mijn administratie op orde heb. Zo belangrijk dat die stukken in behandeling worden genomen. Zodat ik verder kan met Grote Plan.
Moet wel even de moed uit mijn schoenen halen, want dacht echt dat het volbracht was.
Zat gisteren in de trein, die gelukkig op tijd ging, zo leek het niet, want wederom overal vertragingen in de app en er schoven een aantal mannen in de trein. Man met groot blik Heineken. Anderen waren ook in jofele stemming. De meneer H. had zo´n luide stem dat ik niet eens mijn podcast kon horen, die rechtstreeks, met onderdrukking van buitengeluid dan, op mijn gehoorapparaten binnenkomt.
Zo keihard praatte hij, ik werd er gek van. Dus ik vroeg hem of hij op iets minder groot volume kon praten.
`Nou, of jij gaat verkassen he..`.
Ik kon mijn middelvinger nog tegenhouden. Zag ook dat een vriend uit het groepje hem aansprak. Natuurlijk mogen mensen praten. Maar dan niet op volume ik zit in het Ajaxstadion en mijn vriend zit aan de overkant, kan je me horen lullo!!!
Besloot maar mijn gehoorapparaten uit te schakelen. Totale demping dus. Dat hielp.
Wat grappig was dat bij mijn eindstation hij me nog vroeg of ik nu nog last van hem had. Nee, gehoorapparaten uitgedaan...heerlijk rustig dan! Moest hij en ik ook eigenlijk lachen en dat brak het ijs.
Totdat ik de trein uit wilde. Met stok en rolkoffer. Ik durf pas te gaan opstaan als de trein stilstaat, want wil niet door de gang rollen of vallen. In deze trein ook niks om je aan vast te houden.
Mensen begonnen al naar binnen te lopen, snel snel snel naar een stoel. En deze trein is heel lang. Wij konden er niet uit. Ik kreeg een beetje de neiging met mijn stok te waaieren. Dus riep of men opzij kon gaan dan kon ik er ook nog uit.
Maar omdat deze trein onderweg vertraging had opgelopen, stonden er nog meer mensen te wachten kennelijk.
Men riep Japanse treinproppers op!
Daarna rustig richting de bus gelopen. En ook daar bij het verlaten van de bus idem. Iedereen wilde snel snel snel die bus in. Ik kon er dus ook bijna niet meer normaal uitstappen. Mijn zonnebril viel onder de bus en kijk...een hele lieve Japanse toerist dook onder de bus . Ik riep nog dat het een goedkope bril was, dus laat maar, en hij vond mijn bril. Dan geloof je toch weer dat er meer aardige dan vervelende mensen zijn. Uitvoerig bedankt. Ontroerde me.
Zomerdienstregeling dus weer extra lang wachten op aansluitende bus. Maar kon me niet meer bommen.
Had geen idee dat het buiten zo warm was, dus daar moest ik ook even thuisgekomen van bijkomen. Nog Vera afgekeken en toen naar bed.
Net 5 minuten voordat ik wilde vertrekken kwam Piet nog even langslopen. Die heeft een mobiel uit het jaar kruik en zoekt dan altijd eerst naar de gratis wifi. Hij weet niet hoe, dus staat al 3 van de 5 minuten te klungelen. Wil me een brief laten zien.
Na 5 minuten is hij nog niet zover en ik vertel hem dat ik naar huis wil en we bovendien nu geen inloopspreekuur hebben. Ja, maar nog even. Bovendien heeft hij een bewindvoerder dus hoeft hij dit niet bij ons te laten lezen.
Ik schrijf ons mailadres op en zeg hem dat hij dit hierheen kan verzenden. Het kantoorpand is nog zeker tot laat open en zolang kan hij de wifi gratis gebruiken. Ik moet nu echt weg. Weet dan al dat ik mijn beoogde trein ga missen.
Toch niet. Want alles is weer oranje gekleurd op het NS bord en dat betekent niet dat Nederland toch moet voetballen, maar vertragingen. Vrijwel alles. Eerst mijn trein een kwartier, dan 20 minuten en de treinen daarna vervallen ook al.
Defecte trein op de rails. Alles uit het noorden rijdt niet meer, uitgevallen of komt veel veel later. Ik moet bijna 40 minuten wachten op mijn trein.
En ik wilde nog wat naar het postkantoor brengen. Gelukkig eentje gevonden vlakbij mijn eindstation. Maar ja, ik kom daar zo laat aan dat de brief niet meer met de post van vandaag mee kan. Jammer de bammer dan. Wel aangetekend laten verzenden, dus blij dat dit wel daar kon.
Zo blij dat ik bij de Hier Eet Men Afval winkel één Tompouce koop. In een schattig doosje. Dat ik niet keimoe ben na zo´n lange vertraging, maar zelfs nog dit klusje kan klaren.
In de rugtas gestopt, maar precies waarom ik een hekel aan rugtassen heb, Alles Plet. mits niet in een harde, keiharde doos.
Dit bleef er over van het schattige doosje en inhoud
Thuisgekomen alle dingen voor morgen voorbereid, een lekkere maaltijdsalade gemaakt en eens kijken of geplette Tompouce ook nog eetbaar is.
Kocht een hometrainer op advies van mijn fysiotherapeut, maar had me een beetje verkeken op hoe zwaar zo´n pakket is. De bezorger had het in mijn gang neergezet. Ik kreeg het amper opgetild en had meteen medelijden met de bezorger. Zou ik het in gedeeltes - dus eerst uitpakken - naar boven sjouwen?
Mmm...niet slim. Zelf sjouwen.
