In de trein en op mijn werk zie ik vooral veel jonge mensen en op mijn werk veel jonge mannen kwark eten. Heel fanatiek. In de koelkast staan vele potten. Snap ook wel dat dit past in een eiwitrijk voedingspatroon om spieren te kweken.
Is best wel komisch al die mensen met hetzelfde herbruikbare bakje in de trein en dan maar kanen, want natuurlijk afgetopt, uit een apart bakje, met granola. Allemaal meesjouwen, heen en terug. Sommigen ook nog een bakje met bosbessen.
Ook in de winkeltjes bij station is op deze eettrend ingespeeld. Voor een bedrag waar je in de gewone supermarkt een grote pot kan kopen, haal je een één-persoonportie.
Jullie al aan de kwark met extra eiwitten of zoiets?
Drukke en extra lange werkdag, want we zouden met ons team (en opeens ook nog een ander team eraan vastgeplakt) uit eten gaan in onze werkplaats.
Na werktijd. Er werd aangegeven hoe laat we zouden vertrekken, ook al na werktijd, en al van te voren de menukaart gedeeld.
Maar zoals dat gaat met deze nieuwe manager; chaotisch. Althans zo ervaarde ik het.
Mijn werkplek is op een andere plek in het gebouw en op de afgesproken tijd vertrok ik naar waar de anderen werkten om samen naar het restaurant te gaan.
Niemand was er nog. Hele afdeling leeg.
Kreeg onmiddellijk zin om direct door naar huis te gaan, maar niet aan toegegeven. Dan maar zelf naar het restaurant lopen. Ben niet geheel simpel en had de route al uitgezocht. En dan heb ik ook, mocht ik er helemaal niet uitkomen, google Maps. Was voor mij geen goed begin, maar ik probeerde me er toch maar overheen te zetten. Niemand wil samen zijn met een zeurpiet toch?
Onderweg kwam ik een paar mensen tegen die terug aan het lopen waren. Oh ja....ze waren me helemaal vergeten kwamen ze onderweg achter.
Moet je je voorstellen dat het hele team zo'n beetje vernieuwd is dit jaar. Allemaal mensen die dingen nog leuk en uitdagend vinden en blij zijn nog meer werk erbij te hebben gekregen voor hetzelfde salaris of emolumenten.
Enfin...het was best gezellig vooral doordat er ook collega's bij waren die eind vorig jaar weg waren gegaan en die te kunnen spreken. Of even omarmen.
Uiteraard deed de NS weer zijn best om niet volgens schema te rijden en moest ik wachten of een half uur op de IC of toch maar de boemel. Het werd koud op het perron, dus nam maar de boemel. Was nu toch al laat, maar dan zat ik warm.
Was bewust eerder weggegaan om mijn trein te kunnen halen en niet tot het einde blijven, want goed onthouden hoe populair ik dan wel niet ben. Maar al van te voren dit besloten hoor. En rolde die avond rond 22.20 uur de voordeur door.
Pffffffffff.
Nog even een mok warme thee en dan naar bed gegaan. Was er wel helemaal klaar mee. Al dat gelul over dat ik zo gewaardeerd word. Gewoon jopiepopie-taal om het volluk kalm te houden. Of in de waan te laten.
Het kan mensen over het algemeen niks schelen. Morgen ben ik vervangen door iemand anders. Onthoud dat!
Mijn tante stuurde wederom een mail dat mijn oom ligt te wachten tot God hem ophaalt. Dus vroeg ze zondagochtend of hij dacht dat het die dag zou gebeuren.
Moest wel een beetje glimlachen om zijn antwoord. Dat God op zondagen niet werkt dus hij dacht van niet.
Lekker onder de douche geweest en een nieuwe bodylotion (geur Sinasappel) daarna gebruikt. Bestelling stond al twee maanden in mijn mandje. Wat een luxe. Voordat ik mijn kleren aandeed vond ik dat ik me niet zo bangig moest gedragen. Hup....ga eens op de weegschaal staan.
Was bang dat ik weer geheel terug bij af was qua gewicht, maar wist ook al dat dit niet kon kloppen. Alle kleding past nog. Niet te heet gewassen of zo. Geen knoopje of rits die niet meer dicht kan. Was ik woog bijna 10 kg minder ten opzichte van vorig jaar rond deze tijd.
