Toch maar wel

 Na het eten even mini-blokje om. Wiebelige benen, maar doe nou maar in het kader van train dat been!

Vanochtend was mijn beoogde trein uitgevallen. Dus dan maar het boemeltje. Twee x zo lang onderweg, maar wel elke dikke boom gezien. Niets aan te doen. Op de borden stond dat mijn trein defect was.

Kan met collega moeilijk praten over zaken die ze maar half doet. Ze heeft een heel defensieve houding en daarbij gebruikt in mijn ogen ze agressief taalgebruik, waarbij iets leren van fouten, nergens speelt. "Mij pakken ze niet".  Geef dit ook aan haar aan, maar het glijdt van haar af. Ze zit vast in haar houding dat men en daar hoor ik kennelijk ook bij, haar niet kan betrappen op fouten.

Tsja..

Wil haar ook helemaal niet pakken, maar wel dat ze gewoon doet waar ze voor is aangenomen. En niet half.

Ben al geruime tijd opgehouden om haar foutjes te corrigeren. Sowieso veel werk, maar ook; het glijdt van haar af. Ze doet er niets constructiefs mee.

Klaar ermee.

Is ook niet mijn verantwoordelijkheid, krijg er niets extra voor betaald en ben ook niet de leidinggevende. 

Moest voor mijn Diabetesjaarcontrole een foto van mijn ogen laten maken. De fotomaker gaf me al aan dat het er goed uitzag. Wat hij bedoelde daarmee. Dat hij geen aantasting ziet.  Foto wordt naar huisarts doorgestuurd en via de POH hoor ik dan hoe ik er nu voorsta. 

Omdat de ogen gedruppeld waren, stond er aangegeven dat je dan beter niet alleen naar huis kon gaan. Hahah...heb ik de buschauffeur gevraagd of hij wilde rijden. 

Daarna nog een klein beetje gewerkt, maar ook dat vond ik wel welletjes. Opruimen, laptop dicht en genoeg.  En ja, op laatste moment zag ik dat collega client had uitgenodigd, maar a. verkeerde brief had verzonden en b. vergeten was een vragenlijst op te sturen. Iets wat ze vorige week ook al was vergeten en oeps...fijn dat het opgelost was, was het antwoord. Ja, door mij. 

Collega vroeg gisteren dus nog of ik een verbeterde brief had verzonden. Nee, neem het maar met collega op en dan mag ze zelf de fout corrigeren. Fouten maken is niet erg, maar wel dat je het blijft doen en gewoon niet goed oplet. ´n Halven bak werk levert.

Tot zover de Mierenneuker in mij.

Ik ga lekker op mijn terrasje een kop ochtendkoffie drinken., De zon schijnt, ik smeer nog even wat zonnebrand en er hoeft vandaag niets. Er mag wel wat, maar die keus is aan mij.

Toch maar wel begonnen aan aangifte IB 2025, maar bij Giften pakte het systeem telkens een andere stichting automatisch...Hou op ermee!!! Dus dat komt nog wel later. Ook de financiële administratie weer gedaan. Dat loopt nog steeds onder controle. Dus daar geen zorgen over. 

Heerlijk in de tuin gerommeld. Stelt geen (katten)drol voor, maar is fijn om buiten bezig te zijn. En te zien hoeveel er opeens groeit en bloeit. 

Met de fiets aan de hand (nu voel ik mij helemaal mijn moeder!) naar de winkel, dan konden de boodschappen in de fietstas en kon ik onderweg bij wankele benen me aan de fiets vasthouden. Was niet nodig, maar goed, ik vond het wel creatief. Erop fietsen durf ik nog niet. Eerst stabieler worden. 

Geen zware dingen meer sjouwen, maar of in een boodschappenbejaardenkarretje of deze manier, in de fietstassen. 

Soms verlang ik dan naar een auto, maar ja...voor het verlangen weggeëbd is, ben ik al naar de winkel gelopen. En benen en spieren in beweging gezet en sterker gemaakt.

Nu nog even lunchpakketje voor morgen maken, nadenken wat ik zal aandoen, maar dat is niet zo ingewikkeld. Boodschappen opruimen en eten maken. Al voorzien in een maaltijd voor als ik uit mijn werk kom. Altijd vooruit denken. 

Al jullie adviezen sla ik niet in de wind, maar neem ik ter overweging. Ik ben nooit van de impulsieve besluiten. Denk graag altijd goed na of ik dat ook zo wil, ervaar, prettig vind en dan besluit ik. Dan is soms de trein alweer van het perron verdwenen, dat kan. Gelukkig komt er dan altijd erna nog een kans/trein.

Aftakeling begonnen, boos, maar dat is eigenlijk angst.

 Opeens zag ik mijzelf als een kwetsbaar en vooral oud vrouwtje. Die in de straat achter haar rollator schuivelt, want zelfstandig lopen dat lukt bijna niet meer.

Naar werk gaan. Niet meer mogelijk. Weg krachtige  doortastende en rustige in balans zijnde dame die ik graag wil zijn. Nee, afgelopen, uitgeschakeld, niet meer van nut. Op de stapel Dor Hout gekomen.

Die gevallen was met de fiets en niet eens meer zelf overeind kon komen. Er moest zelfs een setje ambulancebroeders aan te pas komen. Wilde eigenlijk als een mol mijzelf onder het gras graven van schaamte. Maar ja, ook de graafpootjes waren slappe hap.

Bleef sukkelen en ook nog met andere zaken op gezondheidsgebied. Grapte er altijd als eerste keihard overheen, maar feit is, dat ik bang was dat dit het dan was. Minder fysiek kunnen, aftakelen tot een broos vrouwtje.

Niet meer zelf kunnen en mogen beslissen over hoe ik mijn leven indeel. Dat was de kern eigenlijk. Dat mij overkomt wat mijn moeder is overkomen. De allerliefste schoonkinderen beslissen over haar leven. Allerliefste is cynisch bedoeld in deze context; ze heeft ze nooit gemogen en vice versa.

Geen toeval denk ik dat ik het boek las/luisterde van Anna Enquist - Het einde van Erna Ankersmit.

Daarin geeft de hoofdpersoon heel helder aan hoe ze zo graag nog alles, op tachtig jarige leeftijd, zelf wil kunnen besluiten. Ze vindt zichzelf fit en gezond.

Wanneer de thuiszorg je leven overneemt. Bemoeizorg heet dat liefdevol. 

Het lijkt mij een gruwel, maar wie weet heb ik tegen die tijd geen keus meer. Of ja, die ijsschots.

De hutkoffer

Nog steeds erg tevreden met die maandag als thuiswerkdag. Ik kan zonder ruis lekker doorwerken, al heb ik wel zeker een uur online en live met onze ICT afdeling aan de lijn/online gezeten om mijn Niet gehoord worden (vast symbolisch inderdaad) probleem op te lossen.

Had een aantal weken geleden een koptelefoon ontvangen om daarmee beter te kunnen horen dan een headset. Die koptelefoon zie je veel mensen mee in het OV. Geheel afgesloten van de buitenwereld lijken ze dan, alleen heeft de mijne ook nog een microfoon. Om te spreken. 

Die is nu geïnstalleerd en omdat ik zo slim was om hem al opgeladen in de doos te laten, kon ik 'm ook direct gebruiken. Draadloos. Hoe fijn. 

Toen ik na een lange en productieve werkdag klaar was, haalde ik eerst mijn Klikko voor Plastic restafval van de stoep. Zette mijn eten op en kookte nog wat noedels erbij. En keek naar de documentaire over Sonja Barend, die gisteren op een zeer laat tijdstip werd uitgezonden. Wat een fijne vrouw, een vakvrouw. 

Daarna wil ik nog even mijn haar wassen. En vooral ontspannen de avond in gaan. 

Alles in mijn laptoptas gepropt, maar dat ding is zo groot en zwaar, ik sjouw me daar alleen al een breuk aan. Ik ga eens kijken naar een laptoptas op wieltjes, want straks krijg ik ook nog last van mijn sterkere been/heup/knie.

Ook keek ik naar een rugtas, want mijn tas - hoe groter, hoe meer zooi ik mee schijn te zeulen, denk deze tas - is ook zwaar. Zou het gewicht over mijn schouders verdeeld zijn beter voelen? En ik wil altijd graag een tas met handige vakjes en dingen waar ik snel iets terug kan vinden. Geen grote bodemloze zak.

Die wieltjes van laptoptas op wielen zijn leuk en enig, maar om 'm in de trein te krijgen moet je dan zeker weten dat er geen trappen zijn die je eerst met dat gevaarte op moet.  Niet elke trein is zo ingericht. Om van de bus maar niet te spreken. Altijd lastig instappen met volle bepakking.

