Het perfect zachtgekookte eitje, soldaatjes erbij, koffie met opgeklopte, maar helaas mislukte, sojamelk, dus nu zonder schuimkraag. Ook prima. En alle overgekookte schuim is alweer opgeruimd en schoongemaakt is de magnetron. Niet miepen dus. Blijf kijken naar wat er wel goed gaat en is.
Droomde bijzonder fijn en werd met dat fijne gevoel ook wakker. Helaas lag ik toch alleen in bed. Tsja, de meeste dromen zijn bedrog.
De witte was draait. Straks weer ophangen.
Gisteren had ik wel de energie en moed om toch maar wel de benedenverdieping te stofzuigen en een beetje a la Flylady de rest te doen. Dat was prettig, al merkte ik wel dat zo´n simpel klusje die dag veel van me vroeg. Boodschappen doen maar overgeslagen.
Was gisteren heel erg moe van de werkweek. Brandde een kaarsje op zaterdag toen de begrafenis van de vriendin van mijn moeder was. Stille hoop dat Bewindbroer misschien mijn moeder zou inlichten of zelfs meenemen naar, maar dat was wel heel heel heel stille hoop.
Hij kwam drie jaar geleden, met zijn mond vol over dat hij zo goed voor onze moeder wil zorgen en daarom bewindvoerder moest worden, niet eens naar de begrafenis van haar zuster. Niemand van zijn gezin, ook volwassen zelfstandig wonende kinderen niet. Zo´n steun voor mijn moeder.
Witte was opgehangen en de was van de dag ervoor weer netjes opgeruimd. Kleine werkjes, maar zo hou ik het redelijk netjes. Beneden ook de stapel administratie opgeruimd. Geen bergjes meer op de eettafel. Eén vaste plek daarvoor aanhouden, niet zichtbaar als je binnenloopt (want slordig-rommelig).
Weinig energie, batterij is niet opgeladen van het weekend merk ik.
Wel nog eind van de middag naar de supermarkt, weer een kar vol gezonde spullen gekocht. En nu de gordijnen open en keiharde regen. Waar ik zo doorheen moet om op tijd op mijn werk te komen.
Zo
geen
zin
in.
Net besloten een half uurtje later weg te gaan. Ben ik er ook nog op tijd. En niet..jammer de bammer. De bui trekt dan net weg en zo kom ik droog op mijn werk aan.
Werd vannacht een paar keer wakker. Zag ik het goed? Een bliksemschicht. Ja hoor, een klein onwedertje trok voorbij. De regen die daarbij hoorde was ook maar weinig. De buien ging niet precies over mijn woonplaats.
Toch zag ik in de klaargezette emmers wel een laag water. Al het te vallen hemelwater opvangen. Veel valt gelukkig al in mijn regenton.
Was blij dat ik één van de twee doe dingen nog gisteren uit mijn werk direct had gedaan. Ook al was ik tamelijk afgepeigerd. De regenhoes om de parasol doen. Dankzij jullie tips hierover, gaat dit nu een stuk makkelijker. En ik heb ook een touwtje aan de rits gedaan, dan kan ik die makkelijker naar beneden trekken, want ook te hoog.
Als eerste klus moest ik de Restvuilnisbak naar binnen halen. Elke keer even kijken waar ze 'm nu weer hebben neergezet. Was best wel moe, want keiheet, stadsbus was opeens uitgevallen en ik had nog wel zo'n mooie aansluiting met de trein. Opeens van de borden weg en dus besloot ik een andere bus te nemen en bij een halte over te stappen op de bus naar huis. Want geen zin om nog weer een half uur staan te wachten en dan laat thuis te komen. Dat ging net op tijd nog dat overstappen. Maar kost allemaal weer extra energie.
Na deze 2 klusjes merkte ik dat ik moe was. Van de hitte, van het reizen, van het werken. Geen zin meer in eten maken ook weinig trek, dus maar een omeletje gemaakt van twee eieren. En daarna, weet niet hoe ik het opbracht, ook nog alles afgewassen. Oh ja....omdat ik een hekel heb aan een slordige keuken met vooral vieze vaat. Geen afwasmachine, dus maar aan de bak. Zo klaar uiteindelijk, maar vanochtend wel een fijnere blik in de keuken.
Vierde mijn laatste rit in het vervangend busvervoer van de NS (voorlopig, want er blijft voorlopig nog veel werk te doen op dat traject). Dat ging wederom zeer soepel. Heb ondertussen ook geleerd om om hulp te vragen. En merk dat mensen dat best wel graag doen. Dat stemde me mild.
Merk dat ik toe ben aan niet werken een tijd, vakantie noemen ze dat. Niet reizen, niet denken, niet plannen en niet ergeren. Vind het niet prettig de hele zomer doorgewerkt te moeten hebben en ben bang dat als mijn vakantie start, de regentijd begint. Nul plannen ook nog of misschien vaag. Heel vaag. Nou ja, zien we dan wel weer. Mijn gedachten zijn gekleurd omdat ik moe ben.
Geniet nu van een lekker kopje koffie. In een mooie mok of kopje, Al mijn shirts van deze week zitten al in de wasmachine. Na een dag dragen en klotsende oksels van het OV, graag even wassen. Uithangen helpt niet. BH's idem.
Las dat het feitelijk pas eind van de middag op zijn warmst is en niet tussen 12.00 en 15.00 uur. Moest ik eind van de middag met mijn laptoptrolley, rugtasje en stok weer richting het grote plein en dan links afsteken om daar het vervangend busvervoer te pakken.
En ja, dat voelde als een hitteklap, want de hele werkdag binnen geweest en daar, op mijn werkplek in ieder geval, is het relatie koel. Geen rechtstreekse ramen en een heel koele vloer.
Maar dan de eerste stap buiten de draaideur. Oef!! Alsof je een Finse Sauna instapt.
Gelukkig wist ik een route waar ik veel in de schaduw liep want de gebouwen zijn daar zo hoog, dat de zon op dat moment daar niet rechtstreeks op schijnt. Alleen laatste stuk was in de zon. Nou ja, niets aan te doen, even doorrollen dan maar.
Alweer had ik een fijne bus, net als vanochtend, met een relatief lage instap. Dat liep al voorspoedig. Helaas had op het station aangekomen mijn stoptrein ruim 10 minuten vertraging, dus dan mis ik mijn aansluitende stadsbus en wist dat ik zeker een half uur moest wachten.
Toch maar stoicijns bekijken dan. Ondertussen een podcast geluisterd. En zo kom ik de tijd wel door. Thuisgekomen direct lunchtrommel klaargemaakt voor morgen, eten opgezet en zo direct kan ik al wat gezonds eten.
Daarna toch nog maar even fietsen, ook al trekt het me nu helemaal niet, maar doe het nou maar, train die spieren! Dan nog de grijze vuilnisbak op wieltjes buiten zetten, na die gevuld te hebben met restafval en dan mag ik in de relaxmodus. Dus even in het hele huis alle prullenbakjes legen en in die grijze bak doen.
Binnen is het relatief koel, want hield de gordijnen dicht de hele dag. Ongezellig gezicht, maar ja, wel cool.
Interessant om te zien welke route de chauffeurs nemen van het treinstation naar het plein achter het treinstation in mijn werkstad.
En ook welk type automerk de bus van is. MAN, Volvo, Mercedes, Scania etc. En hoe die er van binnen ook weer verschillend uitzien qua dashboard maar, voor mij dan belangrijk momenteel, het trappetje om in de bus te komen.
De ene bus laag genoeg of hydraulisch te verlagen en met genoeg plekken om je aan vast te houden, de andere bus weer veel soberder en dan is het even een uitdaging. Ook omdat ik mijn stok dan ook nog ergens moet laten tijdens het klimmen en vasthouden.
Maar altijd, en dat valt me 100% mee, genoeg mensen, of de chauffeur of de assistenten van de NS bij de haltes, die willen helpen. Of passagiers.
En nu is het nog maar twee dagen en dan is ook dit weer gedaan en rijden, hoop ik, de treinen weer. En ben ik hoop ik ook weer minder lang onderweg, met minder overstappen.
Eclips was heel bijzonder om te zien. Ik begon met kijken bij de vaart/sloot bij ons voor de deur, daarna liep ik iets verder waar ik vrijer zicht had. Met het blote oog niet gekeken, want je ziet toch niks. Met Schoenendoos omgebouwd tot Camera Obscura zag ik dat de maan langzaam over de zon schoof,want minder licht in de doos.
Heel interessant. En dan ook nog vannacht de Perseidestorm. Zo jammer dat ik moet werken, want zie dit soort dingen heel graag.Heel graag.
Zevenentwintig jaar geleden reed ik met een huurauto met mijn kinderen helemaal richting het Zuiden en kwam uit in Luxemburg om de Eclips te zien. Volgens mij hadden we ook van die brilletjes. Waar die zijn gebleven?
Op een parkeerplek met vrij uitzicht zou het gaan gebeuren. Maar helaas. Helemaal bewolkt. Weinig te zien.
