Vrolijk kleden

Elke dag even nadenken wat me energie geeft. Hoe ik eruit zie. Altijd schone en hele kleding aan. Geen slobberzaken en geheel NIET trendy, want trendy is momenteel alles beige, altijd lekkere felle en vooral heldere kleuren.

Ik hou ervan. Felrood, roze, zelfs oranje kocht ik in de sales, alles wat me vrolijker maakt. Of de innerlijke papagaai troost, dat kan ook.

En altijd nadenken welke oorbellen ik erbij doe. En sneakers.

Had een uitje gepland. Jawel!!

Naar aanleiding van haar blog Blog van Angry old wife ging ik op de valreep naar de tentoonstelling aldaar.  Nog maar één dag, tenminste ik had onthouden tot en met 6 september. In de folder te lezen nog wat langer. Kan ik misschien nog een keertje langs.

Het was niet druk, maar ik mocht mijn kleine rugtas niet meenemen, dus in een kluisje gedaan net als mijn jas. Maar ja...vergeten de leesbril uit de rugtas te halen, dus ik liep een beetje als een Blinde Mol door de tentoonstelling. Gelukkig kon ik wel het textiel zien en dat vond ik interessant. Ook de stijlperiode heeft mijn interesse. 

Heb een periode gehad op de middelbare school dat ik veel in tweedehandswinkels rondstruinde voor jaren 50 kleding en daar deden de voorbeelden me erg aan denken. 

Cobra museum Andy Warhol

Ik gunde mijzelf een lekker kopje koffie met, daar moest ik toch wel om glimlachen, een stuk Karel Appel kruimeltaart. 

Daarna haalde ik wat kleine boodschappen bij de AH in het winkelcentrum daar, dan kon ik lekker meteen door naar huis bussen. 

Alleen was de lift op het busstation in mijn woonplaats kapot, dus even andere plannen maken. Geen energie om de trap af te lopen. Kan wel, maar als het anders kan dan liever. Nam een andere bus en heel veel geluk, want de bus die ik wilde nemen kwam er precies achteraan en stopte ook nog voor me. Ik had op 20 minuten wachten gerekend. In de ochtend nam ik de snelbus namelijk, ook daar beneden een kapotte lift (andere plek) en dus liep ik om via een route via het ziekenhuis, kwam er dus aan lopen, bijna bij de deur en de bus reed gewoon weg. Waarom nou toch, zoveel ben ik toch niet afgeslankt dat ik onzichtbaar ben omdat ik achter een lantarenpaal stond te wachten?

Maar deze buschauffeur die me uit de vorige bus zag stappen en naar deze stadsbus zag lopen, was wel alert. Heel fijn.

Behalve dan dat er in die bus een aantal ouders zaten die het wel ok vonden dat hun kinderen op en in de stoelen of de bagagerekken hingen en lekker hard schreeuwden. Nou ja, klein leed. 

Hoorapparaten uit en het is al minder erg. 

Blij dat ik even iets bedacht had. Want vind mijzelf wel enorm saai momenteel. 

Zondag lekker in de tuin gewerkt. Was hard nodig, want met de regen, die eindelijk viel na de droge zomer, groeide het gras opeens heel hard, net als het onkruid in het gras. 

Ondertussen, naast tuindingen, ook genieten van de F1 te Monza, Italie. Spannende race. Leuke winnaar en ook fijn dat Max op de derde plek eindigde. Heel goed gedaan.

Wat een gezeik

 Las onderstaand bericht en vond het opvallend. Dat zoiets simpels zo´n impact kan hebben. 

Wat een gezeik

Banger hart

 Ondanks dat ik de meeste zaken heb berekend, uitgerekend en nagerekend, bekruipt me af ten toe toch de angst dat ik het niet ga halen financieel. Dat ik te weinig inkomen heb straks. En er geen budget is voor 'leuke dingen'. Of gewoon boodschappen.

Nou ja, inkomen...spaargeld.

Dat het dom was om zo maar op te zeggen. En niet me 'gewoon' ziek te melden. Of aan te sturen op een VSO en dan lekker een jaartje nog WW te krijgen.

Is dat echt zo?

Dom?

Het hoort erbij, die twijfel, ik herken het proces. Dus laat die twijfel maar even rondwaaien, maar ik zeg altijd bij twijfel tegen mijzelf : Stick to the plan! Ik weet dat ik dit besluit bedachtzaam heb genomen, zeker niet over één nacht ijs ben gegaan, dus heb vertrouwen erin. 

Ook grappig om te zien vanochtend: ik dacht een gepocheerd eitje te gaan maken. Niet heel veel ervaring mee, meestal mislukt het. Dus water gekookt en een wervelwindje erin gemaakt en daar het ei in gestort. Dat ging al niet heel goed, want ei was niet mooi apart eigeel en eiwit. Daarna, na even te hebben gekookt, met een schuimspaan eitje eruit gehaald en het glibberde zo van de schuimspaan op de grond. Had ik gisteren nog wel de grond gedweild, maar ja...

Jammer de bammer.  Nu maar niet sticken to the plan en iets anders verzinnen.

Gelukkig was de koffie wel gelukt.

Wennen aan met pensioen zijn straks.

 

Las in een artikel in Trouw dat zelfs race-paarden moeten wennen aan een leven na hun werk:

In een Brits tehuis worden afgedankte racepaarden voorbereid op een leven na hun pensioen. Hun leven lang hebben ze gedaan wat hun jockey wilde, nu mogen ze weer langzaam wennen aan zelfstandigheid.

Begrijp dat met pensioen zijn echt wat anders is dan, wat ik nu ervaar, een paar weken vrij want vakantiedagen opgenomen. Daar zit een einddatum aan en dan begint het werkende leven gewoon weer opnieuw.  

Juist die hele cyclus van mijn werk waar ik de laatste tijd zo enorm tegenaan liep. 

Het forensen, het trainen van weer nieuwe medewerkers (te vaak met te weinig relevante ervaring), weer merken dat alweer dingen niet zijn geregeld, die je gewoon op een checklist kan zetten,  weer dingen uitleggen en daar in mijn titel, noch salaris iets van terugzien. Ook niet vrijgesteld zijn van gewone werkzaamheden. Alles moet gewoon doorgaan. 

Wel een bos veren op mijn bureau, die ik dan - ook nog - altijd zelf moest inbrengen.

Niets vastleggen, alleen micro-management dingen. 

Plus het zien van ontwikkelingen in het bedrijf die ook weer telkens op dezelfde denkfouten zijn gebaseerd. Of misschien niet. Hoge winst voor de aandeelhouders door zeer lage kosten is altijd fijn natuurlijk. Die bedrijfscultuur past mij niet (meer). Zelfs niet nog maar één jaar. 

Anyway....hoe had ik bedacht mijn pensioendagen te gaan indelen?

Is er een plan?

Ga ik aan werken. Voorlopig wil ik eerst even helemaal niets moeten!

Wens?

Een leuke cursus doen ergens ook om onder de mensen te blijven en de zaag scherp te houden.

Behoefte?

Heel lang uitrusten van jaren werken in de zesde versnelling!

Verlangen?

Niet helemaal overbodig zijn, zei Hanneke Groenteman in een podcast.

Wat nu??

Moet ik eerst een workshop doen en kom ik dan tot inzicht? Vanuit mijn werk wordt zoiets niet aangeboden. Ook een afbouwregeling, waar je langzaam kan wennen aan minder werken, kom ik niet voor in aanmerking. Verder werd er niet meegedacht wat er dan nog een optie zou zijn. Echt wel een aantal keren over gesproken met leidinggevende. Mijn ontslag werd razendsnel geaccepteerd en in de administratie verwerkt.

Dus moet ik dit alles zelf regelen, uitzoeken, doen. Prima. Ben ik goed toe in staat.

Wat betekent het budgettair? 

Budgettair heb ik al een jaar-overzicht gemaakt. Waar kan ik op bezuinigen? Welke kosten heb ik straks niet meer. Of juist, welke kosten zullen misschien hoger worden, juist omdat ik elke dag thuis ben (energie bijvoorbeeld, koffie door de weeks). Allemaal in een leuk excel sheetje gegoten voor komend jaar en dan ook als ik mijn AOW plus pensioen ga ontvangen,hoe het budget er dan uitziet.

Zijn er meer zaken waar mensen die al met pensioen zijn, tegen aan zijn gelopen. Die je niet verwacht had?

Positief maar ook negatief.

Steek er graag iets van op.

Vekansie.

