AH Papieren spaarzegelboekjes deze maand inleveren nog

 Na de F1 van Japan te hebben gezien, was het nog heerlijk vroeg. Douchen, haar wassen en drogen, rustig aankleden, nog eerst even een klein klusje boven afwerken - knopen aannaaien aan een pyama / en dan weer naar beneden om een heerlijke kop koffie te maken.

Stoorde me eraan dat ik niet, zoals Gerard Joling, de kracht had om mijn scanner weer boven te zetten. Dus bedacht een list, hoe ik dat apparaat toch weer naar boven kon schleppen. Gewoon in een grote shopper en dan had ik nog één hand vrij om de trapleuning vast te houden. Huphup....opruimen.

Gisteren ook al eindelijk de benedenverdieping gestofzuigd. Boven moet ik ook nog bedenken hoe ik de stofzuiger veilig boven krijg. Maar was het allemaal heel zat. Dat niks kunnen. 

Dus bedenken hoe ik dingen wel voor elkaar krijg!

Ook een grote doos met kaarsen uit een Hema-aanbieding op een betere plek opgeruimd. 

En daarna een soort van plan de campagne gemaakt om de papieren zegelboekjes die ik al zeker vijf jaar in de la had liggen in te leveren. Las ergens dat je er maar twee tegelijk kon inleveren, dus alle vestigingen van de Appie opgezocht, maar bij de eerste, de grootste, kon ik ze gewoon allemaal inleveren. En werd het geld op mijn rekening gestort. 

Het was altijd mijn geheime Sok voor noodgevallen. Niet traceerbaar, maar wel baar geld. Nu niet meer zo hard nodig, tenzij de pleuris uitbreekt binnenkort en AH gaf aan dat dit de laatste optie is om die papieren zegels in te leveren. Ook losse zegels. Tot en met 31 maart nog.

Daarna kocht ik wat kadootjes voor mijn broer. Vooral Nederlandse dingetjes. En nog kijken hoe ik dat opgestuurd krijg, want ook weer lastig naar een post.nl vestiging te gaan met OV. 

En nu, het is nog niet eens avond, mag ik rustig genieten van een ontspannen weekend. Vond het nogal frisjes buiten, maar misschien omdat ik 20 minuten bij een winderige bushalte zat. En werd gek van alle geluid in het grote winkelcentrum. Schreeuwende kinderen, moeders en vaders, vrouwen die op volume ik moet boven de windkracht tien uitkomen praten. Stop! 

Dat krijg je met hoorapparaten in. 

Zaterdag = soep en brood

Mijn moeder had een vast menu wekelijks waarbij de groenten nog wel konden varieren. Zaterdag was altijd een makkelijke dag, soep met brood. 

Zelfgemaakte soep, maar vaker soep uit blik en brood was dan of stokbrood, broodstengels of gewoon puntjes. Het maakte weinig indruk. Achteraf gezien was het flink aanpoten om voor 8 mensen elke dag te koken. 

Dus grappig dat ik op zaterdag ook graag 'makkelijker' wil eten en ik heb niet eens een heel gezin te voeden meer, maar die soep maak ik wel altijd zelf.

En brood kan afbakbrood zijn of zoals nu volkoren shoarmabroodjes. De soep is trouwens tomaten met oregano soep. Ik moet zeggen dat het goed gelukt is. Of misschien smaken dingen beter op een ontspannen zaterdag. 

Doe nog steeds heel regelmatig overdag oefeningen, durf rechterbeen nu ook met trappenlopen wat meer te belasten, maar mijn fiets pakken, dat durf ik nog niet aan. Als ik weer zou vallen, ben ik nog steeds alleen. Dus eerst maar 100% vertrouwen krijgen in de spierkracht van de benen. Dus oefeningen blijven doen ook ter versterking van heupflexibiliteit.

Ook deed ik de laatste dagen heel bewust mijn best om niet te gaan mank lopen. Beide benen evenveel belasten. En even halt houden als het moeilijk voelt. Niet haasten, bewust lopen. Met een denkbeeldig boek op mijn hoofd, want loop een beetje voorover. 

Alsof ik de stoeptegels scan of er geen eentje scheef ligt. 

Nu geniet ik van de Grandprix van Japan. In bed begonnen met kijken, want start om 07.00 uur, Nu beneden, want zin in een kop thee,.

Ga mijn gereserveerde bioskoopkaartje afzeggen. Geen energie om in de bioscoop trappen op en af te lopen nog en hoe onhandig ik dat nu nog doe. Ga ik van de week nog wel. 

Jullie plannen?

Hier en daar een bui

 Hoe heerlijk, dat ik net droog in de ochtend naar de bushalte liep. En ook naar de trein. Onderweg regende het wel, maar in de werkstad was het net weer eventjes droog.

Duimde ook voor een lieve vriendin die vandaag ging trouwen. Even buitjes overwaaien daar graag. 

Werkdag was zoals te verwachten druk, hectisch, maar wel te doen. Dat lag volledig aan mijn eigen instelling- me niet gek laten maken of op laten winden. Zinloos. 

Had in de middag een bespreking met leidinggevende. Waarin ik kon bespreken hoe hard de eisen zijn van de opdrachtgever en hoe ik dat ervaar. Nu weet ik van onderhandelen dat je altijd iets moet hebben om in te leveren, want toch kleingeld. 

Maar nu heb ik in ieder geval de maandag en nog een andere halve dag, die ik in de toekomst graag naar een hele dag veranderd zie.  

Ook nog andere zaken, de invloed van werkstress op mijn gezondheid, op tafel gelegd. En natuurlijk alle begrip. Gelukkig had ik mijn zoutvaatje bij me.

Na dit alles verder met werkdag. En op tijd stoppen, opruimen, spullen afwassen en zeer op tijd naar het station. De trein ging wel van een ander perron, maar hij ging!

De bus die ik zou kunnen nemen liet ik maar voorbij gaan, te druk en dus te vol. Dan wacht ik liever op een volgende of andere, Haalde gelukkig net de aansluiting op bus 2 en was rond 18,30 uur thuis,.

Eerst de klikko ophalen die geleegd was en de volgende alweer klaarzetten en dan eten opwarmen, even niks, oh ja, nog lunch klaarmaken voor morgen en dan niks..

Mag dat nog wel in deze Ozempic tijd: dik zijn?

Nu ik lees dat sommige vrouwen die maar een kilootje of 10 te zwaar zijn aan de Ozempic zitten, vraag ik me direct af of de maatschappij daardoor nog harder oordeelt als je lijf zwaarder is. En blijft.

Je kan er dus wel wat aan doen - even spuiten - maar je doet het niet. Dus dikke grote bult en eigen schuld ook nog eens. 

Las ook nog een artikel over kleinere mensen die hun benen laten verlengen. Hoef je dus ook niet meer kleiner dan de norm te zijn. Er is wat aan te doen. 

Gebitten staan al jaren geheel recht en bij voorkeur Gerard Joling wit gekleurd.

Krijg je een oudere kop, dan even een spuitje hier en daar en hoppa...

Krijg je grijze haren, dan worden die onmiddellijk vakkundig weggewerkt. 

Al die zaken moet je wel bijhouden en bijwerken, want net als het effect van Ozempic of andere middelen. Stop je ermee, dan is het risico op terugval in oud gedrag, oude kop, grijs haar heel groot.

Herinner me nog heel goed dat ik me geheel niet gelukkiger voelde, tientallen kilo´s lichter. Er was nu een andere ruis, namelijk dat je gezien wordt en kennelijk wel mag meedoen. Vooral dat vond ik heel raar. Nu was ik wel 'goed'. Normaal. Eerder niet dus?