Heuh?
Meten is echt weten, al kijk ik natuurlijk altijd van bovenaf naar mijn lijf en lijkt alles groot en vooral dik. Maar dat vond ik ook toen ik jonger was en 58 kg woog. Groot, dik, lelijk...alles napapegaaiend wat mijn vader en broer me altijd toeriep. Maar ik was dat allemaal niet!
Merkte het ook aan nieuwe kleding. Kon met gemak een maat kleiner aanschaffen. Dat zat veel netter en beter aansluitend want wijd kleedt bij mij nooit af, maar dan zie eruit alsof ik een soort Sarah ben die op oudere leeftijd nog zwanger raakte.
Maar het belangrijkste is dat het voor mijn gezondheid prettiger is. Minder mee te sjouwen en minder druk op hart- en bloedvaten, knieën en heupen.
Maakte een pannenkoekje met hutenkase en een eitje en een beetje bloem. Brand wel sneller aan dan met (soja) melk, maar even dan maar de tuindeur open. Het is toch heerlijk zonnig weer.
Ook haalde ik garen, want ik wilde zo graag iets te breien hebben. Begin maar met een muts, voordat de zomer aanbreekt. Al twee keer uitgehaald. Of te wijd of op rondbreinaalden en daar ben ik geen vrienden mee (nog), dus gewoon maar op vier pennen gezet. Rustgevend. Ook al wordt het niks, ik ben toch lekker bezig. Voordeel; zit ik met breinaalden in mijn handen, kan er niets anders - lees eten - bij.
Heerlijk op de fiets naar een ander winkelcentrum geweest. Langzaam mijn assortiment koekenpannen aan het vervangen.
En nu weer terug uit de bioscoop. Begon aardig te misten. Bus had direct heen en terug vertraging of zoals dat op de borden staat `oponthoud´.
Dead of Winter ging ik heen. Lekker helemaal je in de film verliezen. Ideaal zo´n bioscoopbezoek. Was nog vol ook.
Om de voorspelbaarheid van mijn weekend tegen te gaan, direct een bioscoopstoel gereserveerd. Draait vrijwel alleen heeeeeel laat in de avond, maar zondagavond was nog wel te doen.
Ging de laatste dag van de werkdag keurig op tijd, nou ja, gewone 'normale' tijd weg en heb er ook op gelet op tijd te gaan opruimen en afwassen en zaken weggooien.
Niet meer hijgend hert spelen. Alleen nog maar Hert. Ik ging trouwens bewust lopen naar de bushalte in de ochtend. Voor het extra lopen.
Maakte nog wel een pitstop via diverse bussen (minder slim), maar kon wel om mijzelf lachen, want logistiek niet de hoofdprijs. Maar ach...er wacht niemand thuis op me, dus het mag en vooral kan allemaal.
Zette direct mijn avondeten op het vuur. Opende de post ook meteen. Dan is dat maar afgehandeld. Oh ja, zet de kachel wat hoger en trek je ontspanningskleding aan en mieter je beugel bh in de kroonluchter.
Was een drukke dag qua wat er nog te doen was en stond. Kon gelukkig wel samen lunchen met collega's en dat was gezellig, al zijn er weinig op vrijdag.
Maar in de middag hoorde ik sommige zulke stomme dingen tegen clienten zeggen....denk nou eerst na of beter; vraag het aan degene die er alles wel van weet.
En ook dat collega er bijna het hele gras vanaf loopt in plaats van de kantjes. Maar....ga het niet oplossen, daar krijg ik echt geen salaris genoeg voor.
Let them!
Ga ontspannen, er zijn nog genoeg stressgevende dingen over, behalve werk. Maar nu even niet. Wat kaarsen aan, even in mijn eigen cocon.
Kwam moeizaam mijn lekkere warme bed uit, maar ook op mijn vrije dag toch maar de wekker gezet. En toen ik vanzelf wakker werd voor een toiletstop, maar direct de bonte was in de machine gedaan en aangezet. Dan is de was wel klaar als ik in de kleren ben en kan ik het, als tweede deugdzame huishoudelijke klus, het ophangen.