Een Belgische man, die een hele cake bij zich had als snackje, zei telkens: Amai, da´s toch jammer he. Dat bleef jarenlang een standaard uitdrukking bij ons thuis.
Nu heb ik geen bril, dus ga ik een doe het zelf een camera Obscura knutselen, dan kan ik toch de projectie zien van het hele gebeuren hoop ik. Want zo bijzonder. Denk niet dat ik de volgende nog ga meemaken in Nederland, die is in 2081.
Een van de oudste vriendinnen van mijn moeder is overleden en mijn Skandinavische broer had contact met één van haar dochters toen hij dit jaar met onze moeder bij haar moeder in het verpleeghuis op bezoek ging. Zij geestelijk nog 100% in orde, alleen haar lichaam werd steeds zwakker. Mijn moeder net andersom.
We gaan in ieder geval iets opsturen naar de familie. Dochter gaf mij al aan dat ze niet van de bloemen zijn bij een begrafenis. Dit was zo´n lange en bijzondere vriendschap. Ik was niet close met deze vriendin, maar respecteer wel wat zij voor mijn moeder betekende.
Was laat thuis, dus direct in actie om toch nog op een redelijke tijd te eten en een beetje avond te hebben. Had vanochtend ook een touringcarbus met bijzonder hoge instap en het leek wel alsof al mijn spierkracht even weg was. Dus vroeg maar om een kontje van de chauffeur. Je moet toch wat he..
Terug ging ietsje beter, maar bus stond vlakbij stoeprand en daardoor kon ik van een hogere plek instappen. Tas werd netjes in het rek gezet. En een behulpzame passagier tilde ´m er bij aankomst weer uit tot aan buiten aan toe. Zo fijn.
Dus boeien dat het laat was.
Ik moest eraan denken genoeg eiwitten te eten, voor spieronderhoud en opbouw. En te fietsen, doe nou maar! Ook al wil ik niks...ja, slapen.
Druk op mijn werk ook. Dat verandert ook niet, zelfs niet in de vakantiemaanden. Schulden hebben geen vakantie immers.
In de ochtend bij mijn zoon en zijn gezin langs geweest en genoten van mijn jongste kleindochter die ineens al zo goed bijna volzinnen spreekt. Wat gaat die ontwikkeling snel.
Mooi te zien dat ze goed in hun vel zitten.
In de middag was ik door mijn vriendin en haar man uitgenodigd langs te komen. Ook heel fijn en ook hun kinderen en kleinkinderen zag ik en ken ik. Hoe leuk is dat.
Dat maakte laat thuiskomen wat minder erg, want erg naar mijn zin gehad. Dat is pas opladen van de innerlijke batterij.
Ben uitgenodigd door mijn vriendin om naar haar toe te komen. Ze haalt en brengt me gaf ze aan. Wat heerlijk en wat lief.
De weekboodschappen gehaald, Zo blij met mijn bejaardensleurhutkarretje, ooit bij Ikea gekocht, zeker al 14 jaar geleden. Toen ik wist dat mijn bedrijfsauto weer ingeleverd moest worden, want ontslagen.
Het karretje zat echt propvol, maar als je wat pakken sojamelk haalt, olijfolie, pakken koffie allemaal zware dingen plus nog allerlei groente en fruit is de sleurhut al snel vol. Omdat het ding rolt, is het gewicht alleen voor mijn armen, maar die kunnen dat wel. Gelukkig.
Dan alles uitpakken en opruimen, ondertussen koffie gezet en nu heerlijk aan de verse koffie. En er ´hoeft´niets meer vandaag. Alleen de dingen die ik zelf zou willen.
Wat ook meewerkt is dat ik vrijdagmiddag echt goed op tijd wegging om de vervangende bus te kunnen halen, op tijd, zodat ik ook op tijd de treinaansluiting kon pakken en in mijn woonplaats dan de bus, die nog steeds op zomerregeling rijdt, dus ééntje in het half uur.
Was rond 18.30 door de voordeur en besloot onderweg al dat ik eerst even een glaasje koele witte wijn ging drinken met een borrelhapje erbij. Niet weer direct her en der lezen en voor ik het wist was het alweer de avond voorbij. Dat even wat anders doen dan normaal was echt heel fijn.
Zo direct mijn was ophangen. Donkere was, die was ik altijd apart, dan blijven de kleuren diep. En niet in de zon hangen.
Sinds tijden kan ik weer een klein beetje voelen dat ik geniet van niet werken deze zaterdag. Geen reizen, geen ritme van clienten die langskomen, bellen of mailen en vooral niet de enorme hoeveelheden nieuwe aanmeldingen die allemaal ingevoerd moeten worden in het MIS (management informatie systeem).
Grappig, ik verkocht al meer dan 20 jaar geleden in een ICT bedrijf intelligente software, waardoor bepaalde formulieren en documenten uitgelezen konden worden en digitaal opgeslagen en ook terug te lezen waren. Dat moet toch ook hiermee mogelijk zijn weet ik.
Te duur denk ik voor onze club. Dus dan maar een goedkope kracht of een stagiair die dat allemaal handmatig invoert.
En dan nog zeggen dat ik de allerbelangrijkste ben in het proces...hahaha....over een tijdje gewoon vervangen door invoersoftware.
Doe ik heel graag. Veel online kranten lezen, het liefst van en bij alle 11 kranten waar ik in kan lezen via mijn abonnement. Forums lezen, meningen lezen. Allemaal heerlijk materiaal om weg te dromen.
Weg van wat dan?
Mijn leven? Maak ik dezelfde fouten als altijd? Ja, dat doe ik. Heb kennelijk een zeer langzame leercurve.
De saaiheid van alles? Ik weet dat wat anders doen, ook een andere energie-ervaring geeft en toch doe ik het niet of, als excuus voor mijzelf, dat ik er 'de kracht niet voor heb'.
Bor de Wolf die af en toe me groet in het Enge Bos, wat ik kennelijk zelf aangepland heb.
De cyclus van mijn werkzame leven. Telkens weer dezelfde dingen zien gebeuren, in het begin nog waarschuwen, maar er is er werkelijk niemand die concreet iets durft te zeggen tegen de grote dikke deur. Omdat het ook geen moer verschil maakt.
Zwakke bedrijven overeind moeten houden en daarvoor onze keihard werkende medewerkers overvragen. Om dat er ook nog even erbij te doen. En nooit dat in de bedrijfsjournaals onze vestiging een compliment krijgt. Benoemd wordt. Of nog beter en daar grapte ik over met een nieuwe collega, een bonus. Bonussen doet men niet aan. Wel gratis veren uitdelen. Die je dan ook nog zelf moet inbrengen.
Collega maakte mee dat Zeus haar persoonlijk, op een volle werkvloer, even de les kwam lezen, alsof ze een kind van 7 (dat herkent hij van thuis) was. Werkelijk ongehoord.
Niet voor kwaliteit gaan, maar voor goedkoop en vervangbaar. En graag ook nog uit de diverse zeer bekende potjes subsidie voor het aannemen van een medewerker met een rugzakje. Oud of uit uitkeringssituatie of op zoek naar ervaringsplek. Of jong en zonder enige relevante ervaring. Ook zo fijn voor de clienten.
Was heel erg blij dat een collega spontaan had aangeboden dat ze vandaag voor mij op kantoor zou zijn, dan kon ik gewoon thuiswerken. Zo fijn, even niet reizen en aan het eind van de werkdag op tijd stoppen, daarna fietsen op de hometrainer, de groenbak binnenhalen en daarna een maaltijd wokken. Op tijd eten en de afwas doen en dan weten dat alles al gedaan is voor vandaag.
Niet dat ik nu blaak van energie, maar heb meer tijd om mijzelf te worden. Wie dat dan ook is.
Mijn energie lekt al weg bij het lezen dat er twee weken lang op mijn woon/werktraject bussen op een gedeelte worden ingezet. Waardoor ik
a. moet overstappen van trein naar touringcarbus, met hoge instap en ik weet werkelijk niet of ik mijn benen zo getraind heb dat ik dat als een jonge hinde weer kan,
b. Langer onderweg ben zowel heen als terug. Uitstappen uit trein, station uit (allemaal trappen daar) en dan ergens een bus in. Weet uit ervaring dat die bussen keivol zitten altijd.
Nee, niets aan te doen, geen andere collega die dan mijn diensten kan overnemen, allemaal met vakantie. Er moet bezetting zijn geeft leidinggevende aan. Dus mijn maandag = thuiswerkdag werkt dan niet. Gewoon lekker vier dagen in het OV reizen.
Ondertussen gaf een jonge collega aan dat als ik dat zou willen zij deze week een dag overneemt, dan kan ik die dag thuiswerken en hoef ik niet te reizen. Wat een fijn voorstel.