 Lekker snoeien in de voortuin. Op een heel ontspannen tempo. Zonder stok erbij. Goed letten op de balans, want knippen, opvegen en in de groenbak mieteren. Maar lekker te zien hoe het er allemaal net wat verzorgder uitziet. 

Nog veel meer te doen, maar tijd genoeg en straks helemaal, dus niets overhaasten. Behalve dan zorgen dat wat er in de Groenbak kan deze week, ook in wordt gedaan. Weg is maar weg tenslotte. 

Supersloom merk ik. Is dat erg?

Nee, joh, anderen liggen de hele dag op een zonnebedje aan een strand ergens, dus sloom zijn mag in de vakantie. En nodig om te onthaasten en de stresshormonen uit mijn lijf te laten verdwijnen. Even nul verplichtingen momenteel. 

Kwam nog grappig eettestfilmpjes tegen. Om vrolijk van te worden.  Ook de serie waar hij met zijn vader allerlei fastfood ketens bezoekt. Grappig.

Mooie uitspraak

 

Storms make trees take deeper roots

— Dolly Parton

Laatste optie met de strandbus van dit jaar

Deze zondag was de allerlaatste optie om makkelijk op het strand te komen. Dan wachten tot misschien volgend jaar.  Een keertje overstappen en dan in de bus die via de stad aan het Spaarne doorreed naar het strand. En onderweg ook nog stopte op de boulevard. Wel leuk dat hij via Overveen naar Bloemendaal en Zandvoort reed. Mooie omgeving.

Ondanks de regenbuien dwong ik mijzelf (zie je het voor je....ik wil niet weer door de regen..Neeeee, je gaat!. Regenjas aan en Verahoedje op. GA) om toch te reizen. Iets leuks doen was de opdracht! Of meer; even erop uit!

Ja hoor, het begon onderweg naar de bushalte al te miezeren. In de strandbus was het zeer rustig, want wie gaat er met dit rotweer die richting op. Nog 3 anderen. 

Halverwege de boulevard stapte ik uit en haalde nog  snel mijn Verahoedje uit mijn rugzak. Het regende nu toch wel erg hard. 

De windsufers lieten zich niet uit het veld slaan. Hadden de zee voor zichzelf. Ook zag ik een surfschooltje trainen. Ook lekker rustig. En nat werden ze toch wel. 

Nog halverwege bij Floor een broodje haring gehaald. Toch vis gegeten, dat vind ik altijd zo feestelijk en geeft zo'n vakantiegevoel. Maar het waaide zowat mijn handen uit. 

Daarna naar een bushalte, maar dat was de lokale streekbus, dus toch nog maar een stukje doorlopen. Natuurlijk werd het toen droog. 

In mijn woonplaats zag ik mijn aansluitende bus net wegrijden ook al kwam ik eraan strompelen. Zo geen zin om dan weer 30 minuten te wachten. Dus maar doelloos nog even met een andere bus naar het centrum, maar daar aangekomen helemaal nul zin om te winkelen of zoiets. Ik wilde naar huis! Niet dat daar iemand wacht die vraagt hoe het was, maar gewoon...lekker thuis.

Bus terug genomen en nu lekker thuis. Alleen straks nog de Plasticbak buiten zetten voor morgen en klaar.

Ben ik in ieder geval in mijn vakantie met de strandbus naar het strand geweest!

Kapper

 Al bijna een jaar ben ik niet naar een kapper geweest. 

Nul zin in. En ook een beetje slechte ervaringen met kapsters die zelf een kapsel hadden waarvan ik dacht..goh, je bent niet echt een uithangbord voor de kapsalon en ook nog knipten alsof ze niet naar mijn voorbeeldplaatje hadden gekeken. Gewoon de standaard coupe oude vrouwtjes.

Dus moet ik alweer op zoek naar een kapster die het snapt. Niet al te duur, gezien mijn pre-pensioen tijd, maar ik heb wel wat pit nodig merk ik. 

Verf mijn haar al heel lang niet meer, dus betekent dat in mijn geval aan de voorkant ik grijze lokken heb, maar aan de achterkant is alles nog donker. Zo vergrijsde de moeder van mijn moeder ook herinner ik me. Maar wel lastiger, want gewoon overal grijs haar lijkt me een wat rustiger beeld geven. Of wit haar, zoals mijn andere Oma had. 

Wil ook niet iedere 6 weken naar de kapper verplicht. Te veel gedoe plus ook nogal duur. Hahah...ik vind vrijwel alles voor mijzelf te duur zo lijkt het. 

Maar wil wel iets aan mijn haar doen. Ook omdat dit symbool staat voor verandering. En dat is er gaande. Grote verandering.

Dus gaan zoeken naar een kapper. Leuke opdracht toch?

Ei en spinazie

 Die combinatie kon ik lang niet goed hebben. 

Mijn moeder maakte elke vrijdag diepvriesspinazie met een ei. Soms Spinazie a la creme, maar dus elke vrijdag hetzelfde. En altijd zo´n ei erbij. Geen vlees, maar een ei. Maar nooit afwijkend op een vrijdag. Altijd hetzelfde. 

Nu maakte ik voor mijn ontbijt twee eieren gebakken met spinazie (vers, geen diepvries) er door heen geroerbakt. Leek me een gezonde en lekkere combinatie. En een verse kop zwarte koffie. 

Ondertusen regent het hier al de hele ochtend en nu net komt de zon er een beetje doorheen. Dat ziet er toch wat vrolijker uit, dan 50 shades of grey buiten.

Voorspelde al dat als ik vakantie zou hebben, het zomerweer op is. En dat lijkt te gaan kloppen. Nog 2 weken elke dag regen. Hoera!

Nog een luie dag, behalve dan tuinieren

Maar...voordat de groenbak werd geleegd, wel tot de nok toe gevuld met snoei-afval, nog snel ook voordat het een beetje ging regenen.  

Maar die regen kwam niet. Wel werd het wat warmer. 

Voor de rest beetje online dingen bekijken, wat lezen, oefeningen doen voor mijn bil en beenspieren.  

Bewondering hoe deze vrouw over haar naderend afscheid schrijft, met humor en de dingen in eigen regie houdt en heeft.  Annemiek

Zet de zaken die er echt toe doen voor mij weer even op een rijtje. 

Lagere versnelling

 Had de wekker gezet, maar merkte dat ik niet, zoals tijdens werkdagen snel mijn bed uitsprong. Omdat er geen druk achter zit, dat ik persé zo laat bij mijn moeder moest zijn. Ik mag daar, zo heb ik nagevraagd, altijd langskomen, want het is nu mijn moeder thuis.  Dus geen bezoek-uren. 

En ook al zou mijn bewindbroer het willen en dat wil hij, ook aan hem hoef ik geen toestemming te vragen. Hij had dat zijn secretaresse wel laten mailen een tijdje terug. Maar daar heb ik maling aan. Net als andere nogal vreemde zaken. Moeder niet vaker dan driemaal per jaar meenemen naar het restaurant.  We zouden haar toch eens verwennen!!

Dus schakelde van de zesde versnelling terug naar de vijfde en nam een trein later. Ook wat rustiger hoopte ik, maar vooral voor mijzelf. 

Altijd op de klok leven is binnenkort voorbij. 

Zie ook dat de trein die ik zou willen nemen extra kort is. Dus druk. Laat maar. Nog maar een trein later. Ik heb er al helemaal nul zin in, dat gereis in een te volle en te korte trein. 

Reis ging voorspoedig, Mooie zitplaats ook. Had koffie van thuis meegenomen in een kleine thermos. Wel vertraging, maar dat is al bijna standaard. Bus gemist bij waar mijn moeder woont, maar na een kwartiertje kwam er een volgende bus. 

De lunch was al gaande en de verzorging vroeg of ik ook wat wilde? Nee joh...hoeft niet. Maar ik kreeg uiteindelijk een heerlijk kopje soep en een broodje met knakworstjes. Andre Hazes Olé!

Was er nog getuige van hoe mijn moeder onrustig werd door mensen op de afdeling die zij niet herkende en die maar moesten oprotten. Mijn moeder is altijd netjes en beschaafd, maar door Alzheimer vallen de remmingen weg en kennelijk triggerde hun ongevraagde aanwezigheid wat bij haar. Als ze nu niet zouden oprotten belde ze de poltie!

Verzorging kon eea de-escaleren en mijn moeder ging om even rustig te worden naar haar kamer. Dat kwam goed uit, dan konden we rustig samen praten en mijn broertje ook even met haar video-bellen. 

