Daarom, onder andere

Op het station in de ochtend bleek mijn intercity geschrapt te zijn. Dus het boemeltje. Kon nog overstappen onderweg, maar durfde dat nog niet aan, want wist dat die Intercity een hoge instap heeft. La maar nog even.

Terug, na een lange droge en vooral saaie werkdag op tijd gestopt, ondanks dat er nog bergen werk lagen, om de Intercity te halen.

Haha...ook die was geschrapt. Toen ik online keek, was hij er nog. Om gek van te worden. 

Dus alles weer later en nog later de bus en dan pas om 1900 uur thuis. In de ochtend 2 uur reistijd en in de middag-avond idem.

Een van de redenen dat ik blij ben de knoop te hebben doorgehakt. Dat hoeft over een tijdje niet meer elke dag.

Wel heel leuk om de F1 fans uit de bus te zien stappen. Of in de ochtend op zoek naar de bus die dit weekend rechtstreeks naar het circuit doorrijdt.

Nu mijn best doen om in standje Vakantie te komen. Wilde ik net, voor het eerst in een jaar, bij de IJscoman een ijsje halen in de straat. Had hij geen pinautomaat. Dus droop ik weer af. Jammer de bammer. Geen puf om cash geld te gaan pakken thuis. 

Ging om 21.30 uur al naar boven want moe. Lange dag geweest. Rare dag ook. Een collega die zich heel vaak verslaapt, kwam dan maar bij mij zitten, dan hoefde hij de andere collega´s niet te spreken. Of dat hij aangesproken werd op zijn te laat binnenkomen. Niet mijn stijl. Maar ik hoef er niets van te zeggen want ik ben a zijn moeder niet en b zijn leidinggevende niet. 

Nu zit ik klaar voor de sprintrace F1 van Zandvoort. Gewoon thuis, achter de laptop kijkend. Maar heb er zin in, alhoewel Verstappen op plek 6 start. 

Bijna F1 weekend.

 Yeah....droog thuisgekomen. Blij mee, want hahah...zag de bui al hangen.

Thuisgekomen direct maar mijn lunch gemaakt en daarna een grote salade gemaakt. Een beetje Grieks met feta en lekkere olijven en ik kookte ook nog 2 eieren. 

Heel fijn als je al eerder bedacht hebt wat je dan gaat maken/koken en snijden en dat ook direct doet. Smakelijk. 

Ook fijn dat ik nog maar één dagje werk voordat ik wat tijd vrij heb. Zomervakantie, maar geen idee of het nog gaat zomeren of deze tijd door boven gebruikt wordt om het regentekort aan te vullen in Nederland.

Heb het tegen wat meer mensen verteld en iedereen was en beduusd maar vond ook dat ik stoer was. Dat idee zinkt ook steeds meer in. 

Niet blijven hangen met baanzekerheid en dus inkomen. 

Vandaag was een rommelige dag, maar dat kwam vooral omdat collega's mij niet hadden ingelicht dat afspraken waren omgezet, andere collega een afspraak overnam of dat collega een client al had opgehaald en ik 'm kwijt was. 

Is het nou zo moeilijk om te communiceren of in ieder geval te snappen waarom ik die zaken hoor te weten. 

Uiteraard ook nog de bijna weekend dus even een bloedspoed bijna een ontruiming.  Maar dat is ook routine en gewoon documenten afvinken en klaar. Kind kan de was doen. 

En mensen voor ons inloopspreekuur, die gewoon even heel agressief hun grieven kwijt wilden. Niet eens over ons, maar hun financiële contact. Dan is het de kunst om de de-escaleren, want weet hoe snel hij getriggert wordt door het minste of geringste. Maar kan hem goed aan. 

Al mijn collega's die op kantoor boven werken hoeven dat soort dingen niet aan te gaan. Werken vanuit papieren dossiers of achter hun telefoon. Maar dat was dat en nu is het weer gedaan dus.

Ik ga me vanaf morgen lekker bezig houden met de F1 van Zandvoort. De laatste voorlopig daar. Zal wel tot files etc hier in de regio leiden. 

Iemand ook interesse hierin?

