Ondanks dat ik de meeste zaken heb berekend, uitgerekend en nagerekend, bekruipt me af ten toe toch de angst dat ik het niet ga halen financieel. Dat ik te weinig inkomen heb straks. En er geen budget is voor 'leuke dingen'. Of gewoon boodschappen.
Nou ja, inkomen...spaargeld.
Dat het dom was om zo maar op te zeggen. En niet me 'gewoon' ziek te melden. Of aan te sturen op een VSO en dan lekker een jaartje nog WW te krijgen.
Is dat echt zo?
Dom?
Het hoort erbij, die twijfel, ik herken het proces. Dus laat die twijfel maar even rondwaaien, maar ik zeg altijd bij twijfel tegen mijzelf : Stick to the plan! Ik weet dat ik dit besluit bedachtzaam heb genomen, zeker niet over één nacht ijs ben gegaan, dus heb vertrouwen erin.
Ook grappig om te zien vanochtend: ik dacht een gepocheerd eitje te gaan maken. Niet heel veel ervaring mee, meestal mislukt het. Dus water gekookt en een wervelwindje erin gemaakt en daar het ei in gestort. Dat ging al niet heel goed, want ei was niet mooi apart eigeel en eiwit. Daarna, na even te hebben gekookt, met een schuimspaan eitje eruit gehaald en het glibberde zo van de schuimspaan op de grond. Had ik gisteren nog wel de grond gedweild, maar ja...
Jammer de bammer. Nu maar niet sticken to the plan en iets anders verzinnen.
Gelukkig was de koffie wel gelukt.
3 opmerkingen:
Straks geen ratrace meer, maar tijd om aanbiedingen te kopen, naar kringlopen voor kleding en andere zaken. Geen extra reiskosten. Geen verplichting om bij te dragen cadeaus collega’s En omdat je uitkering krijgt misschien energie om iets bij te verdienen. Je gaat het redden en twijfel is een natuurlijke reactie! Bieke
Omdat je geen uitkering krijgt..
Had ik ook. Ik herinner me dat ik op kantoor laat in de middag even keek naar de WW bedragen. De angst dat ik zo een grote stap terug moest doen. Vooral de jongere collega’s die je haarscherp in de gaten houden, want stiekem verlangen ze ook naar vrijheid. Dus geen emoties tonen. Vooral niet. Maar inwendig ben je een emotioneel kokend vat. Zoveel jaar ratrace.
Zo zei ik de laatste vrijdag, met nog een week te gaan, ‘s morgens toen ik binnenkwam: “Thank God it’s Friday.” 🤣. Al die gezichten toen.
Het is een spannende week. De werkende collega’s zullen er niets van begrijpen. Is er nog een afscheidsborrel georganiseerd, met cadeautje en toespraak?
Een reactie posten