Mijn moeder kwam helemaal niet brozig over, wel bozig. Maar tientallen jaren onderdrukken van je emoties dan mag er wel een keer iets uitkomen. En ze schaamde zich er ook nog voor. Och...

Het bezoek was gezellig voor haar hoop ik, ze zei tegen de verzorging dat het leuk was dat haar dochter er was en zoon aan de telefoon. Vandaag een helderder dag. 

Toen was het tijd voor haar afspraak bij de Pedicure en ik ging toen weer huiswaarts. Een hele lege Intercity op het stationnetje. Heerlijk zeg. Mooie plek uitgezocht, die onderweg ook leeg bleef. Al met al was mijn energie wel op toen ik thuiskwam, maar doe dus maar even rustig aan. Een half plan, om even de stad in te duiken, moest ik laten varen. Te weinig energie. 

Blij dat ik zelf heb gezien hoe het met mijn moeder is. 

Mijn dochter was het weekend langs geweest met haar kinderen. Maar toen was oma boos geworden (ik herken die kribbigheid heel erg goed van vroeger, als dingen niet gingen zoals zij dat wilde..), maar gelukkig zijn mijn kleinkinderen het alweer vergeten. Niet teveel aandacht aan besteden. En anders uitleggen dat Oma ziek is. 

Aan de eettafel vroeg een dame me om de 5 minuten of ik het ook zo benauwd buiten vond. Grappig om dan iedere keer een ander antwoord te geven. Om het luchtig te houden. Ze zit vast in haar eigen Ground Hog Day.

Maar misschien zitten we dat allemaal wel?

Slechter?

Via mijn dochter laat mijn steelzus steels weten dat het echt slechter met mijn moeder gaat. Ze herkent steelzus niet meer.

Weet haar naam niet meer. Tsja...daar had ik al eerder mee te maken. Terwijl ik toch echt haar natuurlijke kind ben. De oudste van haar kinderen. 

Steelzus is er veel vaker dan ik. Maar dat heeft met haar controle-dwang te maken. Ze doet al dertig jaar niets anders dan rondom mijn moeder hangen. Ga toch eens leven. Gold voor beiden. Maar ja, mijn moeder liet dit altijd maar toe ook. Dus het ene gedrag houdt het andere in stand. En nijdig zijn, helpt geen bal. Duidelijk zijn wel. Maar ja, dat is niet leuk en mijn moeder en adoptie-zus houden niet van niet-leuke dingen. 

Dus of het echt slechter gaat met mijn moeder, zal ik zelf moeten beoordelen. Ik hoor er namelijk helemaal nul en niets over van de kant van mijn familie die mijn moeder makkelijker kan zien en opzoeken. Bewindbroer laat al meer dan een jaar niets horen. Maar misschien is dat ook maar een aanname. Dat ze haar vaker zien. Of opzoeken.

Ik droom wel vaker hierover de laatste tijd. Dat mijn moeder dood is. Of dat ik bericht krijg dat ze al begraven is. Dat is lekker dromen. Not.

Het is natuurlijk niet onwaarschijnlijk dat mijn moeder komt te overlijden. Ze is ruim 86. Maar of ze lichamelijk ook zwak is dat ga ik eerst zelf maar eens concluderen. In plaats van de altijd paniekzaken van mijn steelzus te geloven. 

Dus toch weer met het OV reizen. Hoop meer ontspannen dan tijdens de werkreizen. In ieder geval na de spits, dus meer kans op een zitplaats. 

Lummelen en dagdromen

Eerste dag van mijn vakantie heb ik eigenlijk een beetje doorgebracht met schrijven, lezen, wegdromen, dingen bekijken en tsja...niks. Nergens heen geweest, niet eens naar de supermarkt.

Gewoon niksen. Lummelen. 

Kijken naar de vlinders in mijn tuintje. 

Eind van de middag een stukje snoeien in de voortuin en oh ja...even mijn vensterbanken ietwat kuizen. Ziet er direct verzorgder uit. En nog wat snoeien, want als je eenmaal begint, dan zie je nog zoveel te doen. Kunst is dan toch maar stoppen, nu je nog niet omvalt.

Eten?

Nul zin an. Toch maar wel iets gemaakt, maar tamelijk fantasieloos. En al helemaal niet excellent, opwindend of superlekker. Hoeft ook niet. 

Laatste keer F1 in Zandvoort

 In de ochtend vroeg wakker, maar laat uit bed. Was een e-boek aan het lezen en ik moet zeggen, ik lag heel lekker in mijn bed. Weten dat er niets hoeft was ook fijn. 

Toch maar wassen en aankleden. Bijna klaar en toen ging de voordeurbel. Waren het mensen die iets kwamen ophalen. Ik heb niets om op te halen en wist al dat ze bij het huis van de straat aan de overkant moesten zijn. De straten in mijn bloemkoolwijk lopen als..een bloemkool, kronkelig en soms wel 3 ingangen vanuit de hoofdweg naar de straat en dan ligt dat adres ook nog aan een fietspad, dus je kan er niet voor de deur parkeren. Is dus lastig te vinden. 

Al zo vaak bezorgers aan de deur gehad. 

Enfin, daarna heb ik volkorenpannenkoeken gemaakt, want zin in. Lekkere koffie met wat opgeklopte soja-melk. En de zon schijnt ook nog eens!

Gisteren wat licht snoeiwerk in de tuin gedaan, maar weten dat ik daar nog alle tijd voor heb, geeft minder druk op de ketel. Heel fijn. Kan het werk gewoon in stukken hakken. Het hoeft niet in maar 2 vrije dagen gedaan te worden. Of als het droog is.

Zit klaar voor de finale van de laatste keer F1 in Zandvoort. 

Verstappen start vanaf positie 7. Dus moet nog wel iets doen om extra punten te halen. Grappig dat zijn helm een DelftsBlauw motief heeft. Had ook stroopwafel kunnen zijn natuurlijk. 

En oeps...na 4 minuten is de race voor Verstappen al over. Crash tegen de vangrail. Zo jammer! Moet toegeven dat het wel iets minder spannend was om te kijken, maar zag toch Norris als eerste over de finishlijn komen. Goed gedaan. 

Liep ik er ook nog tegenaan of ik mijn werk wel goed had afgerond? Het viel me op dat leidinggevende nergens te zien was de hele laatste middag voor mijn vakantie, niks vroeg en ik was zo klaar met alles, dat ik het wel goed vond. Was er klaar mee. En dan nu die twijfel. Mag ik het wel zo achterlaten? Val ik dan niet door de mand als iemand die toch niet zo goed was als men denkt? 

Nou ja, moet ik even denken aan wat mijn broer me zei; dat binnen een paar dagen een advertentie voor mijn positie alweer online staat. Niet meer mijn probleem. 

Pfff...wat ben ik vermoeiend voor mijzelf zeg. Mijn collega ging met vakantie en niemand wist dit en overdragen?? Laat die puntjes nu maar eens van de I af! Ze liggen gewoon ernaast trouwens.

Daarom, onder andere

Op het station in de ochtend bleek mijn intercity geschrapt te zijn. Dus het boemeltje. Kon nog overstappen onderweg, maar durfde dat nog niet aan, want wist dat die Intercity een hoge instap heeft. La maar nog even.

Terug, na een lange droge en vooral saaie werkdag op tijd gestopt, ondanks dat er nog bergen werk lagen, om de Intercity te halen.

Haha...ook die was geschrapt. Toen ik online keek, was hij er nog. Om gek van te worden. 

Dus alles weer later en nog later de bus en dan pas om 1900 uur thuis. In de ochtend 2 uur reistijd en in de middag-avond idem.

Een van de redenen dat ik blij ben de knoop te hebben doorgehakt. Dat hoeft over een tijdje niet meer elke dag.

Wel heel leuk om de F1 fans uit de bus te zien stappen. Of in de ochtend op zoek naar de bus die dit weekend rechtstreeks naar het circuit doorrijdt.

Nu mijn best doen om in standje Vakantie te komen. Wilde ik net, voor het eerst in een jaar, bij de IJscoman een ijsje halen in de straat. Had hij geen pinautomaat. Dus droop ik weer af. Jammer de bammer. Geen puf om cash geld te gaan pakken thuis. 

Ging om 21.30 uur al naar boven want moe. Lange dag geweest. Rare dag ook. Een collega die zich heel vaak verslaapt, kwam dan maar bij mij zitten, dan hoefde hij de andere collega´s niet te spreken. Of dat hij aangesproken werd op zijn te laat binnenkomen. Niet mijn stijl. Maar ik hoef er niets van te zeggen want ik ben a zijn moeder niet en b zijn leidinggevende niet. 

Nu zit ik klaar voor de sprintrace F1 van Zandvoort. Gewoon thuis, achter de laptop kijkend. Maar heb er zin in, alhoewel Verstappen op plek 6 start. 

Bijna F1 weekend.

 Yeah....droog thuisgekomen. Blij mee, want hahah...zag de bui al hangen.

Thuisgekomen direct maar mijn lunch gemaakt en daarna een grote salade gemaakt. Een beetje Grieks met feta en lekkere olijven en ik kookte ook nog 2 eieren. 

Heel fijn als je al eerder bedacht hebt wat je dan gaat maken/koken en snijden en dat ook direct doet. Smakelijk. 

Ook fijn dat ik nog maar één dagje werk voordat ik wat tijd vrij heb. Zomervakantie, maar geen idee of het nog gaat zomeren of deze tijd door boven gebruikt wordt om het regentekort aan te vullen in Nederland.

Heb het tegen wat meer mensen verteld en iedereen was en beduusd maar vond ook dat ik stoer was. Dat idee zinkt ook steeds meer in. 

Niet blijven hangen met baanzekerheid en dus inkomen. 

Vandaag was een rommelige dag, maar dat kwam vooral omdat collega's mij niet hadden ingelicht dat afspraken waren omgezet, andere collega een afspraak overnam of dat collega een client al had opgehaald en ik 'm kwijt was. 

Is het nou zo moeilijk om te communiceren of in ieder geval te snappen waarom ik die zaken hoor te weten. 

Uiteraard ook nog de bijna weekend dus even een bloedspoed bijna een ontruiming.  Maar dat is ook routine en gewoon documenten afvinken en klaar. Kind kan de was doen. 

En mensen voor ons inloopspreekuur, die gewoon even heel agressief hun grieven kwijt wilden. Niet eens over ons, maar hun financiële contact. Dan is het de kunst om de de-escaleren, want weet hoe snel hij getriggert wordt door het minste of geringste. Maar kan hem goed aan. 

Al mijn collega's die op kantoor boven werken hoeven dat soort dingen niet aan te gaan. Werken vanuit papieren dossiers of achter hun telefoon. Maar dat was dat en nu is het weer gedaan dus.

Ik ga me vanaf morgen lekker bezig houden met de F1 van Zandvoort. De laatste voorlopig daar. Zal wel tot files etc hier in de regio leiden. 

Iemand ook interesse hierin?

Varkentje

 

There’s never been a day in your life, Cellie, when you were as close to your spaarpot, as you are today. So very, very close -   The Universe

Panda

 Toen ik op mijn werk aankwam, had ik en in mijn woonplaats en in mijn werkplaats door de regen gelopen, zonder iets op mijn hoofd. Met een stok en een rol-laptoptas is er geen derde hand over voor een paraplu en de regenjas heeft geen capuchon en ik had wel mijn Vera-hoedje in mijn rugtas, maar te belabberd om 'm eruit te halen. Ik dacht dat het wel meeviel.

Pas rond een uur of tien, toen ik even naar de toiletten ging, zag ik dat ik eruit zag als een Panda. Mijn zogenaamd Waterproof - oh ja even dit exemplaar in de prullenbak gooien nu direct - mascara gaf als een gek af en ik had onder mijn ogen zwarte kringen. Op mijn ooglid ook trouwens. 

Hoe lang had ik al zo rondgelopen en geeft ook weer dat ik dus zelden in de spiegel kijk op mijn werk. Gewoon aan de slag ga, zonder dubbelcheck. Altijd druk.

Image by Cim from Pixabay

Poetste met een papier handdoekje met zeep eea weg, was nog hardnekkig ook, want om dit thuis eraf te halen gebruik ik een remover op oliebasis. 

Maar dat dus niemand even me had aangeschoten of ik wist dat ik een Panda nadeed. Ik zit apart van de rest van de collega's, die zitten op een andere verdieping, maar heb genoeg collega's van de opdrachtgever die dat hadden kunnen doen. Nou ja...weet ik dat ook weer. 

Later die ochtend hadden we een afdelingsoverleg. 

Daarin had men bedacht dat we eerst een rondje doen hoe iedereen in de wedstrijd zit. En ik zag dat leidinggevende mij als laatste in het rondje bewaarde. Iedereen blij want lekker vakantie gehad en we voelen ons weer vol energie etc etc. 

En toen vertelde ik direct mijn status. Dat ik mijn ontslag had ingediend. Geen koetjes en kalfjes eerst, maar dit is het. 

Ik kon opeens een speld horen vallen. De collega's wilden uitleg en ging ik wat anders doen dan?

Is het echt waar?

En per wanneer?

En hoe moet dat dan zonder mij. Al die kennis die ik heb over van alles en nog wat. 

Tsja....niet mijn probleem vind ik. Maar ga nu echt niet meer het achterste van mijn tong laten zien. Alleen werd er een paar keer gevraagd of ik soms ziek was, want haalde aan dat ik niet wist of ik mijn AOW-leeftijd nog in goede gezondheid ging halen, zoals niemand van ons dat weet. Kennelijk vertaalt men dat in dat ik iets onder de leden heb. 

Niet mijn drang tot leven zonder regels, forensen en werkgedoe en telkens weer dezelfde dingen fout zie gaan en een werkgever die echt niets leert. Hoeft te leren, want voor ons/mij 20 anderen is altijd het credo. Vooral 20 goedkope anderen die het vak nog helemaal moeten leren.

Ook deze week weer een ziekmelding van een lieve collega die mij al aangaf dat hij heel graag wat meer vrij wilde en het zo druk is, maar er nooit tijd lijkt voor overleg met leidinggevende hierover. Dan maar ziek melden. Even rust aan je hoofd. 

Eén collega vroeg me of mijn Leidinggevende nog pogingen had gewaagd me toch nog te behouden. Of HR dat gedaan had. Om alternatieven, bijvoorbeeld meer thuis kunnen werken, minder reisdagen, aan te bieden. Wat meer naar een leven zonder werk toe te leven. 

Nope...helemaal niets. Dat gaf me ook direct aan dat ik door moest zetten. Want zou ik echt zo 'waardevol' zijn, dan had men wel wat meer kunnen doen of op zijn minst de schijn ophouden.

Zou ik dan alsnog gebleven zijn?

Nee.

Klaar

Ermee

Zo fijn alle reacties van jullie. Dan voel ik me 'gezien" (gelezen). En vooral begrepen. En dat sterkt me in pal staan achter mijn besluit. 

Oh ja...mascara dumpen nu!

Wat is nog erger? Grote plan in uitvoering!

Good old Dr. Phil vroeg het zijn clienten regelmatig. Of ze wisten wat nog erger was dan in een slechte situatie zitten?

Nog een dag langer erin blijven hangen!

Dus kom in aktie, klaag niet, maar doe er iets aan.

En dat heb ik gedaan.

Werk niet langer door tot ik officieel de AOW leeftijd bereik, maar heb mijn baan opgezegd, Heb ontslag genomen. 

Omdat ik geheel niet weet hoe lang ik nog kan genieten van die AOW of uberhaupt het leven. Wachten tot ik helemaal op ben over een jaar? Nee. Klaar ermee.

Niet ziekgemeld zoals velen me aanraden. Omdat ik teveel zie en heb gezien al die jaren hoeveel druk deze werkgever op je legt om zo snel mogelijk weer te herstellen. Te beginnen, dagje, twee dagen en je kan toch makkelijk weer de hele week komen?  Maar ook omdat ik weet dat ik me dan schuldig ga voelen, want zo erg is het toch niet?

Met een leidinggevende die me aangaf - en als mensen je de waarheid vertellen, geloof ze dan! - dat het nu maar eens klaar moet zijn met al die zieken op onze afdeling. Zij heeft immers ook jarenlang pijn verdragen, maar bleef gewoon werken hoor, met pijnstilling. 

Wil dat gesodemieter niet aan mijn hoofd hebben. Verdraag het simpelweg niet meer, me moeten voegen naar een systeem omdat ik daar afhankelijk van ben.

Dan liever zelf de regie pakken en klaar ermee. 

Energie op

 Het perfect zachtgekookte eitje, soldaatjes erbij, koffie met opgeklopte, maar helaas mislukte, sojamelk, dus nu zonder schuimkraag. Ook prima. En alle overgekookte schuim is alweer opgeruimd en schoongemaakt is de magnetron. Niet miepen dus. Blijf kijken naar wat er wel goed gaat en is.

