Treinzwijmel

Een artikel wat ik van een lieve medeblogster kreeg over introverte mensen gaf aan dat die langzaam op gang komen, alles uitermate goed willen uitzoeken, maar als ze op gang zijn, dan zijn ze een Diesel.

Dat vond ik wel een mooie omschrijving. Weet niet of ik nou het prototype van een introvert mensch ben, omdat ik ook kan genieten van aandacht en in het openbaar optreden voor een groot publiek vind ik niet eng, maar de meeste hokjes kon ik wel aantikken.

Maar goed; ook net een artikel gelezen over een psychologisch test waarin mensen een tekst voor ogen kregen en ja, natuurlijk, dat waren zij helemaal!. Bleek dat iedereen die tekst kreeg, een beetje zoals horoscopen in bladen werken.

Dus schoot me een lied van meneer Hammond te binnen. Uit de tijd dat ik op de middelbare school zat. En iedereen dit soort kleding droeg. En veel jongens dit haar hadden. Althans een poging waagden om zoiets te hebben. Meestal was het coupe bloempot die uitgegroeid was. Alleen dat borsthaar dat moest nog wat groeien bij die klasgenoten.

Losse eindjes

Vandaag was echt zo'n dag waarop ik wat kleine klusjes wilde wegwerken. Regen in de lucht, beetje koud, dus ideaal om wat binnenklussen te doen.

Maar eerst voordat het ging regenen even een blokje om. Dan had ik dat in ieder geval gedaan.

2 broeken omgezoomd, internet gaf de geest, dus even opnieuw de zaken gereset en alsof de duvel ermee speelde in de avond gaf de tv-decoder ook geen sjoege, dus die ook gereset. Had een tijd terug instructies gehad via de helpdesk toen ik er zelf niet meer uitkwam, ook niet via de site en heel handig kon ik nu weer de fabrieks-settings terugzetten en alle instellingen aan de hand van die notities, ook weer opnieuw invoeren.

Stukje gelezen van interessant filosofisch boek en voor ik het wist was het tijd om iets lekkers voor het avondeten te verzinnen en dat werd een heerlijke tomatensoep met een schep griekse yoghurt erin.

Nu nog maar even een afwasje doen en dan eens kijken wat ik verder verzin om te doen/lezen/kijken.

Niets Facebook-waardig dus. Supersaai.

A Foggy day

De hele ochtend en een gedeelte van de middag was het hier mistig. En waterkoud. Niet echt weer om lekker een eind te gaan fietsen, vooral niet met een half blind oog. En zonder blindegeleide hond

Zat direct met dat liedje over mist in mijn hoofd. Maar ja, die zat dan wel in London Town en niet ergens in de polder, tussen de vinexwijken.

Toevallig kreeg ik zowel van dochter- als van zoonlief wat zaken om uit te zoeken en dat was heerlijk voor mijn ego. Zo voelde ik me toch nog weer even belangrijk (vooral als het lukt/gevonden wordt) en nuttig.

Toen de mist opgetrokken was even een ritje naar de bibliotheek en wat boeken gehaald en een oude Flow. Altijd fijn.

Toen ik thuiskwam lag de krant op de mat, lekker kopje thee gezet en lezen maar. En nog even nadenken hoe ik dat tv-programma van gisteren nou vond, Baanbrekers. Waar een setje van 3 werkzoekenden als in een jolige kwis zich presenteerden en er dan 1 werd uitgekozen om maar eens verder te praten met de werkgever (dus nog niets van u krijgt de baan). En aan alle mensen met een vast contract; dat bestaat tegenwoordig bijna niet meer. Je mag het een half jaartje proberen, een jaartje, maar direct in vaste dienst, na de proeftijd is kennelijk iets uit de vorige eeuw of van voor de crisis.

Ik stoorde me vooral aan het jolige en aan het wederom afgewezen worden van de twee andere kandidaten. Op basis waarvan? Want juist daarvan leer je. Waarom wel die andere kandidaat en jij niet? Was het je uitstraling? Je CV? Je kop? Zeg het dan eerlijk. Waar moet de kandidaat die afgewezen wordt nog aan werken of aan denken.

Ik droomde vannacht trouwens dat ik met mijn lederen aktetas/koffer bij een klant was en bedacht dat tegenwoordig niemand meer zo'n ding heeft, want niet handig voor laptop of i-pad. Dus later had ik ander soort tassen, maar nooit voelde ik me een echter Sales persoon als met die koffer.




Wel wat anders dan de tas waar ik nu mee rondloop..

Met handgeschilderde maagdenpalmbloemen!!

Naar aanleiding van de leuke post over Kippenserviezen, schoot er een tragi-komisch verhaal over hebzucht in mijn familie in mijn hoofd.

Een kennis van de zwager van mijn moeder was overleden en had veel spullen. Geen kinderen die dat konden verdelen. Die spullen werden allemaal door schoonzus in haar huis opgeslagen, want binnen is binnen. Zij zag in haar stoutste fantasieen hun rekening nog hoger worden, want dat was natuurlijk allemaal kostelijk antiek! En moest aan de hoogste bieder worden verkocht.

Weggeven?? Dat stond niet in haar handboek.

Nee, bewaren, opslaan en ten gelde maken. Helaas waren haar ogen groter dan de antiek/malle-pietjesmarkt. En gaven opkopers veel te weinig voor de spullen waarvan zij dacht flink wat geld te maken. Dus die staan nog vrolijk in haar opslag. Voor als de dag komt dat ze wel haar eigen prijs ervoor krijgt.

Mijn moeder houdt wel van een Engels kopje. Van die ouderwetse met blommen.

