Toen ik op mijn werk aankwam, had ik en in mijn woonplaats en in mijn werkplaats door de regen gelopen, zonder iets op mijn hoofd. Met een stok en een rol-laptoptas is er geen derde hand over voor een paraplu en de regenjas heeft geen capuchon en ik had wel mijn Vera-hoedje in mijn rugtas, maar te belabberd om 'm eruit te halen. Ik dacht dat het wel meeviel.
Pas rond een uur of tien, toen ik even naar de toiletten ging, zag ik dat ik eruit zag als een Panda. Mijn zogenaamd Waterproof - oh ja even dit exemplaar in de prullenbak gooien nu direct - mascara gaf als een gek af en ik had onder mijn ogen zwarte kringen. Op mijn ooglid ook trouwens.
Hoe lang had ik al zo rondgelopen en geeft ook weer dat ik dus zelden in de spiegel kijk op mijn werk. Gewoon aan de slag ga, zonder dubbelcheck. Altijd druk.
Poetste met een papier handdoekje met zeep eea weg, was nog hardnekkig ook, want om dit thuis eraf te halen gebruik ik een remover op oliebasis.
Maar dat dus niemand even me had aangeschoten of ik wist dat ik een Panda nadeed. Ik zit apart van de rest van de collega's, die zitten op een andere verdieping, maar heb genoeg collega's van de opdrachtgever die dat hadden kunnen doen. Nou ja...weet ik dat ook weer.
Later die ochtend hadden we een afdelingsoverleg.
Daarin had men bedacht dat we eerst een rondje doen hoe iedereen in de wedstrijd zit. En ik zag dat leidinggevende mij als laatste in het rondje bewaarde. Iedereen blij want lekker vakantie gehad en we voelen ons weer vol energie etc etc.
En toen vertelde ik direct mijn status. Dat ik mijn ontslag had ingediend. Geen koetjes en kalfjes eerst, maar dit is het.
Ik kon opeens een speld horen vallen. De collega's wilden uitleg en ging ik wat anders doen dan?
Is het echt waar?
En per wanneer?
En hoe moet dat dan zonder mij. Al die kennis die ik heb over van alles en nog wat.
Tsja....niet mijn probleem vind ik. Maar ga nu echt niet meer het achterste van mijn tong laten zien. Alleen werd er een paar keer gevraagd of ik soms ziek was, want haalde aan dat ik niet wist of ik mijn AOW-leeftijd nog in goede gezondheid ging halen, zoals niemand van ons dat weet. Kennelijk vertaalt men dat in dat ik iets onder de leden heb.
Niet mijn drang tot leven zonder regels, forensen en werkgedoe en telkens weer dezelfde dingen fout zie gaan en een werkgever die echt niets leert. Hoeft te leren, want voor ons/mij 20 anderen is altijd het credo. Vooral 20 goedkope anderen die het vak nog helemaal moeten leren.
Ook deze week weer een ziekmelding van een lieve collega die mij al aangaf dat hij heel graag wat meer vrij wilde en het zo druk is, maar er nooit tijd lijkt voor overleg met leidinggevende hierover. Dan maar ziek melden. Even rust aan je hoofd.
Eén collega vroeg me of mijn Leidinggevende nog pogingen had gewaagd me toch nog te behouden. Of HR dat gedaan had. Om alternatieven, bijvoorbeeld meer thuis kunnen werken, minder reisdagen, aan te bieden. Wat meer naar een leven zonder werk toe te leven.
Nope...helemaal niets. Dat gaf me ook direct aan dat ik door moest zetten. Want zou ik echt zo 'waardevol' zijn, dan had men wel wat meer kunnen doen of op zijn minst de schijn ophouden.
Zou ik dan alsnog gebleven zijn?
Nee.
Klaar
Ermee
Zo fijn alle reacties van jullie. Dan voel ik me 'gezien" (gelezen). En vooral begrepen. En dat sterkt me in pal staan achter mijn besluit.
Oh ja...mascara dumpen nu!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten