Die duif is dood

Wat was ik in mijn nopjes dat ik met mijn kinderen en kleinkinderen en schoondochter samen naar Artis mocht. Dat wilde ik al heel lang, maar kwam er nooit van of ik gaf mijn gekregen kaartjes aan dochter en schoonzoon en kleindochter. Omdat ik hen een uitje gunde. 

Plus dat ik het altijd een nogal prijzig uitje vind. 

Maar met iedereen wat leuks gaan doen, wat was ik blij. Nog steeds trouwens, wat gewoon blij als iedereen bij elkaar is en met elkaar lief en aardig omgaat. 

Ik kon met mijn zoon en schoondochter meerijden, dus vroeg hoe laat ik daar uiterlijk moest zijn en vertrok heeeeel ruim,  want nog steeds een twee/trapsraket qua vervoer.  Eerst de bus in de buurt en dan bij een halte daarop overstappen op de streekbus richting hun huis. Bus bij huis kwam te laat, dus ik mistte de overstap en maakte me daar druk om, al wist ik maar al te goed dat ik dat totaal niet hoefde te doen. Gezien eerdere ervaring met op tijd vertrekken. 

Ook nu weer. Stuurde een appje dat ik wel op de hoek van hun straat wacht, maar dat hoefde niet. Kom maar gewoon naar ons huis. 

Ze zaten nog aan het ontbijt. Voor niets gehaast. Uiteindelijk vertrokken we en hoorden we onderweg dat zijn zus en haar kinderen er al waren, op de afgesproken tijd.  Hij had kortingkaartjes dus graag even wachten met door de ingang gaan. Gelukkig weet zijn zus ook hoe hij African Punctuality hanteert. 

Wat ziet Artis er mooi uit. Was de laatste keer een keertje voor de museumnacht in het Planetarium geweest met mijn dochter en daarvoor zeker 30 jaar terug. De jongste wilde lopen, niet in de wandelwagen en liep met haar nichtjes vrolijk door het park, onder de indruk van de dieren en nog het meest van de giraffenglijbaan. Haha....kostelijk! 

We zagen de Olifanten net uit hun binnenverblijf komen. Zo vrolijk leken ze. 

Het was de hele ochtend trouwens bewolkt en daardoor vrij koud. De oudste kleindochters hadden handschoenen mee, heerlijk voor ze. Ik dacht dat dit niet nodig zou zijn, maar vond het erg jammer dat mijn handschoenen thuis lagen. Heb al snel handschoenen aan, warme handen en voeten doen me goed altijd. Ook op advies van vriendin nu altijd sokken aan in bed. Maar dit terzijde :)

Ik gaf de twee dames een papiertje uit mijn opschrijfboekje en de oudste maakte een lange lijst van alle dieren die ze wilde zien en gezien had. De jongste ging de dieren natekenen. Ze keek ook goed hoe ze op de bordjes waren afgebeeld en tekende dat echt heel erg goed na (en niet omdat ik een hele trotse oma ben toevallig). 

Mijn oudste kleindochter wilde vooral de Capibaras zien. Die had ze ook al een keertje met de opvang gezien toen ze naar Artis gingen als uitje en die vond ze helemaal schattig. Na een paar uurtjes was het eigenlijk tijd voor de jongste om te slapen. Dus gingen mijn zoon, schoondochter en hun dochter weer naar huis. Het voordeel van een abonnement, dan hoef je niet je kaartje eruit te halen, maar kan je een andere keer nog een keertje gaan.

Mijn dochter bleef nog, want haar kinderen waren nog lang niet uitgekeken. En oudste kleindochter zocht dus naar die Capibaras. 

We gingen nog even wat drinken. Ik zou bijna zeggen, uiteraard, viel de warme chocomel van kleindochter over de tafel. De eenden waren blij, want die kwamen het allemaal onder de tafel opslobberen. Gelukkig alleen over de tafel en 20.000 servetjes verder was de tafel weer droog.

Uiteindelijk vond oudste kleindochter waar hun verblijf was. Maar helaas.

Het bleef nog steeds koud en bewolkt en omdat zowel mijn dochter als ik problemen hadden met de benen (zij heeft iets aan haar knie, waardoor ze nu jaarlijks ter controle een MRI moet maken) en ik heb elastieken benen, maar liep wel minder mank door de vreugde van dit uitje!), gingen we richting de parkeerplaats. Werd heerlijk helemaal thuis gebracht. Onderweg brak de zon door en werd de lucht heerlijk blauw. 

En zocht thuis nog even naar een parkeerschijf, want die lag niet in de huurauto van dochter. Vond 'm in de schuur, in de bak met zaken uit mijn auto die ik in 2012 inleverde. Kan ook wel uitgedund/opgeruimd worden dit voorjaar dus.

Omdat het koud was, was het ook niet echt over de hoofden lopen. Dat was wel een voordeel. De kinderen konden lekker een beetje vrij rondlopen en dingen zelf uitzoeken en bekijken of tekenen. 

Was de rest van de dag helemaal in mijn nopjes. Zo simpel is het dus om mij een blij ei te maken. 

Punch

Ben uitgenodigd door mijn kinderen om mee te gaan naar Artis. En dat terwijl ik helemaal week word van filmpjes van deze aap.

I told you so...

 Kantoorpolitiek is nogal voorspelbaar hier. En ook wel vermaeckelijk op die manier.

Waar een jonge frisse nieuwe manager in het begin roept dat cijfers niet belangrijk zijn, maar mensen wel, is dat na het eerste kwartaal en presentatie van de cijfertjes op het hoofkantoor, dat uiteraard wel. Met nadruk op cijfers. Targets halen. 

Voorspelbaar.

Waar er aan iemand dingen zijn toegezegd dat dit allemaal kan bij de werkzaamheden, fluit de opdrachtgever haar terug, want errug belangrijk dat er zichtbaar iemand op die plek zit. Tot einde werkdag. En niet een uurtje eerder altijd al stopt. Omdat dit opportunistisch is toegezegd bij de sollicitatie, zonder na te denken wat dit in de praktijk, behalve scheve ogen, betekent. 

Een uur lang minder meedraaien in de telefoondienst, een uur minder administratie verwerken. Alles wat na 16.00 uur binnenkomt, moet maar wachten, ook dus spoedzaken. 

Voorspelbaar.

Als ik niet zo´n stijf been had, deed ik onderstaande nu:

Wat ik ook al direct voorspelde aan mijzelf. Dit gaat betekenen dat ik de dag dat ik alleen zit, weer de hele dag aanwezig moet zijn. Niet tot 16.00 uur, maar gewoon tot de deur dichtgaat. Voor de show; kijk...er ZIT iemand!! 

I told you so.

Blij dat ik in ieder geval heb aangegeven dat ik heel graag de maandag als thuiswerkdag wil. Die ik nu al een paar keer heb moeten inleveren. 

Maar ook dit:

I told you so.

Nu is het aan mij om slim te onderhandelen. Want ik wil echt niet tot en met 67 jaar 4 dagen in de week heen en weer en op neer reizen, want denk dat ik dan helemaal geen dansje meer kan doen en halverwege uitval. Met of zonder ambulance.

Er is helaas geen optie om mee te doen met het oude lullen programma, want daar ben ik niet lang genoeg voor in dienst. Pas op laatste werkdag. 

Dagen tot uw pensioen

572 dagen

Dit is

1 jaar en 207 dagen

Woensdag wijsheid

 

Bloedprikken waar dan?

Moet voor jaarcontrole Diabetes bloed laten prikken. Was alweer geruime tijd terug (mijn eigen besluit) en voorheen ging dat in een buurtgebouw, toen huisartsenpraktijk verbouwd werd,  hier op loopafstand (mijn loopafstand dan) of even stukje fietsen. Aangezien ik nu nog niet aandurf de fiets te pakken, eerst die benen sterker en vooral stabieler wil krijgen goed kijken waar ik terecht kan. Met de benenwagen en-of OV.

Op de website van de prikker kan je een locatie en tijd en datum uitzoeken. Ik weet hoeveel dagen dat voor de afspraak bij de huisarts moet en was, moet ik toegeven, nogal laks met inplannen. Dus veel minder opties. 

Bij mijn huisartsenpraktijk is er helemaal geen optie meer. Buurthuis ook niet. Ziekenhuis (relatief vlakbij) eerste optie heel laat op de ochtend. Dat is lastig, want moet nuchter komen. En gedoe met werk dan uiteraard weer). 

Zoeken naar een alternatief en ligt dat alternatief bij een bushalte en gaat daar dan regelmatig een bus heen. Echt ouwevrouwtjes/zorgen.

Ik vind het er allemaal niet klantvriendelijker op geworden. Net als de Covidprikrondes. Kon je naar een stad 25 kilometer verderop en bus in de buurt??? Maar 20 minuten lopen mevrouwtje! 

Men gaat er toch in veel gevallen vanuit dat de client/patient mobiel is en vervoer heeft. Bij voorkeur eigen vervoer, auto, fiets of fatbike :)

Stom.

Maar ben niet meer zo achterlijk dat ik dit alles dan maar op mijn vrije dag ga proppen en dan maar wel rond een uurtje of 11.00 prikken. Dus wel op een werkdag, dan kom ik maar later. Iedereen doet het tot aan managers aan toe dus tsja...waarom zou ik heiliger dan de paus willen zijn. Cellie de betrouwbare. Hou toch op joh!

