I told you so...

 Kantoorpolitiek is nogal voorspelbaar hier. En ook wel vermaeckelijk op die manier.

Waar een jonge frisse nieuwe manager in het begin roept dat cijfers niet belangrijk zijn, maar mensen wel, is dat na het eerste kwartaal en presentatie van de cijfertjes op het hoofkantoor, dat uiteraard wel. Met nadruk op cijfers. Targets halen. 

Voorspelbaar.

Waar er aan iemand dingen zijn toegezegd dat dit allemaal kan bij de werkzaamheden, fluit de opdrachtgever haar terug, want errug belangrijk dat er zichtbaar iemand op die plek zit. Tot einde werkdag. En niet een uurtje eerder altijd al stopt. Omdat dit opportunistisch is toegezegd bij de sollicitatie, zonder na te denken wat dit in de praktijk, behalve scheve ogen, betekent. 

Een uur lang minder meedraaien in de telefoondienst, een uur minder administratie verwerken. Alles wat na 16.00 uur binnenkomt, moet maar wachten, ook dus spoedzaken. 

Voorspelbaar.

Als ik niet zo´n stijf been had, deed ik onderstaande nu:

Wat ik ook al direct voorspelde aan mijzelf. Dit gaat betekenen dat ik de dag dat ik alleen zit, weer de hele dag aanwezig moet zijn. Niet tot 16.00 uur, maar gewoon tot de deur dichtgaat. Voor de show; kijk...er ZIT iemand!! 

I told you so.

Blij dat ik in ieder geval heb aangegeven dat ik heel graag de maandag als thuiswerkdag wil. Die ik nu al een paar keer heb moeten inleveren. 

Maar ook dit:

I told you so.

Nu is het aan mij om slim te onderhandelen. Want ik wil echt niet tot en met 67 jaar 4 dagen in de week heen en weer en op neer reizen, want denk dat ik dan helemaal geen dansje meer kan doen en halverwege uitval. Met of zonder ambulance.

Er is helaas geen optie om mee te doen met het oude lullen programma, want daar ben ik niet lang genoeg voor in dienst. Pas op laatste werkdag. 

Dagen tot uw pensioen

572 dagen

Dit is

1 jaar en 207 dagen

Woensdag wijsheid

 

Bloedprikken waar dan?

Moet voor jaarcontrole Diabetes bloed laten prikken. Was alweer geruime tijd terug (mijn eigen besluit) en voorheen ging dat in een buurtgebouw, toen huisartsenpraktijk verbouwd werd,  hier op loopafstand (mijn loopafstand dan) of even stukje fietsen. Aangezien ik nu nog niet aandurf de fiets te pakken, eerst die benen sterker en vooral stabieler wil krijgen goed kijken waar ik terecht kan. Met de benenwagen en-of OV.

Op de website van de prikker kan je een locatie en tijd en datum uitzoeken. Ik weet hoeveel dagen dat voor de afspraak bij de huisarts moet en was, moet ik toegeven, nogal laks met inplannen. Dus veel minder opties. 

Bij mijn huisartsenpraktijk is er helemaal geen optie meer. Buurthuis ook niet. Ziekenhuis (relatief vlakbij) eerste optie heel laat op de ochtend. Dat is lastig, want moet nuchter komen. En gedoe met werk dan uiteraard weer). 

Zoeken naar een alternatief en ligt dat alternatief bij een bushalte en gaat daar dan regelmatig een bus heen. Echt ouwevrouwtjes/zorgen.

Ik vind het er allemaal niet klantvriendelijker op geworden. Net als de Covidprikrondes. Kon je naar een stad 25 kilometer verderop en bus in de buurt??? Maar 20 minuten lopen mevrouwtje! 

Men gaat er toch in veel gevallen vanuit dat de client/patient mobiel is en vervoer heeft. Bij voorkeur eigen vervoer, auto, fiets of fatbike :)

Stom.

Maar ben niet meer zo achterlijk dat ik dit alles dan maar op mijn vrije dag ga proppen en dan maar wel rond een uurtje of 11.00 prikken. Dus wel op een werkdag, dan kom ik maar later. Iedereen doet het tot aan managers aan toe dus tsja...waarom zou ik heiliger dan de paus willen zijn. Cellie de betrouwbare. Hou toch op joh!

Bovendien moest collega op mijn thuiswerkdag op het hoofdkantoor zijn - nu kennelijk wel echt - en mag ik weer opdraven, ook al heb ik aangegeven dat ik die thuiswerkdag nodig heb - vooral nu met houten been - om even niet te hoeven reizen en het vol te kunnen houden, zonder ziekmelden.

Dus neem een andere dag van de week als thuiswerkdag deze week.

De collega die altijd om 16.00 uur naar huis gaat en waarom ik dat niet doe? Ik heb een contract voor 8 uur per dag. Zij ook maar houdt geen pauze en gaat dan die tijd naar huis. Pauze is bij ons 30 minuten. Ook al start ze gelijk met mijn starttijd. Kan er iemand niet rekenen? Of naar zich toe rekenen, dat kan ook natuurlijk. Of ik weet niet van een speciale afspraak die zij heeft. 

Bovendien stopt ons inloopspreekuur niet om 16.00 uur. 