Dus mijn zoon gevraagd of hij dat voor mij wilde doen. Hij moest hierna direct naar een medische afspraak, dus wat anderen tegen me zeiden - heeft hij het niet even voor je in elkaar gezet - dat ging ik niet vragen. En ook: Zelluf doen he! En sowieso vertelde hij me dat hij de dag erna op een korte vakantie ging met zijn gezin. En verder heb ik niet zoveel mensen aan wie ik dit soort dingen zou kunnen vragen. Zou het werkelijk niet weten. Mijn sociale kring is zo klein dat het meer een vierkant is.
Iedere keer de timer zetten en kijken hoever ik dan kom. Met uitpakken en nakijken en afvinken of alle onderdelen geleverd zijn.
Daarna het monteren. Ook weer iedere keer op de timer om niet na afloop in te storten want teveel in één keer gedaan.
Soms onhandig om zoiets in je eentje te doen, maar even buiten de box denken en dan lukt het wel. En zo blij dat ik goede steeksleutels heb. Dat werkt efficiënter dan de bijgeleverde combi-steeksleutel. Want meer momentum.
Het zadel zit er bijna op en daarna de voorstang monteren. Daarin zit wat elektronica, dus daar moet ik zorgvuldig mee omgaan. Dus de tijd voor nemen. Niets af raffelen.
Om mijn spieren te versterken en daardoor weer een betere balans en weer normale zaken te kunnen doen als van de wc opstaan, van een eettafelstoel opstaan, uit de bank opstaan, eigenlijk alle zaken waar je niet bij nadenkt als je het gewoon kan en doet, moet ik van mijn fysio oefenen.
Bij opstaan uit een eetkamerstoel: Eerst maar eens mijn bovenlijf naar voren doen, armen idem en zo proberen op te staan. Dat gaat, maar moet nog steeds denken voordat ik doe. En vooral ook oefenen om weer langzaam te gaan zitten. Niet neerploffen dus.
Dan op en af de traptreden stappen. Niet mijn knie meteen op slot zetten of me aan mijn armen bij de trapleuning omhoog trekken, maar rustig, door de knie te bewegen, mijn andere been omhoog te liften. Gek is dat, nadenken bij zo´n automatische beweging.
Ook oefenen op een laag opstapje. Lager dan de traptrede. Oefenen met op en afstappen. Beide benen evenveel. Kan ik mooi doen tijdens het kijken naar de F1 op Silverstone.
Door een brand en later werd dit gewijzigd in Bermbrand reden er op mijn traject naar huis nul treinen richting thuis. Alles gecancelled. De hele hal stond weer ouderwets vol met wachtende mensen, kijkend op het grote bord of er nog wat ging.
Dus koos ik een alternatieve route, helemaal om, maar dan kon ik daar, in de Domstad, een trein huiswaarts pakken. Durfde geen Intercity aan, want met een hoge instap dan krijg ik direct hyperventilatie bij wijze van spreke, dus boemeltje. Alles was nu toch al laat, vertraagd en zo is het dan maar.
Boemel naar de Domstad. Iedere dikke boom stopten we. Er zat een man naast me te bellen met, zo te horen zijn vriendin of partner of vrouw, dat hij weer terug bij af was door die brand en hij van de conducteur nu het beste de trein naar de Domstad kon nemen en daar kijken voor een trein naar waar ik ook in de buurt woon.
Ik had alles al uitgedokterd in mijn app en nadat ik hem wel 3 x hoorde zeggen dat hij nog niet wist hoe en waar, liet ik hem mijn scherm zien.
Oh schat, ik ben er rond 19.30 uur.
Fijn als er iemand op je wacht leek me op dat moment, al klonk het gesprek wel wat controlerend van haar naar hem.
Na nog wat overleg zou ze hem een halte eerder ophalen, dus kon hij beter de Intercity nemen. Hij vroeg een paar keer welk spoor. Ik gaf hem dit aan. En hij was blij dat hij wist waar hij aan toe was. Wat al 3 uur aan het reizen en zijn trein ging weer terug naar af na lang bij een station te hebben staan wachten. En daar leek er niets te gaan.
Gelukkig ben ik wel goed in geografie en weet ik ook hoe de hazen lopen bij de NS ondertussen.
Drukke en volle treinen. Elke halte. Dus superblij dat ik de aansluitende bus kon nemen zo direct, alleen zomerschema, dus die ging pas over 20 minuten. Nog meer wachten.
Dan speel ik een spel met mijn geduld en mag ik een paar keer kijken hoe lang nog en dan voor ik het weet komt de bus al.
En na 3,5 uur reizen rolde ik ook eindelijk de voordeur door.
Moe.
Gelukkig al eerder bedacht en gemaakt wat ik zou eten. Nog een stukje Vera gekeken, maar ik merkte dat ik geen concentratie noch ontspanning voelde, dus maar lekker naar bed.
Een client met een dreigende uithuiszetting kwam een paar keer langs en collega´s zeiden al dat zij niet te verstaan was. Toen ik haar trof had ik daar geen moeite mee. Ze kwam uit hetzelfde land als mijn ex-man. Iedereen daar en zeker van haar leeftijd leerde Engels, maar wel met een plaatselijk accent. Verstaanbaar, maar je moet wel even je best doen,
Enfin, ik vertelde mijn bevindingen met deze dame aan een jonge collega en gaf aan waarom het mij geen moeite kost (naast dat ik uitstekend Engels spreek, ook zakelijk Engels) haar te begrijpen. Liet een foto zien van ex-man.
Haar commentaar: Dat had ik niet achter jou gezocht.
Wat een achterlijke opmerking eigenlijk. Wat zocht ze dan wel achter mij. En ben ik dan direct in een hokje ingedeeld?
In achting gestegen of, zoals ruim veertig jaar terug, enorm gedaald. Altijd als mensen mijn kinderen zagen waren ze enthousiast en noemden ze schattig en lief en oh...waar komen ze vandaan???
Zelf gemaakt!