Meer op woensdag

 Turning up the love, Cellie, turns on everything else.

Love up,

  The Universe

Thuis

 Ben er zo blij mee. Dat ik de maandag heb gepakt als thuiswerkdag. Voorheen had ik 2 halve dagen, dan werd ik wel geacht ZICHTbaar te zijn in de ochtenden, maar omdat in de middag geen inloopspreekuur is, werd dat prima gevonden. 

Nu zijn er door de tijd allerlei nieuwe prestigieuze projecten bij gekomen, waar ook cliënten worden ontboden op gesprek. 

Het grappige is dat de opdrachtgever diezelfde plek dagelijks maar tot 12.00 uur bemenst houdt, maar van ons kennelijk wil dat we er zitten, zijn, internetgames spelen als er maar iemand zit. De hele dag lang. Tot sluit.

Maar goed, even terug naar die maandag thuis werken. Alles staat zondagavond klaar. Kan zo aanschuiven, na eerst rustig ontbijten. Nog een mok thee en dan starten. 

Fijn om in alle rust dingen uit te zoeken tot we ook nog telefonisch bereikbaar zijn en dat hoort er dus ook bij. Telefoon aannemen, aanhoren, doorverbinden of zelf beantwoorden. Op tijd op staan en bewegen. Van te lang achter elkaar in dezelfde houding werken, word ik erg stijf. 

En afgelopen week was ook nog de lift op mijn werkstation kapot, dus dan strompel ik naar beneden en wil eigenlijk meteen weer naar huis. Ik vroeg vrijdag nog aan iemand van de NS die daar in een hokje zit wanneer de lift het weer gaat doen, maar nee, dat wist hij niet. 

Ik oefen thuis met traplopen, maar één of twee treetjes met foute been, meer durf ik nog niet. 

Maar thuis is zelfs dat gebeld worden ok. Tot het in de middag, als er een aantal collega´s naar een afspraak zijn, wel heel druk. Achter elkaar gebeld worden, je komt nergens meer aan toe.

Ook opletten hier op tijd te stoppen. Dat lukte even niet, maar ik sprak mijzelf ernstig toe. STOPPEN NOU en de laptop ging dicht. Dat uurtje extra moet ik even ergens terug nemen. 

Had van de vriendin van mijn dochter een winterjas gekregen met een gaatje erin. Of ik dat kon maken. Ja, dat kan ik wel, dus dat is leuk om in de avond te doen. Gewoon iets heel anders dan werken. 

Op tijd naar bed, want morgen dus wel reizen. Nog steeds maar via de lange route. Relatief veiliger en meer kans op een zitplaats want stap op de tweede halte van de route in. 

Dus ieder nadeel heb zijn voordeel!

Die duif is dood

Wat was ik in mijn nopjes dat ik met mijn kinderen en kleinkinderen en schoondochter samen naar Artis mocht. Dat wilde ik al heel lang, maar kwam er nooit van of ik gaf mijn gekregen kaartjes aan dochter en schoonzoon en kleindochter. Omdat ik hen een uitje gunde. 

Plus dat ik het altijd een nogal prijzig uitje vind. 

Maar met iedereen wat leuks gaan doen, wat was ik blij. Nog steeds trouwens, wat gewoon blij als iedereen bij elkaar is en met elkaar lief en aardig omgaat. 

Ik kon met mijn zoon en schoondochter meerijden, dus vroeg hoe laat ik daar uiterlijk moest zijn en vertrok heeeeel ruim,  want nog steeds een twee/trapsraket qua vervoer.  Eerst de bus in de buurt en dan bij een halte daarop overstappen op de streekbus richting hun huis. Bus bij huis kwam te laat, dus ik mistte de overstap en maakte me daar druk om, al wist ik maar al te goed dat ik dat totaal niet hoefde te doen. Gezien eerdere ervaring met op tijd vertrekken. 

