zaterdag 27 februari 2016

Niet verder duwen zwijmel

Gisteren lang gesprek gehad met een collega - na het werk- en hij gaf aan dat hij het gevoel had dat het leven aan hem voorbij ging.

Ook hij was goed opgeleid, had een eigen bedrijf gehad, een langdurige carriere achter de rug en merkte opeens dat zijn geboortejaar niet meer in zijn voordeel werkte. Alle arbeidservaring werd nu alleen nog maar vertaald als 'te duur'. Terwijl we allebei nu voor een tientje per uur voor A-bedrijven en financiele instellingen in Nederland klantenservice gesprekken voeren. Hoezo te duur?

En door het domino effect van verliezen van een goed inkomen, aanpassen van je uitgaven aan inkomsten en steeds minder reserves hebben omdat je net tussen alle regelingen valt, want net teveel spaartegoed (want je wilt je eigen broek op kunnen houden  en weet hoe belangrijk een buffer is, maar juist door het hebben van een buffer kom je niet in aanmerking voor allerlei hulppotjes her en der) staat het water je aan de lippen. Weet je soms niet meer hoe je genoeg saldo hebt om met de trein naar je werk te komen.

Ja...ga dan in je eigen woonplaats werken. Grapjas!! Moet er wel werk zijn natuurlijk. Ik bedoel; een werknemer die jou aanneemt. En dan werk je dus maar ergens waar je reiskosten voor moet maken. Die je eigenlijk niet hebt.
En loop je bijna iedere maand achter de feiten aan. Komt dan ook nog de Belastingdienst je in je nek hijgen dat je bepaalde toeslagen weer terug moet betalen, omdat je net iets meer hebt verdiend bruto in een heel jaar dan de het grensbedrag, dan voelt het als onderstaande song.

Begin jaren 80, toen de werkloosheid ook hoog was in Nederland hoorde ik The Message. Ik had nergens last van toen, want was jong, had een goede opleiding en men stond al bij mijn diploma-uitreiking met diverse baan-aanbiedingen op de stoep. En dus altijd fulltime gewerkt. Mijn hele werkleven lang. Nooit toeslagen gehad.

Dus altijd gewerkt, totdat de maatschappij bedacht dat mensen die boven de 50 zijn,  eigenlijk te oud, te traag en te duur zijn om nog in een bedrijf te werken. Ik snap het wel, want ooit verzuchte een werkgever dat mijn pensioenpremie (wat hij alleen voor mij betaalde, want eigenlijk vond hij dat maar gedoe!) opeens enorm ging stijgen voor hem omdat ik ouder dan 45 zou worden. Was niet zo vreemd dat ik precies in dat jaar ontslagen werd. Dus misschien moet er ook eens kritisch worden gekeken naar alle zaken die nog steeds het duurder maken om een oudere werknemer in dienst te hebben. En te houden.

Kijk...dan doen ze het bij mijn callcenter heel erg slim. Iedereen - of je nou 18 bent of 63 - krijgt precies hetzelfde uurloon. Dat tientje. (en nog een paar dubbeltjes) En verder niks. Geen vakantietoeslag, geen oude lullendagen, geen pensioenopbouw, geen atv-dagen, geen CAO (oh ja...die is er niet haha) verhogingen, geen reiskosten, geen ziektedagen - helemaal nada de noppes.

Dus als ik lees dat de regering zich sterk maakt dat oudere werknemers van bijvoorbeeld V&D dan wel in callcenters kan werken....nou lieve schatten, maak je V&D borst dan maar nat. En hoop maar dat je niet bij mij komt te werken.

En toch doen mijn collega's en ik dit wel. Want er is voorlopig nog geen alternatief. Ik werd wel verdrietig om een collega te horen zeggen dat hij vond dat hij nu volkomen waardeloos was geworden en zich ook zo voelde. Niet meer meetellen en de dagen aan je voorbij zien trekken. Geen vooruitzicht zien dat de tijden gaan veranderen en we weer in een normaal bedrijf kunnen werken. Of zelf weer iets kunnen opzetten.

