Vanavond was het weer eens zover. Sta je allemaal netjes op de streekbus te wachten, het bord geeft al aan dat er oponthoud is, maar dat is al bijna normaal, komt er opeens precies voor mij, op het stuk wat iedereen open laat, zodat mensen kunnen passeren, de zogenaamde voordringbitch te staan.
Gewoon pal voor me.
Voor iedereen trouwens.
Moest even de - duwtje geven - neiging onderdrukken.
Ook direct de bus in willen, niet de passagiers eerst eruit laten en dan hoppa.....zitten!
Bus was vandaag extra vol. Veel mensen moesten staan. Kijk ik altijd wel of er mensen niet kunnen staan en geef mijn plekje op, maar allemaal jongere mensen. IK was de oude lul in dit geval.
Trein vanochtend had 20 minuten vertraging. En onderweg de aankondiging dat de vertraging zo veel was, dat ze niet naar eindpunt reden.
Trein terug ook heel druk en vertraging. Maar zo vol, je zou ervan gaan hyperventileren.
Ik zei wel iets hoor, ben geen mietje, maar mevrouw had misschien net als ik de hoorapparaten uit. Of juist oortjes in.
Kennen jullie dit voordring-gedrag en wat doe je dan.
2 opmerkingen:
Bah, wat een naar persoon.
Ik reis niet vaak met ov maar afgelopen zomer had ik een fijne ervaring met medereizigers. Als ik naar mijn dochter ga in Rotterdam zet ik de auto op Meijersplein en reis 2 haltes nog met de metro. Maar afgelopen zomer bleek dat niet te kunnen. Werk aan het traject. Ik moest met een bus die er 3 kwartier over deed. Op zich geen punt. Maar op de terugweg voelde ik me niet lekker. Het was bloedheet en ik moest staan. Twee jongens van niet Nederlandse afkomst hadden het in de gaten. Ook zij moesten staan en sommeerden een witte jongen om eens op te staan voor deze dame. Ik voelde me meteen 80. Onder luid protest deed de witte jongen dat. Dat ik me niet goed voelde, interesseerde hem geen bal. De twee jongens bleven bij me. Heel bezorgd. Gaven me water. Zo lief.
Ik tik een voordringer op de schouder en begin een kletspraatje. Misschien een beetje gemeen, maar je ziet dat ze zich schamen. En dat is de bedoeling. Nu woon ik een rustig dorp waar zulke dingen nog kunnen zonder een mes in je ribben te krijgen. In de stad zou ik geen praatje beginnen.
Een reactie posten