Ook nu weer. Stuurde een appje dat ik wel op de hoek van hun straat wacht, maar dat hoefde niet. Kom maar gewoon naar ons huis. 

Ze zaten nog aan het ontbijt. Voor niets gehaast. Uiteindelijk vertrokken we en hoorden we onderweg dat zijn zus en haar kinderen er al waren, op de afgesproken tijd.  Hij had kortingkaartjes dus graag even wachten met door de ingang gaan. Gelukkig weet zijn zus ook hoe hij African Punctuality hanteert. 

Wat ziet Artis er mooi uit. Was de laatste keer een keertje voor de museumnacht in het Planetarium geweest met mijn dochter en daarvoor zeker 30 jaar terug. De jongste wilde lopen, niet in de wandelwagen en liep met haar nichtjes vrolijk door het park, onder de indruk van de dieren en nog het meest van de giraffenglijbaan. Haha....kostelijk! 

We zagen de Olifanten net uit hun binnenverblijf komen. Zo vrolijk leken ze. 

Het was de hele ochtend trouwens bewolkt en daardoor vrij koud. De oudste kleindochters hadden handschoenen mee, heerlijk voor ze. Ik dacht dat dit niet nodig zou zijn, maar vond het erg jammer dat mijn handschoenen thuis lagen. Heb al snel handschoenen aan, warme handen en voeten doen me goed altijd. Ook op advies van vriendin nu altijd sokken aan in bed. Maar dit terzijde :)

Ik gaf de twee dames een papiertje uit mijn opschrijfboekje en de oudste maakte een lange lijst van alle dieren die ze wilde zien en gezien had. De jongste ging de dieren natekenen. Ze keek ook goed hoe ze op de bordjes waren afgebeeld en tekende dat echt heel erg goed na (en niet omdat ik een hele trotse oma ben toevallig). 

Mijn oudste kleindochter wilde vooral de Capibaras zien. Die had ze ook al een keertje met de opvang gezien toen ze naar Artis gingen als uitje en die vond ze helemaal schattig. Na een paar uurtjes was het eigenlijk tijd voor de jongste om te slapen. Dus gingen mijn zoon, schoondochter en hun dochter weer naar huis. Het voordeel van een abonnement, dan hoef je niet je kaartje eruit te halen, maar kan je een andere keer nog een keertje gaan.

Mijn dochter bleef nog, want haar kinderen waren nog lang niet uitgekeken. En oudste kleindochter zocht dus naar die Capibaras. 

We gingen nog even wat drinken. Ik zou bijna zeggen, uiteraard, viel de warme chocomel van kleindochter over de tafel. De eenden waren blij, want die kwamen het allemaal onder de tafel opslobberen. Gelukkig alleen over de tafel en 20.000 servetjes verder was de tafel weer droog.

Uiteindelijk vond oudste kleindochter waar hun verblijf was. Maar helaas.

Het bleef nog steeds koud en bewolkt en omdat zowel mijn dochter als ik problemen hadden met de benen (zij heeft iets aan haar knie, waardoor ze nu jaarlijks ter controle een MRI moet maken) en ik heb elastieken benen, maar liep wel minder mank door de vreugde van dit uitje!), gingen we richting de parkeerplaats. Werd heerlijk helemaal thuis gebracht. Onderweg brak de zon door en werd de lucht heerlijk blauw. 

En zocht thuis nog even naar een parkeerschijf, want die lag niet in de huurauto van dochter. Vond 'm in de schuur, in de bak met zaken uit mijn auto die ik in 2012 inleverde. Kan ook wel uitgedund/opgeruimd worden dit voorjaar dus.

Omdat het koud was, was het ook niet echt over de hoofden lopen. Dat was wel een voordeel. De kinderen konden lekker een beetje vrij rondlopen en dingen zelf uitzoeken en bekijken of tekenen. 

Was de rest van de dag helemaal in mijn nopjes. Zo simpel is het dus om mij een blij ei te maken.