Heb het aangegeven mij mijn leidinggevende, maar die zat al helemaal met haar hoofd bij haar eigen vakantie en plakte er nog fijn 2 dagen extra aan vast, dus wanneer tijd voor een constructief gesprek hierover was er vrijwel niet. Ook al eerder aangegeven dat ik graag wil dat ze kijkt wat er aan Oude Lullenpolitiek voor mij haalbaar is. Tilt ze ook over haar vakantie, want prioriteit nul. Al een paar keer aangekaart, maar er kan niets kennelijk.
Denk ook dat het mijn eigen schuld is. Ben er nog steeds op mijn werk. Met stok weliswaar, maar daar heeft ook niemand last van. Weet dat er echt wat verandert, als ik zelf anders doe of me gedraag. En fijn die dagen dat ik thuis kan werken, maar dat is ook zo flexibel als een oude houten deur. Want is er niemand, dan ben ik weer de aangewezen medewerker die er toch altijd is.
Zo trouw, betrouwbaar en netjes als een oude hond. Aai me!
Hoog tijd om mijn Grote Plan nu door te zetten. Moest nog wat berekeningen doen, zaken veilig stellen en regelen. Maar ga maar doorzetten. Doorrrrrrrr! Neem het heft maar in eigen hand. Het leven is te kort.
Wil mijn tijd eigenlijk niet meer verdoen aan drie uur reizen per dag minimaal. Laat thuis, vroeg weg, volle bussen en treinen. Nul respect voor iemand die met een stok loopt.
Moet mijn mening toch wel ietwat herzien. Want ik ervaarde vandaag veel, heel veel lieve oplettende mensen om mij heen. Stond met stok, rugtas en roltas te wachten op de al volle bus, tot ik in kon stappen. De vrouwelijke chauffeur zei nog dat de bus helaas niet lager kon en het best wel hoog was die instap. Op de eerste rij zag iemand me aankomen met stok en hij gaf zijn plek aan mij.
Achter mij was een jonge dame op krukken dus ik vroeg de andere persoon of hij ook zijn plekje wilde geven, dan kon ook zij zitten. Prima. Geen gemor. De chauffeur sjouwde mijn tas naar binnen en die hield ik op mijn schoot vast. Niet handig, want die wieltjes rijden door de vieze straat natuurlijk, maar ja...NIET miepen. Je zit, je klom en de bus rijdt.
Eruit werd ik weer door haar met mijn tas geholpen. De dame naast me zei dat ze alles in een rugtas had. En ook zij werd geholpen. Was een half uur later dan mijn planning op mijn werk.
Terug een jonge man als chauffeur. Ook hij tilde mijn tas naar binnen en gooide ´m in het bagagerek. Kon zitten, naast iemand, maar dat was ok. Op het station aangekomen tilde iemand mijn tas uit het rek en bood aan ´m even mee te nemen naar de uitgang. Dat voelde allemaal zeer fijn. Ik werd gezien. Opgemerkt.
Ging wel een half uur eerder weg, zodat ik nog een beetje op tijd thuis zou aankomen. Trein had vertraging, maar ik haalde mijn bus.
Was zo dankbaar om dit alles, dat ik toch maar wel eerst ging fietsen op de hometrainer, ondanks dat het nogal warm was.
Nu nog lunchtrommel maken en avondeten en dan even niets.
Ja, dankbaar dat vooral.
Dus minder miepen en meer ervaren en pas dan zeggen dat het voelt, zoals Brigitte Kaandorp al zong, dat ik een heeeeeeeeeeeeeeeel zwaar leven heb.
Elke dag een bundel weggooien en dan weer op een hanteerbaar aantal nog te lezen mail komen. Gaat nog redelijk snel ook en mijn inbox wordt steeds leger. Maar ik bewaar mijn mail dan ook heul lang. Gewoon omdat het kan. Maar nu toch maar opschonen. Want hetis wel veel en vooral veel reclamezooi. Daarna nakijken wat er van de rest weg kan.
Ik schat in heel veel ook.
Nog even mijn lunchbox maken voor op het werk en dan nadenken wat ik morgen aandoe, nee...hoeft niet, ik weet het al eigenlijk. Lekker makkelijk.
De afwas doen zo. En dan nog even genieten van buiten zitten. Heb vandaag ook flink opgeruimd in de tuin, de benen waren wat sterker dan de vorige weken,, maar mijn grasveldje, buiten dat het droog is en geel, had allemaal van die lange halmen eruit groeiend. Knippen maar. Dat vraagt wat van mijn balans, die is nog niet optimaal, maar ik hoef nu minder bang te zijn dat ik opeens omval en in het gras lig.
Alle water uit de keuken wat over is, na een eitje koken of heet water maken voor de koffiepot voorverwarmen, bewaar ik in een pan en die giet ik leeg in de gieter. Maar geeft niet alle planten water. Alleen een aantal in potten en de rest kort afknippen. Hopen op een doorstart later het seizoen.
Vroeg aan mijn zoon wanneer ik zijn cadeautje kon brengen, maar hij zit ergens aan de Westkust van de VS momenteel. Spreken van de week af wanneer het kan. Het bederft niet in ieder geval.
Haar methode om mensen diep in de schulden weer eigenwaarde te geven spreekt me aan. Maar is zo uniek en waar in Nederland Schuldhulpverlening gewoon een zakelijke markt is, nog unieker.
Nam toch maar de stoptrein naar mijn woonplaats het laatste stukje in plaats van de streekbus, want met de zomerregeling, moet ik telkens een half uur staan te wachten op de volgende bus. Nu moest ik nog maar 5 minuten wachten en een half uurtje eerder thuis.
Dus bedacht onderweg dat ik eigenlijk wel direct eerst een stukje kon fietsen, want had mijn avondeten al klaar staan. Alleen nog in een mooie saladebowl doen.
En daarna, na het fietsen, ook maar direct de regenhoes over de parasol doen, want er wordt morgen overdag een beetje regen verwacht. Dan is dat werkje ook maar gedaan.
Is dat omdat ik ietsje meer energie heb?
Hoop het, maar dat is elke dag verschillend hoe het voelt. Maar ik maak er maar gebruik van als die energie er is.
Grappig om de ontwikkeling in mijn bedrijf te zien. Een paar jaar terug was het streven om de hele middle management laag te verkleinen en dus zaten er een aantal managers opeens zonder iets te managen. Verlieten het bedrijf of werden een soort van manager over niks.
Een paar jaar daarna kregen steeds meer mensen ´promotie´ en werd de naam op hun visitekaartje opeens manager. Of ze de potentie hadden dat was bij sommigen de vraag, maar daar doet bedrijf niet zo moeilijk over. Doe je over een jaartje toch weer iets geheel anders en wordt een andere medewerker manager. Die hele laag die weg moest zit inmiddels weer stevig in het middle management zadel. Nou ja, stevig. Zoals een kermis-attractie waar je op een namaakstier moet blijven zien te zitten. Oeps....uit het zadel geworpen!
Het bedrijf gaat toch weer naar links! Oh nee....naar rechts.
En er kwamen er steeds meer van. Managers. Steeds meer te managen natuurlijk. En daardoor ook steeds meer vergaderingen. Via Zoom of in het echt en dan graag naar het hoofdkantoor allemaal reizen.
Speciale projecten worden opgetuigd. Dat wil de opdrachtgever en op dat project hebben ze opeens ook een manager gezet. Zo voorspelbaar ook.
Een project waar ik in het begin van mijn werkzame leven bij dit bedrijf ben begonnen komt weer terug via een aanbesteding, maar nu denkt men met managers en consultants burgers te kunnen motiveren om hun financiële zaken te regelen. Consultants. Oh ja...gaat natuurlijk om de targets. Niet om de mensen. Targets halen zijn consultants goed in.
Het motregende al vanaf vanochtend, dus vroeg mij af of ik echt nog wel langs de supermarkt moest voor de weekboodschappen. Of kon dat morgen? Of overmorgen zelfs?
Niet mijzelf opjagen met "Moet' dingen. Er moet namelijk in het weekend helemaal niets. En zondag is de rustdag toch?
Gun jezelf die rust dan ook.
Ik kijk via NPO-start naar de serie Patience. Beter dan de detectiveserie die zaterdagavond op NPO 3 werd getoond. Kon me niet boeien, dus keek heerlijk naar Endeavour. Een herhaling, maar juist fijn om weer andere details te zien.
Alweer ging ik op tijd naar bed. Maar vond ik juist fijn. Ontspannend.
Vandaag ook de F1 van Hongarije. Interessante race. Spannend vanaf het begin. Ik zeg altijd al dat ik al F1 kijk toen Nicky Lauda nog oren had. Snelheid en techniek trekken.
Verstappen eindigt als tweede. Ondanks zijn geklaag over de ´slechte´auto.
Toch nog maar even naar de Supermarkt geweest, maar eerst wilde ik mijn oud papier in de bak gooien vlakbij het winkelcentrum.
Vol!
De bakken om de hoek: Vol!