Echt zo'n gedoe met die flexibele werkplekken. En nergens bij ons een plek waar ik die zaken op kan ruimen. Onze kasten zijn zonder sloten.

Nu eerst afwassen en haren wassen, kleding weet ik al wat ik morgen aan wil doen, dus dat is makkelijk. 

Nog even verder kijken naar de documentaire over Sonja Barend en me ook nog verwonderen over hoe Hanneke Groenteman zichzelf nog steeds een mindere versie vindt/vond dan Sonja, die zij de Prinses noemt en zichzelf De Kabouter.  

Omdat je het waard bent

 

Contrary to popular thinking, Cellie, being worthy isn't something you earn, it's something you recognize. And once you do, you won't be able to think, speak, or behave in any other way than as if what you most wanted was meant to be. You were born worthy,   The Universe

Zaterdag

 Nog in bed oefeningen doen voor de benen en heupen. Dan toch maar eruit en lekker douchen. Daarna mijn havermout-ontbijt maken en verse koffie, die goed smaakt. En blij dat ik de koffie nog ruik en proef. 

Voor de rest wil ik vandaag weinig te moeten hebben. Bewust. Maar dus wel op tijd opstaan, trainen en dat dus. En eind van de middag naar vrienden.

 

Keek gisterenavond naar de nieuwe reeks van de serie Dag en Nacht. Altijd mooi, herkenbare emoties. Fijn gemaakt. Aanrader. Op donderdagen live te zien.

Iemand ook gezien?

Weekend; wel aan toe

 Net ietsje voor 18.30 uur rolde ik huisje Weltevreden binnen. Riep zoals altijd dat ik Home was tegen de onbekende Honey.

Werktas uitpakken en even nadenken of ik echt nu ook nog naar de supermarkt moet, of dat ik alleen denk dat ik dat moet.

Denk het laatste. Gewoon kijken wat er op voorraad is en daar iets heerlijks mee maken. Prima, doen we. Ook weer rustiger. Het jagen hoeft niet.

Ga maar gewoon even ontspannen na weer een werkweek. Korte week hoor, gelukkig wel, maar druk genoeg. 

Vandaag was de helpdesk van de overkoepelende ICT organisatie de hele ochtend bezig om de fout te ontdekken in mijn telefoonsoftware. Ik werd niet gehoord door clienten en collega's. Iets in de microfoon zou je denken. 

Nog steeds geen oplossing. Gelukkig had ik nog wel een zakelijke mobiel, maar dat is voor mij nogal vervelend bellen want geen headset en mijn hoorapparaten daarop bekend maken is ook weer een apart hoofdstuk. 

En moest vandaag ook wat zaken recht trekken door slordigheid van collega veroorzaakt. Maar anders zou client afspraak mislopen, dus toch maar wel direct aan de slag. Was er uiteraard nog een intercity uitgevallen richting mijn werkstad. Volgende kwam gelukkig snel, maar dan begin ik al minder ontspannen wetende dat ik daardoor minder tijd heb om dingen uit te zoeken.

Enfin. Alles weer geregeld. En vond dat ik wel prima mijn best had gedaan vandaag. Dus op tijd inpakken, opruimen en vooral wegwezen. 

Klem

 Trein terug ging ietsje later weg, maar ja, kan ik ook niets aan veranderen. Mis ik wel aansluitende bussen, maar ook dat is het lot van iemand die met het OV reist. 

Maar zo druk had ik het zelden meegemaakt op het station voordat ik eruit moest. Ik zat al aan het gangpad, dan kon ik er snel uit straks, dus even opstaan voor iemand die naast me wilde zitten. Jongen die zijn tas een plekje had gegeven moest de tas ook verplaatsen. Zonder morren hoor, want denk dat hij ook wel zag dat het heeel druk was. Dus wie niet kon zitten stond in het gangpad. 

En toen de trein op mijn station was, kon ik eerst niet goed opstaan door slappe beenspieren en toen nog de horde naar de uitgang, waar het vol mensen stond en dan nog uit de deur zien te komen, waar al heftig in gestapt werd. Wat zijn Nederlanders ongeordende treinreizigers. 

Ook weer overleefd. Gelukkig plek in bus 1. Bus 2 was een raar type bus, met weinig zitplaatsen voorin en dan moest je omhoog en daar waren weer zitplaatsen. Nu gaat omhoog niet fijn, dus stond te drentelen, totdat een dame ook haar tas van de ouderen van dagen plek haalde en ik daar kon zitten. 

Lekker thuis, alle moetjes gedaan. Brocolli staat op, oven aan en de lunch voor morgen is ook al in de koelkast gezet. 

Vind ik altijd heerlijk. Eerst alle moetjes afhandelen, dan mag er zo ontspannen worden.

En oh ja, had mezelf afgemeld voor een teambuilding aka voorlichting over plannen werkgever op het hoofdkantoor. Geen behoefte aan en belangrijker, te druk. Gaf bij leidinggevende ook aan dat nog een keer een eind met de trein ik momenteel niet trek. 

Teambuilding met de helft van het team vond ik al apart. Zo blij dat ik uitsprak wat ik wilde. 

Stram

Wat een lieve reacties op mijn laatste blog. Dank!

Weer een emmertje of wat met tuinsnoei-afval in de groene bak gedaan. Weet me even geen raad met heel erg mooi weer. Stom he, want weet zeker dat ik als ik op mijn werk zit, precies weet wat ik zou doen met een mooie zonnige dag.  Verlangen naar niets meer moeten. Alleen maar mogen. 

Beetje halfslachtig gelezen, maar kwam er niet echt lekker in. Geen focus. 

Stramme benen ook, al oefen ik regelmatig. Beweeg. En om mijzelf uit te dagen kijk ik met plezier dansfilmpjes van oefeningen op fijne muziek. Hoe heerlijk als je lijf lekker doet wat je wil. Op een dag kan ik dat ook.

Voorlopig zit dit muziekje in mijn hoofd als ik ergens heen loop om de moed er maar in te houden en vrolijker te lopen. In ieder geval met een hoofd omhoog. 

Mooie zaken

Gisteren voor het eerst in 4 weken was op de zolder kunnen en durven ophangen. Niet meer alles proppen op een rekje in de werkkamer.

Eindelijk!

De zon schijnt, koffie lekker buiten in de tuin.
Lieve foto´s van mijn kleindochters ontvangen. Leuk uitje met hun moeder.

Ben je boos, pluk een roos. In mijn geval, snoei een roos.¨

Prachtig boek gelezen. Dunnetje hoor, maar stof tot nadenken.

In de tuin gerommeld. 

Ik las een paar dagen blogpauze in. Op sommigen kom ik over als een naar boos wijf. En misschien ben ik dat ook wel en komt het daarom zo aan. 

Verongelijkt, zeikerig, zeurderig en niet aardig. 

Ga ergens anders lezen dan! Mijn plek en als ik boos ben of overkom, dan is dat maar zo.

Blijf vandaag de focus op vooral mooie zaken houden. 

Hoe heurt t niet

Even een heel andere indeling van hoe ´t heurt met Pasen.

Geen Paasontbijt met lekkere broodjes, jus d' orange of zoiets, maar een beetje improviseren met wat er nog in huis is. Best nog veel. Dus niet miepen.

Daarna even in de tuin bezig geweest.  Zelfs, met jas aan, een kopje koffie buiten gedronken. Maar het waaide nogal, dus echt heerlijk was het niet echt. 

Het werd toch al bewolkter, dus ik ging weer naar binnen en luisterde verder naar mijn luisterboek. En ja hoor, regen. Dus mijn plan - om redelijk vroeg in de ochtend mijn ontbijtje in huis te halen, viel helemaal en letterlijk in het water. Ook omdat ik constant me afvroeg of het echt wel nodig is. Of dat het een soort van gewoonte is.

Wil wegkruipen in het luisterboek. Of lekker op de bank. Er liggen nog genoeg MOETjes, maar dat mag ik parkeren tot morgen.

Heerlijk als het zo donker wordt dat het avond lijkt, maar het een fikse hagelbui is. 

Kaarsjes aan, even gezellig maken.

Lente = kattendrollen op mijn grasveldje

 Schijtkatten!

Heb geen hekel aan die katten, maar aan hun baasjes. Want stel dat de hond van de buren altijd bij jou in de tuin zijn behoefte doet, zou je daar blij mee zijn?  Want honden-eigenaar loopt op straat met plastic zakjes om de boel netjes op te ruimen.