Varkentje

 

There’s never been a day in your life, Cellie, when you were as close to your spaarpot, as you are today. So very, very close -   The Universe

Panda

 Toen ik op mijn werk aankwam, had ik en in mijn woonplaats en in mijn werkplaats door de regen gelopen, zonder iets op mijn hoofd. Met een stok en een rol-laptoptas is er geen derde hand over voor een paraplu en de regenjas heeft geen capuchon en ik had wel mijn Vera-hoedje in mijn rugtas, maar te belabberd om 'm eruit te halen. Ik dacht dat het wel meeviel.

Pas rond een uur of tien, toen ik even naar de toiletten ging, zag ik dat ik eruit zag als een Panda. Mijn zogenaamd Waterproof - oh ja even dit exemplaar in de prullenbak gooien nu direct - mascara gaf als een gek af en ik had onder mijn ogen zwarte kringen. Op mijn ooglid ook trouwens. 

Hoe lang had ik al zo rondgelopen en geeft ook weer dat ik dus zelden in de spiegel kijk op mijn werk. Gewoon aan de slag ga, zonder dubbelcheck. Altijd druk.

Image by Cim from Pixabay

Poetste met een papier handdoekje met zeep eea weg, was nog hardnekkig ook, want om dit thuis eraf te halen gebruik ik een remover op oliebasis. 

Maar dat dus niemand even me had aangeschoten of ik wist dat ik een Panda nadeed. Ik zit apart van de rest van de collega's, die zitten op een andere verdieping, maar heb genoeg collega's van de opdrachtgever die dat hadden kunnen doen. Nou ja...weet ik dat ook weer. 

Later die ochtend hadden we een afdelingsoverleg. 

Daarin had men bedacht dat we eerst een rondje doen hoe iedereen in de wedstrijd zit. En ik zag dat leidinggevende mij als laatste in het rondje bewaarde. Iedereen blij want lekker vakantie gehad en we voelen ons weer vol energie etc etc. 

En toen vertelde ik direct mijn status. Dat ik mijn ontslag had ingediend. Geen koetjes en kalfjes eerst, maar dit is het. 

Ik kon opeens een speld horen vallen. De collega's wilden uitleg en ging ik wat anders doen dan?

Is het echt waar?

En per wanneer?

En hoe moet dat dan zonder mij. Al die kennis die ik heb over van alles en nog wat. 

Tsja....niet mijn probleem vind ik. Maar ga nu echt niet meer het achterste van mijn tong laten zien. Alleen werd er een paar keer gevraagd of ik soms ziek was, want haalde aan dat ik niet wist of ik mijn AOW-leeftijd nog in goede gezondheid ging halen, zoals niemand van ons dat weet. Kennelijk vertaalt men dat in dat ik iets onder de leden heb. 

Niet mijn drang tot leven zonder regels, forensen en werkgedoe en telkens weer dezelfde dingen fout zie gaan en een werkgever die echt niets leert. Hoeft te leren, want voor ons/mij 20 anderen is altijd het credo. Vooral 20 goedkope anderen die het vak nog helemaal moeten leren.

Ook deze week weer een ziekmelding van een lieve collega die mij al aangaf dat hij heel graag wat meer vrij wilde en het zo druk is, maar er nooit tijd lijkt voor overleg met leidinggevende hierover. Dan maar ziek melden. Even rust aan je hoofd. 

Eén collega vroeg me of mijn Leidinggevende nog pogingen had gewaagd me toch nog te behouden. Of HR dat gedaan had. Om alternatieven, bijvoorbeeld meer thuis kunnen werken, minder reisdagen, aan te bieden. Wat meer naar een leven zonder werk toe te leven. 

Nope...helemaal niets. Dat gaf me ook direct aan dat ik door moest zetten. Want zou ik echt zo 'waardevol' zijn, dan had men wel wat meer kunnen doen of op zijn minst de schijn ophouden.

Zou ik dan alsnog gebleven zijn?

Nee.

Klaar

Ermee

Zo fijn alle reacties van jullie. Dan voel ik me 'gezien" (gelezen). En vooral begrepen. En dat sterkt me in pal staan achter mijn besluit. 

Oh ja...mascara dumpen nu!

Wat is nog erger? Grote plan in uitvoering!

Good old Dr. Phil vroeg het zijn clienten regelmatig. Of ze wisten wat nog erger was dan in een slechte situatie zitten?