Dus moest ik een stukje verder lopen en daar stonden gelukkig niet 30.000 lege dozen rondom het brengparkje met een Volle Bak. En zoek maar uit waar de rest van de wijk zijn papier kwijt kan.
Goed voor de extra meters dacht ik. In het kader van ook elke dag wandelen. Naast fietsen en de oefeningen om sterkere beenspieren te kweken.
Omdat ik vroeg wat mijn zoon leuk vond en waar zijn interesse lag in het kader van zijn komende verjaardag, wist ik een leuk cadeau voor hem. Maar dan moest ik wel naar de Grote Stad. Want bij ons in het dorp hebben ze dat soort zaken niet.
Eerst maar even nagekeken of de winkel waarvan ik dacht dat ik daar moest zijn, nog bestond. Ja, gelukkig wel.
Dus op mijn lijstje voor zaterdag dat klusje gezet. Plus het wegbrengen van een pakketje. Als ik het goed onthouden had, was dat in dezelfde straat.
Bus nemen en daarna overstap op bus naar de stad. Nu ben ik blij met mijn busabonnement. Hoef ik niet na te denken over de kosten. Die heb ik al voorgeschoten.
Wat een fijn idee om iets anders dan normaal = voornamelijk vlak bij huis blijven, misschien een uitstapje naar de supermarkt, maar dat was het dan wel. Of in de tuin zitten en een minibeetje werken.
Naar de bioscoop ben ik al maanden niet meer geweest, dus heb mijn abonnement maar aangepast.
Enfin. Stapte uit en begon, met stok, naar doel nummer één te lopen. Daar zag ik ook nog een leuke kaart voor hem. Pakketje ingeleverd ook. Daarna was ik al zo tevreden dat alles zo soepel ging, dat ik even snel bij de AH aan de overkant wat kleine boodschappen haalde straks voor thuis. Vergat ik bijna nog te gaan kijken voor Het cadeau. Maar de IJswinkel lonkte. Maar toch maar niet. Voelde me nogal ongemakkelijk met stok en boodschappen. Doorlopen naar de winkel voor zoonlief.
Daar moest ik eigenlijk voor de echte vondsten boven zijn, maar dat ging 'm niet worden. Gelukkig beneden ook een grote collectie en op de gok iets gekocht. Bon bewaard en gevraagd of hij het kon ruilen als hij niks vond.
Toen was ik toch zo tevreden. Alles gedaan. Ik mocht weer lekker naar huis en ik zag dat een halte dichterbij een zogenaamde strandbus ging, ook weer terug naar ons dorp. Kon ik daarmee weer overstappen op halte dichtbij en daarna nog even de kwalificatie F1 zien.
Buiten, in de tuin. En daar ook genieten van een vers gekocht volkoren broodje. Thuis vullen met lekkere salade en verse sla.
Zag trouwens een te schattige foto van jongste kleindochter bij die IJswinkel. Dus ze leert in ieder geval al jong waar het beste IJs van de stad te kopen is.
Dit is eindelijk weer eens even voor de leuk reizen. Liep allemaal gesmeerd. En wie weet pak ik deze zomer ook nog wel een keer die strandbus. Moet nog lang wachten tot ik vakantie heb en dan is die aktie alweer voorbij. Dus eerder gaan. Gewoon doen. En extra lopen is goed.
Was vanochtend gewoon op werktijd, of zelf een half uur daarvoor al wakker. Dat hoeft nou ook weer niet, maar ja...zit in mijn systeem denk ik. En ging op tijd naar bed, want moe. Dus Vera vanmiddag maar af gekeken.
Was heel tevreden met mijzelf. Iets kleins, ik wilde persé iets passends kopen voor mijn zoon en dat kon niet lokaal, zorgde ervoor dat ik letterlijk in beweging kwam.
Lekker dat het nu een klein beetje regent hier. Goed voor de natuur. En de inhoud van mijn regenton.
Was zo klaar met mijn werk, maar vooral weer het reizen. Dus bedacht onderweg hoe ik het thuiskomen aangenamer kon maken.
Dus thuisgekomen de tuin in, glaasje koude witte wijn, wat toastjes gemaakt. En ontspannen met een podcast in mijn oren.
Dan mis ik wel iemand om mee te sparren, tegen aan te praten of gewoon te horen dat het allemaal wel goed komt.
Beter dan weer direct doe dingen doen. Nuttige zaken.
Voelde wel prettig. Een andere routine.
Zo, nu schoenen en sokken uit en lekker niks. Nou ja, het laatste uur van BB vol liefde bekijken, want ik trek zo laat naar bed gaan niet. En daarna nog een dectective.
Was een beetje moe van werk, want als mensen met vakantie gaan, dan hebben ze de neiging om onafgeknoopte dingen bij een ander op het bordje te leggen.
Of dat collega´s zich bemoeien met hoe jij je werk moet doen, want echt spoed! Mijn ervaring is dat ik dat eerst maar eens ga uitvragen en ja hoor. Geen spoed. Zelfs geen noodzaak meer tot gesprek met ons, want al opgelost.
Beter.
Thuisgekomen dus had ik een lijstje van wat ik moest doen voordat ik de blik op oneindig kon werpen. En daar stond ook een stukje fietsen op. Moe...moet dat.
Ja, dat moet
Elke dag een beetje meer.
Een beetje verder.
Dus ga nou maar naar boven en fiets!
Ook weer gedaan. Met een podcast op ging de tijd toch weer snel.
Nu nog maar één dagje werken en dan is het weer even rust qua reizen en drukte in de trein en bus. Komt goed!
Op mijn NS-overzicht van gemaakte reizen met mijn OV-Chipcard, zag ik al dat ik ergens vergeten was uit te checken. Bij nader bekijken welke dag dit was en ook even uit het geheugen halen wat ik die dag meemaakte, kon ik terug redeneren, dat mijn OV-Chipcard toch echt gejat was. En niet, wat de meeste mensen tegen me zeiden, dat ik 'm gewoon verloren was. Ben toch niet gekke Henkie gelukkig.
Had die dag naar en van mijn werkplek gereisd en precies na het uitchecken is de card gejat. Hing altijd aan zo'n skipasachtig ding aan mijn tas en was, toen ik bij de bus wilde inchecken opeens weg. Het is een zeer drukke plek waar veel mensen zijn en loopt er iemand tegen je aan, is dat daar al vrij normaal.
Nu zie ik dus dat na mijn uitcheck iemand lekker ermee naar Amsterdam is gereisd en daar braaf uitcheckte. En nogmaals gereisd zo te zien, laat op de avond.
Toen ik thuiskwam heb ik mijn OV pas onmiddellijk online geblokkeerd en een nieuwe aangevraagd. Duurt helaas even voordat de card het dan niet meer doet. Pas de volgende dag. Nog blij dat de jatter niet bedacht naar Maastricht door te reizen of zo.
Dus moet even uitvragen bij de NS hoe het met die extra kosten zit. Toch bijna € 25,--. Voor snot.
Vroeg ook nog geld terug voor de vertraging van vorige week. Waar ik een paar uur stond te wachten tot er uberhaupt weer treinverkeer mogelijk was op dat traject door een wisselstoring.
Ach ja, woensdag Administratie-dag tenslotte.
Ook wat andere administratieve zaken uitgediept. Allemaal nodig. Om straks mijzelf niet in de vingers te snijden. Maar even rustig niksen zat er vandaag niet in. Was ook wat onrust in mijn hoofd merk ik.
Vooral met werk te maken. Alweer personeelswijzigingen en iemand die zich gedraagt alsof hij binnenkort leidinggevende wordt. Wat ik wel verwacht en dat mijn huidige leidinggevende binnen het bedrijf promotie maakt. En uiteraard ook weer mensen die ingewerkt moeten worden, maar waar geen plan voor ligt en dat diegene dan maar een beetje erbij bengelt, want niemand heeft er tijd noch zin in.
Ook al eerder meegemaakt en goh wat raar dan toch dat zo iemand na een paar maanden toch afhaakt. Of het niet in de vingers blijkt te hebben.
Fietsen op de home-trainer. Zo fijn dat je geen tegenliggers hebt of met fatbikes te maken krijgt. Ik zet mijn timer, iedere dag langer en fiets een stuk. Moet nog wel goed nadenken hoe ik opstap en heb een opstapje (net als bij een paard) nodig, maar dat ligt aan de benen. Maar zit ik eenmaal, dan gaat het prima.
Een klein feestje. Dat ik kan bewegen en bewegingen die ik herken en snap en kan doen, waardoor mijn beenspieren sterker worden.
Fijn ook dat ik vandaag thuis kon werken.
Het was druk, maar heb me niet druk gemaakt. Dat is een verschil.
Klein, zeer klein buitje in de middag. Fijn voor de tuin, maar meer om het stof van de bladeren te spoelen.
Toen ik een jaar of twaalf geleden een eiwitrijk dieet volgde en veel en vooral snel afviel, at ik veel roerbakgerechten. Vooral met Broccoli. Makkelijke groente en zo blijft hij groen en knapperig.