En dan was het enthousiasme ook direct over.
Andere tijden en andere omgeving (voornamelijk heel wit) dus toen ik in een omgeving ging wonen die wat internationaler georiënteerd was, was dit veel minder.
Wat zoekt men eigenlijk achter mij?
Anyway, voor wie het vieren/gedenken; vandaag een mooie Keti Koti.
Zat heerlijk onder mijn parasol zaterdagochtend te genieten van het niks moeten en een kopje lekkere koffie, toen ik naar mijn glazen onweer-meter/Donderglas keek en zag dat er ander weer aan zat te komen. Nu zag ik dat ook al aan de vogels - de moeder van mijn moeder vertelde dat ooit - als ze door elkaar gaan vliegen dan zit er verandering in de lucht.
Dus lette goed op en bij de eerste spetters snel (maar wel behoedzaam) de parasol ingeklapt (zwaar ding zeg!), uit de houder gehaald en binnen gezet. Ik heb wel zo'n regenvrije hoes, maar dan moet ik, ben klein, op een opstapje gaan staan om dat ding eromheen te krijgen en dat lijkt me nu geen goed plan.
En nu ruikt het heerlijk naar regen op een warme tuin. Die geur zouden ze in een parfumflesje mogen doen!
Het koelt niet echt af, maar maakt het meer een soort van kasgevoel buiten. De vrije training F1 kan ik heerlijk binnen bekijken en alles maar weer dicht, gordijnen, ramen en deuren.
Blij dat ik nog een paar mini snoei zaken heb kunnen doen. Mini, want nog niet echt sterke en vooral stabiele benen. Maar iedere dag een beetje werkt ook. En geniet er altijd weer van. Zelfs van mini-tuinieren.
In de middag siësta, naar een podcast luisteren, eerst nog de was opgehangen, want de zonnepanelen krijgen volop zon nu. Daarna F1 gekeken, de kwalificatie voor de race van morgen in Oostenrijk. Mooie baan, mooie tijden ook.
Kop thee gemaakt met aandacht.
Zie in de avond van die typische donderwolken ontstaan en als ik naar bed ga een hele gelige lucht. Al snel barst er langdurig onweer uit. Hard en dichtbij plus harde regen. De hele nacht lang zo lijkt het.
De volgende ochtend rustiger weer. Ontbijt buiten onder de toch maar weer opgezette parasol. Geniet van het lezen van een e-book. Knip 2 uitgebloeide rozen weg. Nou ja, een emmertje of wat met snoeiafval toch weer. Wil veel meer doen, maar lijf zegt dat dat nu even niet een optie is.
Genoten van de F1 van Oostenrijk. Fantastische race en erg spannend.
Ook normalere temperaturen zo lijkt het al is alles hier nog wel wat opgestoomd en blijft de warmte nog wel in de stenen zitten.
Vanochtend hier een koelere bries, sowieso een bries!, dus alles tegen elkaar opengezet. In huis zakt het van 27,5 naar 26,5 graden. Maar aan de zuidwest kant staat ook de zon zijn best alweer te doen.
Heerlijk die relatieve koelte.
Blij dat ik op tijd uit bed kwam om dat te ervaren.
Toen de winkel nog maar net open was, rolde ik naar binnen. De kar van de winkel als rollator gebruikend, mijn bejaardensleurkarretje op het rekje voor bierkratjes geklemd en de stok in de kar. Had me ook voorgenomen om vroeg op te staan en nog van de relatieve koelte gebruik te maken en dus zodra de winkel open was mijn boodschappen te halen.
Was al een week niet meer naar de winkels geweest dus het werd wel tijd, vooral voor groente en fruit.
Er lag een volkoren Speltbrood voor maar Eur 0,75. Van gisteren. Kan mij dat schelen. Zag er smakelijk uit voor de lunch later.
Ook nu even de wasmachine aan doen, nu de zon volop op mijn zonnepanelen schijnt. En daarna een heerlijk kopje koffie maken. Welverdiend op deze warme, nee hete dag. En online een boek lezen via de Fluister app. Nog een voordeel van een kranten-abonnement.
Ik heb mijn planten in potten al vroeg water gegeven en ook het waterbadje voor vogels weer gevuld. Ik heb daar een flink aantal knikkers in gedaan, zodat ook insecten kunnen drinken. En ook de katten vinden het heerlijk om water uit te drinken.
Opeens zie ik de schoonheid van mijn tuin weer. Zoveel bloeiende planten, de roos New Dawn, mooi roze tegen de schutting.En op tijd de dode bloemen eruit knippen - wel een uitdaging met bibberbenen hahah - dan blijven er nieuwe bloemen aan komen.
Het gras moet eigenlijk gemaaid worden, maar laat maar even. Het is nu sowieso al te warm geworden daarvoor.
Binnen 27 graden. Buiten rond de 34.
Dus zit tijdens siesta-tijd heerlijk binnen. Kijk wat Netflix, lees wat kranten. Documentaires op Youtube. Stond vanochtend nog in de supermarkt met wat tijdschriften in mijn hand, maar legde ze allemaal weer terug. Te duur voor een uurtje plezier. Lees het wel online, of niet.
Tijdens de vele ritten met mijn broer naar het verpleeghuis van onze moeder viel me op dat er een kennelijk nieuwe trendkleur is bij auto´s. Een lelijke, bijna matte natte cementkleur grijstint.
Grijs!
Waarom.
Nu hoef ik ook weer geen pimpelpaarse gestippelde auto, maar iedereen grijs en dan vooral deze tint?
Tellen jullie wel eens soorten of kleuren van auto´s onderweg?