De katten-eigenaar van wie de kat zo vrolijk buiten mag zijn, doet daar niets mee. Ziet er ook niets van, want kat schijt niet in eigen tuin meestal. 

Zo direct de drollen maar weer uit de tuin scheppen en in een huis/aan huisbladkrant wikkelen. 

Opeens stonden de oudste kleindochters bij de achtertuin bij de ingang. Ik was net een beetje aan her snoeien en bewonderen en een stok bij die drol te zetten. Ze hadden al aangebeld, maar dove kwartel had weer eens niets gehoord, dus stonden ze met hun moeder bij de tuin. 

Even wat ophalen en brengen en dan weer door. Ze trokken al het tekenspul uit de kast, maar mijn dochter zei al ze direct door moesten, dus dat kwam wel een andere keer. 

Altijd blij als ik ze zie en dat ik zie hoe ze zich hier thuis voelen. 

Nu weer even door met wat in de tuin doen. Minimaal hoor, nog onstabiele benen dus altijd telefoon in mijn zak, mocht ik omlazeren. 

Maakte trouwens een afspraak voor een ogenfoto ivm diabetesjaarcontrole. Niet keurig op een vrije dag, dat kon ook niet eens, maar op een werkdag. Mag de collega ook eens flexibel doen. Klaar ermee.

Eind van de middag was ik moe. En luisterde ik naar een luisterboek, lekker rustig op bed liggen, de stem van de auteur in mijn oren. 

Had geen zin om nog (paas)boodschappen te halen, maar een ei heb ik wel in huis, dus toch nog Vrolijk Pasen vanochtend. 

Thee in een gele mok, een gele placemat en een vrolijke stemming hoop ik. En vond nog een doosje Matzes. 

Mazzel!

Witte rook

 Gesprek gehad met leidinggevende. Over wat de vraag over de vaste maandag als thuiswerkdag opgeven omdat collega iets anders ging doen juist op die dag in de organisatie in het kader dat er dan een poppetje zit.

Kreeg te horen wat ik wilde, na mijn betoog en de maandag blijft mijn vaste thuiswerkdag. Dan wordt er dus geruild door collega met ambitie, niet door mij. Klaar met altijd maar invoegen en me aanpassen aan de wensen van anderen. En dat ging vrij makkelijk. Maar besef ook dat het net zo makkelijk weer aanpassen en gewoon terug naar af zou zijn als ik niet mijn grens had aangegeven.. Ik had me allang ingelezen dat er geen recht op thuiswerken is in onze organisatie.

Het was rond 1500 uur toen gesprek met leidinggevende klaar was en me zei dat ik gewoon maar lekker naar huis moet gaan nu. Het werk was wel gedaan, geen afspraken meer. Nee, ik hoefde echt niet te wachten tot gesprek met client en collega afgerond was. Ga maar.

Fijn!

Haalde net niet de trein van half, want opruimen afsluiten en lopen gaat op tempo Slak die in de bocht afremt, maar dan maar een boemeltje, want de Internationale trein was uitgevallen, dan zat ik in ieder geval en op weg naar huis.

Helaas zat in de trein ook een gezin met een jankende peuter, net als in de middag op mijn werk, dus hoorapparaat op dempen lawaai gezet, maar dan nog ging het door mergpijp en been.

Toch rond 17.15 uur riep ik Honey I´m home, waarop niemand antwoordde. 

Blij met mijn Vera regenhoedje, want het regende inmiddels hier. En jas is waterafstotend. Ook heul fijn.

Jas uit, schoenen uit, hoedje af, kachel wat hoger en dan even helemaal nada de noppes. Een kop thee. Lekker warm. 

Of een oranje pluche aap.

Indrukwekkende serie over WOII

 Keek woensdagavond naar de serie op NPOI over Nederland in de Tweede Wereld oorlog. Hoe het begon, waar het begon en dacht terug aan mijn geschiedenisleraar. Hij had bijzondere interesse voor dit onderwerp en kon uitermate goed verhalen vertellen. 

Die bleven hangen. En het maakte het vak interessant en levendig.

Zag in de serie van woensdag dat Duitsland na het bombardement van Rotterdam Utrecht als de volgende stad had.

Dan zou ik niet eens bestaan. Mijn familie woonde in die tijd in Utrecht. 

Zoiets simpels, nadenken over wat een bombardement allemaal voor impact heeft, naast de materiele schade. 

Nu kan je als je zou willen oorlogen lekker live volgen online, op tv, wat je maar wil. Beseffen wel dat het mensen zijn die hun huis en haard kwijt zijn door zo´n bombardement of drone?

Ver van ons bed? 

Mijn moeder is geboren net voor de oorlog uitbrak. Haar verhalen over tulpenbollen moeten eten, maakte grote indruk op mijn kinderen. En ze snapten beter waarom Oma niets weg kon gooien van eten. 

Was blij dat ik vanavond thuis was. Lange zeer drukke dag. Kon het allemaal wel aan hoor, maar bewust dingen laten liggen, want wil men dat het juist 'present' ben, dan is er minder tijd voor andere zaken. En ook heel bewust op tijd stoppen en richting station lopen. 

Waar het op station AmsterdamZuid zo mega druk op het perron was, dat ik me afvroeg of de kaartjes gratis waren. Eruit bij een halte verderop was ook een uitdaging. Van die mensen die meteen instappen, als de mensen die eruit moeten nog bezig zijn door het gangpad te lopen naar de deur. 

Met mijn bodylanguage toch maar iemand achteruit laten lopen. Misschien dat denken van "Flikker op" ook hielp. 

Zo blij ook dat ik al gekookt had, dus alleen opwarmen. En nog even mijn lunch voor de volgende dag maken. Ook zo gedaan. 

Maar ik heb nog eten, lunch en een dak boven mijn hoofd. Geen angst voor drones. Of bommen.

Boos, teleurgesteld en verdrietig -Ingredienten van dramagedoe.

Werd om 04.00 al wakker. Dat is wel wat vroeg op een niet-werkdag. Wist ook wel waarom en vooral waardoor. 

Tegen kantoor-wektijd toch maar een kop thee gemaakt om even wat rust te ervaren, banaan gegeten en daarna weer terug naar bed, nog even kijken of ik kon slapen nog. Niet echt, maar wel wat rustiger. 

Alle plannen voor vandaag maar op de schop gedaan. Eerst rust en kalmte in lijf en vooral hoofd.

Eerst douchen en daarna heerlijke koffie gemaakt. De eerste pil van medicatie erin waar ik een aantal jaren terug slechte ervaring mee had. Maar toen woog ik veel meer en misschien reageert lijf nu anders. Net als mijn moeder eet ik één keertje per week een lekker ontbijt met roggebrood, maar zij nam dit altijd met margarine en suiker, ik hou daar niet van, dus doe maar oude kaas.

Roomboter was alleen voor hoogtijdagen. Maar ja, in de jaren 70 vorige eeuw kwam de margarine in zwang. Dat is iets wat ik al jaren niet meer gebruik. 

Meestal geen boter op mijn brood dus. 

Alleen op mijn hoofd.

Maar merk boosheid en frustratie. Sowieso over de collega, die me gewoon voor staat te liegen, naast dat ze de kantjes er niet afloopt, maar afbijt zowat. En hoe men bedenkt juist de slobo's te belonen binnen de organisatie. 

Boos ook op mijzelf; dat ik zo 'keurig' ben en gewoon mijn werk probeer zo goed en correct mogelijk te doen. Dat ik al jaren snap dat men dit niet waardeert, maar voor lief neemt, beetje paaien met een aardig woordje, maar voor de rest word ik gewoon voor de bus gegooid als er elders ondersteuning nodig is, lees zichtbaar poppetje. Zichtbaar betekent niet hoge kwaliteit he. Snap dat nou eens. 

Verdrietig ook dat ik me tamelijk in de kou voel staan. In gesprekken met leidinggevende en in verslagen worden mijn werkkwaliteit de hemel in geprezen, zo onmisbaar bla bla bla, maar als het erop aan komt, telt alleen wat de opdrachtgever wil. Zichtbaarheid in alle projectjes van ons. Dus trekt men daarvoor mensen weg, collega´s worden dubbel belast en ik zie nu al wie er aan het einde van het jaar opgebrand is. Misschien wel inclusief mijzelf als ik deze stress niet af laat glijden. Is niet mijn verantwoording de bezetting en zichtbaarheid. 

Snap het allemaal weer zeer goed. Nog eventjes en we zitten weer in de aanbestedingsstress. 

