Ondanks dat ik de meeste zaken heb berekend, uitgerekend en nagerekend, bekruipt me af ten toe toch de angst dat ik het niet ga halen financieel. Dat ik te weinig inkomen heb straks. En er geen budget is voor 'leuke dingen'. Of gewoon boodschappen.
Nou ja, inkomen...spaargeld.
Dat het dom was om zo maar op te zeggen. En niet me 'gewoon' ziek te melden. Of aan te sturen op een VSO en dan lekker een jaartje nog WW te krijgen.
Is dat echt zo?
Dom?
Het hoort erbij, die twijfel, ik herken het proces. Dus laat die twijfel maar even rondwaaien, maar ik zeg altijd bij twijfel tegen mijzelf : Stick to the plan! Ik weet dat ik dit besluit bedachtzaam heb genomen, zeker niet over één nacht ijs ben gegaan, dus heb vertrouwen erin.
Ook grappig om te zien vanochtend: ik dacht een gepocheerd eitje te gaan maken. Niet heel veel ervaring mee, meestal mislukt het. Dus water gekookt en een wervelwindje erin gemaakt en daar het ei in gestort. Dat ging al niet heel goed, want ei was niet mooi apart eigeel en eiwit. Daarna, na even te hebben gekookt, met een schuimspaan eitje eruit gehaald en het glibberde zo van de schuimspaan op de grond. Had ik gisteren nog wel de grond gedweild, maar ja...
Jammer de bammer. Nu maar niet sticken to the plan en iets anders verzinnen.
Gelukkig was de koffie wel gelukt.
17 opmerkingen:
Straks geen ratrace meer, maar tijd om aanbiedingen te kopen, naar kringlopen voor kleding en andere zaken. Geen extra reiskosten. Geen verplichting om bij te dragen cadeaus collega’s En omdat je uitkering krijgt misschien energie om iets bij te verdienen. Je gaat het redden en twijfel is een natuurlijke reactie! Bieke
Omdat je geen uitkering krijgt..
Had ik ook. Ik herinner me dat ik op kantoor laat in de middag even keek naar de WW bedragen. De angst dat ik zo een grote stap terug moest doen. Vooral de jongere collega’s die je haarscherp in de gaten houden, want stiekem verlangen ze ook naar vrijheid. Dus geen emoties tonen. Vooral niet. Maar inwendig ben je een emotioneel kokend vat. Zoveel jaar ratrace.
Zo zei ik de laatste vrijdag, met nog een week te gaan, ‘s morgens toen ik binnenkwam: “Thank God it’s Friday.” 🤣. Al die gezichten toen.
Het is een spannende week. De werkende collega’s zullen er niets van begrijpen. Is er nog een afscheidsborrel georganiseerd, met cadeautje en toespraak?
Geen enkel financieel plan geeft 100% garantie, maar je hebt er goed over nagedacht en hebt wel een heel heel grote kans op succes - plus heel veel veerkracht om eventuele tegenvallers op allerlei manieren op te vangen.
Anders zoek je toch een klein, leuk baantje?
Marijke
Cellie, je kan dit! En zoals Petra 47 zegt, je hebt genoeg veerkracht om tegenvallers op te vangen. En stel je eens voor hoe het is als je straks niet meer aan je werk en de reizen naar werk en naar huis hoeft te denken. Wat een ruimte er dan in je hoofd is. En hoe blij je zult zijn, hoe opgelucht je je al voelen. Mens... je wordt een ander mens!😁
Er kunnen ook meevallers zijn. Je hebt gedurende een deel van dit jaar geen inkomen. Had je al uitgerekend op hoeveel zorgtoeslag en huurtoeslag je dit jaar recht hebt? En je inkomensbelasting wordt ook lager, waarschijnlijk heb je te veel betaald. Dat komt ook weer jouw kant op!
Maar je bent een slim, praktisch mens, dus waarschijnlijk wist je dat al.
Maar goed, door jouw werk in de afgelopen jaren, weet je waar je rekening mee moet houden. Trek aan de bel wanneer je het idee hebt dat het niet goed gaat! Dan organiseer je gewoon een crowdfunding onder je lezers. Ik verzin maar wat!
