Groene zeep dakloosgevoel

Wat ruikt dat heerlijk ouderwets schoon; soppen met Groene Zeep. Had het kuipje al een tijd geleden ingeslagen, maar gisteren met dat druilerige weer een lekker sopje gemaakt en een gedeelte van mijn luxaflex in de keuken ermee geboend.
En de keukenvloer.

Heerlijk. Ambachtelijk schoongemaakt.

Had me, toen ik het weerbericht las - de hele dag regen en kou - , al voorgenomen om er gisteren een bijtankdag van te maken. Geen verplichtingen buitenshuis, een mooie Flow lag te wachten om doorgelezen te worden, breiwerkje verder breien, wat Netflixen en al vroeg, heel vroeg,  wat waxinelichtjes aan.

Was inderdaad een fijne rustige dag. Even de boze buitenwereld buiten houden. Tot ik in de avond het programma van Beau zag en zijn project met 5 daklozen in Rotterdam.

Een keurige dame van ongeveer mijn leeftijd, die alles kwijt was geraakt. En nu op straat moest leven.

Dat raakte me, ik merkte het direct; dat appelleerde aan mijn grootste angsten. Alles kwijtraken en op straat eindigen.
Zat onder mijn dekentje, met een aantal waxinelichtjes aan en de kachel ietsje hoger, veilig in mijn huis bang te wezen voor iets wat, tsja...wat misschien ooit kan gebeuren, maar voorlopig niet.
Dus kalmeer maar weer, adem rustig in en weer uit en kijk vooral naar wat er nu allemaal wel goed gaat.

Je maakt alle post open, je hebt nergens schulden, je hebt een mini-buffertje en beseft goed dat al deze zaken uitermate belangrijk zijn om controle te blijven houden. Je budgetteert nu al voor volgend jaar, je weet wanneer je bepaalde zaken moet regelen, regelt het dan ook en zakt niet terug in moedeloosheid of geen overzicht meer hebben want teveel gedoe. Of je gaan compensatie shoppen en geeft daardoor teveel geld uit. Niks van dit alles. Wees trots op deze kunde en kennis. Dat helpt Splinter door de Winter.

Foto van Pixabay

Wat me ook raakte in deze vrouw is haar trots. Dat ze eerst weer haar leven op orde wilde hebben en dan het pas vertellen aan familie wat er allemaal gebeurd is. Enorm herkenbaar. Maar ook...de denkfout die ze hiermee maakt. Want soms kan je niet meer alleen dingen regelen. Heb je mensen om je heen nodig die je juist verder helpen. Of je een andere denkwijze laten zien. Maar ook dat veel mensen het juist fijn vinden om je te mogen en kunnen helpen. Niet om je eronder te houden of later iets te hebben om je mee om de oren te slaan, maar omdat het een oergevoel is. Een ander helpen of bijstaan. Dat maakt ons mens.

Oh ja, en om het even af te maken, daarvoor nog 'Verslaafd' gezien. Een jonge vrouw die in haar puberteit om 'onbekende reden' opeens mateloos gaat eten, een maagomleiding laat doen, enorm afslankt en dan haar eetverslaving moeiteloos omruilt voor een andere verslaving; alcohol en drugs. Iets wat vrij bekend is. Dat als je niet de oorzaken aanpakt van het overeten, je wel iets anders zoekt. En ja hoor, vanaf NU zou alles anders zijn, ZIJ viel nooit meer terug. Ze was de auto nog niet uit of ze scoorde alweer haar Demping van emotie pakketje. En viel als een blok terug.

Maar die Beau. Wat vind ik hem een sympathieke kerel. En natuurlijk snap ik dat het televisie is, entertainment. Dat die programma's kijkers moeten trekken die vooral opnemen wat er in de reclameblokken wordt gespuid. Jahaaaa....dat snap ik. Kan toch niet de hele dag VPRO hebben aanstaan.

Vanochtend dus alweer een sopje gemaakt en op de Flylady methode wederom een stukje van de luxaflex schoongemaakt. Belangrijk voor mij is het om niet door te gaan tot het gaatje of te denken in termen "niet goed genoeg". En elke dag een beetje doen, maakt ook dat de klus straks weer gedaan is.

Trouwens: niemand die erover klaagt of het ziet.

Nieuw nieuw nieuw

Mijn tab waaronder ik 'Verhalen' in de openbaarheid gooi. Uiteraard met copyright bij mij.

Enjoy. 

Of niet.