Moest wat Financiële zaken regelen, documenten bij mijn gemeente daarvoor opvragen, kopietjes van het een of ander meesturen en nu is dat allemaal in een enveloppe gedaan, uiteraard goed gefrankeerd en van alles een kopie voor de eigen administratie achtergehouden en nu, zo zegt mijn moeder bij alles altijd, ´wachten we maar af´.
Klinkt lekker geheimzinnig, maar Big Brother leest ook graag mee, dus ik hou het vaag. Plus dat ik pas de dingen kan benoemen als deel 2 en 3 ook zijn gedaan.
Eind van de dag de plastic vuilnisbak op wielen opgehaald en ook maar die van de buurvrouw die met haar gezondheid worstelt en bij haar voordeur neergezet.
Toen even niets meer.
Rust.
Koelte.
Buiten is het 33 graden namelijk. Dan is het binnen beter vol te houden.
Naar aflevering van Vera gekeken en al rond 21.00 uur naar bed. Te heet nog in de slaapkamer, maar ik kwam toch tot rust tot diverse onweders me wakker maken,
Vandaag wil ik vooral genieten van het Midzomergevoel. Terugdenkend aan hoe ik dat vierde ooit in Helsinki bij mijn broer en de familie van zijn nu ex-vrouw. Ook toen was het zeer warm, jaren terug al weer.
Mijn verbazing over het feit dat we toen we midden in de nacht/vroege ochtend uit de nachtclub kwamen en het nog licht was.
In de avond zet ik altijd mijn klikko alvast aan de stoeprand, op de aangewezen ophaalplek. Nu zag ik dat het zo hier gaat regenen en nogal lang ook, dus hoppa...NU doen die klus.
Zit ook bomvol, want met 2 mensen heb je meer afval dan in je eentje. Wordt eenmaal in de drie weken geleegd.
Staat lekker buiten en de regen mag doorkomen. Klus gedaan.
Lekkere maaltijdsalade eten nu, met tonijn. En dan zijn de doe dingen, behalve de afwas, ook weer afgevinkt.
Zo aandoenlijk; mijn broer zou wel eens even laten zien hoe hij thuis pannenkoeken maakt en zijn recept daarvoor. Hij toog naar de winkel en kocht een pakje zelfrijzend bakmeel, een flesje olijfolie en eieren daarvan wist hij dat die nog op voorraad waren en een pak melk (ik gebruik al jaren geen melk meer, maar sojamelk).
Daarna had hij een weegschaal nodig. Ja, die had ik ook nog. Goh...dat is wel een hele goede zei hij. Ja, soms heb ik zo maar de juiste spullen in huis :). En begon alles precies af te wegen.
Vertelde hem dat ik nooit weeg, maar meestal op gevoel mijn volkoren of speltmeel in de kom doe, ei ook op gevoel, al naar gelang de grootte van de eieren. Hij goot ook een eetlepel olijfolie (heb ik ook op voorraad maar had hij niet gezien, ik bak al jarenlang vrijwel alles in olijfolie) door het beslag. Hij had dat recept van een BBC kookprogramma en dat gaf als resultaat dat hij altijd heerlijke pannenkoeken kreeg.
Alleen had ik nog een koekenpan uit het jaar kruik en ik weet wel hoe dat ding werkt, maar hij niet en hij is geen gas gewend en die pan niet, dus zijn eerste pannenkoek werd een misbaksel. Niet bruin en al helemaal niet gaar.
Pakte voor hem een kleinere koekenpan, die bakte beter, maar idee was natuurlijk pannenkoeken te maken formaat Wagenwiel.
Ze smaakten heerlijk en we merkten dat we allebei graag kaas op de pannenkoek doen. In plaats van zoet beleg. Hahaha...
Mijn dagelijkse loopje gecombineerd met langs de supermarkt gaan. Niet bezweken voor allerlei Oranje meuk, als in Oranje lekkere snacks etc. Doe maar niet, tenzij het wortels zijn.
Met stok en bejaardensleurkarretje de boodschappen gehaald. Veel vers spul vooral.
Net op tijd binnen om op Viaplay de start van de F1 te Spanje te zien. Zou Verstappen kunnen herhalen wat hij hier tien jaar geleden deed?
Ontspannend vind ik dit. Alle doe werkjes zijn gedaan en dan mogen genieten van de F1.
Voetbal interesseert me niet echt, al snap ik wel dat mensen daar voor warm lopen. Dus kan lekker op tijd naar bed.
Soms weet ik al onder de douche waar in zin in heb om mee te ontbijten. Een zachtgekookt eitje met soldaatjes.
Gisteren geen zin om boodschappen te doen, maar gelukkig nog wel wat brood in de vriezer. Een sneetje in de broodrooster, of neen, twee en op ontdooistand. Eitjes in de pan, kort koken en even op de tijd letten met een ouderwetse zandloper erbij.
Kopje koffie en heerlijk. Wat een genot om zo de dag te mogen starten. Dankbaar ook dat het allemaal kan.
Eiwitten voor de spieropbouw. Had vorige week al heerlijke Dahlsoep gemaakt met rode linzen. Ben er met mijn voeding nu bewust mee bezig wat goed is voor mijn lijf.
Door mijn havermoutpap doe ik nu een ruime lepel Hutenkase oftewel Cottage Cheese.
Ben dankbaar dat er niemand gewond is geraakt die ik ken bij de brand en explosie in Amsterdam. Dochter vertelde dat een vriendin van haar bij het flatgebouw daar woont en stuurde me een foto die vriendin genomen had. Ontluisterend, wat een puinhoop!
De hele nacht hoorde dochter hulpdiensten, brandweer, ambulances, politie. Haar vriendin, die in de flat woont waar de sportschool stond, was gelukkig ongedeerd.
Men is nog aan het onderzoeken wat de oorzaak is, maar het lijkt erop alsof jonge mannen/jongens bezig waren om explosieven te maken voor plofkraken.