Na wat opruimwerkzaamheden - kijk met een kritische blik naar je keuken; hoort dit wel hier te staan of kan dat anders - een heerlijke kop verse koffie. Zag dat het zonnig weer zou worden, dus pomp je fietsbanden op en ga lekker naar buiten.
Vogelvoer dingen gekocht, een extra powerbank, kledinghangers (hangt veel kleding op hangers op zolder voor lente en zomer, dus even wat bijhalen. Zag nog een leuke rol cadeauxpapier voor de kleindochters. Heel fijn. Zag ook nog heerlijke broodjes, maar die heb ik maar laten liggen. Maak een gezondere keus, dus een kop thee thuis en daar lekker van genieten.
Die zon doet echt goed.
En dingen opruimen en dan direct - in het geval van oude kranten - in de oud papierbak kunnen dumpen. Geen stapels. Alles lekker leeg en dus opgeruimd. (En niet zoals heel vroeger in een kastje gedumpd...vond je het een jaar later weer terug...en alsnog uitzoeken en dumpen bij oud papier!
De vuilnisklikko's worden ook weer opgehaald, maar voor die klikko heb ik meestal heel weinig. Maar goed, voor een nieuw jaar is Leeg en schoon heel fijn.
Voor een oud jaar ook trouwens.
Mijn kop thee roept!
Ondertussen lees ik een mail van mijn tante over dat mijn (aangetrouwde) oom alweer met spoed geopereerd moest worden. Sprak mijn tante net nog. Situatie is zorgwekkend, maar gelukkig niet kritiek.
En kwam ik gisteren in de bus naar huis een oude buurvrouw tegen, die al ruim een jaar in een andere wijk woont. Nee, ging niet zo goed met haar. Haar dochter is overleden en ik wist dat een paar jaar terug haar zoon ook al overleden was. Dan schieten woorden wel te kort.
En is mijn leven tot nu toe redelijk zonder grote drama's verlopen.
Dus kijk ik naar een spreuk in mijn boekenkast en citeer: Tel uw Zegelringen!
Over dat je dagen zo versnipperen als je altijd weer aandacht moet hebben en geven aan de dagelijkse dingen. Vooral je gezinsleven. Of met een partner.
Maar nu zou de schrijfster 4 hele dagen voor haar zelf hebben. Dat leek haar heerlijk en zag al uit naar hoe productief ze zou zijn die dagen.
Dat viel wel tegen. Vond ze zelf. Maar in vier dagen vrij kom je natuurlijk niet direct in de juiste gemoedstoestand van kunnen ontspannen en toch wat produceren. Daar is, schat ik zelf in uit ervaring, meer tijd voor nodig.
Jullie wel eens behoefte aan ruimte of even geen gezeur aan je kop?
Zag maandagochtend een klein beetje op tegen naar mijn werk reizen. Sowieso gezien de ervaringen eerder die week, maar ook de waarschuwing tegen ijzel.
Voelde uit mijn raam rond een uurtje of 05.45 of ze glad/ijzig aanvoelden. Maar niet. Draalde nog een beetje voordat ik onder de douche dook, maar besloot, na alle apps etc van Vervoersdiensten te hebben bekeken, toch maar lopend naar de streekbushalte te gaan.
Alleen, en dat zag ik gisterenochtend al, daarwas een heel groot stuk nog met prut/ijs bedekt. Net op een rotstuk, waar het fietspad naar beneden loopt en daarna naar het talud, weer omhoog.
Vooruit; niet miepen...gaan en goed kijken wat de beste route is.
Haalde de bus, kon ook nog zitten en op mijn vertrekstation was alles netjes opgeruimd qua ijs.
Dus naar de trein, die ging ook zomaar op tijd, maar verloor toch wat tijd onderweg, maar ja...boeien, ik was al blij dat er iets ging.
In de werkstad kan ik nooit goed zien of het de straatbedekking is, regen of gladheid, maar dat viel ook reuze mee.
Verder zag ik diverse mensen in de sneeuw in hun tuin roomijs maken. Leuk!
IJspret dus.
Al ben ik heel blij dat ik weer normaal te voet ergens kan komen. Wat jullie?
Herinner me de toespraak van mijn moeder die ik voorlas op de begrafenis van haar enige zus. Mijn tante dus. Mijn moeder kon het niet aan dat voor te lezen en ik wel en wilde dat graag voor haar en mijn tante doen.