Woontrends

De schrootjeswand die mijn vader begin jaren 70 op een wand monteerde in mijn ouderlijk huis (en lelijk bruin beitste, maar toen ook helemaal hip, alles was donkerbruin toen) kan ik demonteren en op mijn eigen wand timmeren, want helemaal trendy. Oh ja...wel even die beits eraf schrapen, want blond hout is nu The bomb. Blond?

Net als een oerlelijk roze damesstoeltje wat mijn oma in haar slaapkamer had staan. Fluweel en franjes. Zo'n boudoirstoeltje.

En dan als topperrrrrrrr.....wat ik zelf thuis altijd leluk vond..want de smaak van mijn ouders, accessoires met messing, brons en koper. Wat mijn Oma graag poetste met een oude onderbroek en Brasso. (Ruik die geur nog!)
Een lamp die zo laag hing, zo'n schipperslamp aan een ketting, dat vrijwel iedereen zijn hoofd tegen die lamp heeft gestoten. Jaar in, jaar uit.

Oh ja...ik wacht nog op het doorgeefluik van keuken naar huiskamer. Trend 2019??

Maar nu dus al die zaken weer trendy. Oh ja...en dat Oma en mijn moeder dan een hele vensterbank met plantjes hadden...Ook weer hip. Alleen noem je het nu geen plantjes, maar "Urban Jungle" En bloeiende planten verboden, want niet hip. Alleen groen. Of groenig. Desnoods van plastic.

Grappig toch hoe alles weer gerecycled wordt en met een ander sausje als "nieuw" wordt gepresenteerd.

En ook dat is niet nieuw.

Nu met de regen krijg ik vanzelf en geheel gratis Mos op de muren. Hip! En die grassen kruipen inderdaad overal doorheen in mijn minituintje. Ben ik ongewenst trendy.

Eerste

Doen wat bij mij past, wat mij rust geeft en vooral wat me mijn levenslust teruggeeft.

Wat ik al eerder schreef is dat niet constant van alles een 'gevecht' maken. Er is een verschil tussen moeten en willen.

Wat ook een goede insteek is, is naar het eindresultaat kijken. Wat levert dat 'vechten' op. En wat levert niet vechten maar gewoon doorgaan met leven op. Of zoals de Engelsen zo mooi uitdrukken en wat een broer van mij me ook al schreef:  Pick your battles.

Nogmaals: terugkijkend naar hoe lang ik al in de vechtstand sta en dus stresshormonen blijf aanmaken, of het nou over het niet betalen van kinder-alimentatie is, onrechtvaardigheid op mijn werk, in de familie; ik heb geleerd dat ik onderscheid moet maken tussen 'de moeite waard' en pfffffffffffffffffffffff. Soms heeft dat te maken met kale kippen en daar niet van kunnen plukken, soms te maken met wat de impact is op mijn kinderen, soms met wat dingen met mij doen. Wat levert het mij of de mijnen op.

Of wat die goede oude kale Dr. Phil jaren terug al vroeg: Wil je je gelijk of je geluk.

Waar ik enorm van heb genoten is gisteren Max Verstappen alweer in Mexico de F1 zien winnen. Heel erg mooi gedaan. Kijk al jarenlang naar de F1 races. Waarom weet ik niet, maar alles hoeft niet tot in den treuren geanalyseerd te worden. Ik vind het mooi, leuk en fascinerend. Een geheel andere wereld even.

©2018 Peter J Fox

Het was gisteren nog maar 17,5 graden in mijn huiskamer dus in de avond de verwarming toch maar even aangedaan. Nog niet eens superhoog hoor, dat is niet nodig, maar een graadje meer en dan voelt het alweer behagelijker. Nu is het slechts 16,5 graden en ik twijfel of ik overdag de kachel wel aan wil en mag doen. Misschien ben ik wel te zunig. Maar ik wil perse geen onaangename verrassingen ontvangen vanwege een te hoge energie-rekening. OK: eerlijk gezegd...is dit onzin. Ik verbruik heel weinig en krijg ieder jaar nog geld terug. Dus ga NU de verwarming wat hoger zetten!!!NU! (Gedaan).

Had gisteren een lekker pittig wortelsoepje gemaakt, dus dat is ook altijd hartverwarmend. Hoef ik een paar dagen niet na te denken over wat ik ga eten.

Vandaag met enige tegenzin (maar dan MAAK je maar zin..hahaha, ik wilde eigenlijk niet eens mijn bed uitkomen, het lag zo heerlijk warm (en veilig)) toch maar mijn rondje Bless the House gedaan en dan is het eindresultaat toch altijd weer een tevreden gevoel. Dus blijf ik het maar doen. Ondertussen koffie gezet, opgenomen Koffietijd bekeken en veel doorgespoeld, want niet echt mijn interesse. Nog een taak gedaan wat ik voor vandaag op mijn To Do lijst heb staan, dus in feite ben ik voor de rest van de dag 'klaar'.