Nog een dag langer erin blijven hangen!

Dus kom in aktie, klaag niet, maar doe er iets aan.

En dat heb ik gedaan.

Werk niet langer door tot ik officieel de AOW leeftijd bereik, maar heb mijn baan opgezegd, Heb ontslag genomen. 

Omdat ik geheel niet weet hoe lang ik nog kan genieten van die AOW of uberhaupt het leven. Wachten tot ik helemaal op ben over een jaar? Nee. Klaar ermee.

Niet ziekgemeld zoals velen me aanraden. Omdat ik teveel zie en heb gezien al die jaren hoeveel druk deze werkgever op je legt om zo snel mogelijk weer te herstellen. Te beginnen, dagje, twee dagen en je kan toch makkelijk weer de hele week komen?  Maar ook omdat ik weet dat ik me dan schuldig ga voelen, want zo erg is het toch niet?

Met een leidinggevende die me aangaf - en als mensen je de waarheid vertellen, geloof ze dan! - dat het nu maar eens klaar moet zijn met al die zieken op onze afdeling. Zij heeft immers ook jarenlang pijn verdragen, maar bleef gewoon werken hoor, met pijnstilling. 

Wil dat gesodemieter niet aan mijn hoofd hebben. Verdraag het simpelweg niet meer, me moeten voegen naar een systeem omdat ik daar afhankelijk van ben.

Dan liever zelf de regie pakken en klaar ermee. 

Energie op

 Het perfect zachtgekookte eitje, soldaatjes erbij, koffie met opgeklopte, maar helaas mislukte, sojamelk, dus nu zonder schuimkraag. Ook prima. En alle overgekookte schuim is alweer opgeruimd en schoongemaakt is de magnetron. Niet miepen dus. Blijf kijken naar wat er wel goed gaat en is.

Droomde bijzonder fijn en werd met dat fijne gevoel ook wakker. Helaas lag ik toch alleen in bed. Tsja, de meeste dromen zijn bedrog.

De witte was draait. Straks weer ophangen.

Gisteren had ik wel de energie en moed om toch maar wel de benedenverdieping te stofzuigen en een beetje a la Flylady de rest te doen. Dat was prettig, al merkte ik wel dat zo´n simpel klusje die dag veel van me vroeg. Boodschappen doen maar overgeslagen. 

Was gisteren heel erg moe van de werkweek. Brandde een kaarsje op zaterdag toen de begrafenis van de vriendin van mijn moeder was. Stille hoop dat Bewindbroer misschien mijn moeder zou inlichten of zelfs meenemen naar, maar dat was wel heel heel heel stille hoop. 

Hij kwam drie jaar geleden, met zijn mond vol over dat hij zo goed voor onze moeder wil zorgen en daarom bewindvoerder moest worden, niet eens naar de begrafenis van haar zuster. Niemand van zijn gezin, ook volwassen zelfstandig wonende kinderen niet. Zo´n steun voor mijn moeder.

Witte was opgehangen en de was van de dag ervoor weer netjes opgeruimd. Kleine werkjes, maar zo hou ik het redelijk netjes. Beneden ook de stapel administratie opgeruimd. Geen bergjes meer op de eettafel. Eén vaste plek daarvoor aanhouden, niet zichtbaar als je binnenloopt (want slordig-rommelig).

Weinig energie, batterij is niet opgeladen van het weekend merk ik. 

Wel nog eind van de middag naar de supermarkt, weer een kar vol gezonde spullen gekocht. En nu de gordijnen open en keiharde regen. Waar ik zo doorheen moet om op tijd op mijn werk te komen.

Zo

geen

zin

in.

Net besloten een half uurtje later weg te gaan. Ben ik er ook nog op tijd. En niet..jammer de bammer. De bui trekt dan net weg en zo kom ik droog op mijn werk aan. 

Onweer en vooral: regen

 Werd vannacht een paar keer wakker. Zag ik het goed? Een bliksemschicht. Ja hoor, een klein onwedertje trok voorbij. De regen die daarbij hoorde was ook maar weinig. De buien ging niet precies over mijn woonplaats. 

Toch zag ik in de klaargezette emmers wel een laag water. Al het te vallen hemelwater opvangen. Veel valt gelukkig al in mijn regenton.