Soldaatjes geronseld door kwaadaardige krachten voor het snelle geld.
Ondertussen ben ik bezig met een Financieel project. In gedeeltes opgesplitst, zodat ik niet al te veel stress ervaar, maar dat vordert gestaag. Heel fijn. Ook mijn printer werkt uiteindelijk mee. Rustig blijven, resetten en nog een keer proberen. Tot het lukt.
Dat ik daardoor een aantal keren de trap op moet lopen is alleen maar goede training voor de benen, Wel bij iedere traptree nadenken, niet haasten dus. Hahah...alsof dat uberhaupt kan met mijn conditie.
Las dat de schilder David Hockney is overleden. Hij schilderde altijd herkenbaar in een schijnbaar simpele stijl. Zag een tijdje terug in het Teylers museum een tentoonstelling van tekeningen van hem.
Hij omarmde ook nieuwe technieken. Op zijn tablet tekenen bijvoorbeeld. Een eigenzinnige man,
Precies op het moment dat ik naar huis wilde gaan. Keek nog even of die bui echt ging vallen, maar inderdaad, precies op dat tijdstip en ook nog eens hard en langdurig. Tot middernacht bij het bushokje staan wachten is ook weer nogal overdreven.
Had ik, de ijdeltuit, geen jas aan gedaan, want blazertje over mijn streepjesshirt en vond het wel lekker zomers.
Daar dachten de weergoden toch anders over.
Nou ja, niets aan te doen. Lekker natgeregend thuisgekomen. Alle natte kleding uit, op hangertjes opgehangen, droge lekkere warme nachtjapon en pyamabroek aan.
Even nog eten opwarmen, want stond al klaar en dan blik op oneindig en verstand op nul.
Alle oude studieboeken die al zeker 30 jaar hier op zolder in een doos bewaard stonden van mijn broer, heeft hij uitgezocht en uiteindelijk kon alles weg. Hij had geen tijd meer om dat zelf weg te gooien, dus een mooi klusje voor mij. Had ik direct ook een doel voor mijn wandeling. We hebben trouwens met de auto al heel veel grof vuil bij de gemeentelijke vuilstort gebracht vooral uit de tuin.
In twee gedeeltes gedaan het wegwerken van die oude boeken en nu is het weer opgeruimd. De doos heb ik plat gevouwen en die breng ik nog een andere keer naar de oud papierbak.
Hij is in zijn land niet gewend aan gescheiden afval inzameling. Dus moest hem telkens erop wijzen dat plastic of lege pakken chocomel in de Plastic Afval Klikko konden. In mijn eentje kan ik met gemak 3 weken met de Rest-afval klikko doen en meestal dan ook nog maar half vol. Nu al nokkievol.
Maar goed; First world problems.
Hij zag ook dat de kosten voor boodschappen hier gestegen waren, behalve door zelf boodschappen te doen en ook te koken. Voorheen vond hij alles een stuk goedkoper dan in zijn land, vooral verse groenten en fruit. Nu is dat verschil kleiner.
Heerlijk is dat als er voor je gekookt wordt. Hij kan koken, is alleen niet zo goed erin dat alles gelijktijdig klaar is. Nou ja, dan maar even wachten op de biefstuk. Iets wat ik voor mijzelf vrijwel nooit maak. Vond het zo´n luxe dat ik niet hoefde na te denken over wat ik ga eten. Ik deed dan de afwas, maar dat vind ik ook nooit een rotklus.
Lekker dramatische titel nietwaar? Al mijn (medische) afspraken plan ik altijd op mijn vrije dag in.
Geen behoefte eraan weer na te denken hoe ik er zonder mijn fietsje kom. En de trap naar de praktijk op kom.
Dus maar even verschuiven in de maand.
Moet eraan wennen dat er in de ochtend niemand meer van de zolderkamer naar beneden komt om samen koffie te drinken, hem ontbijt te zien maken, blij te zijn met Nederlandse kaas, gewoon om gezelschap te hebben. Dat maakt me ook duidelijk dat ik toch wel veel alleen ben.
Zoals Koningin Wilhelmina ben ik dan niet eenzaam, maar dus wel alleen.
Oefen elke dag om weer meer spierkracht te krijgen en kan nu, moet ik er wel heel bewust mee bezig zijn, weer zonder handjes van een eetkamerstoel opstaan. Nog niet zoals voorheen, gewoon met een recht bovenlijf, maar als een soort van vooroverbuigend, mijn zwaartepunt verleggende, kabouter Spillebeen.
Maar meer kracht nu in de benen en daar ben ik al blij mee.
Mijn broertje, ik noem hem in mijn hoofd altijd zo omdat ik gewoon veel van hem houd, is maandagochtend weer naar zijn thuisland vertrokken. Hij reed de huurauto naar het inleverpunt op de luchthaven en kon vandaar direct doorlopen naar de vertrekhal. Allemaal goed en soepel geregeld en met hulp van mijn dochter een mooie deal. En een fijne auto.
De avond ervoor nog alles wat hij extra mee wilde nemen van nog spullen van onze moeder en andere zaken die hij altijd inkoopt om mee te nemen naar daar in zijn extra koffer gepropt. Koffer gewogen, nogmaals gewogen en besloot toen om dat pak gevulde koeken toch maar als handbagage mee te nemen. Dat scheelt wel een paar kilo! Zware koeken.
We hebben een fijne tijd gehad en hij is nog nooit zo lang hier achter elkaar geweest. Meestal even tussen het weekend door als hij op zakenreis was. Of een lang weekend, maar nu twee volle weken.
Ook blij dat hij besloten had voor die weken een auto te huren. Daarmee was hij mobiel en kon bij wijze van spreken elke dag bij onze moeder langsgaan. Wat hij dan ook zeer regelmatig deed. Alleen of met mij.
