Mijn tante belde me van de week. Haar man is vredig met vrouw en kinderen aan zijn bed, overleden. De begrafenis is eind van de week in hun woonplaats.
Dan heeft hij het toch nog lang volgehouden, want alle slangen en zaken waren al afgekoppeld, omdat er niets meer qua ingrepen gedaan kon worden. En niet op zondag gestorven, zoals hij grapte (mag hij, want zoon van een dominee).
Hoorde dat mijn broer in het hoge Noorden hem die week nog telefonisch heeft gesproken. Hij sprak langzaam (dat deed hij altijd al), maar wel te verstaan.
Heb vrij genomen die dag. En nee, dat krijg je niet, want niet eerste-graads familieband. Ben er die dag vooral voor mijn tante, neef en nicht en hun familie. Om hen te steunen in hun verdriet.
Mijn zoon heeft net die week zijn laatste dagen op zijn huidige werkplek en zit daarvoor in het buitenland. Hij zou nog nadenken of hij kan komen.
Mijn dochter gaat erheen en ik kan met haar meerijden. En toen ik dat las, dat ze er voor mijn tante wil zijn, was het voor de eerste keer dat ik wat emotie voelde.
Wat lief.
Sprak toevallig met mijn zoon over zijn vader. Hij heeft een chronische longziekte en het gaat niet echt goed met hem. Weet hij wat de wensen van zijn vader zijn? Hebben ze het daar ooit over gehad.
Weten jullie kinderen wat onze wensen zijn. Waar de documenten liggen belangrijk voor na je overlijden?
2 opmerkingen:
Ja, ik weet wat de wensen van mijn vader zijn. Ja, mijn partner weet wat mijn wensen zijn en dat heb ik ook voor hem opgeschreven mocht hij het vergeten. Wij krijgen vrij, zelfs voor de uitvaart van iemand die geen familie is. Goed werkgeverschap heet dat tegenwoordig. Bij jou is dat ver te zoeken lees ik regelmatig. Jammer.
Goed,dat je vrij neemt. Al krijg je het niet. Wij hebben al veel geregeld voor overlijden,maar het kan nog beter/duidelijker
Een reactie posten