Was blij dat ik één van de twee doe dingen nog gisteren uit mijn werk direct had gedaan. Ook al was ik tamelijk afgepeigerd. De regenhoes om de parasol doen. Dankzij jullie tips hierover, gaat dit nu een stuk makkelijker. En ik heb ook een touwtje aan de rits gedaan, dan kan ik die makkelijker naar beneden trekken, want ook te hoog.

Als eerste klus moest ik de Restvuilnisbak naar binnen halen. Elke keer even kijken waar ze 'm nu weer hebben neergezet. Was best wel moe, want keiheet, stadsbus was opeens uitgevallen en ik had nog wel zo'n mooie aansluiting met de trein. Opeens van de borden weg en dus besloot ik een andere bus te nemen en bij een halte over te stappen op de bus naar huis. Want geen zin om nog weer een half uur staan te wachten en dan laat thuis te komen. Dat ging net op tijd nog dat overstappen. Maar kost allemaal weer extra energie.

Na deze 2 klusjes merkte ik dat ik moe was. Van de hitte, van het reizen, van het werken. Geen zin meer in eten maken ook weinig trek, dus maar een omeletje gemaakt van twee eieren. En daarna, weet niet hoe ik het opbracht, ook nog alles afgewassen. Oh ja....omdat ik een hekel heb aan een slordige keuken met vooral vieze vaat. Geen afwasmachine, dus maar aan de bak. Zo klaar uiteindelijk, maar vanochtend wel een fijnere blik in de keuken.

Vierde mijn laatste rit in het vervangend busvervoer van de NS (voorlopig, want er blijft voorlopig nog veel werk te doen op dat traject). Dat ging wederom zeer soepel. Heb ondertussen ook geleerd om om hulp te vragen. En merk dat mensen dat best wel graag doen. Dat stemde me mild. 

Merk dat ik toe ben aan niet werken een tijd, vakantie noemen ze dat. Niet reizen, niet denken, niet plannen en niet ergeren. Vind het niet prettig de hele zomer doorgewerkt te moeten hebben en ben bang dat als mijn vakantie start, de regentijd begint. Nul plannen ook nog of misschien vaag. Heel vaag. Nou ja, zien we dan wel weer. Mijn gedachten zijn gekleurd omdat ik moe ben. 

Geniet nu van een lekker kopje koffie. In een mooie mok of kopje, Al mijn shirts van deze week zitten al in de wasmachine. Na een dag dragen en klotsende oksels van het OV, graag even wassen. Uithangen helpt niet. BH's idem. 

Hitteklap

 Las dat het feitelijk pas eind van de middag  op zijn warmst is en niet tussen 12.00 en 15.00 uur. Moest ik eind van de middag met mijn laptoptrolley, rugtasje en stok weer richting het grote plein en dan links afsteken om daar het vervangend busvervoer te pakken. 

En ja, dat voelde als een hitteklap, want de hele werkdag binnen geweest en daar, op mijn werkplek in ieder geval, is het relatie koel. Geen rechtstreekse ramen en een heel koele vloer. 

Maar dan de eerste stap buiten de draaideur. Oef!! Alsof je een Finse Sauna instapt.

Gelukkig wist ik een route waar ik veel in de schaduw liep want de gebouwen zijn daar zo hoog, dat de zon op dat moment daar niet rechtstreeks op schijnt. Alleen laatste stuk was in de zon. Nou ja, niets aan te doen, even doorrollen dan maar. 

Alweer had ik een fijne bus, net als vanochtend, met een relatief lage instap. Dat liep al voorspoedig. Helaas had op het station aangekomen mijn stoptrein ruim 10 minuten vertraging, dus dan mis ik mijn aansluitende stadsbus en wist dat ik zeker een half uur moest wachten.

Toch maar stoicijns bekijken dan. Ondertussen een podcast geluisterd. En zo kom ik de tijd wel door. Thuisgekomen direct lunchtrommel klaargemaakt voor morgen, eten opgezet en zo direct kan ik al wat gezonds eten.  

Daarna toch nog maar even fietsen, ook al trekt het me nu helemaal niet, maar doe het nou maar, train die spieren! Dan nog de grijze vuilnisbak op wieltjes buiten zetten, na die gevuld te hebben met restafval en dan mag ik in de relaxmodus. Dus even in het hele huis alle prullenbakjes legen en in die grijze bak doen. 

Binnen is het relatief koel, want hield de gordijnen dicht de hele dag. Ongezellig gezicht, maar ja, wel cool.

Busvervoer

 Interessant om te zien welke route de chauffeurs nemen van het treinstation naar het plein achter het treinstation in mijn werkstad.

En ook welk type automerk de bus van is. MAN, Volvo, Mercedes, Scania etc. En hoe die er van binnen ook weer verschillend uitzien qua dashboard maar, voor mij dan belangrijk momenteel, het trappetje om in de bus te komen. 

De ene bus laag genoeg of hydraulisch te verlagen en met genoeg plekken om je aan vast te houden, de andere bus weer veel soberder en dan is het even een uitdaging. Ook omdat ik mijn stok dan ook nog ergens moet laten tijdens het klimmen en vasthouden.

Maar altijd, en dat valt me 100% mee, genoeg mensen, of de chauffeur of de assistenten van de NS bij de haltes, die willen helpen. Of passagiers. 

En nu is het nog maar twee dagen en dan is ook dit weer gedaan en rijden, hoop ik, de treinen weer. En ben ik hoop ik ook weer minder lang onderweg, met minder overstappen.

Eclips was heel bijzonder om te zien. Ik begon met kijken bij de vaart/sloot bij ons voor de deur, daarna liep ik iets verder waar ik vrijer zicht had. Met het blote oog niet gekeken, want je ziet toch niks. Met Schoenendoos omgebouwd tot Camera Obscura zag ik dat de maan langzaam over de zon schoof,want minder licht in de doos. 

Heel interessant. En dan ook nog vannacht de Perseidestorm. Zo jammer dat ik moet werken, want zie dit soort dingen heel graag.Heel graag.

Blij dat ik de Eclips heb kunnen zien. 

Eclips

 Zevenentwintig jaar geleden reed ik met een huurauto met mijn kinderen helemaal richting het Zuiden en kwam uit in Luxemburg om de Eclips te zien. Volgens mij hadden we ook van die brilletjes. Waar die zijn gebleven?

Op een parkeerplek met vrij uitzicht zou het gaan gebeuren. Maar helaas. Helemaal bewolkt. Weinig te zien.

Een Belgische man, die een hele cake bij zich had als snackje, zei telkens: Amai, da´s toch jammer he. Dat bleef jarenlang een standaard uitdrukking bij ons thuis. 

Nu heb ik geen bril, dus ga ik een doe het zelf een camera Obscura knutselen, dan kan ik toch de projectie zien van het hele gebeuren hoop ik. Want zo bijzonder. Denk niet dat ik de volgende nog ga meemaken in Nederland, die is in 2081.

Een van de oudste vriendinnen van mijn moeder is overleden en mijn Skandinavische broer had contact met één van haar dochters toen hij dit jaar met onze moeder bij haar moeder in het verpleeghuis op bezoek ging. Zij geestelijk nog 100% in orde, alleen haar lichaam werd steeds zwakker. Mijn moeder net andersom.

We gaan in ieder geval iets opsturen naar de familie. Dochter gaf mij al aan dat ze niet van de bloemen zijn bij een begrafenis. Dit was zo´n lange en bijzondere vriendschap. Ik was niet close met deze vriendin, maar respecteer wel wat zij voor mijn moeder betekende. 

Laaat

 Was laat thuis, dus direct in actie om toch nog op een redelijke tijd te eten en een beetje avond te hebben. Had vanochtend ook een touringcarbus met bijzonder hoge instap en het leek wel alsof al mijn spierkracht even weg was. Dus vroeg maar om een kontje van de chauffeur. Je moet toch wat he..

Terug ging ietsje beter, maar bus stond vlakbij stoeprand en daardoor kon ik van een hogere plek instappen. Tas werd netjes in het rek gezet. En een behulpzame passagier tilde ´m er bij aankomst weer uit tot aan buiten aan toe. Zo fijn.

Dus boeien dat het laat was. 

Ik moest eraan denken genoeg eiwitten te eten, voor spieronderhoud en opbouw. En te fietsen, doe nou maar! Ook al wil ik niks...ja, slapen.