Hoe haar kinderen en mijn broers en zussen altijd zo leuk samen speelden schreef ze onder andere.
Had het met mijn Scandinavische broer er later nog over, dat dit echt nooit gebeurde. Het gezin van mijn tante woonde jarenlang in de buurt van Rotterdam. Wij hadden geen auto, dus kwamen daar zelden. En spelen met elkaar als kinderen?
Later verhuisden ze naar dezelfde provincie als mijn ouders, maar ook daarvan heb ik geen actieve herinnering van samen spelen. Het contact was minimaal. En mijn moeder had altijd kritiek op hen. Dat tante er alleen was om te shoppen met haar moeder, maar niet voor de moeilijke zaken. Tsja..misschien was mijn moeder haar rol zat, maar kon er niet uit ontsnappen. Of wilde dat niet. Dat kan ook.
Mijn tante is later gescheiden en weer terugverhuisd naar het Rotterdamse. Stuurde haar altijd een kaart voor haar verjaardag en andere feestdagen. Er kwam al die jaren nooit wat terug. Als ik haar belde kon ik gewoon de telefoon neerleggen, want tante ratelde wel. Over haar dingen. Of algemene zaken.
Die tante uit Rotterdam was veel meer een vrouw van de wereld dan mijn moeder was, met make-up en modieuze outfits.
De andere tante die ik nog heb, is attenter. Haar belde ik hoe het met haar man gaat en met haar. Gaat allemaal slecht. Grote zorgen. En nadenken of er gereanimeerd moet worden, want daar komt hij nog slechter uit. Sprak hem zelf ook nog even.
Vroeger ging ons gezin elke zondag na de kerk bij Opa en Oma (van vader's kant) op bezoek. Daar zag je dan ook die tante. En af en toe mijn overgrootmoeder. Dus die band bouwde je vanzelf op. Ook was die tante mijn kleuterjuf, dus nog meer contact. Zij leerde me ook hoe ik een knot moest maken bij een pop met lang blond haar. Mijn moeder had nul interesse in het kapsel van haar dochter of er iets leuks mee doen, dus moest ik altijd naar dezelfde herenkapper als mijn broers. En had dus kort stom haar vond ik als kind.
Later 'mocht' ik wel mijn haar laten groeien, toen ik rond een jaar of negen of tien was en die tante wist er altijd iets leuks mee te doen. Ik leerde dat mijzelf ook en later, toen ik geadopteerde zusjes kreeg, vlocht ik altijd hun haar in. Maakte lieve jurkjes voor ze. Ging met ze naar de stad, gezellig dingen doen. Mijn moeder haat shoppen en al helemaal gezellig nutteloze dingen doen. Kan me niet herinneren dat we ooit ergens 'gezellig' koffie gingen drinken. Daar was mijn vader dan weer voor, vooral in vakanties.
Snap het allemaal ook wel, het was allemaal duur en met zoveel kinderen al helemaal niet te doen.
Maar ja, die keuze voor zoveel kinderen hebben mijn ouders toch echt zelf gemaakt.
De Clementine taart staat in de gezamenlijke keuken in de koelkast en ik ben bang dat hij binnenkort in de prullenbak belandt. Heb thuis wel geproefd maar heerlijk. Heel erg fijne citrussmaak. Was niet helemaal gelukt, het midden was nog niet goed gaar, maar ja, eerste keer. Aanrader en volgens mijn dochter verkoopt de Lidl Amandelmeel, dus ga ik dat daar in huis halen.
Ik stond alweer muurvast. Geen verkeer via de trein naar de woonplaats van mijn moeder. Wisselstoringen. Niks ging er meer. Appte mijn dochter, waarvan ik wist dat ze ook langs wilde komen. Gaf haar aan dat ik dan wel woensdag een nieuwe poging waag, waarop ze aangaf of ik richting Amsterdam Oost kon komen. Kon ze me daar oppikken. Dat lukte gelukkig. Zat ik dat kleine stuk - met overstap ook nog en na een bus te hebben gemist en een trein op mijn eigen station, heerlijk in de eerste klas. Kadootje van de NS. Maar ja....niet terug te storten en mijn dochter gaf me aan dat ik juist voorin de trein moest gaan zitten, want in Amsterdam CS nog een eind lopen anders.
