Ook opgeruimd

Alle oude studieboeken die al zeker 30 jaar hier op zolder in een doos bewaard stonden van mijn broer, heeft hij uitgezocht en uiteindelijk kon alles weg. Hij had geen tijd meer om dat zelf weg te gooien, dus een mooi klusje voor mij. Had ik direct ook een doel voor mijn wandeling. We hebben trouwens met de auto al heel veel grof vuil bij de gemeentelijke vuilstort gebracht vooral uit de tuin. 

In twee gedeeltes gedaan het wegwerken van die oude boeken en nu is het weer opgeruimd. De doos heb ik plat gevouwen en die breng ik nog een andere keer naar de oud papierbak. 

Hij is in zijn land niet gewend aan gescheiden afval inzameling. Dus moest hem telkens erop wijzen dat plastic of lege pakken chocomel in de Plastic Afval Klikko konden. In mijn eentje kan ik met gemak 3 weken met de Rest-afval klikko doen en meestal dan ook nog maar half vol. Nu al nokkievol. 

Maar goed; First world problems.

Hij zag ook dat de kosten voor boodschappen hier gestegen waren, behalve door zelf boodschappen te doen en ook te koken. Voorheen vond hij alles een stuk goedkoper dan in zijn land, vooral verse groenten en fruit. Nu is dat verschil kleiner. 

Heerlijk is dat als er voor je gekookt wordt. Hij kan koken, is alleen niet zo goed erin dat alles gelijktijdig klaar is. Nou ja, dan maar even wachten op de biefstuk. Iets wat ik voor mijzelf vrijwel nooit maak. Vond het zo´n luxe dat ik niet hoefde na te denken over wat ik ga eten. Ik deed dan de afwas, maar dat vind ik ook nooit een rotklus. 

Alles afgezegd voor vandaag

Nou ja, één afspraak dan. 

Lekker dramatische titel nietwaar? Al mijn (medische) afspraken plan ik altijd op mijn vrije dag in. 

Geen behoefte eraan weer na te denken hoe ik er zonder mijn fietsje kom. En de trap naar de praktijk op kom. 

Dus maar even verschuiven in de maand.

Moet eraan wennen dat er in de ochtend niemand meer van de zolderkamer naar beneden komt om samen koffie te drinken, hem ontbijt te zien maken, blij te zijn met Nederlandse kaas, gewoon om gezelschap te hebben. Dat maakt me ook duidelijk dat ik toch wel veel alleen ben. 

Zoals Koningin Wilhelmina ben ik dan niet eenzaam, maar dus wel alleen.

Oefen elke dag om weer meer spierkracht te krijgen en kan nu, moet ik er wel heel bewust mee bezig zijn, weer zonder handjes van een eetkamerstoel opstaan. Nog niet zoals voorheen, gewoon met een recht bovenlijf, maar als een soort van vooroverbuigend, mijn zwaartepunt verleggende,  kabouter Spillebeen.

Maar meer kracht nu in de benen en daar ben ik al blij mee. 

Fijne tijd gehad

Mijn broertje, ik noem hem in mijn hoofd altijd zo omdat ik gewoon veel van hem houd, is maandagochtend weer naar zijn thuisland vertrokken. Hij reed de huurauto naar het inleverpunt op de luchthaven en kon vandaar direct doorlopen naar de vertrekhal. Allemaal goed en soepel geregeld en met hulp van mijn dochter een mooie deal. En een fijne auto.

De avond ervoor nog alles wat hij extra mee wilde nemen van nog spullen van onze moeder en andere zaken die hij altijd inkoopt om mee te nemen naar daar in zijn extra koffer gepropt. Koffer gewogen, nogmaals gewogen en besloot toen om dat pak gevulde koeken toch maar als handbagage mee te nemen. Dat scheelt wel een paar kilo! Zware koeken.

We hebben een fijne tijd gehad en hij is nog nooit zo lang hier achter elkaar geweest. Meestal even tussen het weekend door als hij op zakenreis was. Of een lang weekend, maar nu twee volle weken. 

Ook blij dat hij besloten had voor die weken een auto te huren. Daarmee was hij mobiel en kon bij wijze van spreken elke dag bij onze moeder langsgaan. Wat hij dan ook zeer regelmatig deed. Alleen of met mij.

Fijn ook dat we de stiltes niet hoefden op te vullen met gebabbel over koetjes en kalfjes. De weiden bleven leeg. 

Hoop dat hij over een tijdje toch iets dichterbij komt wonen. Ik mis dat contact met iemand die je al kent vanaf dat je klein was en ook nog eens op dezelfde golflengte zit qua beleven en ervaren. En je soms daarom maar aan één woord genoeg hebt. 

Genieten

 The more you “enjoy,” Cellie, the richer you become.

Anything and in every way.

Eureka!

  The Universe

Vakantiegevoel

 Even weg van wat een gewone week een gewone week maakt en wil heel graag volop genieten van dit zomerse weer. Zomaar gratis bij dit lange Pinksterweekend erbij gekregen.

Voor de eerste keer dit seizoen mijn parasol uit de schuur uitgepakt uit de plastic hoes en met een beetje moeite in de houder gezet. Dat geluid van een parasol die omhoog gedraaid wordt, dat is al vakantie voor mij. Ontspanning. 

Had al koffie gemaakt, bakje extra eiwitrijke yoghurt erbij. Kijken of ik de energie heb om her en der in de waterbakjes water uit de regenton te gieten voor de vogels en insecten. Energie en stabiele benen.

Geniet nu al. 

Bewust zijn van het mooie. Oh ja en de geur van zonnebrandcrème. Zo zomers! En mijn liefste broer binnenkort op bezoek. 