Verdrietig dat ik geen energie heb voor de leuke dingen van het leven. Mijn tuin, mijn kleinkinderen, kinderen, familie.

Voordat het een en al droefenis lijkt. Uitnodiging van vriendin gehad dus dat is weer iets om naar uit te kijken. 

Toch maar wel even de deur uit. Ook in het kader van benen trainen. Wilde een kaartje versturen naar vriendin van mijn moeder die binnenkort jarig is. Noem haar tante, maar ze is dat niet. Ze is me wel dierbaar en kent mij nog toen ik jong was en nog leuker, ze ziet me ook.

Had dit weekend ook nog mijn best gedaan een brievenbuspakketje te maken voor mijn broertje in het hoge Noorden. Ook hij is binnenkort jarig. Zo jammer dat hij zo ver weg woont. En elke keer als ik aangeef dat ik hem graag wil opzoeken is er altijd een kink bij hem in de kabel. Of zegt hij niks en is het moment weer voorbij.

Wat lijken we qua dat op elkaar. 

Positief eindigen altijd. Heerlijke soep gekookt en wat lekker dat het nog gewoon licht is als ik mijn avondeten nuttig. Dat geeft een beetje zomers gevoel. 

Kreeg van een vriendin van mijn dochter een schattige potje met paasbolletjes omdat ik een gaatje in haar jas had gemaakt. Was echt een werkje van niets, maar ze was heel blij ermee. Gaf mijn dochter al aan dat ik er echt niets voor terug verwacht. Maar heel attent van haar. 

Mijn Japanse Kersenbloesem is bijna aan het uitkomen. Altijd mooi. 

1 april

Doen we nog aan 1 april grappen. Ik zag er een aantal voorbij komen op social media. Sommigen nogal melig. 

Nu dacht ik even dat collega een 1 april grap uithaalde toen ze vertelde, of nee, andere collega vertelde dat ze had aangekondigd gesprek met leidinggevende te hebben over dat ze een andere functie graag wilde.

Hadden we eindelijk iemand gevonden en ook uitgevraagd of dit geen opstapje voor haar was om ander werk te gaan doen, zoals meerdere malen meegemaakt. Neeeeeeee, dit was het echt helemaal.

Zo

Niet

Waar.

En of, zo gaf leidinggevende aan ik dan, omdat zij op die dag een andere functie gaat doen, de maandag weer naar kantoor kan komen.

Koekkoek, 1 april!!

Omdat ik een beetje begrijp hoe onderhandelen in elkaar zit, heb ik gezegd dat ik daar tijd nodig heb om over na te denken, maar helemaal niet blij ben met alweer ik die moet inleveren. Collega, die voor haar werk ondermaats presteert, wordt zo beloond met iets wat ze leuk vindt om te doen. 

Dat ondermaats presteren heb ik vaker tegen haar en leidinggevende gezegd, maar er hangt nul consequentie aan. 

Nu dan zelfs beloning ervoor, zo voelt dat voor mij. 

Zo doe je dat

Schoon begin

 Nog steeds blij dat ik één werkdag van de week niet vroeg hoef op te staan om met het OV naar de werkplek te reizen. Heerlijk. Vooral nu we nog een beetje moeten wennen aan dat het nog donker is als ik vertrek. Ik schrijf wel we, maar misschien ben ik de enige die daar last van heeft. 

Meestal komt bericht van een dreigende ontruiming net voor het weekend en nu voor de verandering eens op maandagochtend. 

Was weer een klassiek drukke werkdag. Moest ik ook nog nieuwe medicatie ophalen bij de apotheek en met uitleg, dus niet uit de Febo-snack-o-maat.

Voelde me nogal onzeker lopen, terwijl ik had gehoopt dat veel oefenen mijn spieren en zelfvertrouwen zou aansterken. Maar ook weer gered, dus niet zo miepen. Gisteren was een fijne dag qua bewegen, dus vooral doorgaan.

Door blijven gaan.

Maar nu even rustig eten en vooral ontspannen de avond beginnen. Oh nee, eerst de afwas en dan daarna nog mijn bed opmaken. Maar toevallig brengen juist die klussen me ontspanning. Alles weer schoon en ook straks in een schoon bed mogen slapen. 

Dankbaar.

AH Papieren spaarzegelboekjes deze maand inleveren nog

 Na de F1 van Japan te hebben gezien, was het nog heerlijk vroeg. Douchen, haar wassen en drogen, rustig aankleden, nog eerst even een klein klusje boven afwerken - knopen aannaaien aan een pyama / en dan weer naar beneden om een heerlijke kop koffie te maken.

Stoorde me eraan dat ik niet, zoals Gerard Joling, de kracht had om mijn scanner weer boven te zetten. Dus bedacht een list, hoe ik dat apparaat toch weer naar boven kon schleppen. Gewoon in een grote shopper en dan had ik nog één hand vrij om de trapleuning vast te houden. Huphup....opruimen.

Gisteren ook al eindelijk de benedenverdieping gestofzuigd. Boven moet ik ook nog bedenken hoe ik de stofzuiger veilig boven krijg. Maar was het allemaal heel zat. Dat niks kunnen. 

Dus bedenken hoe ik dingen wel voor elkaar krijg!

Ook een grote doos met kaarsen uit een Hema-aanbieding op een betere plek opgeruimd. 

En daarna een soort van plan de campagne gemaakt om de papieren zegelboekjes die ik al zeker vijf jaar in de la had liggen in te leveren. Las ergens dat je er maar twee tegelijk kon inleveren, dus alle vestigingen van de Appie opgezocht, maar bij de eerste, de grootste, kon ik ze gewoon allemaal inleveren. En werd het geld op mijn rekening gestort. 

Het was altijd mijn geheime Sok voor noodgevallen. Niet traceerbaar, maar wel baar geld. Nu niet meer zo hard nodig, tenzij de pleuris uitbreekt binnenkort en AH gaf aan dat dit de laatste optie is om die papieren zegels in te leveren. Ook losse zegels. Tot en met 31 maart nog.

Daarna kocht ik wat kadootjes voor mijn broer. Vooral Nederlandse dingetjes. En nog kijken hoe ik dat opgestuurd krijg, want ook weer lastig naar een post.nl vestiging te gaan met OV. 

En nu, het is nog niet eens avond, mag ik rustig genieten van een ontspannen weekend. Vond het nogal frisjes buiten, maar misschien omdat ik 20 minuten bij een winderige bushalte zat. En werd gek van alle geluid in het grote winkelcentrum. Schreeuwende kinderen, moeders en vaders, vrouwen die op volume ik moet boven de windkracht tien uitkomen praten. Stop! 

Dat krijg je met hoorapparaten in. 

Zaterdag = soep en brood

Mijn moeder had een vast menu wekelijks waarbij de groenten nog wel konden varieren. Zaterdag was altijd een makkelijke dag, soep met brood. 

Zelfgemaakte soep, maar vaker soep uit blik en brood was dan of stokbrood, broodstengels of gewoon puntjes. Het maakte weinig indruk. Achteraf gezien was het flink aanpoten om voor 8 mensen elke dag te koken. 

Dus grappig dat ik op zaterdag ook graag 'makkelijker' wil eten en ik heb niet eens een heel gezin te voeden meer, maar die soep maak ik wel altijd zelf.

En brood kan afbakbrood zijn of zoals nu volkoren shoarmabroodjes. De soep is trouwens tomaten met oregano soep. Ik moet zeggen dat het goed gelukt is. Of misschien smaken dingen beter op een ontspannen zaterdag. 

Doe nog steeds heel regelmatig overdag oefeningen, durf rechterbeen nu ook met trappenlopen wat meer te belasten, maar mijn fiets pakken, dat durf ik nog niet aan. Als ik weer zou vallen, ben ik nog steeds alleen. Dus eerst maar 100% vertrouwen krijgen in de spierkracht van de benen. Dus oefeningen blijven doen ook ter versterking van heupflexibiliteit.

Ook deed ik de laatste dagen heel bewust mijn best om niet te gaan mank lopen. Beide benen evenveel belasten. En even halt houden als het moeilijk voelt. Niet haasten, bewust lopen. Met een denkbeeldig boek op mijn hoofd, want loop een beetje voorover. 

Alsof ik de stoeptegels scan of er geen eentje scheef ligt. 

Nu geniet ik van de Grandprix van Japan. In bed begonnen met kijken, want start om 07.00 uur, Nu beneden, want zin in een kop thee,.

Ga mijn gereserveerde bioskoopkaartje afzeggen. Geen energie om in de bioscoop trappen op en af te lopen nog en hoe onhandig ik dat nu nog doe. Ga ik van de week nog wel. 