Lang verhaal kort. We reden vanuit Muiderpoort naar mijn moeder. Heel erg glad nog onder het station en op de stoepen.
Dochters waren nogal wild achterin. Zongen telkens dit liedje:
Mijn moeder keek vreemd op toen wij haar feliciteerden. Oh...dat is van de week toch...dan komt het jullie beter uit?
Later kwam ook mijn steelzus nog. Zeer dominant aanwezig. Kijk mij eens een goede dochter zijn! En dan voelt het uitermate lullig als ik aan een verzorgende moet uitleggen wie ik dan wel ben.
Alle speciale aandacht voor mijn moeder voelde als parels voor de zwijnen.
Nou ja, in het NU had mijn moeder het even fijn. En dat is wat telt.
Mijn dochter bracht me helemaal weer thuis, bij de voordeur. Wat een fijne service. Toen maar thuisgekomen lekkere ouderwetse boerenkoolstamppot gemaakt. Voor meerdere porties. Invriezen en misschien voor morgen.
Een netje mandarijnen lag er net iets te lang en één van de mandarijnen die ik naar mijn werk mee had, was droog en niet echt lekker mee.
Zocht naar een manier om ze toch nog te kunnen gebruiken, want hou niet van voedsel verspillen. Uitpersen zou niet veel sap opleveren wist ik uit ervaring.
Zag online een recept voor Clementine cake voorbij komen. Dat leek me wel wat. Niets te verliezen en de naam is fraai, want zit in de familie. De grootmoeder van mijn moeder heet zo. Een mooie Franstalige naam.
Alors; aan de slag! Want de Clementines moeten eerst twee uur koken. Daarna in zijn geheel fijn maken in de blender of met een staafmixer. Met schil dus.
Er hoort eigenlijk amandelmeel in, maar dat zag ik nergens en geen zin om helemaal naar het grote winkelcentrum te gaan. Improviseren dus maar.
Ondertussen ruimde ik een Kerststuk op. Heeft er lang gestaan, maar ik vond het wel gezellig qua sfeer die het gaf. Met een namaak waxinelichtje erin. Zelf gefröbeld, dus kost ook vrijwel niks. Gewoon een beetje kijken wat het aanbod is in de winkels van Kerststukjes en een eigen variant daarop maken.
Nu zijn alle Feestdagenversierselen opgeruimd. Vooral lekker opruimen en weer ruimte maken voor de nieuwe dingen van het nieuwe jaar. Letterlijk en figuurlijk. In de kamer, maar ook in de hersenkamers.
Dus goed dat die oude mandarijnen opgemaakt zijn. De cake schijnt de dag erna nog lekkerder te smaken omdat dan alle Clementinezaken goed ingetrokken zijn.
Cake/Taart staat in de oven en grappig hoe je daar dan druk mee kan zijn. Wel een paar uur dus. En dan nu nog alles afwassen, want je maakt heel wat schalen en materiaal vies. Maar ja, gewoon leuk om uit te proberen. Ook heerlijk dat ik tamelijk mindful bezig ben zo. Geen plek voor afdwalen in je hoofd, maar lekker dingen maken. Zo kreeg ik toen ik langs een drogist liep, waar er wintermutsen buiten hingen, ook kriebels om er eentje voor mijzelf te maken. Hahah...waarschijnlijk af als het 30 graden is.
Wil de taart (of een één-persoons stuk) meenemen naar de verjaardag van mijn moeder. Een Clementine-taart.
Dat de trein gisteren reed, met maar 3 minuten vertraging. Dat de bussen ook reden, dat ik bij het busstation kon komen, te voet. Dat die oude Timberlands zo fijn zijn met die glibberweer.
Was er netjes op tijd voordat het inloopspreekuur begon. En er waren inlopers. Iemand die zei dat hij woedend was en eigenlijk nu iemand van een zusterbedrijf wilde spreken, dus daarom hierheen was gegaan.
Hoorde hem aan, begreep zijn frustratie en vertelde eerlijk dat ik weinig meer dan een luisterend (met hoorapparaten op standje hoog) oor voor hem kon zijn. Dat ik zijn klacht door zal geven, maar ik kan het helaas niet voor hem oplossen. Dus wat heb je nou aan mij. Maar na afloop gaf hij, bij navraag, aan dat hij minder boos was. Even een mens gezien en in de ogen kunnen kijken.
Kijk; daar reis ik nou graag even door de sneeuw heen.
Een jonge collega had zijn knie bezeerd met de gladheid. Pijnlijk. Ze liep moeizaam.
Toen ik vroeger dan normaal wegging sneeuwde het alweer in mijn werkstad. Dus weer blubber en gladheid.
Trein terug ging met 5 minuten vertraging en was een stuk korter dan normaal. Maar ik had een zitplaats, dus niets te klagen. De streekbus ging ook redelijk op tijd. Reed nog iets verder om daar de andere bus te pakken die iets dichter bij mijn huis stopt en waar ik over een fietspad kon lopen.
En nu lekker thuis. Schoenen uit, jas aan de kapstok, muts te drogen leggen, handschoenen idem. En dan lekker een stamppot maken. Had gisteren al alles in huis gehaald, omdat ik al dacht dat ik daar vandaag niet de tijd noch kracht voor zou hebben. Of ik maak Rode kool. Ook lekker.
Ontspannen gaan koken, iets lekkers maken en dan straks Vera terugkijken.
Onze teamleider gaf van de week aan dat als we het te gevaarlijk vinden om naar het werk te komen, dat we zelf de afweging kunnen maken om thuis te werken.
Nu was dat dinsdag een snel gemaakte keuze. Alle afspraken waren al omgezet naar digitaal of telefonisch. Maar de NS had tot 10.00 uur geen treinen ter beschikking. En nog later bleek om mijn traject er pas rond een uur of 12.00 eentje te rijden.
Plus dat ik dinsdag echt wel even moest bijkomen van de extra lange reisduur.
Donderdag ga ik ook thuiswerken. Lijkt me verstandig en het kan ook makkelijker, want collega die in mijn werkstad woont is er ook.
Dus niet zolang over nadenken. Gewoon doen.
Zo heerlijk dat ik vandaag (eindelijk) mijn bed afhaalde en verschoonde. Lekker vooruitzicht om straks in te mogen duiken. De witte was is al gewassen en hangt te drogen. Dekbedhoes en slopen komen de volgende ronde.
Was echt door maandag een paar stappen terug in herstel. Nu goed op mijzelf letten. En niet meer de braafste van de klas willen zijn.
De heenweg ging nog redelijk. Niet met de fiets naar de bushalte, maar lopen, want er lag genoeg sneeuw.
Terug werd er aangegeven op tijd weg te gaan, voor de spits bij voorkeur.
Omdat mijn afdeling door de opdrachtgever om 1400 gesloten werd, gaf ik aan ook nu te vertrekken en later thuis wel te werken.
Hahahah...dream on.
ALLE treinen uitgevallen.
Rond 1630 een enkele trein, maar niet mijn kant op. Die bleven allemaal uitgesteld, afgelast of gecancelled. Helemaal niets dus vanaf dat ik op het station stond.
Al gekeken of ik met de bus kon. Ja hoor....dat zou kunnen. Alleen was de app niet bijgewerkt, want bij de bushaltes stond dat de hele middag er geen enkele bus ging.
Stond dus zo´n beetje vanaf 14.15 uur te wachten. Stond want nul bankjes daar. De mensenmassa groeide en groeide. De NS app lag eruit. De 9292 app idem.
Alleen het aankondigingenbord gaf inlichtingen. Er ging voorlopig niets. Zou tot 1800 uur of in het ergste geval /- mijn richting - tot 20.15 duren. Zie nu dat mijn eerste optie me om 00.40 thuisbrengt, Er ging dus inderdaad niets.
Her en der riepen mensen of iemand een taxi wilde delen richting.. verkeerde kant. Iemand riep mijn plekje en een aantal riepen JA. Dus na onderhandelen met de chauffeur over de prijs werd het bedrag door 4 gedeeld en zo heerlijk; we werden op mijn beginstation afgeleverd. Met 4 wildvreemden in de taxi. Taxichauffeur gaf aan dat hij blij was met zijn winterbanden.