Even wat minder hier aanwezig zijn dus ook. Is al bijna een jaar geleden dat we elkaar echt zagen en spraken. 

Op de rem

Moeilijk vind ik het, om toch niet even mijn werklaptop open te klappen en al het achterstallige werk te zien en nog snel even te gaan inhalen. 

Mijn leidinggevende zegt daar niets over. Gaf zelfs aan dat ik echt de tijd moet nemen om te herstellen. Dus waarom popt die gedachte dan toch weer op. 

Snap het een beetje. 

Heb volgende week dagen vrij genomen en de week erna ook omdat mijn broertje overkomt. Dus voel ik me al schuldig dat ik geen inhaalslag kan doen. 

Schuldig. Werkelijk.

Niet doen.

Hang op.

Rem ingetrapt houden.

Tot rust komen

Allereerst heel erg bedankt voor alle belangstelling. Doet me enorm goed. 

Zaterdag bewust heel rustig aan gedaan. Geen boodschappen gedaan, nog genoeg op voorraad en even mijzelf wat rust gunnen. Zoals iemand ooit schreef, leven als op een sudderplaatje.

Keek wat detectives, Vera & Endeavour, Twee voor Twaalf, blij dat ik nog wat antwoorden wist, zonder op te hoeven zoeken, beetje slome dag  was het. En de hele dag regen hier, dat hielp ook mee met de sloomheid. 

Zondagochtend bakte ik bananenvolkorenmeel-pannenkoekjes. Kon de banaan ook verwerkt worden. Keek naar een stukje van de Nurenburgring race waar Max Verstappen in een Mercedes meereed in een team. Helaas viel zijn auto net uit door technische problemen, zo'n 3,5 uur voor het einde van de race. Jammer, want zijn team stond op plek 1 met ruime voorsprong.

Ging pas eind van de middag, toen was het droog eventjes hier, wat boodschappen halen. Met het bejaardenboodschappenkarretje. Lopen gaat wel goed, maar merk dat ik me heel erg bewust ben waar ik mijn voeten neerzet, welke het eerst bij afstappen. Maar ook weer gelukt. 

Nog even Miss Marple afkijken zo direct en dan inderdaad morgenochtend contact met de huisarts opnemen. 

Heb me ook ziekgemeld. Heb die rust echt nodig merk ik. Even niet reizen. En ook niet in de verleiding komen om dan maar thuis te werken., Is nu te belastend voor lijf en hoofd. Nadat ik me had afgemeld eerst een Huisarts afspraak gemaakt. Terug in bed gegaan en geslapen. Veel geslapen.  Ook nog zondagavond uitgegleden op de drempel van de voordeur (regen dus nat, dus glibberig) en met mijn hoofd tegen de voordeur gekopt. Geen zwakke benen, maar gewoon dommigheid en pech.

Blij dat ik veel methoden heb bekeken en geoefend om dan toch weer overeind te komen, maar nergens staat hoe je dan op de harde stenen met je pijnlijke knieën moet gaan zitten. Altijd een fijne zachte mat nabij. Dus mijzelf maar naar binnen getijgerd over de kokosmat (ook handig he, die survival programma's bekijken) en dan bij de trap aangekomen mijzelf omhoog kunnen hijsen tot ik weer op de benen stond. Behalve een ei op mijn hoofd ook een paar vingers en ego geschaafd, dus dat eerst maar verzorgen en een theedoek met daarin een zak ijsklonten op het hoofd. Wel dankbaar dat ik niets gebroken had, alleen een beetje verzwikte enkel zo voelde het. 

Om door de triage van de dokters-assistente te komen, moet je kennelijk de zaak zeer aandikken. Daar ben ik slecht in. Afspraak staat er wel. Ook wat ik eerder bij de POH aankaartte over dat ik al jaren Metformine slik en weet dat dit invloed heeft op mijn B12 waardes, wat weer invloed heeft op wiebeligheid van het onderstel, werd een beetje afgedaan als oh ja...jij hebt ook wat gelezen, maar eerst dat extra pilletje erbij want je glucose-waardes moeten omlaag. 

Heb, uiteraard zou ik zeggen, een bedankmail naar de medewerkers van de NS verzonden en hoop dat dit bij de juiste mensen terechtkomt. 

Net komt via een pakketje een inklapbare wandelstok binnen. Niet dat ik die nu nodig heb, maar ik wil toch wel graag iets hebben om op terug te kunnen vallen/leunen in het geval dat. Iets wat in de werktas past. 

Omdat ik op woensdagen altijd mijn administratie bijwerk, dat ook maar weer gedaan. De jaarlijkse verlenging voor woningnet en een andere regionale maatschappij zat er ook bij. Allemaal gedaan. Geen zorgen over mijn financiële positie. Dat geeft ook rust.

Over een paar dagen komt mijn broertje uit het buitenland een tijdje hier logeren. Voorheen zou hij bij onze moeder logeren, maar dat kan natuurlijk niet meer sinds ze in het Verpleeghuis woont. Hij was eerst nogal warrig over wanneer hij dan zou afreizen. Gaf hem aan dat ik dat ook met mijn werk moet regelen, dus geef het op tijd door. Logeren kan altijd wel. Er staat hier altijd een bed voor hem klaar. Moet het alleen nog even opmaken uiteraard, maar hij is welkom. En mijn geadopteerde zus en zwager vieren hun huwelijksjubileum, dus ook gezellig om daar samen heen te kunnen. Als enige familie denk ik, want de rest is not on speaking terms met haar sinds het Bewindvoeringsgedoe met onze moeder.