Nu maakte ik met Tempe, pittige versie er een gerecht van. Snel klaar en een reuze bord vol, met eigenlijk alleen maar groente. Lekker!!
Nu eet ik dit omdat het lekker en gezond is. Niet omdat ik perse wil afvallen, al blijft dat toch maar doorgaan. Gelukkig wel langzamer dan toen.
Om extra te lopen, ben ik vandaag bij de snelbushalte uitgestapt in plaats van de bus dichterbij te nemen. Is langer lopen naar huis en wat enger ook vind ik, want weet nog waar ik opeens op de stoep lag op deze route, maar ik let goed op en loop vooral op het gladdere fietspad. Wel uitkijken dat ik geen fietsen in de weg zit uiteraard.
Iedere dag een stukje sterker. En soms een dagje niet, maar dan komt dat de volgende dag hoop ik weer.
Met leidinggevende gesproken over mijn ergernis hoe het vakantieplannen ging en ik, voor mijn gevoel, daarbij genoegen moest nemen met wat er over was. En ja, ik gaf ook aan dat ik zelf ook nogal laat was om mijn plannen vast te leggen. Mea Culpa.
Nu weet ik al dat die periode na mijn vakantie zeer druk wordt, want er komt een nieuwe medewerkster. Die ingewerkt moet worden. Nul ervaring heeft uberhaupt met op een kantooromgeving werken. Dus ook niet ervaring met mail en Informatiesystemen etc. En dan een maand later al met vakantie gaat. Die plannen waren al vastgelegd en dat snap ik. Nieuwe medewerkster want het contract van mijn huidige collega is niet verlengd. Zij bleek toch andere ambities te hebben en werkt daarnaast ook niet zorgvuldig genoeg. Alles maar half invullen, half afwerken en alle ingewikkelde zaken die laat ze liggen.
Leidinggevende gaf aan dat het inderdaad allemaal nogal vaag was en dat zij helemaal niets wist van plannen van de collega om in augustus ook nog drie weken vrij te zijn. Daar gaat ze haar op aanspreken, want heeft ze uberhaupt nog wel zoveel vrije dagen tot einde van haar contract.
Toen ik er later over nadacht, over dat aanspreken, vroeg ik me af wanneer dan. Want ook leidinggevende is komende week voor het laatst voordat ze drie weken vrij is. Komende week is mijn collega nog vrij. En is LG terug, dan is collega al weer met die tweede vakantie.
Plus ik begrijp gewoon niet dat dit niet goed gemonitord wordt door haar. Iedereen moet in het Personeelssysteem vakantie aanvragen. Zij keurt dit vervolgens goed en pas dan weet je dat het akkoord is. Kennelijk wat stappen niet gedaan of haar verhaal klopt niet.
Verder gaf ze me aan dat ze geregeld had dat iemand van een andere vestiging, die wel vaker bij ons aanwezig is, de maandag, dinsdag en mijn vrije woensdag er zou zijn, dan kon ik die dagen toch weer thuiswerken maar is mijn werkplek, zoals de opdrachtgever eist, toch bezet. Opdrachtgever wil daar graag altijd iemand zichtbaar zien ´zitten´.
Dat is heel fijn. Want vier dagen in de week reizen, met alle stremmingen van de laatste tijd en nog niet stabiele benen, breekt me wel een beetje op merk ik. En in augustus zo lees ik wordt vervangend busvervoer ingezet op een stuk van mijn woon-werkverkeer.
Helaas kon collega toch niet deze maandag, dus toch weer op pad.
Had ik nou maar een Scotty Beam me up installatie!
Mijn eigen blog voelt sinds een tijdje voor mij niet meer prettig. Er komen teveel mensen lezen die alleen maar even hun gal spuwen. Onvriendelijk, onredelijk en soms zelfs onbeschoft.
Ik ga al die commentaren nu direct weghalen. Ben er klaar mee. Als je niets aardigs te zeggen hebt, zeg dan maar niets.
Wil graag dat deze plek rustig is en blijft.
Wel wil ik iedereen bedanken die tegencommentaar geeft op dit soort reacties. Zo ontzettend hartverwarmend! Dat raakt me.
Vanochtend haalde ik toch mijn Intercity, ondanks dat mijn bus voorbij reed en ik een andere bus, in haast moest halen. Dat lukte en de overstap ook. Was ik toch nog op tijd.
De trein vertrok. En stond heel lang stil ergens tussen mijn eindstation en een ander station. Er stond een trein stil voor ons.
Bleek dat er een storing was op het traject precies voor ons, maar 2 stations te gaan nog. Na lange stilte kregen we te horen dat we terug ging rijden om ruimte aan andere treinen te geven. Maar helaas maar tot een klein station, waar geen Intercity´s komen.
Daar hebben we ruim twee uur moeten wachten tot er weer verkeer mogelijk was. Eerst zou het tot 09.00 uur duren, toen tot 09.30 etc etc...Ik was dus zeer laat op mijn werk. Om gestoord van te worden, maar niet zo veel aan te doen.
Wel bedacht ik als het nog langer zou duren, ik naar huis zou gaan. Zinloos wachten en thuis kon ik tenminste nog werken.
Ook weer laat thuis, want verkeer nog steeds ontregeld kennelijk. Mijn Intercity had eerst vertraging en toen werd hij gecancelled. Dan maar in het boemeltje als het maar GAAAAT.
Onderweg al bedenken wat ik allemaal nog moest doen, voordat ik op het punt was dat ik kon ontspannen. Maar meteen afhandelen, dan is dat ook weer geregeld en voor elkaar. Als ik maar het beginnetje van Vera kan zien. De rest kijk ik later wel af, want om vroeg op te staan, moet ik echt vroeg naar bed.
Had mijn dochter mijn hometrainer verder afgemaakt!! Toen ze haar diepvriesspullen weer ophaalde. Wat een topper. Echt zo enorm lief van haar.
Wat veel en vooral wat veel goede reacties op mijn vraag hoe pensioen er voor jullie uit gaat zien of er al uitziet. Erg interessant en leerzaam.
Helaas gaat de bejaardenkorting op reizen met de bus, 34%, vervallen in 2027. Kinderen reizen dan gratis, mits met begeleiding. Dat gratis reizen is nu in mijn regio ook al, dus hoe dat zo als nieuw wordt gebracht en dat men daar die 34% korting voor nodig heeft???
Dat maakt even een busritje naar de huisartsenpost of bloedprikken elders weer een duur grapje. Plus dat ik natuurlijk nu een busabonnement heb voor de streekbussen hier, vergoed door de werkgever. Dan voel ik dat helemaal niet. Maar ik weet heel goed wat de kosten zijn van ook maar een kort busritje.
Wel iets om in berekeningen mee te nemen.
Vond ook - of het Algoritme vond dat voor me - nog meer nuttige artikelen over met pensioen gaan. De site van het Nibud onder andere: Nibud en pensioen
Dochter kwam de inhoud van haar diepvrieslades hier verdelen en bij haar vader, die een diepvrieskist heeft.
Haar koel-diepvriescombi had het begeven en ook nog stroomstoring en tijdens haar vakantie stond de kachel te hoog, foutje in de techniek. Daar is gelukkig al een monteur naar komen kijken en wat aan komen doen. Kleindochters gingen meteen boven kantoortje spelen en met de barbies fantaseren.
Ze had een quiche gemaakt dus die konden we samen eten. Was even een leuk bliksembezoekje. Van de week haalt ze de spullen weer op en die kunnen dan in haar nieuwe koelkast.
Wel lekker even wat reuring. Ben te lang al thuis en zie niemand behalve de kassière bij de Albert Heijn.
Lees in Trouw een interessant stuk over een training die mensen voorbereidt op het pensioen. Hoe ga je dan je dagen indelen. En, wie ben je nog zonder je baan, je titel, de afdeling die onder jouw leiding stond?
Maar vooral ook de indeling van de werkweek die er dan niet meer is, want je werkt niet meer. Elke dag is het weekend.
Wie ben je zonder functie, volle agenda en de dagelijkse bevestiging van collega´s?
Ga je dan een traytje Geraniums halen?
Een camper kopen?
Die hobby eindelijk eens uitdiepen.
Reizen?
Gelukkig heb ik, helaas, al ervaring als je van niemand de collega bent, nul waardering krijgt van anderen om je titel en al helemaal geen leiding meer geeft. Weet hoe het is als je zelf je dagen moet/mag indelen. Ook om niet gek van verveling te worden. Al had ik genoeg te doen omdat ik toen aan het solliciteren was en mijn dagindeling het zoeken naar werk was.
Hoe is dat, stel ik me voor en vraag ik me af, straks voor mij. Pensioen. Niet meer verplicht dagelijks reizen naar mijn werkplek, niet meer hoeven omgaan met mensen die ik niet zelf heb uitgekozen. Niet verplicht heel vroeg opstaan. Niet meer na een jaartje weer hetzelfde aan nieuwe mensen moeten uitleggen en dan aan het eind van het jaar begint die cyclus opnieuw. Of bij pech al na een paar maanden. Niet meer. Heerlijk!