Droomde bijzonder fijn en werd met dat fijne gevoel ook wakker. Helaas lag ik toch alleen in bed. Tsja, de meeste dromen zijn bedrog.

De witte was draait. Straks weer ophangen.

Gisteren had ik wel de energie en moed om toch maar wel de benedenverdieping te stofzuigen en een beetje a la Flylady de rest te doen. Dat was prettig, al merkte ik wel dat zo´n simpel klusje die dag veel van me vroeg. Boodschappen doen maar overgeslagen. 

Was gisteren heel erg moe van de werkweek. Brandde een kaarsje op zaterdag toen de begrafenis van de vriendin van mijn moeder was. Stille hoop dat Bewindbroer misschien mijn moeder zou inlichten of zelfs meenemen naar, maar dat was wel heel heel heel stille hoop. 

Hij kwam drie jaar geleden, met zijn mond vol over dat hij zo goed voor onze moeder wil zorgen en daarom bewindvoerder moest worden, niet eens naar de begrafenis van haar zuster. Niemand van zijn gezin, ook volwassen zelfstandig wonende kinderen niet. Zo´n steun voor mijn moeder.

Witte was opgehangen en de was van de dag ervoor weer netjes opgeruimd. Kleine werkjes, maar zo hou ik het redelijk netjes. Beneden ook de stapel administratie opgeruimd. Geen bergjes meer op de eettafel. Eén vaste plek daarvoor aanhouden, niet zichtbaar als je binnenloopt (want slordig-rommelig).

Weinig energie, batterij is niet opgeladen van het weekend merk ik. 

Wel nog eind van de middag naar de supermarkt, weer een kar vol gezonde spullen gekocht. En nu de gordijnen open en keiharde regen. Waar ik zo doorheen moet om op tijd op mijn werk te komen.

Zo

geen

zin

in.

Net besloten een half uurtje later weg te gaan. Ben ik er ook nog op tijd. En niet..jammer de bammer. De bui trekt dan net weg en zo kom ik droog op mijn werk aan. 

Onweer en vooral: regen

 Werd vannacht een paar keer wakker. Zag ik het goed? Een bliksemschicht. Ja hoor, een klein onwedertje trok voorbij. De regen die daarbij hoorde was ook maar weinig. De buien ging niet precies over mijn woonplaats. 

Toch zag ik in de klaargezette emmers wel een laag water. Al het te vallen hemelwater opvangen. Veel valt gelukkig al in mijn regenton.

Was blij dat ik één van de twee doe dingen nog gisteren uit mijn werk direct had gedaan. Ook al was ik tamelijk afgepeigerd. De regenhoes om de parasol doen. Dankzij jullie tips hierover, gaat dit nu een stuk makkelijker. En ik heb ook een touwtje aan de rits gedaan, dan kan ik die makkelijker naar beneden trekken, want ook te hoog.

Als eerste klus moest ik de Restvuilnisbak naar binnen halen. Elke keer even kijken waar ze 'm nu weer hebben neergezet. Was best wel moe, want keiheet, stadsbus was opeens uitgevallen en ik had nog wel zo'n mooie aansluiting met de trein. Opeens van de borden weg en dus besloot ik een andere bus te nemen en bij een halte over te stappen op de bus naar huis. Want geen zin om nog weer een half uur staan te wachten en dan laat thuis te komen. Dat ging net op tijd nog dat overstappen. Maar kost allemaal weer extra energie.

Na deze 2 klusjes merkte ik dat ik moe was. Van de hitte, van het reizen, van het werken. Geen zin meer in eten maken ook weinig trek, dus maar een omeletje gemaakt van twee eieren. En daarna, weet niet hoe ik het opbracht, ook nog alles afgewassen. Oh ja....omdat ik een hekel heb aan een slordige keuken met vooral vieze vaat. Geen afwasmachine, dus maar aan de bak. Zo klaar uiteindelijk, maar vanochtend wel een fijnere blik in de keuken.

Vierde mijn laatste rit in het vervangend busvervoer van de NS (voorlopig, want er blijft voorlopig nog veel werk te doen op dat traject). Dat ging wederom zeer soepel. Heb ondertussen ook geleerd om om hulp te vragen. En merk dat mensen dat best wel graag doen. Dat stemde me mild. 

Merk dat ik toe ben aan niet werken een tijd, vakantie noemen ze dat. Niet reizen, niet denken, niet plannen en niet ergeren. Vind het niet prettig de hele zomer doorgewerkt te moeten hebben en ben bang dat als mijn vakantie start, de regentijd begint. Nul plannen ook nog of misschien vaag. Heel vaag. Nou ja, zien we dan wel weer. Mijn gedachten zijn gekleurd omdat ik moe ben. 

Geniet nu van een lekker kopje koffie. In een mooie mok of kopje, Al mijn shirts van deze week zitten al in de wasmachine. Na een dag dragen en klotsende oksels van het OV, graag even wassen. Uithangen helpt niet. BH's idem. 

Hitteklap

 Las dat het feitelijk pas eind van de middag  op zijn warmst is en niet tussen 12.00 en 15.00 uur. Moest ik eind van de middag met mijn laptoptrolley, rugtasje en stok weer richting het grote plein en dan links afsteken om daar het vervangend busvervoer te pakken. 

En ja, dat voelde als een hitteklap, want de hele werkdag binnen geweest en daar, op mijn werkplek in ieder geval, is het relatie koel. Geen rechtstreekse ramen en een heel koele vloer. 

Maar dan de eerste stap buiten de draaideur. Oef!! Alsof je een Finse Sauna instapt.

Gelukkig wist ik een route waar ik veel in de schaduw liep want de gebouwen zijn daar zo hoog, dat de zon op dat moment daar niet rechtstreeks op schijnt. Alleen laatste stuk was in de zon. Nou ja, niets aan te doen, even doorrollen dan maar. 

Alweer had ik een fijne bus, net als vanochtend, met een relatief lage instap. Dat liep al voorspoedig. Helaas had op het station aangekomen mijn stoptrein ruim 10 minuten vertraging, dus dan mis ik mijn aansluitende stadsbus en wist dat ik zeker een half uur moest wachten.

Toch maar stoicijns bekijken dan. Ondertussen een podcast geluisterd. En zo kom ik de tijd wel door. Thuisgekomen direct lunchtrommel klaargemaakt voor morgen, eten opgezet en zo direct kan ik al wat gezonds eten.  

Daarna toch nog maar even fietsen, ook al trekt het me nu helemaal niet, maar doe het nou maar, train die spieren! Dan nog de grijze vuilnisbak op wieltjes buiten zetten, na die gevuld te hebben met restafval en dan mag ik in de relaxmodus. Dus even in het hele huis alle prullenbakjes legen en in die grijze bak doen. 

Binnen is het relatief koel, want hield de gordijnen dicht de hele dag. Ongezellig gezicht, maar ja, wel cool.

Busvervoer

 Interessant om te zien welke route de chauffeurs nemen van het treinstation naar het plein achter het treinstation in mijn werkstad.

En ook welk type automerk de bus van is. MAN, Volvo, Mercedes, Scania etc. En hoe die er van binnen ook weer verschillend uitzien qua dashboard maar, voor mij dan belangrijk momenteel, het trappetje om in de bus te komen. 

De ene bus laag genoeg of hydraulisch te verlagen en met genoeg plekken om je aan vast te houden, de andere bus weer veel soberder en dan is het even een uitdaging. Ook omdat ik mijn stok dan ook nog ergens moet laten tijdens het klimmen en vasthouden.

Maar altijd, en dat valt me 100% mee, genoeg mensen, of de chauffeur of de assistenten van de NS bij de haltes, die willen helpen. Of passagiers. 

En nu is het nog maar twee dagen en dan is ook dit weer gedaan en rijden, hoop ik, de treinen weer. En ben ik hoop ik ook weer minder lang onderweg, met minder overstappen.

Eclips was heel bijzonder om te zien. Ik begon met kijken bij de vaart/sloot bij ons voor de deur, daarna liep ik iets verder waar ik vrijer zicht had. Met het blote oog niet gekeken, want je ziet toch niks. Met Schoenendoos omgebouwd tot Camera Obscura zag ik dat de maan langzaam over de zon schoof,want minder licht in de doos. 

Heel interessant. En dan ook nog vannacht de Perseidestorm. Zo jammer dat ik moet werken, want zie dit soort dingen heel graag.Heel graag.