Druk op mijn werk ook. Dat verandert ook niet, zelfs niet in de vakantiemaanden. Schulden hebben geen vakantie immers.

Leuke zondag

 Fijne en vooral leuke zondag beleefd.

In de ochtend bij mijn zoon en zijn gezin langs geweest en genoten van mijn jongste kleindochter die ineens al zo goed bijna volzinnen spreekt. Wat gaat die ontwikkeling snel. 

Mooi te zien dat ze goed in hun vel zitten. 

In de middag was ik door mijn vriendin en haar man uitgenodigd langs te komen. Ook heel fijn en ook hun kinderen en kleinkinderen zag ik en ken ik. Hoe leuk is dat. 

Dat maakte laat thuiskomen wat minder erg, want erg naar mijn zin gehad. Dat is pas opladen van de innerlijke batterij.

Leuke vooruitzichten

Ben uitgenodigd door mijn vriendin om naar haar toe te komen. Ze haalt en brengt me gaf ze aan. Wat heerlijk en wat lief. 

De weekboodschappen gehaald, Zo blij met mijn bejaardensleurhutkarretje, ooit bij Ikea gekocht, zeker al 14 jaar geleden. Toen ik wist dat mijn bedrijfsauto weer ingeleverd moest worden, want ontslagen. 

Het karretje zat echt propvol, maar als je wat pakken sojamelk haalt, olijfolie, pakken koffie allemaal zware dingen plus nog allerlei groente en fruit is de sleurhut al snel vol. Omdat het ding rolt, is het gewicht alleen voor mijn armen, maar die kunnen dat wel. Gelukkig.

Dan alles uitpakken en opruimen, ondertussen koffie gezet en nu heerlijk aan de verse koffie. En er ´hoeft´niets meer vandaag. Alleen de dingen die ik zelf zou willen.

Wat ook meewerkt is dat ik vrijdagmiddag echt goed op tijd wegging om de vervangende bus te kunnen halen, op tijd, zodat ik ook op tijd de treinaansluiting kon pakken en in mijn woonplaats dan de bus, die nog steeds op zomerregeling rijdt, dus ééntje in het half uur. 

Was rond 18.30 door de voordeur en besloot onderweg al dat ik eerst even een glaasje koele witte wijn ging drinken met een borrelhapje erbij. Niet weer direct her en der lezen en voor ik het wist was het alweer de avond voorbij. Dat even wat anders doen dan normaal was echt heel fijn. 

Zo direct mijn was ophangen. Donkere was, die was ik altijd apart, dan blijven de kleuren diep. En niet in de zon hangen.

Sinds tijden kan ik weer een klein beetje voelen dat ik geniet van niet werken deze zaterdag. Geen reizen, geen ritme van clienten die langskomen, bellen of mailen en vooral niet de enorme hoeveelheden nieuwe aanmeldingen die allemaal ingevoerd moeten worden in het MIS (management informatie systeem).  

Grappig, ik verkocht al meer dan 20 jaar geleden in een ICT bedrijf intelligente software, waardoor bepaalde formulieren en documenten uitgelezen konden worden en digitaal opgeslagen en ook terug te lezen waren. Dat moet toch ook hiermee mogelijk zijn weet ik. 

Te duur denk ik voor onze club. Dus dan maar een goedkope kracht of een stagiair die dat allemaal handmatig invoert. 

En dan nog zeggen dat ik de allerbelangrijkste ben in het proces...hahaha....over een tijdje gewoon vervangen door invoersoftware.

Wegdromen

Doe ik heel graag. Veel online kranten lezen, het liefst van en bij alle 11 kranten waar ik in kan lezen via mijn abonnement. Forums lezen, meningen lezen. Allemaal heerlijk materiaal om weg te dromen. 

Weg van wat dan?

Mijn leven? Maak ik dezelfde fouten als altijd? Ja, dat doe ik. Heb kennelijk een zeer langzame leercurve.

De saaiheid van alles? Ik weet dat wat anders doen, ook een andere energie-ervaring geeft en toch doe ik het niet of, als excuus voor mijzelf, dat ik er 'de kracht niet voor heb'. 

Bor de Wolf die af en toe me groet in het Enge Bos, wat ik kennelijk zelf aangepland heb.