Maar ook; geen inkomen meer uit loon. Pensioen. Wat heul weinig is, want jarenlang in bedrijven gewerkt die niets geregeld hadden voor hun personeel. Zelf dan maar spaarpotje aanleggen, maar dat schiet ook niet echt op.
Een afbetaald huis heb ik ook niet, want ik huur.
En toch zie ik er geheel niet tegenop. Mijn pensioen zal niet volgeboekt zijn met reisjes, cruises en dat soort zaken. Maar ik hoop wel meer tijd voor mijn kleinkinderen en kinderen. In redelijke gezondheid.
En zaken vastleggen als het hoofd ook dreigt uit te vallen.
Hoe zien jullie je gepensioneerde leven of misschien leef je dat nu al en was het wat je je ervan had voorgesteld. Of juist anders, minder leuk of juist veel leuker.
Altijd lekker en doet me terugdenken aan ruim 25 jaar geleden toen ik voor het eerst met mijn kinderen een vakantie boekte. Naar Kreta. Waar ze bij het zwembad bij het appartement heerlijke IJskoffie hadden. Toen ik bekeek hoe ze dat maakten was de magie er een beetje af. Gewoon Nescafe-oploskoffie met veel IJsblokjes en melk en suiker.
Nu maak ik het van een restje zwarte koffie, sojamelk en veel IJsklontjes. Geen suiker of zoetstof. Maar 3 ingrediënten. In een groot glas met rietje. Zo vakantie/achtig.
Weer wat meer energie. Ietsje meer hoor. Nog niet genoeg dat ik kan reizen naar de verjaardag van mijn tante. Is tamelijk onbereikbaar via OV.
Heb haar uiteraard wel iets opgestuurd en zag dat het op haar verjaardag ook is bezorgd.
Nu al een aantal weekenden verjaardagen of dat soort dingen af moeten zeggen.
Heb nog maar één tante. Nu had ik er altijd twee, dus niet dat er velen overleden zijn inmiddels, maar gewoon een kleine familiekring nog maar over.
Zondag ga ik het ouderwetse begrip Rustdag maar weer invoeren. Geen moetjes, nergens verplichtingen en weet niet eens of ik wel naar de supermarkt wil. Uiteindelijk niet, want nog genoeg op voorraad.
Genieten van een boek via de Fluister-app op mijn telefoon. In de ochtend de planten water gegeven en vogeldrinkbak idem. Ook de katten weer blij, die drinken er ook uit. Gisteren al een ministukje in mijn tuin gesnoeid (Lavendel) en de stoep eronder meteen schoongeveegd. Ziet er direct verzorgder uit.
Helemaal niks doen is ook niet waar; wat truitjes gewassen en een aantal bh-s. Met dit warme weer graag dagelijks een schone aan, dus even de was ophangen. Maar dat vind ik altijd een fijn werkje om te doen. Zichtbaar en ruikbaar resultaat. En daarvoor moet ik weer de trap oplopen, wat direct een goede oefening is.
Kom niet toe aan de home-trainer. Te warm nu op die kamer ook. Dus begin die week heb ook maar een oude stepbank neergezet, waarop ik oefeningen doe die de fysio aangaf, vooral voor balans en het opstappen om sterkere kuit- en enkelspieren te krijgen. Als ik zie hoe ingewikkeld ik een bus uitstap, dan ben ik er nog lang niet. Dus door met oefenen/trainen.
In de avond naar Endevaour gekeken. Mooie ingewikkelde aflevering. Daarna nog even rustig buiten zitten. Alles is gedaan. Eten voor morgen staat ook al klaar. Lunchtrommel gevuld en in de koelkast.
Mijn geplette Tompouce was echt heel erg geplet, glazuur uitgesmeerd over het doosje en smaakte toch anders dan een hele. Maar wel geprobeerd of het nog eetbaar was uiteraard.
Beide kinderen zijn met hun gezin op vakantie in het buitenland. Schoot er helemaal doorheen, door mijn gedoe met labiele benen, dat het zomervakantie is. En dus mensen met schoolgaande kinderen nu hun vakanties houden.
Zag leuke foto's van dochter en haar dochters in het vliegtuig, wachtend op vertrek. Wat geweldig dat ze dit meemaken. En dat mijn dochter dat gewoon regelt. Op tijd. Lijkt ze niet op haar moeder. En foto´s van zoonlief en zijn vrouw en dochter ook erg naar hun zin hebbend.
Collega gaf aan dat ze volgende week 2 weken vrij neemt en daarna nog eens 3 weken. Daar gaat mijn maandag thuiswerkdag, want er moet wel bemensing zitten gaf, bij navraag, leidinggevende aan.
Voelde me ook een beetje overvallen door haar late aanvraag.
Plus dat ik nu al zie dat ik dus helemaal geen paar weken aaneengesloten vrij kan nemen zo lijkt het nu. Een weekje en dat is zij alweer met vakantie 2. En dan is de zomer alweer grotendeels voorbij. Begrijp niet dan leidinggevende dat allemaal ok vind, maar ik zie ook dat ze een geheime agenda heeft wat betreft collega. Die doet nog extra werk erbij en daar is ze niet te missen kennelijk.
Baal van mijn eigen sloomheid weer. Direct nog in de Indian zomermaanden mijn vakantie vastgelegd. Anders komt loskomen van mijn werk niet. Niet met een weekje eind juli, wat nu nog de optie was. Eén week vrij? Nee, dat is het niet voor mij. Mijn broer gaf me aan dat ik niet verantwoordelijk ben voor het inwerken van de nieuwe. Dus boek nou maar vrij.
Heb slechte ervaring met eerdere leidinggevende die een vakantie aflasten, want ik moest eerst de stagiaires inwerken. Die dan mijn werk zouden overnemen in de vakantie. Kan toch prima, een stagiaire die dat doet?
Ondertussen gebeld over mijn Grote Plan, maar er was niets ontvangen van de stukken die ik moest opsturen in hun eigen retour enveloppe. Die ik voldoende frankeerde.
Zucht.
Dus alles maar weer gekopieerd. Op mijn werk, want betere kopieeropties. Blij dat ik mijn administratie op orde heb. Zo belangrijk dat die stukken in behandeling worden genomen. Zodat ik verder kan met Grote Plan.
Moet wel even de moed uit mijn schoenen halen, want dacht echt dat het volbracht was.
Zat gisteren in de trein, die gelukkig op tijd ging, zo leek het niet, want wederom overal vertragingen in de app en er schoven een aantal mannen in de trein. Man met groot blik Heineken. Anderen waren ook in jofele stemming. De meneer H. had zo´n luide stem dat ik niet eens mijn podcast kon horen, die rechtstreeks, met onderdrukking van buitengeluid dan, op mijn gehoorapparaten binnenkomt.
Zo keihard praatte hij, ik werd er gek van. Dus ik vroeg hem of hij op iets minder groot volume kon praten.
`Nou, of jij gaat verkassen he..`.
Ik kon mijn middelvinger nog tegenhouden. Zag ook dat een vriend uit het groepje hem aansprak. Natuurlijk mogen mensen praten. Maar dan niet op volume ik zit in het Ajaxstadion en mijn vriend zit aan de overkant, kan je me horen lullo!!!
Besloot maar mijn gehoorapparaten uit te schakelen. Totale demping dus. Dat hielp.
Wat grappig was dat bij mijn eindstation hij me nog vroeg of ik nu nog last van hem had. Nee, gehoorapparaten uitgedaan...heerlijk rustig dan! Moest hij en ik ook eigenlijk lachen en dat brak het ijs.
Totdat ik de trein uit wilde. Met stok en rolkoffer. Ik durf pas te gaan opstaan als de trein stilstaat, want wil niet door de gang rollen of vallen. In deze trein ook niks om je aan vast te houden.
Mensen begonnen al naar binnen te lopen, snel snel snel naar een stoel. En deze trein is heel lang. Wij konden er niet uit. Ik kreeg een beetje de neiging met mijn stok te waaieren. Dus riep of men opzij kon gaan dan kon ik er ook nog uit.
Maar omdat deze trein onderweg vertraging had opgelopen, stonden er nog meer mensen te wachten kennelijk.
Men riep Japanse treinproppers op!
Daarna rustig richting de bus gelopen. En ook daar bij het verlaten van de bus idem. Iedereen wilde snel snel snel die bus in. Ik kon er dus ook bijna niet meer normaal uitstappen. Mijn zonnebril viel onder de bus en kijk...een hele lieve Japanse toerist dook onder de bus . Ik riep nog dat het een goedkope bril was, dus laat maar, en hij vond mijn bril. Dan geloof je toch weer dat er meer aardige dan vervelende mensen zijn. Uitvoerig bedankt. Ontroerde me.
Zomerdienstregeling dus weer extra lang wachten op aansluitende bus. Maar kon me niet meer bommen.
Had geen idee dat het buiten zo warm was, dus daar moest ik ook even thuisgekomen van bijkomen. Nog Vera afgekeken en toen naar bed.
Net 5 minuten voordat ik wilde vertrekken kwam Piet nog even langslopen. Die heeft een mobiel uit het jaar kruik en zoekt dan altijd eerst naar de gratis wifi. Hij weet niet hoe, dus staat al 3 van de 5 minuten te klungelen. Wil me een brief laten zien.
Na 5 minuten is hij nog niet zover en ik vertel hem dat ik naar huis wil en we bovendien nu geen inloopspreekuur hebben. Ja, maar nog even. Bovendien heeft hij een bewindvoerder dus hoeft hij dit niet bij ons te laten lezen.
Ik schrijf ons mailadres op en zeg hem dat hij dit hierheen kan verzenden. Het kantoorpand is nog zeker tot laat open en zolang kan hij de wifi gratis gebruiken. Ik moet nu echt weg. Weet dan al dat ik mijn beoogde trein ga missen.
Toch niet. Want alles is weer oranje gekleurd op het NS bord en dat betekent niet dat Nederland toch moet voetballen, maar vertragingen. Vrijwel alles. Eerst mijn trein een kwartier, dan 20 minuten en de treinen daarna vervallen ook al.
Defecte trein op de rails. Alles uit het noorden rijdt niet meer, uitgevallen of komt veel veel later. Ik moet bijna 40 minuten wachten op mijn trein.
En ik wilde nog wat naar het postkantoor brengen. Gelukkig eentje gevonden vlakbij mijn eindstation. Maar ja, ik kom daar zo laat aan dat de brief niet meer met de post van vandaag mee kan. Jammer de bammer dan. Wel aangetekend laten verzenden, dus blij dat dit wel daar kon.
Zo blij dat ik bij de Hier Eet Men Afval winkel één Tompouce koop. In een schattig doosje. Dat ik niet keimoe ben na zo´n lange vertraging, maar zelfs nog dit klusje kan klaren.
In de rugtas gestopt, maar precies waarom ik een hekel aan rugtassen heb, Alles Plet. mits niet in een harde, keiharde doos.
Dit bleef er over van het schattige doosje en inhoud
Thuisgekomen alle dingen voor morgen voorbereid, een lekkere maaltijdsalade gemaakt en eens kijken of geplette Tompouce ook nog eetbaar is.
Kocht een hometrainer op advies van mijn fysiotherapeut, maar had me een beetje verkeken op hoe zwaar zo´n pakket is. De bezorger had het in mijn gang neergezet. Ik kreeg het amper opgetild en had meteen medelijden met de bezorger. Zou ik het in gedeeltes - dus eerst uitpakken - naar boven sjouwen?
Mmm...niet slim. Zelf sjouwen.
Dus mijn zoon gevraagd of hij dat voor mij wilde doen. Hij moest hierna direct naar een medische afspraak, dus wat anderen tegen me zeiden - heeft hij het niet even voor je in elkaar gezet - dat ging ik niet vragen. En ook: Zelluf doen he! En sowieso vertelde hij me dat hij de dag erna op een korte vakantie ging met zijn gezin. En verder heb ik niet zoveel mensen aan wie ik dit soort dingen zou kunnen vragen. Zou het werkelijk niet weten. Mijn sociale kring is zo klein dat het meer een vierkant is.
Iedere keer de timer zetten en kijken hoever ik dan kom. Met uitpakken en nakijken en afvinken of alle onderdelen geleverd zijn.
Daarna het monteren. Ook weer iedere keer op de timer om niet na afloop in te storten want teveel in één keer gedaan.
Soms onhandig om zoiets in je eentje te doen, maar even buiten de box denken en dan lukt het wel. En zo blij dat ik goede steeksleutels heb. Dat werkt efficiënter dan de bijgeleverde combi-steeksleutel. Want meer momentum.
Het zadel zit er bijna op en daarna de voorstang monteren. Daarin zit wat elektronica, dus daar moet ik zorgvuldig mee omgaan. Dus de tijd voor nemen. Niets af raffelen.
Om mijn spieren te versterken en daardoor weer een betere balans en weer normale zaken te kunnen doen als van de wc opstaan, van een eettafelstoel opstaan, uit de bank opstaan, eigenlijk alle zaken waar je niet bij nadenkt als je het gewoon kan en doet, moet ik van mijn fysio oefenen.
Bij opstaan uit een eetkamerstoel: Eerst maar eens mijn bovenlijf naar voren doen, armen idem en zo proberen op te staan. Dat gaat, maar moet nog steeds denken voordat ik doe. En vooral ook oefenen om weer langzaam te gaan zitten. Niet neerploffen dus.
Dan op en af de traptreden stappen. Niet mijn knie meteen op slot zetten of me aan mijn armen bij de trapleuning omhoog trekken, maar rustig, door de knie te bewegen, mijn andere been omhoog te liften. Gek is dat, nadenken bij zo´n automatische beweging.
Ook oefenen op een laag opstapje. Lager dan de traptrede. Oefenen met op en afstappen. Beide benen evenveel. Kan ik mooi doen tijdens het kijken naar de F1 op Silverstone.
Door een brand en later werd dit gewijzigd in Bermbrand reden er op mijn traject naar huis nul treinen richting thuis. Alles gecancelled. De hele hal stond weer ouderwets vol met wachtende mensen, kijkend op het grote bord of er nog wat ging.
Dus koos ik een alternatieve route, helemaal om, maar dan kon ik daar, in de Domstad, een trein huiswaarts pakken. Durfde geen Intercity aan, want met een hoge instap dan krijg ik direct hyperventilatie bij wijze van spreke, dus boemeltje. Alles was nu toch al laat, vertraagd en zo is het dan maar.
Boemel naar de Domstad. Iedere dikke boom stopten we. Er zat een man naast me te bellen met, zo te horen zijn vriendin of partner of vrouw, dat hij weer terug bij af was door die brand en hij van de conducteur nu het beste de trein naar de Domstad kon nemen en daar kijken voor een trein naar waar ik ook in de buurt woon.
Ik had alles al uitgedokterd in mijn app en nadat ik hem wel 3 x hoorde zeggen dat hij nog niet wist hoe en waar, liet ik hem mijn scherm zien.
Oh schat, ik ben er rond 19.30 uur.
Fijn als er iemand op je wacht leek me op dat moment, al klonk het gesprek wel wat controlerend van haar naar hem.
Na nog wat overleg zou ze hem een halte eerder ophalen, dus kon hij beter de Intercity nemen. Hij vroeg een paar keer welk spoor. Ik gaf hem dit aan. En hij was blij dat hij wist waar hij aan toe was. Wat al 3 uur aan het reizen en zijn trein ging weer terug naar af na lang bij een station te hebben staan wachten. En daar leek er niets te gaan.
Gelukkig ben ik wel goed in geografie en weet ik ook hoe de hazen lopen bij de NS ondertussen.
Drukke en volle treinen. Elke halte. Dus superblij dat ik de aansluitende bus kon nemen zo direct, alleen zomerschema, dus die ging pas over 20 minuten. Nog meer wachten.
Dan speel ik een spel met mijn geduld en mag ik een paar keer kijken hoe lang nog en dan voor ik het weet komt de bus al.
En na 3,5 uur reizen rolde ik ook eindelijk de voordeur door.
Moe.
Gelukkig al eerder bedacht en gemaakt wat ik zou eten. Nog een stukje Vera gekeken, maar ik merkte dat ik geen concentratie noch ontspanning voelde, dus maar lekker naar bed.
Een client met een dreigende uithuiszetting kwam een paar keer langs en collega´s zeiden al dat zij niet te verstaan was. Toen ik haar trof had ik daar geen moeite mee. Ze kwam uit hetzelfde land als mijn ex-man. Iedereen daar en zeker van haar leeftijd leerde Engels, maar wel met een plaatselijk accent. Verstaanbaar, maar je moet wel even je best doen,
Enfin, ik vertelde mijn bevindingen met deze dame aan een jonge collega en gaf aan waarom het mij geen moeite kost (naast dat ik uitstekend Engels spreek, ook zakelijk Engels) haar te begrijpen. Liet een foto zien van ex-man.
Haar commentaar: Dat had ik niet achter jou gezocht.
Wat een achterlijke opmerking eigenlijk. Wat zocht ze dan wel achter mij. En ben ik dan direct in een hokje ingedeeld?
In achting gestegen of, zoals ruim veertig jaar terug, enorm gedaald. Altijd als mensen mijn kinderen zagen waren ze enthousiast en noemden ze schattig en lief en oh...waar komen ze vandaan???
Zelf gemaakt!
En dan was het enthousiasme ook direct over.
Andere tijden en andere omgeving (voornamelijk heel wit) dus toen ik in een omgeving ging wonen die wat internationaler georiënteerd was, was dit veel minder.
Wat zoekt men eigenlijk achter mij?