Jullie plannen?

Hier en daar een bui

 Hoe heerlijk, dat ik net droog in de ochtend naar de bushalte liep. En ook naar de trein. Onderweg regende het wel, maar in de werkstad was het net weer eventjes droog.

Duimde ook voor een lieve vriendin die vandaag ging trouwen. Even buitjes overwaaien daar graag. 

Werkdag was zoals te verwachten druk, hectisch, maar wel te doen. Dat lag volledig aan mijn eigen instelling- me niet gek laten maken of op laten winden. Zinloos. 

Had in de middag een bespreking met leidinggevende. Waarin ik kon bespreken hoe hard de eisen zijn van de opdrachtgever en hoe ik dat ervaar. Nu weet ik van onderhandelen dat je altijd iets moet hebben om in te leveren, want toch kleingeld. 

Maar nu heb ik in ieder geval de maandag en nog een andere halve dag, die ik in de toekomst graag naar een hele dag veranderd zie.  

Ook nog andere zaken, de invloed van werkstress op mijn gezondheid, op tafel gelegd. En natuurlijk alle begrip. Gelukkig had ik mijn zoutvaatje bij me.

Na dit alles verder met werkdag. En op tijd stoppen, opruimen, spullen afwassen en zeer op tijd naar het station. De trein ging wel van een ander perron, maar hij ging!

De bus die ik zou kunnen nemen liet ik maar voorbij gaan, te druk en dus te vol. Dan wacht ik liever op een volgende of andere, Haalde gelukkig net de aansluiting op bus 2 en was rond 18,30 uur thuis,.

Eerst de klikko ophalen die geleegd was en de volgende alweer klaarzetten en dan eten opwarmen, even niks, oh ja, nog lunch klaarmaken voor morgen en dan niks..

Mag dat nog wel in deze Ozempic tijd: dik zijn?

Nu ik lees dat sommige vrouwen die maar een kilootje of 10 te zwaar zijn aan de Ozempic zitten, vraag ik me direct af of de maatschappij daardoor nog harder oordeelt als je lijf zwaarder is. En blijft.

Je kan er dus wel wat aan doen - even spuiten - maar je doet het niet. Dus dikke grote bult en eigen schuld ook nog eens. 

Las ook nog een artikel over kleinere mensen die hun benen laten verlengen. Hoef je dus ook niet meer kleiner dan de norm te zijn. Er is wat aan te doen. 

Gebitten staan al jaren geheel recht en bij voorkeur Gerard Joling wit gekleurd.

Krijg je een oudere kop, dan even een spuitje hier en daar en hoppa...

Krijg je grijze haren, dan worden die onmiddellijk vakkundig weggewerkt. 

Al die zaken moet je wel bijhouden en bijwerken, want net als het effect van Ozempic of andere middelen. Stop je ermee, dan is het risico op terugval in oud gedrag, oude kop, grijs haar heel groot.

Herinner me nog heel goed dat ik me geheel niet gelukkiger voelde, tientallen kilo´s lichter. Er was nu een andere ruis, namelijk dat je gezien wordt en kennelijk wel mag meedoen. Vooral dat vond ik heel raar. Nu was ik wel 'goed'. Normaal. Eerder niet dus?

Meer op woensdag

 Turning up the love, Cellie, turns on everything else.

Love up,

  The Universe

Thuis

 Ben er zo blij mee. Dat ik de maandag heb gepakt als thuiswerkdag. Voorheen had ik 2 halve dagen, dan werd ik wel geacht ZICHTbaar te zijn in de ochtenden, maar omdat in de middag geen inloopspreekuur is, werd dat prima gevonden. 

Nu zijn er door de tijd allerlei nieuwe prestigieuze projecten bij gekomen, waar ook cliënten worden ontboden op gesprek. 

Het grappige is dat de opdrachtgever diezelfde plek dagelijks maar tot 12.00 uur bemenst houdt, maar van ons kennelijk wil dat we er zitten, zijn, internetgames spelen als er maar iemand zit. De hele dag lang. Tot sluit.

Maar goed, even terug naar die maandag thuis werken. Alles staat zondagavond klaar. Kan zo aanschuiven, na eerst rustig ontbijten. Nog een mok thee en dan starten. 

Fijn om in alle rust dingen uit te zoeken tot we ook nog telefonisch bereikbaar zijn en dat hoort er dus ook bij. Telefoon aannemen, aanhoren, doorverbinden of zelf beantwoorden. Op tijd op staan en bewegen. Van te lang achter elkaar in dezelfde houding werken, word ik erg stijf. 

En afgelopen week was ook nog de lift op mijn werkstation kapot, dus dan strompel ik naar beneden en wil eigenlijk meteen weer naar huis. Ik vroeg vrijdag nog aan iemand van de NS die daar in een hokje zit wanneer de lift het weer gaat doen, maar nee, dat wist hij niet. 

Ik oefen thuis met traplopen, maar één of twee treetjes met foute been, meer durf ik nog niet. 

Maar thuis is zelfs dat gebeld worden ok. Tot het in de middag, als er een aantal collega´s naar een afspraak zijn, wel heel druk. Achter elkaar gebeld worden, je komt nergens meer aan toe.

Ook opletten hier op tijd te stoppen. Dat lukte even niet, maar ik sprak mijzelf ernstig toe. STOPPEN NOU en de laptop ging dicht. Dat uurtje extra moet ik even ergens terug nemen. 

Had van de vriendin van mijn dochter een winterjas gekregen met een gaatje erin. Of ik dat kon maken. Ja, dat kan ik wel, dus dat is leuk om in de avond te doen. Gewoon iets heel anders dan werken. 

Op tijd naar bed, want morgen dus wel reizen. Nog steeds maar via de lange route. Relatief veiliger en meer kans op een zitplaats want stap op de tweede halte van de route in. 

Dus ieder nadeel heb zijn voordeel!

Die duif is dood

Wat was ik in mijn nopjes dat ik met mijn kinderen en kleinkinderen en schoondochter samen naar Artis mocht. Dat wilde ik al heel lang, maar kwam er nooit van of ik gaf mijn gekregen kaartjes aan dochter en schoonzoon en kleindochter. Omdat ik hen een uitje gunde. 

Plus dat ik het altijd een nogal prijzig uitje vind. 

Maar met iedereen wat leuks gaan doen, wat was ik blij. Nog steeds trouwens, wat gewoon blij als iedereen bij elkaar is en met elkaar lief en aardig omgaat. 

Ik kon met mijn zoon en schoondochter meerijden, dus vroeg hoe laat ik daar uiterlijk moest zijn en vertrok heeeeel ruim,  want nog steeds een twee/trapsraket qua vervoer.  Eerst de bus in de buurt en dan bij een halte daarop overstappen op de streekbus richting hun huis. Bus bij huis kwam te laat, dus ik mistte de overstap en maakte me daar druk om, al wist ik maar al te goed dat ik dat totaal niet hoefde te doen. Gezien eerdere ervaring met op tijd vertrekken. 

Ook nu weer. Stuurde een appje dat ik wel op de hoek van hun straat wacht, maar dat hoefde niet. Kom maar gewoon naar ons huis. 

Ze zaten nog aan het ontbijt. Voor niets gehaast. Uiteindelijk vertrokken we en hoorden we onderweg dat zijn zus en haar kinderen er al waren, op de afgesproken tijd.  Hij had kortingkaartjes dus graag even wachten met door de ingang gaan. Gelukkig weet zijn zus ook hoe hij African Punctuality hanteert. 

Wat ziet Artis er mooi uit. Was de laatste keer een keertje voor de museumnacht in het Planetarium geweest met mijn dochter en daarvoor zeker 30 jaar terug. De jongste wilde lopen, niet in de wandelwagen en liep met haar nichtjes vrolijk door het park, onder de indruk van de dieren en nog het meest van de giraffenglijbaan. Haha....kostelijk! 

We zagen de Olifanten net uit hun binnenverblijf komen. Zo vrolijk leken ze. 

Het was de hele ochtend trouwens bewolkt en daardoor vrij koud. De oudste kleindochters hadden handschoenen mee, heerlijk voor ze. Ik dacht dat dit niet nodig zou zijn, maar vond het erg jammer dat mijn handschoenen thuis lagen. Heb al snel handschoenen aan, warme handen en voeten doen me goed altijd. Ook op advies van vriendin nu altijd sokken aan in bed. Maar dit terzijde :)

Ik gaf de twee dames een papiertje uit mijn opschrijfboekje en de oudste maakte een lange lijst van alle dieren die ze wilde zien en gezien had. De jongste ging de dieren natekenen. Ze keek ook goed hoe ze op de bordjes waren afgebeeld en tekende dat echt heel erg goed na (en niet omdat ik een hele trotse oma ben toevallig). 