De cyclus van mijn werkzame leven. Telkens weer dezelfde dingen zien gebeuren, in het begin nog waarschuwen, maar er is er werkelijk niemand die concreet iets durft te zeggen tegen de grote dikke deur. Omdat het ook geen moer verschil maakt.  

Zwakke bedrijven overeind moeten houden en daarvoor onze keihard werkende medewerkers  overvragen. Om dat er ook nog even erbij te doen. En nooit dat in de bedrijfsjournaals onze vestiging een compliment krijgt. Benoemd wordt. Of nog beter en daar grapte ik over met een nieuwe collega, een bonus. Bonussen doet men niet aan. Wel gratis veren uitdelen. Die je dan ook nog zelf moet inbrengen. 

Collega maakte mee dat Zeus haar persoonlijk, op een volle werkvloer, even de les kwam lezen, alsof ze een kind van 7 (dat herkent hij van thuis) was. Werkelijk ongehoord.

Niet voor kwaliteit gaan, maar voor goedkoop en vervangbaar. En graag ook nog uit de diverse zeer bekende potjes subsidie voor het aannemen van een medewerker met een rugzakje. Oud of uit uitkeringssituatie of op zoek naar ervaringsplek. Of jong en zonder enige relevante ervaring. Ook zo fijn voor de clienten.

Was heel erg blij dat een collega spontaan had aangeboden dat ze vandaag voor mij op kantoor zou zijn, dan kon ik gewoon thuiswerken. Zo fijn, even niet reizen en aan het eind van de werkdag op tijd stoppen, daarna fietsen op de hometrainer, de groenbak binnenhalen en daarna een maaltijd wokken. Op tijd eten en de afwas doen en dan weten dat alles al gedaan is voor vandaag. 

Niet dat ik nu blaak van energie, maar heb meer tijd om mijzelf te worden. Wie dat dan ook is. 

 

Energie

 Mijn energie lekt al weg bij het lezen dat er twee weken lang op mijn woon/werktraject bussen op een gedeelte worden ingezet. Waardoor ik 

a. moet overstappen van trein naar touringcarbus, met hoge instap en ik weet werkelijk niet of ik mijn benen zo getraind heb dat ik dat als een jonge hinde weer kan,

 b. Langer onderweg ben zowel heen als terug. Uitstappen uit trein, station uit (allemaal trappen daar) en dan ergens een bus in. Weet uit ervaring dat die bussen keivol zitten altijd. 

Nee, niets aan te doen, geen andere collega die dan mijn diensten kan overnemen, allemaal met vakantie. Er moet bezetting zijn geeft leidinggevende aan. Dus mijn maandag = thuiswerkdag werkt dan niet. Gewoon lekker vier dagen in het OV reizen. 

Ondertussen gaf een jonge collega aan dat als ik dat zou willen zij deze week een dag overneemt, dan kan ik die dag thuiswerken en hoef ik niet te reizen. Wat een fijn voorstel. 

Heb het aangegeven mij mijn leidinggevende, maar die zat al helemaal met haar hoofd bij haar eigen vakantie en plakte er nog fijn 2 dagen extra aan vast, dus wanneer tijd voor een constructief gesprek hierover was er vrijwel niet. Ook al eerder aangegeven dat ik graag wil dat ze kijkt wat er aan Oude Lullenpolitiek voor mij haalbaar is. Tilt ze ook over haar vakantie, want prioriteit nul. Al een paar keer aangekaart, maar er kan niets kennelijk. 

Denk ook dat het mijn eigen schuld is. Ben er nog steeds op mijn werk. Met stok weliswaar, maar daar heeft ook niemand last van. Weet dat er echt wat verandert, als ik zelf anders doe of me gedraag. En fijn die dagen dat ik thuis kan werken, maar dat is ook zo flexibel als een oude houten deur. Want is er niemand, dan ben ik weer de aangewezen medewerker die er toch altijd is. 

Zo trouw, betrouwbaar en netjes als een oude hond. Aai me!

Hoog tijd om mijn Grote Plan nu door te zetten. Moest nog wat berekeningen doen, zaken veilig stellen en regelen. Maar ga maar doorzetten. Doorrrrrrrr! Neem het heft maar in eigen hand. Het leven is te kort. 

Wil mijn tijd eigenlijk niet meer verdoen aan drie uur reizen per dag minimaal. Laat thuis, vroeg weg, volle bussen en treinen. Nul respect voor iemand die met een stok loopt. 

Moet mijn mening toch wel ietwat herzien. Want ik ervaarde vandaag veel, heel veel lieve oplettende mensen om mij heen. Stond met stok, rugtas en roltas te wachten op de al volle bus, tot ik in kon stappen. De vrouwelijke chauffeur zei nog dat de bus helaas niet lager kon en het best wel hoog was die instap. Op de eerste rij zag iemand me aankomen met stok en hij gaf zijn plek aan mij. 

Achter mij was een jonge dame op krukken dus ik vroeg de andere persoon of hij ook zijn plekje wilde geven, dan kon ook zij zitten. Prima. Geen gemor. De chauffeur sjouwde mijn tas naar binnen en die hield ik op mijn schoot vast. Niet handig, want die wieltjes rijden door de vieze straat natuurlijk, maar ja...NIET miepen. Je zit, je klom en de bus rijdt.

Eruit werd ik weer door haar met mijn tas geholpen. De dame naast me zei dat ze alles in een rugtas had. En ook zij werd geholpen. Was een half uur later dan mijn planning op mijn werk. 

Terug een jonge man als chauffeur. Ook hij tilde mijn tas naar binnen en gooide ´m in het bagagerek. Kon zitten, naast iemand, maar dat was ok. Op het station aangekomen tilde iemand mijn tas uit het rek en bood aan ´m even mee te nemen naar de uitgang. Dat voelde allemaal zeer fijn. Ik werd gezien. Opgemerkt. 

Ging wel een half uur eerder weg, zodat ik nog een beetje op tijd thuis zou aankomen. Trein had vertraging, maar ik haalde mijn bus. 

Was zo dankbaar om dit alles, dat ik toch maar wel eerst ging fietsen op de hometrainer, ondanks dat het nogal warm was. 

Nu nog lunchtrommel maken en avondeten en dan even niets.

Ja, dankbaar dat vooral. 

Dus minder miepen en meer ervaren en pas dan zeggen dat het voelt, zoals Brigitte Kaandorp al zong, dat ik een heeeeeeeeeeeeeeeel zwaar leven heb.

Weggooien en opruimen

 Mijn inboxen dan. 

Elke dag een bundel weggooien en dan weer op een hanteerbaar aantal nog te lezen mail komen. Gaat nog redelijk snel ook en mijn inbox wordt steeds leger. Maar ik bewaar mijn mail dan ook heul lang. Gewoon omdat het kan. Maar nu toch maar opschonen. Want hetis wel veel en vooral veel reclamezooi. Daarna nakijken wat er van de rest weg kan.

Ik schat in heel veel ook. 

Nog even mijn lunchbox maken voor op het werk en dan nadenken wat ik morgen aandoe, nee...hoeft niet, ik weet het al eigenlijk. Lekker makkelijk. 

De afwas doen zo. En dan nog even genieten van buiten zitten. Heb vandaag ook flink opgeruimd in de tuin, de benen waren wat sterker dan de vorige weken,, maar mijn grasveldje, buiten dat het droog is en geel, had allemaal van die lange halmen eruit groeiend. Knippen maar. Dat vraagt wat van mijn balans, die is nog niet optimaal, maar ik hoef nu minder bang te zijn dat ik opeens omval en in het gras lig. 

Alle water uit de keuken wat over is, na een eitje koken of heet water maken voor de koffiepot voorverwarmen, bewaar ik in een pan en die giet ik leeg in de gieter. Maar geeft niet alle planten water. Alleen een aantal in potten en de rest kort afknippen. Hopen op een doorstart later het seizoen.

Vroeg aan mijn zoon wanneer ik zijn cadeautje kon brengen, maar hij zit ergens aan de Westkust van de VS momenteel. Spreken van de week af wanneer het kan. Het bederft niet in ieder geval. 

Bewonder!

 De dame van dit blog bewonder ik al jaren. annemieksmijmeringen.

Haar methode om mensen diep in de schulden weer eigenwaarde te geven spreekt me aan. Maar is zo uniek en waar in Nederland Schuldhulpverlening gewoon een zakelijke markt is, nog unieker.