Of vrij!

Oh nee...nog een taak gedaan die de andere tak van de fanclub me gaf. Ook maar direct afgevinkt.

De scholen zijn weer begonnen hier, na de herfstvakantie. Ik zie kinderen fietsen met handschoenen aan, dus het zal wel koud aanvoelen buiten. Gelukkig heb ik die stomme winterjas nog steeds, dus hoef geen nieuwe aan te schaffen. Begin vorig jaar stond ik voor het kantoor van een heel fraai exemplaar van een advocaat, die mijn zaak bekeek en tot mijn schrik zei na het doorlezen van de stukken,  dat hij geen trek meer had in dit soort rotzaken. Teveel gezeik. Ik keek hem in zijn mooie donkerbruine ogen en vroeg hem of hij zich kon voorstellen wat dit dan voor mij betekende?  Daar te werken. En te horen dat ik geen hulp kon verwachten.

Enfin, bij het verlaten van zijn dure pand, bleef ik met de mouw van mijn jas haken in het fraaie rooster van zijn zware eikenhouten voordeur. Winkelhaak!!
Gelukkig werd ik toen niet alleen genaaid door de werkgever, maar kon ik zelf ook goed naaien en repareerde de winkelhaak vrijwel onzichtbaar.

Van mijn broer in het hoge Noorden kreeg ik vanochtend een foto dat het daar sneeuwde. En dat hij verwacht dat dit de komende 6 a 7 maanden zo doorgaat. Ha! Zeuren wij over waterkou.

Kom op: even naar buiten; trotseer de waterkou. Kom! Kan je gelijk op de terugweg je klikko weer van de stoeprand leeg ophalen.

Zelf gedaan

Mooi artikel lees ik in de Volkskrant van 26 oktober jl. over hoe het nu gaat met de vriendin van Joost Zwagerman, die zelfmoord pleegde. Zij was toen 3 maanden zwanger van hun kind. Het gaat goed met haar, heel goed en dat is prachtig te lezen.

Iets waar ik bang voor ben, een situatie waarvan ik hoop dat ik daar niet voor kom te staan; zo diep te zijn weggezonken in een depressie dat de rust van de dood zeer aantrekkelijk lijkt. Dat niets me nog raakt van waarde in het leven. Wat zij ook zegt in dat interview - dat je nergens meer vreugde aan ontleent.

Toen ik hoorde dat de presentator van het boekenprogramma van de VPRO een tijd terug plotseling uit het leven was gestapt als gevolg van een depressie, snoerde dat me zowat de adem. In een opwelling? En die man die had zowat het mooiste beroep van de wereld.

Het is te makkelijk om te zeggen dat 'je nog zoveel hebt om voor te leven'. Dat voel je op die momenten niet meer, daar kan je niet meer bijkomen. De depressie is te zwaar.
En dat snapt een gezond persoon maar moeilijk. Dat begrijp ik ook. Want Joost had een vriendin, een kind in de maak, 3 kinderen uit een eerder huwelijk, prachtige boeken om hem heen. Alles om voor te leven toch?

En in een opwelling een einde aan je leven maken? Ik denk dat je donders goed beseft dat dit een eenrichtingsverkeersgebied is. Je komt meestal niet meer terug. Of je moet op tijd worden gevonden en een methode hebben gekozen die nog omkeerbaar is.

Komiek Robin Williams zei het al:

En toch heeft ook hij voor die permanente oplossing gekozen. Niemand om te bellen of erover te praten.

Toen ik bij een telefonische hulplijn als vrijwilliger werkte hadden we vrijwel iedere shift wel iemand die daaraan dacht of met de gedachte speelde.  Of soms al de pillen had genomen en niet alleen wilde vertrekken. Ook vaste bellers die ieder gesprek begonnen dat ze doooohooooood wilden.
Goed dat er nu 0900-0113 bestaat.

Maar het is natuurlijk niet iets wat je zomaar even met een kopje koffie erbij bespreekt op een zonnige zondagochtend. Dat je je zo afgestompt voelt, zo ongezien of angstig of paniekerig dat de dood voor je gevoel een eind aan al die dingen maakt. En daardoor die optie aantrekkelijk wordt. Rust, rust aan je hoofd.