Fijn ook dat we de stiltes niet hoefden op te vullen met gebabbel over koetjes en kalfjes. De weiden bleven leeg.
Hoop dat hij over een tijdje toch iets dichterbij komt wonen. Ik mis dat contact met iemand die je al kent vanaf dat je klein was en ook nog eens op dezelfde golflengte zit qua beleven en ervaren. En je soms daarom maar aan één woord genoeg hebt.
Even weg van wat een gewone week een gewone week maakt en wil heel graag volop genieten van dit zomerse weer. Zomaar gratis bij dit lange Pinksterweekend erbij gekregen.
Voor de eerste keer dit seizoen mijn parasol uit de schuur uitgepakt uit de plastic hoes en met een beetje moeite in de houder gezet. Dat geluid van een parasol die omhoog gedraaid wordt, dat is al vakantie voor mij. Ontspanning.
Had al koffie gemaakt, bakje extra eiwitrijke yoghurt erbij. Kijken of ik de energie heb om her en der in de waterbakjes water uit de regenton te gieten voor de vogels en insecten. Energie en stabiele benen.
Geniet nu al.
Bewust zijn van het mooie. Oh ja en de geur van zonnebrandcrème. Zo zomers! En mijn liefste broer binnenkort op bezoek.
Even wat minder hier aanwezig zijn dus ook. Is al bijna een jaar geleden dat we elkaar echt zagen en spraken.
Moeilijk vind ik het, om toch niet even mijn werklaptop open te klappen en al het achterstallige werk te zien en nog snel even te gaan inhalen.
Mijn leidinggevende zegt daar niets over. Gaf zelfs aan dat ik echt de tijd moet nemen om te herstellen. Dus waarom popt die gedachte dan toch weer op.
Snap het een beetje.
Heb volgende week dagen vrij genomen en de week erna ook omdat mijn broertje overkomt. Dus voel ik me al schuldig dat ik geen inhaalslag kan doen.
Allereerst heel erg bedankt voor alle belangstelling. Doet me enorm goed.
Zaterdag bewust heel rustig aan gedaan. Geen boodschappen gedaan, nog genoeg op voorraad en even mijzelf wat rust gunnen. Zoals iemand ooit schreef, leven als op een sudderplaatje.
Keek wat detectives, Vera & Endeavour, Twee voor Twaalf, blij dat ik nog wat antwoorden wist, zonder op te hoeven zoeken, beetje slome dag was het. En de hele dag regen hier, dat hielp ook mee met de sloomheid.
Zondagochtend bakte ik bananenvolkorenmeel-pannenkoekjes. Kon de banaan ook verwerkt worden. Keek naar een stukje van de Nurenburgring race waar Max Verstappen in een Mercedes meereed in een team. Helaas viel zijn auto net uit door technische problemen, zo'n 3,5 uur voor het einde van de race. Jammer, want zijn team stond op plek 1 met ruime voorsprong.
Ging pas eind van de middag, toen was het droog eventjes hier, wat boodschappen halen. Met het bejaardenboodschappenkarretje. Lopen gaat wel goed, maar merk dat ik me heel erg bewust ben waar ik mijn voeten neerzet, welke het eerst bij afstappen. Maar ook weer gelukt.
Nog even Miss Marple afkijken zo direct en dan inderdaad morgenochtend contact met de huisarts opnemen.
Heb me ook ziekgemeld. Heb die rust echt nodig merk ik. Even niet reizen. En ook niet in de verleiding komen om dan maar thuis te werken., Is nu te belastend voor lijf en hoofd. Nadat ik me had afgemeld eerst een Huisarts afspraak gemaakt. Terug in bed gegaan en geslapen. Veel geslapen. Ook nog zondagavond uitgegleden op de drempel van de voordeur (regen dus nat, dus glibberig) en met mijn hoofd tegen de voordeur gekopt. Geen zwakke benen, maar gewoon dommigheid en pech.
Blij dat ik veel methoden heb bekeken en geoefend om dan toch weer overeind te komen, maar nergens staat hoe je dan op de harde stenen met je pijnlijke knieën moet gaan zitten. Altijd een fijne zachte mat nabij. Dus mijzelf maar naar binnen getijgerd over de kokosmat (ook handig he, die survival programma's bekijken) en dan bij de trap aangekomen mijzelf omhoog kunnen hijsen tot ik weer op de benen stond. Behalve een ei op mijn hoofd ook een paar vingers en ego geschaafd, dus dat eerst maar verzorgen en een theedoek met daarin een zak ijsklonten op het hoofd. Wel dankbaar dat ik niets gebroken had, alleen een beetje verzwikte enkel zo voelde het.
Om door de triage van de dokters-assistente te komen, moet je kennelijk de zaak zeer aandikken. Daar ben ik slecht in. Afspraak staat er wel. Ook wat ik eerder bij de POH aankaartte over dat ik al jaren Metformine slik en weet dat dit invloed heeft op mijn B12 waardes, wat weer invloed heeft op wiebeligheid van het onderstel, werd een beetje afgedaan als oh ja...jij hebt ook wat gelezen, maar eerst dat extra pilletje erbij want je glucose-waardes moeten omlaag.
Heb, uiteraard zou ik zeggen, een bedankmail naar de medewerkers van de NS verzonden en hoop dat dit bij de juiste mensen terechtkomt.
Net komt via een pakketje een inklapbare wandelstok binnen. Niet dat ik die nu nodig heb, maar ik wil toch wel graag iets hebben om op terug te kunnen vallen/leunen in het geval dat. Iets wat in de werktas past.
Omdat ik op woensdagen altijd mijn administratie bijwerk, dat ook maar weer gedaan. De jaarlijkse verlenging voor woningnet en een andere regionale maatschappij zat er ook bij. Allemaal gedaan. Geen zorgen over mijn financiële positie. Dat geeft ook rust.
