Zalig he

Op maandagochtend niet de wekker horen om 05.30 uur, maar weten dat een uur later wakker worden nog steeds heul vroeg is.  Wel word ik rond die tijd wakker, maar ik mag nog even wegdoezelen. Want thuiswerkend de eerste werkdag van de week.

Direct met mijn leidinggevende opgenomen en was ook meteen akkoord. 

Blij mee. 

Wij hebben wel een regeling waarin je gaat afbouwen op weg naar je pensioenleeftijd zonder dramatische financiële gevolgen, maar daar ben ik niet lang genoeg voor in dienst. Ook dit zou nog worden uitgezocht, maar had me zelf al ingelezen, dus maakte mijzelf niet blij met die dooie mus.

Het is heerlijk om thuis te starten, alle apparatuur doet wat het doen moet, wifi signaal ook en hoppa...starten maar. Collega meldt zich heel laat aan, maar heb geleerd dat dit niet mijn probleem is. Ze is er gelukkig. 

Direct afspraken moeten omzetten door zieke collega´s.  Ook weer gelukt. 

En daarna nog weer wat omkatten, want collega wil die dag juist thuis gaan werken. Ook gelukt. Bewust telkens even opstaan en korte pauzes houden. Op kantoor zijn mensen ook vaak spoorloos om een kopje koffie te halen. En zo lang zitten is ook niet goed voor me.

Omdat er vrijwel niemand is, de collega die later kwam ging ook vroeger weg, toch maar tot einde werkdag online gebleven, maar daarna direct op de fiets gestapt om een pakketje naar het postkantoor te brengen. Nou ja postkantoor, een winkel met een inleverbalie voor post en poststukken. Niet meer in mijn eigen wijk, maar verderop, dus altijd fietsen.

Koud voelde het, maar zei tegen mijzelf dat het juist lekker is. Even buiten zijn, frissen lucht en beweging. 

Wilde op tijd voor het schaatsen thuis zijn, maar dat lukte niet helemaal. Dus teruggekeken en bijna ouderwets spannend en leuk. 

Prestatie hoor, dat je op het juiste moment kan leveren. Onder zoveel druk. 

Rustig eten ondertussen. De afwas zo doen en iets van lunch voor onderweg meenemen, zodat ik niet in de valkuil van ´´iets lekkers mag` val. En altijd een appeltje in de tas. 

Droomde nog, of was het tijdens het nog even doezelen, over een situatie 4 jaar geleden op mijn werk. Precies zoals nu. Te weinig mensen en vooral ervaren mensen om alle afspraken tijdig bij te kunnen inplannen. Doordat er een hele trits collega´s waren opgestapt en er zo snel niet vervanging geregeld kon worden. En er geklaagd werd over lange doorlooptijden. Toen voelde ik me nog schuldig. Nu zie ik dat ik niet meer kan inplannen dan er plek is.

Niet mijn probleem.

En dat geeft een rustiger gevoel. Los laten wat niet van mij is.