Banden

Herinner me de toespraak van mijn moeder die ik voorlas op de begrafenis van haar enige zus. Mijn tante dus. Mijn moeder kon het niet aan dat voor te lezen en ik wel en wilde dat graag voor haar en mijn tante doen.

Hoe haar kinderen en mijn broers en zussen altijd zo leuk samen speelden schreef ze onder andere.

Had het met mijn Scandinavische broer er later nog over, dat dit echt nooit gebeurde. Het gezin van mijn tante woonde jarenlang in de buurt van Rotterdam. Wij hadden geen auto, dus kwamen daar zelden. En spelen met elkaar als kinderen? 

Later verhuisden ze naar dezelfde provincie als mijn ouders, maar ook daarvan heb ik geen actieve herinnering van samen spelen. Het contact was minimaal. En mijn moeder had altijd kritiek op hen. Dat tante er alleen was om te shoppen met haar moeder, maar niet voor de moeilijke zaken. Tsja..misschien was mijn moeder haar rol zat, maar kon er niet uit ontsnappen. Of wilde dat niet. Dat kan ook.

Mijn tante is later gescheiden en weer terugverhuisd naar het Rotterdamse. Stuurde haar altijd een kaart voor haar verjaardag en andere feestdagen. Er kwam al die jaren nooit wat terug. Als ik haar belde kon ik gewoon de telefoon neerleggen, want tante ratelde wel. Over haar dingen. Of algemene zaken. 

Die tante uit Rotterdam was veel meer een vrouw van de wereld dan mijn moeder was, met make-up en modieuze outfits. 

De andere tante die ik nog heb, is attenter. Haar belde ik  hoe het met haar man gaat en met haar. Gaat allemaal slecht. Grote zorgen. En nadenken of er gereanimeerd moet worden, want daar komt hij nog slechter uit. Sprak hem zelf ook nog even. 

Vroeger ging ons gezin elke zondag na de kerk bij Opa en Oma (van vader's kant) op bezoek. Daar zag je dan ook die tante. En af en toe mijn overgrootmoeder. Dus die band bouwde je vanzelf op. Ook was die tante mijn kleuterjuf, dus nog meer contact. Zij leerde me ook hoe ik een knot moest maken bij een pop met lang blond haar. Mijn moeder had nul interesse in het kapsel van haar dochter of er iets leuks mee doen, dus moest ik altijd naar dezelfde herenkapper als mijn broers. En had dus kort stom haar vond ik als kind. 

Later 'mocht' ik wel mijn haar laten groeien, toen ik rond een jaar of negen of tien was en die tante wist er altijd iets leuks mee te doen. Ik leerde dat mijzelf ook en later, toen ik geadopteerde zusjes kreeg, vlocht ik altijd hun haar in. Maakte lieve jurkjes voor ze. Ging met ze naar de stad, gezellig dingen doen. Mijn moeder haat shoppen en al helemaal gezellig nutteloze dingen doen. Kan me niet herinneren dat we ooit ergens 'gezellig' koffie gingen drinken. Daar was mijn vader dan weer voor, vooral in vakanties.  

Snap het allemaal ook wel, het was allemaal duur en met zoveel kinderen al helemaal niet te doen. 

Maar ja, die keuze voor zoveel kinderen hebben mijn ouders toch echt zelf gemaakt.

De Clementine taart staat in de gezamenlijke keuken in de koelkast en ik ben bang dat hij binnenkort in de prullenbak belandt. Heb thuis wel geproefd maar heerlijk. Heel erg fijne citrussmaak. Was niet helemaal gelukt, het midden was nog niet goed gaar, maar ja, eerste keer. Aanrader en volgens mijn dochter verkoopt de Lidl Amandelmeel, dus ga ik dat daar in huis halen.

Ik stond alweer muurvast. Geen verkeer via de trein naar de woonplaats van mijn moeder. Wisselstoringen. Niks ging er meer. Appte mijn dochter, waarvan ik wist dat ze ook langs wilde komen. Gaf haar aan dat ik dan wel woensdag een nieuwe poging waag, waarop ze aangaf of ik richting Amsterdam Oost kon komen. Kon ze me daar oppikken. Dat lukte gelukkig. Zat ik dat kleine stuk - met overstap ook nog en na een bus te hebben gemist en een trein op mijn eigen station, heerlijk in de eerste klas. Kadootje van de NS. Maar ja....niet terug te storten en mijn dochter gaf me aan dat ik juist voorin de trein moest gaan zitten, want in Amsterdam CS nog een eind lopen anders. 

Lang verhaal kort. We reden vanuit Muiderpoort naar mijn moeder. Heel erg glad nog onder het station en op de stoepen. 

Dochters waren nogal wild achterin. Zongen telkens dit liedje:

Mijn moeder keek vreemd op toen wij haar feliciteerden. Oh...dat is van de week toch...dan komt het jullie beter uit?

Later kwam ook mijn steelzus nog. Zeer dominant aanwezig. Kijk mij eens een goede dochter zijn! En dan voelt het uitermate lullig als ik aan een verzorgende moet uitleggen wie ik dan wel ben. 

Alle speciale aandacht voor mijn moeder voelde als parels voor de zwijnen. 

Nou ja, in het NU had mijn moeder het even fijn. En dat is wat telt. 

Mijn dochter bracht me helemaal weer thuis, bij de voordeur. Wat een fijne service. Toen maar thuisgekomen lekkere ouderwetse boerenkoolstamppot gemaakt. Voor meerdere porties. Invriezen en misschien voor morgen.