Over een paar dagen komt mijn broertje uit het buitenland een tijdje hier logeren. Voorheen zou hij bij onze moeder logeren, maar dat kan natuurlijk niet meer sinds ze in het Verpleeghuis woont. Hij was eerst nogal warrig over wanneer hij dan zou afreizen. Gaf hem aan dat ik dat ook met mijn werk moet regelen, dus geef het op tijd door. Logeren kan altijd wel. Er staat hier altijd een bed voor hem klaar. Moet het alleen nog even opmaken uiteraard, maar hij is welkom. En mijn geadopteerde zus en zwager vieren hun huwelijksjubileum, dus ook gezellig om daar samen heen te kunnen. Als enige familie denk ik, want de rest is not on speaking terms met haar sinds het Bewindvoeringsgedoe met onze moeder.
Mis ik net op 1 minuut mijn trein, was nog extra vroeg vertrokken want alle treinen rijden om of helemaal niet, maar ja, tijd is tijd en niet precies op tijd en dan toch nog even naar toilet gaan, dat was dan net die ene minuut. Dan zijn de deuren al dicht en zie je vanaf de roltrap jouw trein wegrijden.
Dus, vanwege de omleidingen op mijn traject kan ik het beste een half uur wachten zag ik op de NS-app. Betere aansluiting en niet nog tussendoor metro of ander station.
De trein rolde binnen. Hoge instap.
En gaat er net iemand net precies op het stoeltje zitten voor de trap. Genoeg plek in de trein, dus hoezo dan?? Waar de ingang ook heel nauw is. Ik heb minder goed overzicht, doe onhandig met opstappen, terwijl ik weet dat ik met beleid moet instappen maar dat gaat niet wat die jongen zit precies ervoor, dat ik eerst mijn laptoptas naar binnen moet slingeren en dan rustig instappen.
Enfin. Ik hang ergens halverwege de trap en voel de kracht uit het been vloeien. Schiet in een soort kramp en hang aan een stang, maar kan niet meer omhoog en omlaag want dan lig ik onder de trein. Heb zicht op de rails vanuit mijn positie,
Voor ik het weet schieten er al mensen op het perron te hulp, conducteurs en binnen een paar tellen ook van die mannen in gele hesjes van de NS hulpdiensten. Jemig!! Wat fijn zeg! Het ontroert me zelfs. Maar ja, niet gaan janken nu. Goed luisteren naar instructies.
Moest me maar achterover in hun armen laten vallen. Ze vingen me wel op. Tas pakten zij over. Dus ik zat op het perron, in de armen van een conducteur en dan weer overeind komen.
Nee, we doen het even rustig aan. Was ik ook nog oorzaak van vertraging en kon ik zeker niet mee. Want dat was eigenlijk waar ik het meeste van baalde, weer trein gemist, Nog later thuis. En ik wachtte al een half uur. Totaal niet belangrijk eigenlijk, maar ja dat schoot door mijn hoofd.
Net als bij een schuldentraject, moet je eerst stabiliseren. Had ik ook net die middag iemand bij mij op de inloop gehad met een verschrikkelijk verhaal over de Toeslagen Affaire. Ik kon alleen maar een luisterend oor bieden.
De NS-mensen tilden me overeind. Ik kon gewoon staan, geen slappe spieren of benen of iets maar merkte dat de adrenaline door mijn lijf gierde, dus wel een beetje trilhanden. Ze brachten me naar een bank. En spraken af dat er een conducteur mee zou rijden tot het volgende station, zodat ik daar een goede uitstap zou hebben en assistentie, mocht er toch weer iets gebeuren, dan was er direct hulp. Ook kreeg ik een bon voor een Eerste klas zitplaats. Kon ik lekker rustig zitten de hele rit. Bij de overstap was er al gekeken dat het een sprinter was, zodat ik gelijkvloers kon in- en uitstappen. En op hetzelfde perron de aansluitende trein kon nemen. Wat was iedereen behulpzaam en aardig!!
Toen was het alweer tijd voor de volgende trein en ze keken er op toe dat ik veilig instapte en ik schoof naar de eerste klas. Conducteur die me zou begeleiden bleef in de buurt zitten. En dat deed hij ook keurig, begeleiden. Hij pakte mijn laptoptas en zag erop toe dat ik goed uit de trein kwam.
Hulde hoor.
Hulde!
Bleef toch maar zitten tot het station in mijn woonplaats. Had al gezien dat ik daar de bus kon pakken binnen 10 minuten en nul overstappen dan. Begon weer keihard te regenen en had gelukkig mijn Vera-hoedje mee en waterafstotende regenjas aan. Dan nog een klein stukje door de regen naar huis lopen. Broek zeiknat (nadeel van wijde pijpen, die slurpen alle regen zo op), schoenen ook, maar kon me allemaal niet meer schelen. Thuis! Oh ja, toch maar wel direct nog de klikko opgehaald die nog in zijn eentje bij het verzamelpunt stond verderop op de stoep. Even doorpakken.
Alle natte spullen uit, natte sokken idem, lekker dik vest aan en pyamabroek aan in plaats van natgeregende en dus zware broek. Kop thee gemaakt om vooral even tot rust te komen. Dacht aan Vera als ze slecht nieuws bracht en altijd aandrong op hete thee met suiker voor de nabestaande. Alleen moest ik die nu zelf maken en was er niemand dood. En geen suiker. Toen was het al ruim na 20.00 uur.
Geen zin meer om te eten, maar bakte toch maar een omelet. Beetje eiwitten erin. Keek nog half naar Endeavour, maar besloot het daarbij te laten en naar bed te vertrekken. Morgen is alles weer terug te kijken. En anders niet. Ook goed.