Raar toch dat ik hier op zaterdagochtend, kan genieten van mijn kopje koffie, de zon in mijn tuintje, de was in de wasmachine, weten dat ik straks een lekker fris knisperend schoon bedje heb en dat mijn waarde niet wordt bepaald door mijn uurloon. Dat ik die macht niet wil geven aan werkgevers die mij zo weinig willen waarderen. Dat ik steeds meer voel dat mijn waarde niet afhangt van het hebben van een baan met een leuk inkomen en nog fijnere secundaire arbeidsvoorwaarden.

Misschien piep ik wel anders als mijn buffer ook leeg is, maar dat zien we dan wel weer. Laat ik me niet gek maken voordat de zaken echt zo zijn. Voorlopig mag ik gratis van de zon genieten, heb ik nog genoeg voorraad om te kunnen eten en slaap ik veilig.

Goh...mag mijn ramen wel eens even zemen zie ik: ga ik zo maar eens lekker doen. Een sopje over alles doet wonderen. Een sopje over de ziel ook. Dus ik ga voor song nummer 2!!!









9 opmerkingen:

  1. Zo, dat zijn stevige zwijmels. Je hebt nog energie genoeg zo te horen.
    Ik denk dat menigeen het bijltje erbij had neergegooid. Het is zo onrechtvaardig.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Niet mijn favoriet maar dat hoeft ook niet om toch lekker mee te huppelen met de rapmuziek.

    lieve groetjes, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Toch begrijp ik het wel hoor. Mijn neef is inmiddels 32 jaar. Pas 2 x 2 jaar werkervaring mogen opbouwen. De rest altijd maar thuisgezeten op een kamertje bij zijn ouders. Want geen geld om ook maar zelf iets op te bouwen. Op die leeftijd was ik al 10 jaar weg thuis maar ik had inderdaad ook veel meer toekomst met een baan.
    Nu had hij sinds een half jaar werk in het magazijn van v en d en nu gebeurt dit.
    Ik begrijp echt dat deze mensen heel erg depressief worden. Hij heeft totaal geen toekomstperspectief.
    Op die leeftijd hoor je een gezin te hebben/te onderhouden en hij kan helemaal niets. Ik vind het echt heel erg.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een goed stukje zeg, ik lees al langer met je mee en zie je toch veranderen. In het begin voelde je je veel meer slachtoffer denk ik. Ondanks de slechte baan en dito inkomen ben je er eigenlijk alleen maar positiever van geworden. Je kunt zien wat je wel en hebt en niet wat je mist en dat vind ik knap.

    Lekkere muziek ook. :)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi stukje zeg! Ik snap heel goed dat je collega het somber inziet voor zichzelf.
    Knap dat jij de waarde van jezelf hebt losgekoppeld van je werk. Gelukkig maar ook...

    En petje af voor je werk en hoe je erin staat.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ook hier is het soms moeilijk om de zonnige kant te zien, met een man die langdurig thuis is. De toekomst is een groeiend grijs wolkje.
    Stevig blogje. Maar ik snap 'm helemaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Bij mij wordt het gevoel steeds sterker dat alle rechten van werknemers die moeizaam opgebouwd zijn, steeds sneller worden afgebroken ten gunste van opportunitische graaiers, die hun hebzucht goed weten te verkopen als "noodzakelijk voor de economische groei", die overigens tot inflatie en daarmee verminderde koopkracht leidt.
    Werknemers zijn daaraan zelf medeschuldig, denk ik, omdat ze het laten afweten om hun rechten te verdedigen - vakbonden verliezen leden en men stemt op partijen die over vrijheid leuteren maar die alleen geven aan multinationals en andere grote bedrijven en banken, die vervolgens omvallen door slecht beleid: marktwerking heet dat... Callcenters hebben sowieso een slechte reputatie.
    De bijpassende muziek is prima!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Een zeer herkenbare tekst.... overkwam mij ook na bijna 25 jaar bij een 'fijne' werkgever en dito salaris....
    het heeft me een jaar gekost alles op orde te krijgen, financieel dan, mentaal heeft het me ook een forse duw gegeven dus dat gevoel hebben herken ik ook.

    Wens hem, maar ook anderen die dit overkomen is, nog gaat overkomen, alle toi toi toi

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Prachtig logje en heerlijke muziek. Heb ik al gezegd dat ik je een wereldwijf vind?

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen