Reserveren

Kreeg een nieuwsbrief dat er extra voorstellingen zijn van een cabaretier, die wij thuis Daniel Bananiel noemen.  Altijd snel uitverkocht. 

Vroeg mijn dochter of ze zin had mee te gaan, het is bij haar om de hoek bij wijze van spreken, maar ze vliegt de volgende dag voor een korte vakantie. 

Weet dat als ik te lang wacht het alweer uitverkocht is, dus als eerste dit maar geregeld. Bijna geen stoelen meer! Dus die ene, die is voor mij. Pas in de zomer, maar ik moet leren dat het vooruitzicht van leuke dingen al de helft van de beleving is.

Mijn voornemen voor dit jaar is meer leuke dingen plannen. Ook ver vooruit. Het mag, het kan en het is ontzettend leuk; je verheugen op iets in de toekomst. 

‘Weet dat je van je leven nog een heleboel kunt maken door er enorm je best voor te doen’

Adriaan van Dis

Geweigerd

Op de condoleance voor mijn oom, zag ik mijn Bewindbroer, zijn vrouw en mijn moeder binnenkomen. 

Mijn dochter ging naar voren in de zaal en heeft ze begroet. Dus vond ik dat ik niet lullig moest doen en zeker niet op de begrafenis van mijn oom en stapte ook op ze af (was volle zaal en ik zat met familie van die oom te praten). 

Mijn uitgestoken hand werd geweigerd. Zowel door schoonzus als door bewindbroer. Nee....liever niet.

Heb mijn goede wil getoond, maar is niet goed genoeg. 

Dan niet.

Na het condoleren werd mijn moeder, nog voor het zingen, de kerkzaal uitgeleid en hoppa, terug naar het Verpleeghuis jij.  Broer en schoonzus uiteraard ook mee.

Het was erg druk in de kerk, veel belangstelling. Dat vond ik fijn voor mijn tante en haar gezin. Een lichte dienst door het vele gezang. En uitspreken dat we de opdracht hebben elkaar lief te hebben. Mijn tante sprak ook nog en dat deed ze heel goed en helder. Mooi als je dat kan.

Bij het graf was het ook allemaal harmonisch. Ook weer veel mensen. 

Sprak nog een neef en nicht van mijn vader. Een oud buurmeisje van mijn oma en opa. De jongste broer van mijn oom en een zus van mijn oom. Je kan het dan bijna gezellig noemen. 

Alleen die keutel van mijn broer bleef me dwarszitten. Slapeloze nacht dus. Maar een kop thee gemaakt en kijken of het daarna nog een beetje mag, slapen. 

Zo blij dat mijn dochter meteen aangaf er voor tante en mij te zijn en we samen die dag hebben beleefd. 

Nu maar even thee erin. 

Spruiten

Om 17.00 uur al bezig in de keuken. Spruitjes schillen, die ik straks ga roerbakken, de rest van de ingrediënten van mijn roerbakschotel staan klaar. Zeer bewust op tijd gestopt. Ook nu weer thuiswerkend, maar een halve dag. Dus eerst die ochtend door de sneeuw en er was een wissel uitgevallen op mijn traject, dus mocht de trein alleen maar stapvoets rijden.

Tussendoor haalde ik nog een bos bloemen voor de begrafenis. Heb geleerd bij zo´n bestelling nooit te zeggen waarvoor het is. Dan ziet de bloemist kans om op emotie te spelen, dat het beste nog niet goed genoeg is. 

We doen nu eenmaal het zo op uitvaarten. Bloemen, bloemstukken vooral met van die linten. Mijn oom krijgt daar niets van mee, de familie misschien wel, maar ook maar 5 minuten en daarna is de aandacht ergens anders. 

Ik stort liever extra voor de Parkinson Stichting. Hij heeft daar ook niets aan, maar toekomstige patienten hoop ik wel. Al mogen ze stoppen met die stomme kalender van vogels of andere dure ongein.

Extra

Werkte op mijn vrije dag zodat ik geen vrij hoefde te nemen op de dag van de begrafenis. Alles stond al klaar,  kon zo aanschuiven. Lekker vroeg a la een collega die altijd als hij thuiswerkte al om 07.00 inlogde en dat ook even moest laten weten, terwijl hij altijd zeer laat op kantoor kwam en vroeg weer weg was. 

Had me ook voorngenomen om zeer zeer op tijd, lees als ik mijn verlofuren had opgebouwd, te stoppen. En natuurlijk ging collega op die tijd zaken willen bespreken die al de hele ochtend in de inbox zaten. Met de stille hoop dat ik het wel weer zou oppakken. 

Toch wel iets geleerd. Niet doen, hang op, haak af. 

Voelde prettig om de valkuil te zien en er niet in te vallen. 

Morgen nieuwe dag en nieuwe ronde. 

Dus op mijn gemakje even wat boodschappen gehaald. Nog steeds waterkoud buiten. Zo blij met mijn handschoenen en gebreide band om mijn hoofd (oren vooral). 

Nu nog even een stukje breien, op tijd eten, wil mijn haren nog wassen en drogen straks, voordat ik naar B&B Vol liefde ga kijken. 

Het sneeuwt hier vanochtend ook, dus plannen anders. Lopen naar bushalte in de buurt, goede sneeuwschoenen aan ook tegen glibberen en kijken of alles rijdt. 

Eerst maar ontbijt maken en vooral ontspannen blijven. 

Op tijd

 Omdat ik thuis werkte in de middag kon ik op tijd mijn eten opzetten en heel bewust ook voor 18.00 uur het eten op tafel hebben staan. Allemaal vers gesneden, geschild en gekookt. 

Heerlijk.

Toen alles aan het koken was, nog wat lichte administratie werkzaamheden gedaan en toen laptop dicht en heerlijk eten. En dan een iets langere avond daardoor hebben.

Joehei!

Wil eigenlijk de hele avond lekker breien. Kneuter de kneuter, maar ik geniet ervan dat ik iets zie groeien aan mijn breipennen. Misschien is het straks helemaal niks, maar het breien geeft rust en kalmte. 

Op mijn vrije dag ga ik (thuis)werken, zodat ik geen vrij hoef te nemen voor de begrafenis. Kan ik zo vanuit mijn bed achter de laptop rollen bij wijze van spreken. En mijn eigen dagindeling uitrollen. 

Koplamp batterijen vervangen

Zag dat het ledlicht minder helder was en wist dat ik vorig jaar nog niet de batterijen had vervangen, dus klus voor het weekend.

Eerst fietslamp van de beugel schroeven en dan ook alweer bedenken hoe de kap eraf ging. Meestal beetje morren met een platte schroevendraaier en zien waar de kap vastklikt, daar zal hij dus ook losklikken. Na wrikken en morren.

Jaaaaaaaaaaaaa....ging redelijk snel. Oude batterijen eruit, nieuwe erin. Check of het werkt, want soms toch niet goed vastgeklikt zodat alle punten contact maken. Nog een keer dus. En nu wel. Wow....da´s fel!!

Was dus nodig.

Achterlicht nog goed, maar hou het in de gaten. 

Even noteren wat voor soort fietslamp het is, voor de volgende keer:

Koplamp Spanninga Galeo Xb On/Off 

Als je iets maar één keer per jaar doet, krijg je niet echt een soepele routine, alleen een klein beetje, hoe je moet beginnen (leg alles klaar) en eindigen. 

Begrafenis

Mijn tante belde me van de week. Haar man is vredig met vrouw en kinderen aan zijn bed, overleden. De  begrafenis is eind van de week in hun woonplaats.

Dan heeft hij het toch nog lang volgehouden, want alle slangen en zaken waren al afgekoppeld, omdat er niets meer qua ingrepen gedaan kon worden. En niet op zondag gestorven, zoals hij grapte (mag hij, want zoon van een dominee).

Hoorde dat mijn broer in het hoge Noorden hem die week nog telefonisch heeft gesproken. Hij sprak langzaam (dat deed hij altijd al), maar wel te verstaan. 

Heb vrij genomen die dag. En nee, dat krijg je niet, want niet eerste-graads familieband. Ben er die dag vooral voor mijn tante, neef en nicht en hun familie. Om hen te steunen in hun verdriet. 

Mijn zoon heeft net die week zijn laatste dagen op zijn huidige werkplek en zit daarvoor in het buitenland. Hij zou nog nadenken of hij kan komen. 

Mijn dochter gaat erheen en ik kan met haar meerijden. En toen ik dat las, dat ze er voor mijn tante wil zijn, was het voor de eerste keer dat ik wat emotie voelde.

Wat lief. 

Sprak toevallig met mijn zoon over zijn vader.  Hij heeft een chronische longziekte en het gaat niet echt goed met hem. Weet hij wat de wensen van zijn vader zijn? Hebben ze het daar ooit over gehad. 

Weten jullie kinderen wat onze wensen zijn. Waar de documenten liggen belangrijk voor na je overlijden?