Woensdagmiddag laat rolde mijn nieuwe OV card in de brievenbus. Dat is echt supersnel. Ik had gerekend op volgende week maandag.
Blij mee, want kan ik vrijdag gewoon met mijn abonnementen reizen naar mijn werk. Kan de kosten van reizen zonder abonnement wel bij de NS declareren, maar dit is toch wel veel simpeler. Echt blij mee.
Ook dat ik daarom besloot vandaag eindelijk weer eens naar de bioscoop te gaan. Laatste keer was begin Maart. Vooruit. Ga. Dan!! Leuke dingen doen en mijn wereld vergroten.
Boekte een plekje bij de nekloge, hoefde ik geen trappen op of af, maar dat was achteraf gezien een vergissing. Want niet voor niets dat de eerste rij nekloge wordt genoemd. Ik zat toch wel erg dichtbij en met mijn hoofd in een vreemde draai.
Het zat helemaal vol overigens, dus veel keus had ik niet. Naast me zat een puber en alsof hij thuis tv lag te kijken. Zijn jas als een dekentje over hem heen - vond ik wel knus voor hem - naast zijn vader. En een lichaamsgeur alsof hij al dagenlang hetzelfde aan had en ook al een week niet gedouched had.
Rook nog even of ik het toevallig niet zelf was, een oude dametjes lucht of zo, maar nee, dit waren puberhormonen zonder zeep.
Leuke film; The Devil wears Prada 2. Helemaal even weg met mijn hoofd. Erg fijn, was vergeten hoe fijn ik het altijd vind om naar de bioscoop te gaan.
Mijn dochter gaat binnenkort naar New York met haar vriendin, dus ik zag al helemaal voor me hoe zij daar ook lopen binnenkort bij beelden van de stad in de film. Milaan is ze ook al geweest. Ze houdt van reizen.
Lekker nog even wat stille uurtjes aan mijzelf. Morgen nog een dag werken en dan is het alweer weekend! Voelt alsof het zondag is vandaag.
Kreeg vrijdag bericht dat ik medicatie kon ophalen, maar niet uit de automaat, maar in de apotheek zelf. Geen nieuwe medicatie, maar een vervolgrecept en iets hogere dosis. Maar hoe en wat dat is me vorige keer al uitgelegd.
Had vrijdag geen tijd want op mijn werk, in het weekend gesloten. Maandag aan het werk en ik kreeg maandag berichtje dat er nu in de automaat medicatie lag, dus ik dacht dat ze slim waren en het op een makkelijker manier op te halen hadden verzorgd.
Was het één doosje Metformine. Daar heb ik voor een half jaar een voorraad van thuisliggen. Dus niet echt urgent. Ondertussen was de apotheek al dicht.
Dus toch maar weer er henen vandaag en persoonlijk de medicijnen ophalen. Het is even niet anders. Meteen ook maar de oude kranten en papierzaken weggooien, kom toch langs dat inleverpunt. Het ene inleverpunt zat propvol, dus door naar de apotheek, daar om de hoek is er nog een kans en anders nog 500 meter verderop.
De reden, bij navraag, dat ik de medicatie moest ophalen was de verhoging van de dosis. Of ik daarvan op de hoogte was. Ja. En of ik wist dat ik er altijd iets bij moest eten, niet op de nuchtere maag. Ja, ook bekend. Ook van de vorige keer nog he.
De rekening voor deze uitleg krijg ik dan wel weer en gaat van eigen risico af. Zo kom je er ook snel doorheen. Maar goed. Heb het in huis, na een week na de afspraak en pas nu gaan dan die 6 weken in waar we gingen kijken naar het effect. Dus ga mijn afspraak een weekje later zetten.
Ook afspraak bij fysio gemaakt. Nog nooit eerder geweest. Pas over paar weken, maar geregeld. Net nog een lange vragenlijst online ingevuld. Ook maar weer gedaan.
Nu gaat het zo direct langdurig regenen zag ik, dus blij dat ik voor de buien al naar buiten ben geweest.
Had vanochtend mijn dekbedhoes in de wasmachine gedaan en die opgehangen aan een rekje op zolder. Blij dat ik dat allemaal weer kan en durf, al loop ik nog niet als een jonge hinde de trappen op. Meer als een oud hert.
Omdat ik thuis aan het werken was, kon ik de deurbel horen. Er stond een vrolijk ogende man voor de deur in een groen jasje van Budget. Ik zag hem kijken en nadenken wat hij als introductie zou gebruiken.
Mooie oorbellen heeft u in.
Nou, jij ook!
Voordat hij zijn verhaal over hoe goed en goedkoper zijn merk is (tablet in de hand en dat jasje), brak ik hem al af. Geen interesse in aanbiedingen, want heb alles al prima zelf geregeld.
Toen kwam de zin, die ik kon dromen - had immers zelf ook jaren allerlei scripts voorgelezen en bedacht.
Stel dat u...
Hij was niet dwingend, maar aardig, maar juist daarom had ik nog steeds geen interesse.
Hij wilde toch weten waar, hoe en wat en tsja, kon niet anders concluderen dat ik uitstekend had onderhandeld.
Precies.
Vroeg hem of hij al succes had in de straat.
Ja, had al een aantal afspraken staan.
Compliment, weet hoe moeilijk dat is. Wens je verder veel succes.
Toen ik later die middag even wat op moest halen bij de apotheek, zag ik hem een paar blokken verderop lopen.
He, mooi rood die jas, net als uw schoenen!
Haha, mooi groen jouw jas ook!
En op de terugweg stond hij letterlijk even uit te roken. En groeten we elkaar voor de derde keer.
Had natuurlijk hem ook af kunnen snauwen dat ik niks aan de deur koop en doei! Maar dit is toch veel gezelliger.