Blij dat ik de Eclips heb kunnen zien. 

Eclips

 Zevenentwintig jaar geleden reed ik met een huurauto met mijn kinderen helemaal richting het Zuiden en kwam uit in Luxemburg om de Eclips te zien. Volgens mij hadden we ook van die brilletjes. Waar die zijn gebleven?

Op een parkeerplek met vrij uitzicht zou het gaan gebeuren. Maar helaas. Helemaal bewolkt. Weinig te zien.

Een Belgische man, die een hele cake bij zich had als snackje, zei telkens: Amai, da´s toch jammer he. Dat bleef jarenlang een standaard uitdrukking bij ons thuis. 

Nu heb ik geen bril, dus ga ik een doe het zelf een camera Obscura knutselen, dan kan ik toch de projectie zien van het hele gebeuren hoop ik. Want zo bijzonder. Denk niet dat ik de volgende nog ga meemaken in Nederland, die is in 2081.

Een van de oudste vriendinnen van mijn moeder is overleden en mijn Skandinavische broer had contact met één van haar dochters toen hij dit jaar met onze moeder bij haar moeder in het verpleeghuis op bezoek ging. Zij geestelijk nog 100% in orde, alleen haar lichaam werd steeds zwakker. Mijn moeder net andersom.

We gaan in ieder geval iets opsturen naar de familie. Dochter gaf mij al aan dat ze niet van de bloemen zijn bij een begrafenis. Dit was zo´n lange en bijzondere vriendschap. Ik was niet close met deze vriendin, maar respecteer wel wat zij voor mijn moeder betekende. 

Laaat

 Was laat thuis, dus direct in actie om toch nog op een redelijke tijd te eten en een beetje avond te hebben. Had vanochtend ook een touringcarbus met bijzonder hoge instap en het leek wel alsof al mijn spierkracht even weg was. Dus vroeg maar om een kontje van de chauffeur. Je moet toch wat he..

Terug ging ietsje beter, maar bus stond vlakbij stoeprand en daardoor kon ik van een hogere plek instappen. Tas werd netjes in het rek gezet. En een behulpzame passagier tilde ´m er bij aankomst weer uit tot aan buiten aan toe. Zo fijn.

Dus boeien dat het laat was. 

Ik moest eraan denken genoeg eiwitten te eten, voor spieronderhoud en opbouw. En te fietsen, doe nou maar! Ook al wil ik niks...ja, slapen.

Druk op mijn werk ook. Dat verandert ook niet, zelfs niet in de vakantiemaanden. Schulden hebben geen vakantie immers.

Leuke zondag

 Fijne en vooral leuke zondag beleefd.

In de ochtend bij mijn zoon en zijn gezin langs geweest en genoten van mijn jongste kleindochter die ineens al zo goed bijna volzinnen spreekt. Wat gaat die ontwikkeling snel. 

Mooi te zien dat ze goed in hun vel zitten. 

In de middag was ik door mijn vriendin en haar man uitgenodigd langs te komen. Ook heel fijn en ook hun kinderen en kleinkinderen zag ik en ken ik. Hoe leuk is dat. 

Dat maakte laat thuiskomen wat minder erg, want erg naar mijn zin gehad. Dat is pas opladen van de innerlijke batterij.

Leuke vooruitzichten

Ben uitgenodigd door mijn vriendin om naar haar toe te komen. Ze haalt en brengt me gaf ze aan. Wat heerlijk en wat lief. 

De weekboodschappen gehaald, Zo blij met mijn bejaardensleurhutkarretje, ooit bij Ikea gekocht, zeker al 14 jaar geleden. Toen ik wist dat mijn bedrijfsauto weer ingeleverd moest worden, want ontslagen. 

Het karretje zat echt propvol, maar als je wat pakken sojamelk haalt, olijfolie, pakken koffie allemaal zware dingen plus nog allerlei groente en fruit is de sleurhut al snel vol. Omdat het ding rolt, is het gewicht alleen voor mijn armen, maar die kunnen dat wel. Gelukkig.

Dan alles uitpakken en opruimen, ondertussen koffie gezet en nu heerlijk aan de verse koffie. En er ´hoeft´niets meer vandaag. Alleen de dingen die ik zelf zou willen.

Wat ook meewerkt is dat ik vrijdagmiddag echt goed op tijd wegging om de vervangende bus te kunnen halen, op tijd, zodat ik ook op tijd de treinaansluiting kon pakken en in mijn woonplaats dan de bus, die nog steeds op zomerregeling rijdt, dus ééntje in het half uur. 

Was rond 18.30 door de voordeur en besloot onderweg al dat ik eerst even een glaasje koele witte wijn ging drinken met een borrelhapje erbij. Niet weer direct her en der lezen en voor ik het wist was het alweer de avond voorbij. Dat even wat anders doen dan normaal was echt heel fijn. 

Zo direct mijn was ophangen. Donkere was, die was ik altijd apart, dan blijven de kleuren diep. En niet in de zon hangen.

Sinds tijden kan ik weer een klein beetje voelen dat ik geniet van niet werken deze zaterdag. Geen reizen, geen ritme van clienten die langskomen, bellen of mailen en vooral niet de enorme hoeveelheden nieuwe aanmeldingen die allemaal ingevoerd moeten worden in het MIS (management informatie systeem).  

Grappig, ik verkocht al meer dan 20 jaar geleden in een ICT bedrijf intelligente software, waardoor bepaalde formulieren en documenten uitgelezen konden worden en digitaal opgeslagen en ook terug te lezen waren. Dat moet toch ook hiermee mogelijk zijn weet ik. 

Te duur denk ik voor onze club. Dus dan maar een goedkope kracht of een stagiair die dat allemaal handmatig invoert. 

En dan nog zeggen dat ik de allerbelangrijkste ben in het proces...hahaha....over een tijdje gewoon vervangen door invoersoftware.

Wegdromen

Doe ik heel graag. Veel online kranten lezen, het liefst van en bij alle 11 kranten waar ik in kan lezen via mijn abonnement. Forums lezen, meningen lezen. Allemaal heerlijk materiaal om weg te dromen. 

Weg van wat dan?

Mijn leven? Maak ik dezelfde fouten als altijd? Ja, dat doe ik. Heb kennelijk een zeer langzame leercurve.

De saaiheid van alles? Ik weet dat wat anders doen, ook een andere energie-ervaring geeft en toch doe ik het niet of, als excuus voor mijzelf, dat ik er 'de kracht niet voor heb'. 

Bor de Wolf die af en toe me groet in het Enge Bos, wat ik kennelijk zelf aangepland heb.

De cyclus van mijn werkzame leven. Telkens weer dezelfde dingen zien gebeuren, in het begin nog waarschuwen, maar er is er werkelijk niemand die concreet iets durft te zeggen tegen de grote dikke deur. Omdat het ook geen moer verschil maakt.  

Zwakke bedrijven overeind moeten houden en daarvoor onze keihard werkende medewerkers  overvragen. Om dat er ook nog even erbij te doen. En nooit dat in de bedrijfsjournaals onze vestiging een compliment krijgt. Benoemd wordt. Of nog beter en daar grapte ik over met een nieuwe collega, een bonus. Bonussen doet men niet aan. Wel gratis veren uitdelen. Die je dan ook nog zelf moet inbrengen. 

Collega maakte mee dat Zeus haar persoonlijk, op een volle werkvloer, even de les kwam lezen, alsof ze een kind van 7 (dat herkent hij van thuis) was. Werkelijk ongehoord.

Niet voor kwaliteit gaan, maar voor goedkoop en vervangbaar. En graag ook nog uit de diverse zeer bekende potjes subsidie voor het aannemen van een medewerker met een rugzakje. Oud of uit uitkeringssituatie of op zoek naar ervaringsplek. Of jong en zonder enige relevante ervaring. Ook zo fijn voor de clienten.

Was heel erg blij dat een collega spontaan had aangeboden dat ze vandaag voor mij op kantoor zou zijn, dan kon ik gewoon thuiswerken. Zo fijn, even niet reizen en aan het eind van de werkdag op tijd stoppen, daarna fietsen op de hometrainer, de groenbak binnenhalen en daarna een maaltijd wokken. Op tijd eten en de afwas doen en dan weten dat alles al gedaan is voor vandaag. 

Niet dat ik nu blaak van energie, maar heb meer tijd om mijzelf te worden. Wie dat dan ook is. 