Logisch dat je bij zo'n grote stap toch een beetje twijfel hebt. Dat zou iedereen hebben. En de een een beetje meer dan de ander. Maar jij bent een dame, die haar eigen boontjes uitstekend dopt!
Jammer van dat ei! Ik heb me nog nooit aan het pocheren van een ei gewaagd... Wel liet ik eergisteren de sperzieboontjes aanbranden, zucht...
Ik vind het echt moedig. Je hebt gekozen voor innerlijke rust. De beste keuze die je kan maken. Ik had een hele lieve oom die zei altijd: tob niet, het komt toch anders.
Misschien helpt deze gedachte je.
Wat een mooie uitspraak van je oom Elly, die neem ik ook mee voor mijzelf :) Hartelijke groet, Rianne N.
met hoeveel miner moet je rondkomen dan? ga het uitrekenen reiskosten vervallen voor een groot deel. hoeveel kosten heb je echt.hou er rekening mee dat je pensioen opbouw stopt als je niet meer werkt wel als je in de ziekte wet zit dan loopt dat door.maak een rondje door je huis .wat voor kosten komen er aan .nieuwe wasmachine enz.mijn man is een jaar eerder gestopt met werken, we hebben alles op papier gezet en de beslissing mede daardoor kunnen maken.wens je wijsheid maar er komen altijd onverwachte dingen op je pad maar die zijn er ook als je nog werkt
Inderdaad, blijf bij je plan. En anders een klein baantje erbij, bijvoorbeeld folders of kranten rondbrengen zoeken ze altijd mensen voor.
De onzekerheid die je overvalt is toch heel logisch? Je hebt dit nog nooit gedaan. En je hebt zekerheid gezocht in de berekening van inkomsten, maar gaat het daar wel over? Niet gaan werken scheelt ook geld. Je hebt meer tijd over om achter koopjes aan te gaan. Tijd te nemen om voor jezelf gezond te koken enz. Maar de invulling van tijd en je nuttig willen voelen, geestelijke verzorging en ontwikkeling van jezelf, hebben die eigenlijk niet ook aandacht nodig? De piramide van Maslow erbij pakken en daar eens woorden aan geven voor jezelf geeft misschien wel meer rust? Het geld dekt veel van de onderkant af, maar dat is lang niet alles. Het tuinieren en zorgen voor een fitter lijf vallen daar zeker ook onder. Contact met je kleinkinderen. Maak het plan breeder en vertrouwen zal vast, stapje voor stapje groeien. Je kunt het!
PS, je gaf in je stukje zelf ook al aan dat je weet dat de twijfel erbij hoort en dat je er mee om kunt gaan. Toch dus nog van mij en van vele anderen extra harten onder de riem, dat het wel goed gaat komen.
Ik luister naar podcasts, en ook daar heb ik enkele mensen gevolgd die met (vroeg)pensioen gingen. Het is altijd een periode van aanpassen en wennen, en ook van eerst vaak heel voorzichtig doen met geld totdat duidelijk wordt, hoeveel het leven-zonder-baan nu eigenlijk kost.
Wat een rare domme kreet. Niet gelezen hoe veel moeite ze met op de been blijven heeft. Vooral in het openbaar vervoer. En dat dat een van de redenen is waarom ze stopt. Zo’ n cliché uit spraak. Neem maar een krantenwijken
Alleen maar respect voor je beslissing. Twijfel komt altijd om de hoek kijken, maar ik kan me bijna niet voorstellen dat jij, met ook nog eens uitkeringsverleden, niet zou weten wat je nodig hebt om dit jaar door te komen. Je doet het en je kan het! Marina
Ik hoop dat de onrust in hoofd en hart snel gaan kalmeren. Dat gaat ruimte geven om echt tot rust te komen. En misschien na een paar maanden komt er ook ruimte om, indien nodig en je het aankunt, om een partime baan te zoeken.En dan alleen doen als die baan allereerst energie oplevert en ook een passende beloning. En misschien kom je tot de conclusie dat je echt wel redt!
Een reactie posten