Boos, teleurgesteld en verdrietig -Ingredienten van dramagedoe.

Werd om 04.00 al wakker. Dat is wel wat vroeg op een niet-werkdag. Wist ook wel waarom en vooral waardoor. 

Tegen kantoor-wektijd toch maar een kop thee gemaakt om even wat rust te ervaren, banaan gegeten en daarna weer terug naar bed, nog even kijken of ik kon slapen nog. Niet echt, maar wel wat rustiger. 

Alle plannen voor vandaag maar op de schop gedaan. Eerst rust en kalmte in lijf en vooral hoofd.

Eerst douchen en daarna heerlijke koffie gemaakt. De eerste pil van medicatie erin waar ik een aantal jaren terug slechte ervaring mee had. Maar toen woog ik veel meer en misschien reageert lijf nu anders. Net als mijn moeder eet ik één keertje per week een lekker ontbijt met roggebrood, maar zij nam dit altijd met margarine en suiker, ik hou daar niet van, dus doe maar oude kaas.

Roomboter was alleen voor hoogtijdagen. Maar ja, in de jaren 70 vorige eeuw kwam de margarine in zwang. Dat is iets wat ik al jaren niet meer gebruik. 

Meestal geen boter op mijn brood dus. 

Alleen op mijn hoofd.

Maar merk boosheid en frustratie. Sowieso over de collega, die me gewoon voor staat te liegen, naast dat ze de kantjes er niet afloopt, maar afbijt zowat. En hoe men bedenkt juist de slobo's te belonen binnen de organisatie. 

Boos ook op mijzelf; dat ik zo 'keurig' ben en gewoon mijn werk probeer zo goed en correct mogelijk te doen. Dat ik al jaren snap dat men dit niet waardeert, maar voor lief neemt, beetje paaien met een aardig woordje, maar voor de rest word ik gewoon voor de bus gegooid als er elders ondersteuning nodig is, lees zichtbaar poppetje. Zichtbaar betekent niet hoge kwaliteit he. Snap dat nou eens. 

Verdrietig ook dat ik me tamelijk in de kou voel staan. In gesprekken met leidinggevende en in verslagen worden mijn werkkwaliteit de hemel in geprezen, zo onmisbaar bla bla bla, maar als het erop aan komt, telt alleen wat de opdrachtgever wil. Zichtbaarheid in alle projectjes van ons. Dus trekt men daarvoor mensen weg, collega´s worden dubbel belast en ik zie nu al wie er aan het einde van het jaar opgebrand is. Misschien wel inclusief mijzelf als ik deze stress niet af laat glijden. Is niet mijn verantwoording de bezetting en zichtbaarheid. 

Snap het allemaal weer zeer goed. Nog eventjes en we zitten weer in de aanbestedingsstress. 

Verdrietig dat ik geen energie heb voor de leuke dingen van het leven. Mijn tuin, mijn kleinkinderen, kinderen, familie.

Voordat het een en al droefenis lijkt. Uitnodiging van vriendin gehad dus dat is weer iets om naar uit te kijken. 

Toch maar wel even de deur uit. Ook in het kader van benen trainen. Wilde een kaartje versturen naar vriendin van mijn moeder die binnenkort jarig is. Noem haar tante, maar ze is dat niet. Ze is me wel dierbaar en kent mij nog toen ik jong was en nog leuker, ze ziet me ook.

Had dit weekend ook nog mijn best gedaan een brievenbuspakketje te maken voor mijn broertje in het hoge Noorden. Ook hij is binnenkort jarig. Zo jammer dat hij zo ver weg woont. En elke keer als ik aangeef dat ik hem graag wil opzoeken is er altijd een kink bij hem in de kabel. Of zegt hij niks en is het moment weer voorbij.

Wat lijken we qua dat op elkaar. 

Positief eindigen altijd. Heerlijke soep gekookt en wat lekker dat het nog gewoon licht is als ik mijn avondeten nuttig. Dat geeft een beetje zomers gevoel. 

Kreeg van een vriendin van mijn dochter een schattige potje met paasbolletjes omdat ik een gaatje in haar jas had gemaakt. Was echt een werkje van niets, maar ze was heel blij ermee. Gaf mijn dochter al aan dat ik er echt niets voor terug verwacht. Maar heel attent van haar. 

Mijn Japanse Kersenbloesem is bijna aan het uitkomen. Altijd mooi.