 

Energie

 Mijn energie lekt al weg bij het lezen dat er twee weken lang op mijn woon/werktraject bussen op een gedeelte worden ingezet. Waardoor ik 

a. moet overstappen van trein naar touringcarbus, met hoge instap en ik weet werkelijk niet of ik mijn benen zo getraind heb dat ik dat als een jonge hinde weer kan,

 b. Langer onderweg ben zowel heen als terug. Uitstappen uit trein, station uit (allemaal trappen daar) en dan ergens een bus in. Weet uit ervaring dat die bussen keivol zitten altijd. 

Nee, niets aan te doen, geen andere collega die dan mijn diensten kan overnemen, allemaal met vakantie. Er moet bezetting zijn geeft leidinggevende aan. Dus mijn maandag = thuiswerkdag werkt dan niet. Gewoon lekker vier dagen in het OV reizen. 

Ondertussen gaf een jonge collega aan dat als ik dat zou willen zij deze week een dag overneemt, dan kan ik die dag thuiswerken en hoef ik niet te reizen. Wat een fijn voorstel. 

Heb het aangegeven mij mijn leidinggevende, maar die zat al helemaal met haar hoofd bij haar eigen vakantie en plakte er nog fijn 2 dagen extra aan vast, dus wanneer tijd voor een constructief gesprek hierover was er vrijwel niet. Ook al eerder aangegeven dat ik graag wil dat ze kijkt wat er aan Oude Lullenpolitiek voor mij haalbaar is. Tilt ze ook over haar vakantie, want prioriteit nul. Al een paar keer aangekaart, maar er kan niets kennelijk. 

Denk ook dat het mijn eigen schuld is. Ben er nog steeds op mijn werk. Met stok weliswaar, maar daar heeft ook niemand last van. Weet dat er echt wat verandert, als ik zelf anders doe of me gedraag. En fijn die dagen dat ik thuis kan werken, maar dat is ook zo flexibel als een oude houten deur. Want is er niemand, dan ben ik weer de aangewezen medewerker die er toch altijd is. 

Zo trouw, betrouwbaar en netjes als een oude hond. Aai me!

Hoog tijd om mijn Grote Plan nu door te zetten. Moest nog wat berekeningen doen, zaken veilig stellen en regelen. Maar ga maar doorzetten. Doorrrrrrrr! Neem het heft maar in eigen hand. Het leven is te kort. 

Wil mijn tijd eigenlijk niet meer verdoen aan drie uur reizen per dag minimaal. Laat thuis, vroeg weg, volle bussen en treinen. Nul respect voor iemand die met een stok loopt. 

Moet mijn mening toch wel ietwat herzien. Want ik ervaarde vandaag veel, heel veel lieve oplettende mensen om mij heen. Stond met stok, rugtas en roltas te wachten op de al volle bus, tot ik in kon stappen. De vrouwelijke chauffeur zei nog dat de bus helaas niet lager kon en het best wel hoog was die instap. Op de eerste rij zag iemand me aankomen met stok en hij gaf zijn plek aan mij. 

Achter mij was een jonge dame op krukken dus ik vroeg de andere persoon of hij ook zijn plekje wilde geven, dan kon ook zij zitten. Prima. Geen gemor. De chauffeur sjouwde mijn tas naar binnen en die hield ik op mijn schoot vast. Niet handig, want die wieltjes rijden door de vieze straat natuurlijk, maar ja...NIET miepen. Je zit, je klom en de bus rijdt.

Eruit werd ik weer door haar met mijn tas geholpen. De dame naast me zei dat ze alles in een rugtas had. En ook zij werd geholpen. Was een half uur later dan mijn planning op mijn werk. 

Terug een jonge man als chauffeur. Ook hij tilde mijn tas naar binnen en gooide ´m in het bagagerek. Kon zitten, naast iemand, maar dat was ok. Op het station aangekomen tilde iemand mijn tas uit het rek en bood aan ´m even mee te nemen naar de uitgang. Dat voelde allemaal zeer fijn. Ik werd gezien. Opgemerkt. 

Ging wel een half uur eerder weg, zodat ik nog een beetje op tijd thuis zou aankomen. Trein had vertraging, maar ik haalde mijn bus. 

Was zo dankbaar om dit alles, dat ik toch maar wel eerst ging fietsen op de hometrainer, ondanks dat het nogal warm was. 

Nu nog lunchtrommel maken en avondeten en dan even niets.

Ja, dankbaar dat vooral. 

Dus minder miepen en meer ervaren en pas dan zeggen dat het voelt, zoals Brigitte Kaandorp al zong, dat ik een heeeeeeeeeeeeeeeel zwaar leven heb.

Weggooien en opruimen

 Mijn inboxen dan. 

Elke dag een bundel weggooien en dan weer op een hanteerbaar aantal nog te lezen mail komen. Gaat nog redelijk snel ook en mijn inbox wordt steeds leger. Maar ik bewaar mijn mail dan ook heul lang. Gewoon omdat het kan. Maar nu toch maar opschonen. Want hetis wel veel en vooral veel reclamezooi. Daarna nakijken wat er van de rest weg kan.

Ik schat in heel veel ook. 

Nog even mijn lunchbox maken voor op het werk en dan nadenken wat ik morgen aandoe, nee...hoeft niet, ik weet het al eigenlijk. Lekker makkelijk. 

De afwas doen zo. En dan nog even genieten van buiten zitten. Heb vandaag ook flink opgeruimd in de tuin, de benen waren wat sterker dan de vorige weken,, maar mijn grasveldje, buiten dat het droog is en geel, had allemaal van die lange halmen eruit groeiend. Knippen maar. Dat vraagt wat van mijn balans, die is nog niet optimaal, maar ik hoef nu minder bang te zijn dat ik opeens omval en in het gras lig. 

Alle water uit de keuken wat over is, na een eitje koken of heet water maken voor de koffiepot voorverwarmen, bewaar ik in een pan en die giet ik leeg in de gieter. Maar geeft niet alle planten water. Alleen een aantal in potten en de rest kort afknippen. Hopen op een doorstart later het seizoen.

Vroeg aan mijn zoon wanneer ik zijn cadeautje kon brengen, maar hij zit ergens aan de Westkust van de VS momenteel. Spreken van de week af wanneer het kan. Het bederft niet in ieder geval. 

Bewonder!

 De dame van dit blog bewonder ik al jaren. annemieksmijmeringen.

Haar methode om mensen diep in de schulden weer eigenwaarde te geven spreekt me aan. Maar is zo uniek en waar in Nederland Schuldhulpverlening gewoon een zakelijke markt is, nog unieker. 

Maar direct meteen doen

 Nam toch maar de stoptrein naar mijn woonplaats het laatste stukje in plaats van de streekbus, want met de zomerregeling, moet ik telkens een half uur staan te wachten op de volgende bus. Nu moest ik nog maar 5 minuten wachten en een half uurtje eerder thuis.

Dus bedacht onderweg dat ik eigenlijk wel direct eerst een stukje kon fietsen, want had mijn avondeten al klaar staan. Alleen nog in een mooie saladebowl doen. 

En daarna, na het fietsen, ook maar direct de regenhoes over de parasol doen, want er wordt morgen overdag een beetje regen verwacht. Dan is dat werkje ook maar gedaan. 

Is dat omdat ik ietsje meer energie heb?

Hoop het, maar dat is elke dag  verschillend hoe het voelt. Maar ik maak er maar gebruik van als die energie er is.

Dan nog weer één dag werken en weer weekend!

Steeds meer managers

Grappig om de ontwikkeling in mijn bedrijf te zien. Een paar jaar terug was het streven om de hele middle management laag te verkleinen en dus zaten er een aantal managers opeens zonder iets te managen. Verlieten het bedrijf of werden een soort van manager over niks.

Een paar jaar daarna kregen steeds meer mensen ´promotie´ en werd de naam op hun visitekaartje opeens manager. Of ze de potentie hadden dat was bij sommigen de vraag, maar daar doet bedrijf niet zo moeilijk over. Doe je over een jaartje toch weer iets geheel anders en wordt een andere medewerker manager. Die hele laag die weg moest zit inmiddels weer stevig in het middle management zadel. Nou ja, stevig. Zoals een kermis-attractie waar je op een namaakstier moet blijven zien te zitten. Oeps....uit het zadel geworpen!

Het bedrijf gaat toch weer naar links! Oh nee....naar rechts.

En er kwamen er steeds meer van. Managers. Steeds meer te managen natuurlijk. En daardoor ook steeds meer vergaderingen. Via Zoom of in het echt en dan graag naar het hoofdkantoor allemaal reizen.