Anyway, voor wie het vieren/gedenken; vandaag een mooie Keti Koti.
Zat heerlijk onder mijn parasol zaterdagochtend te genieten van het niks moeten en een kopje lekkere koffie, toen ik naar mijn glazen onweer-meter/Donderglas keek en zag dat er ander weer aan zat te komen. Nu zag ik dat ook al aan de vogels - de moeder van mijn moeder vertelde dat ooit - als ze door elkaar gaan vliegen dan zit er verandering in de lucht.
Dus lette goed op en bij de eerste spetters snel (maar wel behoedzaam) de parasol ingeklapt (zwaar ding zeg!), uit de houder gehaald en binnen gezet. Ik heb wel zo'n regenvrije hoes, maar dan moet ik, ben klein, op een opstapje gaan staan om dat ding eromheen te krijgen en dat lijkt me nu geen goed plan.
En nu ruikt het heerlijk naar regen op een warme tuin. Die geur zouden ze in een parfumflesje mogen doen!
Het koelt niet echt af, maar maakt het meer een soort van kasgevoel buiten. De vrije training F1 kan ik heerlijk binnen bekijken en alles maar weer dicht, gordijnen, ramen en deuren.
Blij dat ik nog een paar mini snoei zaken heb kunnen doen. Mini, want nog niet echt sterke en vooral stabiele benen. Maar iedere dag een beetje werkt ook. En geniet er altijd weer van. Zelfs van mini-tuinieren.
In de middag siësta, naar een podcast luisteren, eerst nog de was opgehangen, want de zonnepanelen krijgen volop zon nu. Daarna F1 gekeken, de kwalificatie voor de race van morgen in Oostenrijk. Mooie baan, mooie tijden ook.
Kop thee gemaakt met aandacht.
Zie in de avond van die typische donderwolken ontstaan en als ik naar bed ga een hele gelige lucht. Al snel barst er langdurig onweer uit. Hard en dichtbij plus harde regen. De hele nacht lang zo lijkt het.
De volgende ochtend rustiger weer. Ontbijt buiten onder de toch maar weer opgezette parasol. Geniet van het lezen van een e-book. Knip 2 uitgebloeide rozen weg. Nou ja, een emmertje of wat met snoeiafval toch weer. Wil veel meer doen, maar lijf zegt dat dat nu even niet een optie is.
Genoten van de F1 van Oostenrijk. Fantastische race en erg spannend.
Ook normalere temperaturen zo lijkt het al is alles hier nog wel wat opgestoomd en blijft de warmte nog wel in de stenen zitten.
Vanochtend hier een koelere bries, sowieso een bries!, dus alles tegen elkaar opengezet. In huis zakt het van 27,5 naar 26,5 graden. Maar aan de zuidwest kant staat ook de zon zijn best alweer te doen.
Heerlijk die relatieve koelte.
Blij dat ik op tijd uit bed kwam om dat te ervaren.
Toen de winkel nog maar net open was, rolde ik naar binnen. De kar van de winkel als rollator gebruikend, mijn bejaardensleurkarretje op het rekje voor bierkratjes geklemd en de stok in de kar. Had me ook voorgenomen om vroeg op te staan en nog van de relatieve koelte gebruik te maken en dus zodra de winkel open was mijn boodschappen te halen.
Was al een week niet meer naar de winkels geweest dus het werd wel tijd, vooral voor groente en fruit.
Er lag een volkoren Speltbrood voor maar Eur 0,75. Van gisteren. Kan mij dat schelen. Zag er smakelijk uit voor de lunch later.
Ook nu even de wasmachine aan doen, nu de zon volop op mijn zonnepanelen schijnt. En daarna een heerlijk kopje koffie maken. Welverdiend op deze warme, nee hete dag. En online een boek lezen via de Fluister app. Nog een voordeel van een kranten-abonnement.
Ik heb mijn planten in potten al vroeg water gegeven en ook het waterbadje voor vogels weer gevuld. Ik heb daar een flink aantal knikkers in gedaan, zodat ook insecten kunnen drinken. En ook de katten vinden het heerlijk om water uit te drinken.
Opeens zie ik de schoonheid van mijn tuin weer. Zoveel bloeiende planten, de roos New Dawn, mooi roze tegen de schutting.En op tijd de dode bloemen eruit knippen - wel een uitdaging met bibberbenen hahah - dan blijven er nieuwe bloemen aan komen.
Het gras moet eigenlijk gemaaid worden, maar laat maar even. Het is nu sowieso al te warm geworden daarvoor.
Binnen 27 graden. Buiten rond de 34.
Dus zit tijdens siesta-tijd heerlijk binnen. Kijk wat Netflix, lees wat kranten. Documentaires op Youtube. Stond vanochtend nog in de supermarkt met wat tijdschriften in mijn hand, maar legde ze allemaal weer terug. Te duur voor een uurtje plezier. Lees het wel online, of niet.
Tijdens de vele ritten met mijn broer naar het verpleeghuis van onze moeder viel me op dat er een kennelijk nieuwe trendkleur is bij auto´s. Een lelijke, bijna matte natte cementkleur grijstint.
Grijs!
Waarom.
Nu hoef ik ook weer geen pimpelpaarse gestippelde auto, maar iedereen grijs en dan vooral deze tint?
Tellen jullie wel eens soorten of kleuren van auto´s onderweg?
Moest wat Financiële zaken regelen, documenten bij mijn gemeente daarvoor opvragen, kopietjes van het een of ander meesturen en nu is dat allemaal in een enveloppe gedaan, uiteraard goed gefrankeerd en van alles een kopie voor de eigen administratie achtergehouden en nu, zo zegt mijn moeder bij alles altijd, ´wachten we maar af´.
Klinkt lekker geheimzinnig, maar Big Brother leest ook graag mee, dus ik hou het vaag. Plus dat ik pas de dingen kan benoemen als deel 2 en 3 ook zijn gedaan.
Eind van de dag de plastic vuilnisbak op wielen opgehaald en ook maar die van de buurvrouw die met haar gezondheid worstelt en bij haar voordeur neergezet.
Toen even niets meer.
Rust.
Koelte.
Buiten is het 33 graden namelijk. Dan is het binnen beter vol te houden.
Naar aflevering van Vera gekeken en al rond 21.00 uur naar bed. Te heet nog in de slaapkamer, maar ik kwam toch tot rust tot diverse onweders me wakker maken,
Vandaag wil ik vooral genieten van het Midzomergevoel. Terugdenkend aan hoe ik dat vierde ooit in Helsinki bij mijn broer en de familie van zijn nu ex-vrouw. Ook toen was het zeer warm, jaren terug al weer.
Mijn verbazing over het feit dat we toen we midden in de nacht/vroege ochtend uit de nachtclub kwamen en het nog licht was.
In de avond zet ik altijd mijn klikko alvast aan de stoeprand, op de aangewezen ophaalplek. Nu zag ik dat het zo hier gaat regenen en nogal lang ook, dus hoppa...NU doen die klus.
Zit ook bomvol, want met 2 mensen heb je meer afval dan in je eentje. Wordt eenmaal in de drie weken geleegd.
Staat lekker buiten en de regen mag doorkomen. Klus gedaan.
Lekkere maaltijdsalade eten nu, met tonijn. En dan zijn de doe dingen, behalve de afwas, ook weer afgevinkt.
Zo aandoenlijk; mijn broer zou wel eens even laten zien hoe hij thuis pannenkoeken maakt en zijn recept daarvoor. Hij toog naar de winkel en kocht een pakje zelfrijzend bakmeel, een flesje olijfolie en eieren daarvan wist hij dat die nog op voorraad waren en een pak melk (ik gebruik al jaren geen melk meer, maar sojamelk).
Daarna had hij een weegschaal nodig. Ja, die had ik ook nog. Goh...dat is wel een hele goede zei hij. Ja, soms heb ik zo maar de juiste spullen in huis :). En begon alles precies af te wegen.
Vertelde hem dat ik nooit weeg, maar meestal op gevoel mijn volkoren of speltmeel in de kom doe, ei ook op gevoel, al naar gelang de grootte van de eieren. Hij goot ook een eetlepel olijfolie (heb ik ook op voorraad maar had hij niet gezien, ik bak al jarenlang vrijwel alles in olijfolie) door het beslag. Hij had dat recept van een BBC kookprogramma en dat gaf als resultaat dat hij altijd heerlijke pannenkoeken kreeg.
Alleen had ik nog een koekenpan uit het jaar kruik en ik weet wel hoe dat ding werkt, maar hij niet en hij is geen gas gewend en die pan niet, dus zijn eerste pannenkoek werd een misbaksel. Niet bruin en al helemaal niet gaar.
Pakte voor hem een kleinere koekenpan, die bakte beter, maar idee was natuurlijk pannenkoeken te maken formaat Wagenwiel.
Ze smaakten heerlijk en we merkten dat we allebei graag kaas op de pannenkoek doen. In plaats van zoet beleg. Hahaha...