En om de drukke dag fijn af te toppen was mijn trein ook nog eens uitgevallen. Of de boemel of 20 wachten. Boemel genomen. Makkelijke instap en het maakt dan ook niks meer uit. Bomvolle bus, alleen sta-plekken, dus die liet ik ook voorbij gaan. Dan maar een andere nemen. Goed besluit, plek genoeg en aansluiting op de bus die hier in de buurt stopt.

Nu alleen maar proberen te ontspannen en oefeningen blijven doen. Op mijn werk komt daar helemaal niks van, dus ben nu weer stijve plank. Of nog steeds, dat kan ook.

Takkie

 Schreef hier ooit al eerder dat mijn buren nogal ´vreemd´ omgaan met mijn tuin. Mijn tuin.

Zo viel me op dat een dikke tak van mijn Japanse sierkersboom in de voortuin recent leek afgezaagd. Toch had ik dat niet zelf gedaan, want het is nu geen tijd om dat te doen. Pas na de bloei. Het zaagvlak leek vers.

Dat kan mijn Noord-Koreaanse buren geen moer schelen.

Weg met Takkie.

Merktte ik dat mijn klikko´s die in mijn voortuin staan, andersom stonden. Zo zet ik ze nooit neer. Had iemand anders dat gedaan?

Dit in combinatie met die afgezaagde tak, 10 cm in doorsnede, kon ik wederom niet anders de conclusie trekken dat zij dat hadden gedaan. Deden ze al een paar jaar terug ook namelijk. Ook op aangesproken maar het woord Overleg kennen zij niet. De grote leider zegt kappen met die takken.

Altijd als ik naar mijn werk ben. Nooit in overleg. Ze doen het gewoon achter mijn werkrug om.

Als ik ze daarmee confronteer spreken ze opeens gebrekkig Nederlands. Begrijpen niet wat ik bedoel. 

Sta op, zit. Sta op, zit

Bijna saai, maar toch nodig om mijn beenspieren te versterken. En bovendien om weer vertrouwen in mijn lijf terug te krijgen. 

Dus opstaan en zonder handen te gebruiken en weer zitten. Maal tien of twintig. Net als de trap als oefenmateriaal te gebruiken.

Omhoog en stap weer af, omhoog en stap weer af. 

Heb boodschappen gedaan, lopend, met mijn bejaardenboodschappenkarretje. Wel fleurig roze hoor, maar voor de meesten een ding dat ouderen meezeulen.

Is dat het. Dat ik door lichamelijke gebreken opeens besef dat ik echt 65 ben. 65plus zelfs wordt dat genoemd. 

Voel me in mijn hoofd niet oud en op mijn werk krijg ik bij het noemen van mijn leeftijd altijd verbaasde blikken. Geen rimpels (kijken denk ik niet goed) te zien hoor. Kleding ook niet alleen beige en bloemen. Maar ja...dan die stijve heupen, dat geeft toch wel iets weg.

 
En moeten toegeven dat je zwak bent, dat ruikt men. Ga je toch naar het hokje - OUD! = afgeschreven. 
(Of als je op je telefoon telkens per ongeluk je zaklamp aan zet). 

Heerlijk dat ik de F1 kan bekijken. Gelukkig pas om 08.00 uur gestart. Maar ja, op werkdagen zit ik dan al in de trein. Lekker gepocheerd eitje gemaakt, kop thee. Heel ontspannen start zo.

IJsbloemen stonden op mijn slaapkamerraam (geen verwarming aan meestal), dus nog koud buiten. Nog fijner dat ik er even nu niet uit hoef. 

Schat, ik ben thuis!!

 Dat riep ik net, toen ik om 18.30 uur de voordeur opendeed. Zoals Fred Flinstone:

Heerlijk...werkweek klaar en het was wederom zo´n superdrukke week. Waarin ik alweer dacht waarom die ene melding altijd op het laatste uur binnenkomt en er dan direct gehandeld moet worden. Nu ook weer. En handelen moet ik dan doen.

De hele dag mensen die graag NU een afspraak wilden, maar bij uitvragen of niet bij ons thuis hoorden met hun hulpvraag of het nu was niet juridisch urgent.

Mensen die toch voor de derde keer maar niet kwamen op een afspraak. Jammer dat ik daar niet iemand anders had kunnen inplannen. 

Een collega van de opdrachtgever die me iets leuks met AI gemaakt op zijn telefoon liet zien en aangaf dat hij daar tijd genoeg voor had, want niks te doen. 

Echt?

Echt! De hele ochtend plaatjes verzinnen en her en der staan kletsen. 

Vanochtend wel een plu mee, maar het waaide zo hard dat plu weinig zin had en dus maar capuchon opgedaan en blij dat het wind mee was. Was ik lekker snel bij de bushalte. 

Overstappen op het station en daar de bus naar mijn vertrekstation elders. Dan ben ik 1,5 uur onderweg. 

Nu niet meer miepen, het is weekend. Je hoeft niet verplicht meer heen en weer en op en neer te reizen. 

Ont

Span!

Fijn

 Meegedaan met bevolkingsonderzoek Darmkanker en net de uitslag binnen.

Geen vervolgonderzoek nodig.

Dat is voor vandaag natuurlijk. Want snap heel goed dat dit een momentopname was/is. 

Maar blijft fijn.

Geen shit-uitslag.