Geef mij maar vrolijk gekleurde mokken waar een kind zonder probleem uit kan drinken en valt het kapot, dan is er geen man overboord. Bij ons thuis wel, oh jeee...weer een porceleinen kopje kapot en drama drama drama. Altijd het kopje, nooit het schoteltje!! Of een bord van het zondagse servies naar de filistijnen tijdens de afwas. Oh hoe erg!
Ik moest ook altijd horen hoe slordig de moeder van mijn vader met haar servies omging (ze gebruikte het!!) en overal wel butsen en stukjes af waren. Ben ik zelf kennelijk meer mijn Oma. Mijn spullen zijn gebruiksvoorwerpen. Geen museumstukken.

Terug naar hebberig familid. Die had tegen mijn moeder gezegd dat zij wel eens mocht komen kijken in haar opslagruimten. Naar die Engelse kopjes die mijn moeder kennelijk zo leuk vindt.



Enfin...mijn moeder schraapte al haar zelfvertrouwen bij elkaar en zag in de grote geerfde collectie een aantal mooie Engelse kop- en schotels. Die ze wel graag wilde hebben. (Weet niet waarom, want ze heeft kopjes zat!) Dus werden die in een doos gedaan en kon mijn moeder weer uitademen toen ze op weg naar huis was. Tot ze zich realiseerde wat er gezegd was.

Dat die kopjes, die schoonzus bij toeval had gekregen,  mijn moeder wel mocht kopen van haar. Tientje per stuk. Echt waar!

Ik raadde mijn moeder aan die doos per direct terug te brengen en dan per ongeluk over de drempel te struikelen. Oeps!! Was ze nou helemaal belatafeld.

Helaas is mijn moeder net die schijterige buurvrouw van Hyacint Bucket en laat ze bij iedere ontmoeting haar beker bijna vallen en zegt nooit eens dat ze nou eens haar hebberige muil moet houden en die kopjes ergens mag stoppen waar de zon nooit schijnt! Heeft ze dus een aantal gekocht en de rest teruggebracht. Zonder iets te zeggen tegen haar. Ze lijdt in stilte.

Vermijden, lijden, ontwijken....goh herkenbaar gedrag. Even de spiegel oppoetsen dus maar!!

November; Geefmaand en Movember

Hoewel November de maand voor aandacht Prostaatkanker is en mannen dus daarom hun snor laten staan, vond ik dat niet echt bij mij passen. Toch maar epileren dus.

Wat ik wel her en der in blogland las was dat November ook Geefmaand is. Nu heb ik altijd geleerd dat goed geven betekent dat je linkerhand niet weet wat je rechterhand geeft (of net andersom) en dat het niet kies is, om je goede werken openbaar te maken. Vandaar dat ik vroeger altijd al zo'n hekel had aan collectezegels in de kerk. Kon iedereen zien hoeveel je gaf en die zegels waren ook nog aftrekbaar van de belastingen. Maar goed....dit is een zijstraat.

Dus geef ik wel, maar hou wat en hoe ik geef in mijn eigen boekhouding bij. Maar DAT ik geef, vind ik wel prettig. Bewuster stilstaan bij het feit dat er genoeg te geven is. Of dat nou in de vorm van spullen is of tijd en aandacht of een goede review op een site. 

Onbaatzuchtig geven; zonder er iets bij terug te verwachten dus. Behalve een FeelGood gevoel in mijn hartje dan :)

En geef ik mijzelf onbevreesdheid en luchtigheid deze maand. 

Ga in de rij staan!

Ben naar een startersdag van de KvK geweest om inspiratie op te doen en informatie in te winnen en deed dit samen met iemand die ook gedachten had in die richting.
Het was een mooie locatie en interessante informatie gehoord, maar niets wat ik al niet wist of zelf had opgezocht.

Het leek wel alsof de hele stad ging ondernemen, zo druk was het. Of is dit de onderkant van de werkzoekende-trechter. Dat als je al een paar jaar zoekt en nog steeds niets vindt, je ten einde raad gaat beginnen? Zonder enige ondernemersgeest.

Ik ben ooit ondernemer geweest en ook nog succesvol. Dus waarom niet weer? Ander product/dienst en andere tijden. En misschien ook wel andere gemoedstoestand.

Toch merk ik dat ik de lagere geestdrift bij die iemand die ook gedachten heeft, maar een veel hogere urgentie, wel lastig vind. Ik wil graag samen iets doen, maar niet de kar trekken. Ik weet goed hoe ik in elkaar zit, hoeveel zakelijker ik ben, hoe hard ik kan werken en ik ga geen webshopje beginnen, maar wil mijn dagelijks brood verdienen. Niet voor een jaartje, maar zeker nog 13 jaar lang.

En natuurlijk heb ik allang begrepen dat niets voor altijd is. En dat er onderweg weer dingen kunnen veranderen, ten goede of juist andersom.

Maar er moet meer gebeuren dan nu.

Ik was in ieder geval wel blij met mijn eetgedrag die dag. Alle kans om ruimschoots verkeerd (vet, gefrituurd en voorgebakken of gefabriceerd) te nuttigen maar niet gedaan. En toen ik thuis kwam had ik nog genoeg reserve om lekker vers te koken.

En dan is nu de maandag alweer bijna voorbij. De kop is er weer vanaf. Van mijn 'zoek naar werk-week! Ik kan mij helaas niet de luxe permitteren om te zeggen dat ik thuis blijf omdat mijn partner ook inkomen heeft. Maar goed; ik hoef ook zijn imaginere vuile sokken niet te wassen.

Zonnige Zaterdagzwijmel

Omdat het zo'n zonnige Novemberdag was vandaag en ik altijd heel vrolijk word van Miranda Hart, hier een combinatie van Sunshine en Miranda.

Veel plezier