Ooit vertelde een Amerikaanse lover me dat zijn vader zelfmoord had gepleegd en hij, als kind, hem vond. Wat dat met hem deed kon hij niet goed uitleggen. Wel dat hij zich later nooit meer aan iemand kon binden. Want als zelfs je eigen vader jou niet de moeite waard vindt om voor te blijven leven beredeneerde hij in zijn kinderbrein, dan was hij niet echt de moeite waard. Hij bleef van oppervlakkige relatie naar oppervlakkig relatie hoppen. Heb altijd onthouden wat voor impact dit op een kind heeft. Altijd.

Een collega die uiteindelijk die stap nam, nadat ik als enige op mijn werk zag dat hij in een psychose raakte, met hem bij huisartsen en GGZ heb geleurd en dag lang en hij uiteindelijk werd opgenomen, maandenlang. Dat iedereen geraakt werd door zijn besluit. Maar dat ik het bijna snapte, want ik had zijn flat gezien. Een eenzaam hol. Zijn werk was alles en dat zou hem nu ook afgenomen worden, want niet goed genoeg en snel genoeg hersteld. Wie was hij nu nog?

Nog jarenlang heb ik me schuldig gevoeld, dat ik meer had kunnen omzien naar hem.
Zij zegt in het interview dat ze leerde dat geen schuldgevoel te noemen, maar zelfverwijt. Want je bent niet schuldig aan wat er is gebeurd. Ook weer mooi om te leren.

Nooit heb ik kalmerende pillen willen hebben, of slaaptabletten. Te goed bewust van wat die verleiding voor mij betekent of liever gezegd kan betekenen. Ik ben nooit tot aan die rand gereisd.
Maar snap heel goed dat het zou kunnen.

In het interview lees ik dat de vriendin van Joost Zwagerman aangeeft dat hij het kennelijk met zijn therapeut daar nooit over had, zijn doodsverlangen. Dat weet ik niet of dat klopt, maar ik weet wel dat de vragenlijst die ik moest invullen ook een vraag had of ik daar wel eens over dacht. En die vulde ik naar waarheid in. En dat vond ik al 'breaking'. Voor mij. Er is nooit op ingegaan. Nooit.

Wat ze verder nog zegt over hoe hij zich op het einde moet hebben gevoeld is dat het heel vervreemdend moet zijn als je niets meer herkent van hoe je altijd was. Wat hou je dan nog over.

Die kwam even binnen, want die situatie herken ik maar al te goed.

Onderstaand stuk vond ik ook prachtig:

Er is ontzettend veel geschreven over Joosts daad. ‘Een verschrikkelijke vergissing’, schreef de een, ‘Joost zou het niet eens zijn geweest met de zelfmoord van Joost’, een ander. Schrijver David van Reybrouck, een vriend van Joost en jouw ex-vriend, schreef: ‘Joost zou zich nu al beklaagd hebben over zijn dood.’ Bijna iedereen ging ervan uit dat het een opwelling was. Wat denk jij?

 ‘Ik vond dat wel een goede opmerking van David, Joost zou zich absoluut hebben beklaagd. Ik denk ook dat het een opwelling was. En tegelijkertijd denk ik dat het plan allang klaarlag, ook al wist ik er niets van. Mei Li Vos heeft daar iets moois over gezegd na de zelfmoord van haar broer: het plan ligt in een laatje dat heel lang dichtzit en op een dag gebeurt er iets en dan wordt dat laatje opeens opengetrokken. Dat kan zijn na een opeenstapeling van kleine dingen: slecht geslapen, een column die niet lukt. Ja, ik weet het, dat is tegenstrijdig: een impulsieve daad en een klaarliggend plan. 

Vroeger had ik duidelijkere ideeën over zelfmoord. Ik was het hartgrondig met Joost eens dat het tegengehouden moet worden, no matter what. Maar de theorie is anders dan de praktijk, en ik weet niets meer zeker. Er is geen sluitend verhaal, er is geen logica, alleen willekeur. Dat is sowieso een les die ik heb geleerd in deze tijd waarin iedereen zegt: als je maar positief bent, kun je alles van je leven maken. Nou, er valt niet zoveel te maken. Het is vooral een kwestie van pech of geluk en willekeur.’

Ben blij dat ik wel voel en zie dat het een prachtige zondagochtend is. De zon schijnt, de koffie is heerlijk (opgeklopte sojamelk met extra sterke koffie), geroosterde 35% afgeprijsde rozijnensneetjes smaken net zo goed als die van 100% aan de prijs en een ontzettend mooi tijdschrift (de Flow) die ik zomaar in de brievenbus met de post van een lieve vriendin kreeg!! Zomaar.

Dus snap ik dat al die kleine lieve dingen (en oh ja...dan heb ik het nog niet eens over het allerliefste kleine ding, mijn pittige kleinkind!) en ook de grote, die 2 geweldig fijne kinderen van mij, vriendschap die opeens ontstond en mensen die mij wel zien, heel heilzaam zijn. Ik zie het, ik voel het en het verwarmd me. Door regelmatig terug te lezen besef ik dat telkens weer.

Wanderlust

Och...had ik daar maar meer van. Van Wanderlust!

Schijnt helemaal The Bomb te zijn in Duitsland. Wandelen.

Maar Wanderlust is ook een hele leuke serie op Netflix. Nou ja leuk. Niet komisch, maar wel fijn om naar te kijken. Met regelmatig grimlachjes-momenten. En ook aangevend hoe gecompliceerd het is om meerdere mensen te betrekken in je liefdesleven, ook al ben je daar naar alle partijen open over.

Gisterenavond ging ik uit eten met mijn dochter, schoonzoon en pittige kleindochter. Ze kwamen me lekker thuis ophalen in de regen en ik kreeg als eerste van schoonzoon een enorme bos bloemen.

Wat lief!!

Had ik met mijn verjaardag ook al een enorme bos bloemen van een vriendin gekregen en daar zo van genoten, nu mag er weer een boeket staan. Mijn dochter vertelde dat het een beetje herfstachtig was, met besjes en bladeren en in herfsttinten. Prachtig. Al vind ik de gedachte erachter nog prachtiger. Dat mijn dochter me zei dat ik dat waard was. Wow...laat ik dat vooral goed onthouden.

Uit eten met een peuter is altijd weer interessant. Die had natuurlijk thuis al haar maaltijd gekregen, want zo lang wachten op eten geeft alleen maar een hangerige zeurpeuter (zou ik ook zijn trouwens), dus zij kreeg een bordje met wat kleine hapjes, maar at ze niks ook geen man overboord. En op een gegeven moment wilde ze toch wel ook meelopen naar het buffet, net als papa en mama. Dus aan het handje, bord in de andere hand en och...dat wilde ik wel de hele avond doen, dat kleine lieve handje in mijn hand en dan verrukt kijken naar alles wat een volwassene al niet meer ziet.

Ze houdt enorm van bewegen, van lopen en ontdekken. Heerlijk. Moest ik direct denken aan een oud Duits lied van Schubert:

Was erg gezellig om met elkaar te zijn en ben ook weer keurig thuisgebracht. Mijn dochter appte dat kleinkind thuisgekomen al bijna sliep en zij ook want ze was al wakker vanaf 04.30 uur in verband met haar werk. Kanjer.

En vandaag weer een drukke dag voor haar. Wat heb ik een geweldig lieve betrokken dochter. En Schoonzoon, kleindochter en zoon. Zomaar gratis.

Hoera: Helemaal trendy want ik heb "moderne tijd" ziektes!!

Laat dat "Hoera" maar zitten.

Lees een artikel in de Volkskrant dat Burn-out, Obesitas en Diabetes 2 allemaal ziektes van deze moderne tijd zijn. Er staat nog net niet dat ze allemaal je eigen schuld zijn. Maar dat is wel de teneur regelmatig in dit soort artikelen. Het staat er wel wat genuanceerder gelukkig, maar is wel de trend.

Het maakbare leven waarin als je dus niets maakt van je leven, het je niet lukt die ziektes de baas te worden, je niet hard genoeg je best doet; het je eigen stomme schuld is. Looser!

Neem toch ook een maagverkleining! Overal lees je dat mensen dan in ieder geval van hun Obesitas afkomen en vaak ook van hun Diabetes. Zie je wel; je hebt het zelf in de hand (ja, dat koekje duh). Wat zo'n operatie en omlegging en verbouwing van je lijf op de lange termijn doet, daar is nog weinig over bekend.

Foto van Pixabay

En Burn-out...joh...ik heb een training gedaan van 3 uur en toen was het over! En als ik het kan...dan kan iedereen het *en oh ja...koop mijn boek of doe mijn training van maar een paar duizend euro.

Neem nu maar een kalmerend kopje trendy filterkoffie, in een mooi kopje, voorverwarmd. Kalmeer mijn brein en kijk hoe ik vooral weer in balans kom. Daar krijg ik van de fanclub geen tijd meer voor. Maar daar moet ik mij maar even niets van aantrekken.

Heerlijk geslapen onder mijn warmere Herfstdekbed in mijn qua kleuren herfst/winterhoes. Kleine genoegens, groot resultaat.