Bovendien moest collega op mijn thuiswerkdag op het hoofdkantoor zijn - nu kennelijk wel echt - en mag ik weer opdraven, ook al heb ik aangegeven dat ik die thuiswerkdag nodig heb - vooral nu met houten been - om even niet te hoeven reizen en het vol te kunnen houden, zonder ziekmelden.

Dus neem een andere dag van de week als thuiswerkdag deze week.

De collega die altijd om 16.00 uur naar huis gaat en waarom ik dat niet doe? Ik heb een contract voor 8 uur per dag. Zij ook maar houdt geen pauze en gaat dan die tijd naar huis. Pauze is bij ons 30 minuten. Ook al start ze gelijk met mijn starttijd. Kan er iemand niet rekenen? Of naar zich toe rekenen, dat kan ook natuurlijk. Of ik weet niet van een speciale afspraak die zij heeft. 

Bovendien stopt ons inloopspreekuur niet om 16.00 uur. 

En om de drukke dag fijn af te toppen was mijn trein ook nog eens uitgevallen. Of de boemel of 20 wachten. Boemel genomen. Makkelijke instap en het maakt dan ook niks meer uit. Bomvolle bus, alleen sta-plekken, dus die liet ik ook voorbij gaan. Dan maar een andere nemen. Goed besluit, plek genoeg en aansluiting op de bus die hier in de buurt stopt.

Nu alleen maar proberen te ontspannen en oefeningen blijven doen. Op mijn werk komt daar helemaal niks van, dus ben nu weer stijve plank. Of nog steeds, dat kan ook.

Takkie

 Schreef hier ooit al eerder dat mijn buren nogal ´vreemd´ omgaan met mijn tuin. Mijn tuin.

Zo viel me op dat een dikke tak van mijn Japanse sierkersboom in de voortuin recent leek afgezaagd. Toch had ik dat niet zelf gedaan, want het is nu geen tijd om dat te doen. Pas na de bloei. Het zaagvlak leek vers.

Dat kan mijn Noord-Koreaanse buren geen moer schelen.

Weg met Takkie.

Merktte ik dat mijn klikko´s die in mijn voortuin staan, andersom stonden. Zo zet ik ze nooit neer. Had iemand anders dat gedaan?

Dit in combinatie met die afgezaagde tak, 10 cm in doorsnede, kon ik wederom niet anders de conclusie trekken dat zij dat hadden gedaan. Deden ze al een paar jaar terug ook namelijk. Ook op aangesproken maar het woord Overleg kennen zij niet. De grote leider zegt kappen met die takken.

Altijd als ik naar mijn werk ben. Nooit in overleg. Ze doen het gewoon achter mijn werkrug om.

Als ik ze daarmee confronteer spreken ze opeens gebrekkig Nederlands. Begrijpen niet wat ik bedoel. 

Sta op, zit. Sta op, zit

Bijna saai, maar toch nodig om mijn beenspieren te versterken. En bovendien om weer vertrouwen in mijn lijf terug te krijgen. 

Dus opstaan en zonder handen te gebruiken en weer zitten. Maal tien of twintig. Net als de trap als oefenmateriaal te gebruiken.

Omhoog en stap weer af, omhoog en stap weer af. 

Heb boodschappen gedaan, lopend, met mijn bejaardenboodschappenkarretje. Wel fleurig roze hoor, maar voor de meesten een ding dat ouderen meezeulen.

Is dat het. Dat ik door lichamelijke gebreken opeens besef dat ik echt 65 ben. 65plus zelfs wordt dat genoemd. 

Voel me in mijn hoofd niet oud en op mijn werk krijg ik bij het noemen van mijn leeftijd altijd verbaasde blikken. Geen rimpels (kijken denk ik niet goed) te zien hoor. Kleding ook niet alleen beige en bloemen. Maar ja...dan die stijve heupen, dat geeft toch wel iets weg.

 
En moeten toegeven dat je zwak bent, dat ruikt men. Ga je toch naar het hokje - OUD! = afgeschreven. 
(Of als je op je telefoon telkens per ongeluk je zaklamp aan zet). 

Heerlijk dat ik de F1 kan bekijken. Gelukkig pas om 08.00 uur gestart. Maar ja, op werkdagen zit ik dan al in de trein. Lekker gepocheerd eitje gemaakt, kop thee. Heel ontspannen start zo.

IJsbloemen stonden op mijn slaapkamerraam (geen verwarming aan meestal), dus nog koud buiten. Nog fijner dat ik er even nu niet uit hoef.