Mijn oudste kleindochter wilde vooral de Capibaras zien. Die had ze ook al een keertje met de opvang gezien toen ze naar Artis gingen als uitje en die vond ze helemaal schattig. Na een paar uurtjes was het eigenlijk tijd voor de jongste om te slapen. Dus gingen mijn zoon, schoondochter en hun dochter weer naar huis. Het voordeel van een abonnement, dan hoef je niet je kaartje eruit te halen, maar kan je een andere keer nog een keertje gaan.

Mijn dochter bleef nog, want haar kinderen waren nog lang niet uitgekeken. En oudste kleindochter zocht dus naar die Capibaras. 

We gingen nog even wat drinken. Ik zou bijna zeggen, uiteraard, viel de warme chocomel van kleindochter over de tafel. De eenden waren blij, want die kwamen het allemaal onder de tafel opslobberen. Gelukkig alleen over de tafel en 20.000 servetjes verder was de tafel weer droog.

Uiteindelijk vond oudste kleindochter waar hun verblijf was. Maar helaas.

Het bleef nog steeds koud en bewolkt en omdat zowel mijn dochter als ik problemen hadden met de benen (zij heeft iets aan haar knie, waardoor ze nu jaarlijks ter controle een MRI moet maken) en ik heb elastieken benen, maar liep wel minder mank door de vreugde van dit uitje!), gingen we richting de parkeerplaats. Werd heerlijk helemaal thuis gebracht. Onderweg brak de zon door en werd de lucht heerlijk blauw. 

En zocht thuis nog even naar een parkeerschijf, want die lag niet in de huurauto van dochter. Vond 'm in de schuur, in de bak met zaken uit mijn auto die ik in 2012 inleverde. Kan ook wel uitgedund/opgeruimd worden dit voorjaar dus.

Omdat het koud was, was het ook niet echt over de hoofden lopen. Dat was wel een voordeel. De kinderen konden lekker een beetje vrij rondlopen en dingen zelf uitzoeken en bekijken of tekenen. 

Was de rest van de dag helemaal in mijn nopjes. Zo simpel is het dus om mij een blij ei te maken. 

Punch

Ben uitgenodigd door mijn kinderen om mee te gaan naar Artis. En dat terwijl ik helemaal week word van filmpjes van deze aap.

I told you so...

 Kantoorpolitiek is nogal voorspelbaar hier. En ook wel vermaeckelijk op die manier.

Waar een jonge frisse nieuwe manager in het begin roept dat cijfers niet belangrijk zijn, maar mensen wel, is dat na het eerste kwartaal en presentatie van de cijfertjes op het hoofkantoor, dat uiteraard wel. Met nadruk op cijfers. Targets halen. 

Voorspelbaar.

Waar er aan iemand dingen zijn toegezegd dat dit allemaal kan bij de werkzaamheden, fluit de opdrachtgever haar terug, want errug belangrijk dat er zichtbaar iemand op die plek zit. Tot einde werkdag. En niet een uurtje eerder altijd al stopt. Omdat dit opportunistisch is toegezegd bij de sollicitatie, zonder na te denken wat dit in de praktijk, behalve scheve ogen, betekent. 

Een uur lang minder meedraaien in de telefoondienst, een uur minder administratie verwerken. Alles wat na 16.00 uur binnenkomt, moet maar wachten, ook dus spoedzaken. 

Voorspelbaar.

Als ik niet zo´n stijf been had, deed ik onderstaande nu:

Wat ik ook al direct voorspelde aan mijzelf. Dit gaat betekenen dat ik de dag dat ik alleen zit, weer de hele dag aanwezig moet zijn. Niet tot 16.00 uur, maar gewoon tot de deur dichtgaat. Voor de show; kijk...er ZIT iemand!! 

I told you so.

Blij dat ik in ieder geval heb aangegeven dat ik heel graag de maandag als thuiswerkdag wil. Die ik nu al een paar keer heb moeten inleveren. 

Maar ook dit:

I told you so.

Nu is het aan mij om slim te onderhandelen. Want ik wil echt niet tot en met 67 jaar 4 dagen in de week heen en weer en op neer reizen, want denk dat ik dan helemaal geen dansje meer kan doen en halverwege uitval. Met of zonder ambulance.

Er is helaas geen optie om mee te doen met het oude lullen programma, want daar ben ik niet lang genoeg voor in dienst. Pas op laatste werkdag. 

Dagen tot uw pensioen

572 dagen

Dit is

1 jaar en 207 dagen

Woensdag wijsheid

 

Bloedprikken waar dan?

Moet voor jaarcontrole Diabetes bloed laten prikken. Was alweer geruime tijd terug (mijn eigen besluit) en voorheen ging dat in een buurtgebouw, toen huisartsenpraktijk verbouwd werd,  hier op loopafstand (mijn loopafstand dan) of even stukje fietsen. Aangezien ik nu nog niet aandurf de fiets te pakken, eerst die benen sterker en vooral stabieler wil krijgen goed kijken waar ik terecht kan. Met de benenwagen en-of OV.

Op de website van de prikker kan je een locatie en tijd en datum uitzoeken. Ik weet hoeveel dagen dat voor de afspraak bij de huisarts moet en was, moet ik toegeven, nogal laks met inplannen. Dus veel minder opties. 

Bij mijn huisartsenpraktijk is er helemaal geen optie meer. Buurthuis ook niet. Ziekenhuis (relatief vlakbij) eerste optie heel laat op de ochtend. Dat is lastig, want moet nuchter komen. En gedoe met werk dan uiteraard weer). 

Zoeken naar een alternatief en ligt dat alternatief bij een bushalte en gaat daar dan regelmatig een bus heen. Echt ouwevrouwtjes/zorgen.

Ik vind het er allemaal niet klantvriendelijker op geworden. Net als de Covidprikrondes. Kon je naar een stad 25 kilometer verderop en bus in de buurt??? Maar 20 minuten lopen mevrouwtje! 

Men gaat er toch in veel gevallen vanuit dat de client/patient mobiel is en vervoer heeft. Bij voorkeur eigen vervoer, auto, fiets of fatbike :)

Stom.

Maar ben niet meer zo achterlijk dat ik dit alles dan maar op mijn vrije dag ga proppen en dan maar wel rond een uurtje of 11.00 prikken. Dus wel op een werkdag, dan kom ik maar later. Iedereen doet het tot aan managers aan toe dus tsja...waarom zou ik heiliger dan de paus willen zijn. Cellie de betrouwbare. Hou toch op joh!

Bovendien moest collega op mijn thuiswerkdag op het hoofdkantoor zijn - nu kennelijk wel echt - en mag ik weer opdraven, ook al heb ik aangegeven dat ik die thuiswerkdag nodig heb - vooral nu met houten been - om even niet te hoeven reizen en het vol te kunnen houden, zonder ziekmelden.

Dus neem een andere dag van de week als thuiswerkdag deze week.

De collega die altijd om 16.00 uur naar huis gaat en waarom ik dat niet doe? Ik heb een contract voor 8 uur per dag. Zij ook maar houdt geen pauze en gaat dan die tijd naar huis. Pauze is bij ons 30 minuten. Ook al start ze gelijk met mijn starttijd. Kan er iemand niet rekenen? Of naar zich toe rekenen, dat kan ook natuurlijk. Of ik weet niet van een speciale afspraak die zij heeft. 

Bovendien stopt ons inloopspreekuur niet om 16.00 uur. 

En om de drukke dag fijn af te toppen was mijn trein ook nog eens uitgevallen. Of de boemel of 20 wachten. Boemel genomen. Makkelijke instap en het maakt dan ook niks meer uit. Bomvolle bus, alleen sta-plekken, dus die liet ik ook voorbij gaan. Dan maar een andere nemen. Goed besluit, plek genoeg en aansluiting op de bus die hier in de buurt stopt.

Nu alleen maar proberen te ontspannen en oefeningen blijven doen. Op mijn werk komt daar helemaal niks van, dus ben nu weer stijve plank. Of nog steeds, dat kan ook.

Takkie

 Schreef hier ooit al eerder dat mijn buren nogal ´vreemd´ omgaan met mijn tuin. Mijn tuin.

Zo viel me op dat een dikke tak van mijn Japanse sierkersboom in de voortuin recent leek afgezaagd. Toch had ik dat niet zelf gedaan, want het is nu geen tijd om dat te doen. Pas na de bloei. Het zaagvlak leek vers.

Dat kan mijn Noord-Koreaanse buren geen moer schelen.

Weg met Takkie.

Merktte ik dat mijn klikko´s die in mijn voortuin staan, andersom stonden. Zo zet ik ze nooit neer. Had iemand anders dat gedaan?

Dit in combinatie met die afgezaagde tak, 10 cm in doorsnede, kon ik wederom niet anders de conclusie trekken dat zij dat hadden gedaan. Deden ze al een paar jaar terug ook namelijk. Ook op aangesproken maar het woord Overleg kennen zij niet. De grote leider zegt kappen met die takken.

Altijd als ik naar mijn werk ben. Nooit in overleg. Ze doen het gewoon achter mijn werkrug om.

Als ik ze daarmee confronteer spreken ze opeens gebrekkig Nederlands. Begrijpen niet wat ik bedoel. 

Sta op, zit. Sta op, zit

Bijna saai, maar toch nodig om mijn beenspieren te versterken. En bovendien om weer vertrouwen in mijn lijf terug te krijgen. 

Dus opstaan en zonder handen te gebruiken en weer zitten. Maal tien of twintig. Net als de trap als oefenmateriaal te gebruiken.

Omhoog en stap weer af, omhoog en stap weer af. 

Heb boodschappen gedaan, lopend, met mijn bejaardenboodschappenkarretje. Wel fleurig roze hoor, maar voor de meesten een ding dat ouderen meezeulen.

Is dat het. Dat ik door lichamelijke gebreken opeens besef dat ik echt 65 ben. 65plus zelfs wordt dat genoemd. 

Voel me in mijn hoofd niet oud en op mijn werk krijg ik bij het noemen van mijn leeftijd altijd verbaasde blikken. Geen rimpels (kijken denk ik niet goed) te zien hoor. Kleding ook niet alleen beige en bloemen. Maar ja...dan die stijve heupen, dat geeft toch wel iets weg.

 
En moeten toegeven dat je zwak bent, dat ruikt men. Ga je toch naar het hokje - OUD! = afgeschreven. 
(Of als je op je telefoon telkens per ongeluk je zaklamp aan zet). 

Heerlijk dat ik de F1 kan bekijken. Gelukkig pas om 08.00 uur gestart. Maar ja, op werkdagen zit ik dan al in de trein. Lekker gepocheerd eitje gemaakt, kop thee. Heel ontspannen start zo.

IJsbloemen stonden op mijn slaapkamerraam (geen verwarming aan meestal), dus nog koud buiten. Nog fijner dat ik er even nu niet uit hoef. 

Schat, ik ben thuis!!

 Dat riep ik net, toen ik om 18.30 uur de voordeur opendeed. Zoals Fred Flinstone:

Heerlijk...werkweek klaar en het was wederom zo´n superdrukke week. Waarin ik alweer dacht waarom die ene melding altijd op het laatste uur binnenkomt en er dan direct gehandeld moet worden. Nu ook weer. En handelen moet ik dan doen.

De hele dag mensen die graag NU een afspraak wilden, maar bij uitvragen of niet bij ons thuis hoorden met hun hulpvraag of het nu was niet juridisch urgent.

Mensen die toch voor de derde keer maar niet kwamen op een afspraak. Jammer dat ik daar niet iemand anders had kunnen inplannen. 

Een collega van de opdrachtgever die me iets leuks met AI gemaakt op zijn telefoon liet zien en aangaf dat hij daar tijd genoeg voor had, want niks te doen. 

Echt?

Echt! De hele ochtend plaatjes verzinnen en her en der staan kletsen. 

Vanochtend wel een plu mee, maar het waaide zo hard dat plu weinig zin had en dus maar capuchon opgedaan en blij dat het wind mee was. Was ik lekker snel bij de bushalte. 

Overstappen op het station en daar de bus naar mijn vertrekstation elders. Dan ben ik 1,5 uur onderweg. 

Nu niet meer miepen, het is weekend. Je hoeft niet verplicht meer heen en weer en op en neer te reizen. 

Ont

Span!

Fijn

 Meegedaan met bevolkingsonderzoek Darmkanker en net de uitslag binnen.

Geen vervolgonderzoek nodig.

Dat is voor vandaag natuurlijk. Want snap heel goed dat dit een momentopname was/is. 

Maar blijft fijn.

Geen shit-uitslag.

Zaagmans

Drukke ochtend op mijn vrije dag, want had mijn dochter aangeboden om met haar mee te gaan bij haar MRI scan. We hadden afgesproken dat ik naar een station in Amsterdam zou komen, dat was voor haar op de route naar de kliniek.

Was er veel te vroeg, want of te laat of veel te vroeg. Had gelukkig een thermosbeker koffie van thuis mee, dus kon, met uitzicht op de opstapplek, rustig op een bankje wachten tot het tijd was om daar te gaan staan. En ook gelukkig een parapluutje mee, want het goot enorm hard. En ook blij dat ik mijn waterafstotende winterjas aan had. Want frips!

We reden naar de kliniek en ze gaf al aan dat het daar qua parkeren altijd propvol is, wat best lastig is als je nog een eind moet lopen met een pijnlijke knie (die van haar). 

Ze was snel aan de beurt en de MRI duurde ook niet zo lang als ik dacht, maar ze hoefden alleen haar benen te scannen en niet het hele lijf. Daarna moest zij weer naar haar werk en ik vroeg of ze me vlak bij station Bijlmer kon afzetten, dan kon ik daar de streekbus nemen. 

Er zat in de bus een jongen op de plek voor ouderen en gehandicapten (andere plekken vol), dus ik gaf aan dat ik op de plek van zijn tas wilde zitten. Dacht nog even bij een groot winkelcentrum uit te stappen, maar toch maar niet. 

Nog 2 x overstappen om uiteindelijk weer uit te komen bij de bushalte het dichtst bij mijn huis, nog steeds regen, maar ook weer gedaan en ik haalde ook nog maar snel wat boodschappen, want de bus stopt ook vlakbij ons winkelcentrum.

Toen vond ik het wel prima voor vandaag. Even wat rust geven aan been en lijf. Naar een aflevering van Bridgerton gekeken. Lekkere mierzoete nikserigheid. Just what the doctor ordered. 

Nog even administratie gedaan. Nieuw busabonnement gekocht, wat helaas 2 x zo duur is geworden. Nieuwe vormen en nergens 65+ korting te zien. Gelukkig kan ik het declareren. Had het lang koud, ondanks dekentje op de bank. Kachel toch maar iets hoger gezet. 

Mazzel

Wat een mazzel dat ik vorige week omviel en in het gras lag. Toen scheen de zon en het was droog. Liep er vandaag wederom langs, in de motregen en alles was nat. Gras nat, jas nat, fietspad nat. Dus bedacht dat ik mazzel had dat het vorige week gebeurde.

Mopje

 Ken je die mop van die collega die op maandag een training had en ik dus wel  naar kantoor moest?

Die kwam gewoon om 08,40 aankakken. Training zou pas vanmiddag zijn en dus ging ze eerst maar naar kantoor. 

Zucht. Vroeg waarom ze dat niet even had doorgegeven?  Vaag antwoord.

In de ochtend hoorde ze dat de training helemaal was afgelast en dus ging ze maar lekker in de middag thuiswerken, want ze had ook een afspraak staan met de tandarts.

Hoe dat te combineren is met een hele dag training elders? Dat klopt gewoon niet dat verhaal!

En dan ook nog doorgeven dat ze een telefoontje kreeg en toen maar de tandarts-afspraak heeft laten zitten.

Nu zakt mijn broek al af, want afgevallen, maar nu helemaal.

Dit hele circus was geheel niet nodig geweest. Had ik rustig thuis kunnen starten, zonder mijn been extra te belasten. 

Denk niet dat het een moer uitmaakt. Communiceeeeeeeeer. Laat me weten hoe of wat.

Dus ben helemaal klaar met 'rekening houden met elkaar'. Als dat een eenrichtings-weg is.

Net thuis om 18.30. Direct mijn pan gisteren gemaakte broccoli/courgette en selderijsoep op het vuur gezet. Nu alleen nog maar ontspannen. En DOE dat dan ook. 

En oefenen. Liep het talud af bij de bushalte en voelde even een zwakte in dat been. En oh ja, stapte op mijn aankomststation in de bus, maar die was zo vol dat ik moest staan en voelde me niet senang. Volgende halte er dus direct uit en de bus erna genomen. 

Maar gelukkig kon ik het corrigeren met andere been (betere balans is ook nodig dus) en zei dat er niets aan de hand was. Ik stond nog en mocht op zijn elfendertigst naar huis lopen. Met zware bepakking. De lange route, want arrogant dacht ik dat ik dan weer extra moest wachten op de bus dichterbij. Dus extra lopen hindert niet toch?

Morgen dus wel doen.

Oefenen, oefenen en oefenen

Zoek je op heup, schouders, knie en teen online, dan vliegen de oefeningen je tegemoet. Doe dit, doe dit 20 x, doe dit dagelijks, doe dit 3 x 20 keer.

Op mijn werk gaven een aantal mensen die me zagen strompelen ook (ongevraagd) advies van het is vast gebroken, maar dat zag die domme huisarts niet, want de nicht van de neef van mijn buurvrouw...tot ga eens langs een fysiotherapeut of doe rustig aan. 

Nu ben ik nogal van het zelf regelen en eerst zelf dingen uitzoeken, maar voel mij nu wel heel erg mijn moeder. Die zichzelf nogal beperkte toen lopen pijnlijker werd en dus niet meer liep, of alleen kaboutereindjes. 

Toen ze 70 werd was een grote wens in een F1 raceauto te mogen zitten (niet eens rijden) op Zandvoort. Haar kinderen hadden dat toen (nou ja, ik regelde alles en reserveerde eea) aangeboden en omdat er nog tijd zat tussen het uitje en haar verjaardag ging ze bij de fysiotherapeut juist trainen om in zo'n klein stoeltje te kunnen komen/kruipen/zitten en er weer uit. Want ze had toen al last van haar heupen. en zou het jaar erna haar eerste heupvervanging krijgen.

Het ging alleen maar over dat doel. Zo leuk vond ze het. Niet dat ze ooit naar de F1 keek, maar ze hield altijd wel van snelle en bijzondere auto's. 

Zo kocht ze, nadat mijn Scandinavische broer online zocht naar een betaalbaar model, ik met haar meereed voor de proefrit, een cabrio. Ook al jaren een grote wens. Maar pas toen mijn vader was overleden, want voor hem had ze model degelijk gekocht. Kon hij goed in en uitstappen, zei ze altijd. Ook erbij zeggend dat het nog net geen model Pausmobiel was. 

Een cabrio met een hardtop, want die linnen kappen daar was ze bang voor dat die kapot gingen of werden gemaakt.

Mijn moeder leefde helemaal op door die auto en de sjans die ze van mannen van haar leeftijd kreeg. Want vlotte auto = vlotte vrouw (dat hoeft natuurlijk niet, maar zo zit het mannenbrein in elkaar). 

In de middag verdwijnt hier de mist en kan ik me even uitleven in de tuin. Ook gewoon kijken naar de vele insecten in de insectenhotels die uitvliegen. Ook veel hommels al te zien.

Wat snoeiwerk, de vlinderstruik moet echt nog korter, beetje hier, beetje daar. Zo fijn dat het kan. Niet forceren, want te bang dat ik weer door mijn been zak en straks uren op mijn grasveldje lig. Telefoon dus altijd in de broekzak.

En onthouden dat ik bijvoorbeeld 10 x achter elkaar opsta van de eettafelstoel. Zonder handjes. Bij voorkeur. 

Maar direct weer even doen. Hoop dat ik weer tot een punt kom dit soort dingen weer gedachteloos te kunnen doen. Met sterkere beenspieren. Als ik terugreken heb ik het idee dat na de door mij zelf zo genoemde Horrorgriep in December ik minder sterke benen ervaar. Fietsen alsof ik altijd een berg opreed. 

En nog maar weer een keer oefenen. Soepje staat te trekken, lekkere groene groenten. Totaal geen zin om nog naar de supermarkt te gaan. Nog genoeg in huis. Wil de dag rustig beëindigen. Niet haast haast snel snel. 

Want dat moet morgen allemaal weer als ik me in het OV stort. Want collega had helaas weer iets te doen op mijn thuiswerkdag. 

Ga morgenochtend toch maar weer lopen naar de bushalte. Want heb er nog geen vertrouwen in om te gaan fietsen. Dat komt echt wel weer, want fietsen vergroot mijn wereld. 

Oh ja, nu nog even op de trap oefenen met op en af stappen. 20 keer en doorrrrr...

Langzame zaken

 Had twee paar wollen sokken met gaten op de hielen. Daar zit bij mij een verdikking op de hielen dus bekende plek waar het schuurt en dus slijt.

Met behulp van het houten paddenstoeltje uit mijn moeders naai of eigenlijk verstelmandje en garen van haar voorraad, maasde ik het gat dicht. Langzaam werkje, fijn om te doen. 

Ondertussen naar Vera gekeken en op tijd naar bed.

Hoefde natuurlijk niet. Kon ook gewoon nieuwe sokken kopen, maar wilde niet zo maar, voor een gaatje, iets weggooien. 

Dacht even aan hoe mijn moeder sokken moest stoppen, want weinig budget in die tijd, maar toen deed je dat. Nog geen gooi maar weg maatschappij.

Momenteel kijk ik F1. Begon al om 05.00 uur. Wat een luxe dat ik dat rustig vanuit mijn bed kan doen op mijn telefoon.  Daarna naar beneden, kop thee gemaakt en op iets groter scherm gekeken.

Russel gewonnen en Verstappen vanuit de allerlaatste plek (20) geëindigd op 6. En dus punten.

Pfffffffffffffffff. Klaar.

 Lange dag.

Vertrok al voor 07.00 uur om de bus dichterbij huis te kunnen nemen. Overstappen op station naar bus die naar mijn vertrekstation gaat. Daar de trein pakken. Gelukkig alles gelijkvloers en omdat het vrijdag is, nul kantoortijgers.

Op mijn werk een volle agenda en vrijwel iedereen verscheen op afspraak. Plus nog een aantal spontane inloopclienten. 

Even pauze en was ongedwongen en gezellig. Grappen over een ambulance etc. Kan ik goed hebben hoor. 

Dan weer door in de middag met even zo vol schema. 

Veel bellen, regelen en afwerken en dan eindelijk bijna einde werktijd. Heb mijzelf aangeleerd om echt op tijd op te gaan ruimen, afwassen, zodat ik niet hoef te jakkeren en toch de relatief vroege trein kan halen. Ook nog genoeg plek, hoera! Al werd het onderweg wel drukker, maar toen moest ik er al bijna uit. 

Op station uitchecken en naar de bus door. En overstappen, want wilde de bus hebben die dichterbij mijn huis stopt. Kwartiertje bijna wachten. Maar prima. Droog en geen haast. 

Thuisgekomen toch besloten om nog even een pittstop bij de supermarkt te maken. Doe nou maar wel!

En net terug en een ontspannen gevoel dat de werkweek weer erop zit. 

Weekend is begonnen. 

Niet door been gezakt.

Been zit er ook nog aan.

Wel loop ik heel voorzichtig dus vast niet correct.

Lijmen en het been

 Had bedacht om mijn zware laptoptas op een soort van trolley te zetten met wieltjes. Handig als je loopt, maar niet handig als je in de bus moet stappen, Optillen, welk been ook alweer eerst, druk, haast, geen zitplaats...Voelde mij niet zo prettig in de ochtend. 

In de middag ging het beter, geen druk van op tijd zijn. En legere bussen en treinen. Liep eerst nog even langs de drugsdealer (Het Kruidvat) voor ik de trein pakte. Ligt op de route, dus goed te doen. In de trein te druk om even rustig wat te eten, dus ook weer niet fijn. Niet met de fiets is een kwartier naar de bushalte lopen. Maar dat ging redelijk gelukkig. Niet zeiken!

Dus maar thuis gedaan, dat lunchen en even in de tuin zitten. Neem genoeg rust. 

Net gekookt, ook voor morgen alvast genoeg. Rustig eten, lunch heb ik ook al in de koelkast gezet en dan nog maar één werkdag te gaan. 

Veel inloop vandaag en uiteraard op de valreep nog een spoedje. Vraag mij altijd af hoe dat gaat met collega die gewoon elke dag om 1600 naar huis gaat. 

Maar ja, hoeft niet, dat afvragen, want ik weet het antwoord al en bovendien. Ik ben NIET de manager hier. 

Zo direct nog even genieten van de laatste aflevering van Winter vol Liefde. 

Ben even beduusd trouwens door zoveel lieve opmerkingen. Even gehoord en gezien worden, dat had en heb ik, echt even nodig.