Speciale projecten worden opgetuigd. Dat wil de opdrachtgever en op dat project hebben ze opeens ook een manager gezet. Zo voorspelbaar ook. 

Een project waar ik in het begin van mijn werkzame leven bij dit bedrijf ben begonnen komt weer terug via een aanbesteding, maar nu denkt men met managers en consultants burgers te kunnen motiveren om hun financiële zaken te regelen. Consultants. Oh ja...gaat natuurlijk om de targets. Niet om de mensen. Targets halen zijn consultants goed in. 

Hoe wil jij herinnerd worden?

 Lees over de film die draaide  nu draait in de bioscoop met Huub Stapel. Over een reis die de zoon nog graag met zijn vader had willen maken.

Wat hij zich van zijn vader wil herinneren. 

Wat herinner ik van mijn vader eigenlijk. 

En hoe zou ik willen gezien worden door mijn kinderen (en kleinkinderen). Vrienden?

Bang vrouwtje?

Te bang om nu te fietsen vanwege een valletje? 

Te bang om voluit te leven eigenlijk, zo voelt dat momenteel. 

Elke dag alleen thuis komen. Hoera?! Ik zoek ook zo´n aap als Pluche heeft denk ik.

Ben ik wel een goede vriendin.

Een goede (wat dat dan ook is - goed) dochter, moeder, oma, schoonmoeder?

Uberhaupt het woord Bang...

Going out with a Bang, dat zou ik wel willen. 

Onthouden worden. 

Niet mijzelf opjagen

 Het motregende al vanaf vanochtend, dus vroeg mij af of ik echt nog wel langs de supermarkt moest voor de weekboodschappen. Of kon dat morgen? Of overmorgen zelfs?

Niet mijzelf opjagen met "Moet' dingen. Er moet namelijk in het weekend helemaal niets. En zondag is de rustdag toch? 

Gun jezelf die rust dan ook.

Ik kijk via NPO-start naar de serie Patience. Beter dan de detectiveserie die zaterdagavond op NPO 3 werd getoond. Kon me niet boeien, dus keek heerlijk naar Endeavour. Een herhaling, maar juist fijn om weer andere details te zien. 

Alweer ging ik op tijd naar bed. Maar vond ik juist fijn. Ontspannend. 

Vandaag ook de F1 van Hongarije. Interessante race. Spannend vanaf het begin. Ik zeg altijd al dat ik al F1 kijk toen Nicky Lauda nog oren had. Snelheid en techniek trekken.

 Verstappen eindigt als tweede. Ondanks zijn geklaag over de ´slechte´auto. 

Toch nog maar even naar de Supermarkt geweest, maar eerst wilde ik mijn oud papier in de bak gooien vlakbij het winkelcentrum.

Vol!

De bakken om de hoek: Vol!

Dus moest ik een stukje verder lopen en daar stonden gelukkig niet 30.000 lege dozen rondom het brengparkje met een Volle Bak. En zoek maar uit waar de rest van de wijk zijn papier kwijt kan.

Goed voor de extra meters dacht ik. In het kader van ook elke dag wandelen. Naast fietsen en de oefeningen om sterkere beenspieren te kweken.

Fietsen al in de ochtend gedaan. 

Nog even eten, afwassen en klaar voor vandaag.

Zo, eindelijk weer eens.

 Omdat ik vroeg wat mijn zoon leuk vond en waar zijn interesse lag in het kader van zijn komende verjaardag, wist ik een leuk cadeau voor hem. Maar dan moest ik wel naar de Grote Stad. Want bij ons in het dorp hebben ze dat soort zaken niet. 

Eerst maar even nagekeken of de winkel waarvan ik dacht dat ik daar moest zijn, nog bestond. Ja, gelukkig wel. 

Dus op mijn lijstje voor zaterdag dat klusje gezet. Plus het wegbrengen van een pakketje. Als ik het goed onthouden had, was dat in dezelfde straat. 

Bus nemen en daarna overstap op bus naar de stad. Nu ben ik blij met mijn busabonnement. Hoef ik niet na te denken over de kosten. Die heb ik al voorgeschoten. 

Wat een fijn idee om iets anders dan normaal = voornamelijk vlak bij huis blijven, misschien een uitstapje naar de supermarkt, maar dat was het dan wel. Of in de tuin zitten en een minibeetje werken.

Naar de bioscoop ben ik al maanden niet meer geweest, dus heb mijn abonnement maar aangepast.

Enfin. Stapte uit en begon, met stok, naar doel nummer één te lopen. Daar zag ik ook nog een leuke kaart voor hem. Pakketje ingeleverd ook. Daarna was ik al zo tevreden dat alles zo soepel ging, dat ik even snel bij de  AH aan de overkant wat kleine boodschappen haalde straks voor thuis. Vergat ik bijna nog te gaan kijken voor Het cadeau. Maar de IJswinkel lonkte. Maar toch maar niet. Voelde me nogal ongemakkelijk met stok en boodschappen. Doorlopen naar de winkel voor zoonlief. 

Daar moest ik eigenlijk voor de echte vondsten boven zijn, maar dat ging 'm niet worden. Gelukkig beneden ook een grote collectie en op de gok iets gekocht. Bon bewaard en gevraagd of hij het kon ruilen als hij niks vond.

Toen was ik toch zo tevreden. Alles gedaan. Ik mocht weer lekker naar huis en ik zag dat een halte dichterbij een zogenaamde strandbus ging, ook weer terug naar ons dorp. Kon ik daarmee weer overstappen op halte dichtbij en daarna nog even de kwalificatie F1 zien. 

Buiten, in de tuin. En daar ook genieten van een vers gekocht volkoren broodje. Thuis vullen met lekkere salade en verse sla. 

Zag trouwens een te schattige foto van jongste kleindochter bij die IJswinkel. Dus ze leert in ieder geval al jong waar het beste IJs van de stad te kopen is. 

Dit is eindelijk weer eens even voor de leuk reizen. Liep allemaal gesmeerd. En wie weet pak ik deze zomer ook nog wel een keer die strandbus. Moet nog lang wachten tot ik vakantie heb en dan is die aktie alweer voorbij. Dus eerder gaan. Gewoon doen. En extra lopen is goed. 

Was vanochtend gewoon op werktijd, of zelf een half uur daarvoor al wakker. Dat hoeft nou ook weer niet, maar ja...zit in mijn systeem denk ik. En ging op tijd naar bed, want moe. Dus Vera vanmiddag maar af gekeken. 

Was heel tevreden met mijzelf. Iets kleins, ik wilde persé iets passends kopen voor mijn zoon en dat kon niet lokaal, zorgde ervoor dat ik letterlijk in beweging kwam. 

Lekker dat het nu een klein beetje regent hier. Goed voor de natuur. En de inhoud van mijn regenton.

Even anders doen

 Was zo klaar met mijn werk, maar vooral weer het reizen. Dus bedacht onderweg hoe ik het thuiskomen aangenamer kon maken.

Dus thuisgekomen de tuin in, glaasje koude witte wijn, wat toastjes gemaakt. En ontspannen met een podcast in mijn oren. 

Dan mis ik wel iemand om mee te sparren, tegen aan te praten of gewoon te horen dat het allemaal wel goed komt.

Beter dan weer direct doe dingen doen. Nuttige zaken. 

Voelde wel prettig. Een andere routine. 

Zo, nu schoenen en sokken uit en lekker niks. Nou ja, het laatste uur van BB vol liefde bekijken, want ik trek zo laat naar bed gaan niet. En daarna nog een dectective. 

Ter ontspanning. 

Toch maar wel

Was een beetje moe van werk, want als mensen met vakantie gaan, dan hebben ze de neiging om onafgeknoopte dingen bij een ander op het bordje te leggen. 

Of dat collega´s zich bemoeien met hoe jij je werk moet doen, want echt spoed! Mijn ervaring is dat ik dat eerst maar eens ga uitvragen en ja hoor. Geen spoed. Zelfs geen noodzaak meer tot gesprek met ons, want al opgelost. 

Beter.

Thuisgekomen dus had ik een lijstje van wat ik moest doen voordat ik de blik op oneindig kon werpen. En daar stond ook een stukje fietsen op. Moe...moet dat. 

Ja, dat moet

Elke dag een beetje meer.

Een beetje verder.

Dus ga nou maar naar boven en fiets! 

Ook weer gedaan. Met een podcast op ging de tijd toch weer snel. 

Nu nog maar één dagje werken en dan is het weer even rust qua reizen en drukte in de trein en bus. Komt goed!