Nu nog de streekbus en hopen dat hij gaat. Gelukkig wel, maar met vertraging en vertraging en hele volle bus ook. Een aardige jongen vroeg of ik wilde zitten. Nou, heel graag want had al 4 uur gestaan en rondjes gelopen.
In de bus gaf de chauffeur aan dat dit de laatste bus zou zijn. Wat een mazzel. Vanwege het slechte weer (het sneeuwde hier alweer).
Rolde rond 20.00 uur de gang in. Eten stond al in de koelkast. Nog even snel volkorenpasta koken. Meteen ook weer niezen en een snotneus.
En morgenochtend aangeven dat ik thuis werk. Zo klaar mee met gedoe in het OV. Geen kant meer op kunnen.
Dankbaar dat ik altijd genoeg cash geld in de portemonnee heb. Voor dit soort noodgevallen. Mijn eigen noodpakket.
Een zwartgallig en/of negatieve kijk op de wereld of mijn werkwereld of mijzelf gaat me niet redden. Dus voorgenomen ook daar en overal trouwens, naar het positieve te kijken.
Kreeg een cadeaubon omdat ik een x aantal jaren in dienst ben. Fijn!
Ben er nog steeds dus mijn lijf heeft goed zijn best gedaan om virussen te overmeesteren.
Tijdens mijn ziekte kreeg ik heel veel bemoedigende appjes van jullie. Dat heeft me meer dan goed gedaan.
Vallen is niet erg, maar blijven liggen en niet meer opstaan wel. Frisse start, die kan je jezelf elke dag eigenlijk geven. Hoeft het niet persé een magische datum voor te zijn.
Mijn zoon liet weten dat hun vliegtuig zou vertrekken in de ochtend en het nu gede-iced werd. Zo dankbaar te lezen dat zijn zus hen naar het vliegveld had gebracht. Dankbaar dat ze op goede voet staan. Moeite voor elkaar willen doen. Zelfs in rotomstandigheden (sneeuw en ijs).
Dat verwarmt mijn hart. En dat kan wel wat verwarming gebruiken merk ik. Dus wil ik vooral ook de mooie zaken blijven zien, Desnoods noteren om later terug te kunnen lezen, dat het wel de moeite waard is.
Blij dat ik eergisteren toch maar wel wat to-do dingen heb gedaan.
Maar schoot zaterdagmiddag de oude roze Timberlands van mijn dochter aan, de ultieme schoenen bij gladheid, sneeuw en prutzooi. Toen ze die jaren terug ooit in Amerika kocht, had niemand deze kleur.
Nu denk ik nog steeds niet want zeker 20 jaar oud. En wie bewaart er schoenen nu nog zo lang?
Het was glad, glibberig en ik werd door een buurtbewoner gewaarschuwd dat het erg glad was overal. Maar ja...wilde er echt even op uit, wat verse dingen halen.
Was vooral heerlijk toen ik weer thuis kwam. Niks gebeurd gelukkig.
Liep een beetje a la Pinguïn. Geen grote passen (ook bij goed weer loop ik zo trouwens) en een beetje zwaartepunt laag houden. Met zo'n kont als die van mij is dat ook geen probleem.
Zat nog een keer naar de conference van Peter Pannenkoek te kijken op Nieuwjaarsdag en merkte dat ik begon in te dutten. Maakt niet uit, want ben alleen en niemand zeurt dat ik saai ben. Alleen ik.
Zag een gemiste oproep van mijn zoon. Hij belde nog een keer en vroeg of ik thuis was. Of ze even langs konden komen voor het Nieuwe Jaar. En omdat ze dit weekend een weekje naar de Wintersport gaan. Met schoonouders ook en hun dochtertje.
Moest mijzelf eraan herinneren om de kachel iets harder te zetten toen ze aangaven langs te komen. Beetje op te ruimen en de kaarsen aan te doen, na goed te hebben gekeken of kleindochter er niet bij kon. Ze wilde graag tekenen, dus rolde mijn grote rol teken papier uit op het kindertafeltje, pakte de bekers met potloden en ga je gang maar lekker.
Was kort bezoekje, maar helemaal prima. Blij dat kleindochter weer gezond is en haar ouders zo van haar houden.
Vanochtend toch maar door de natte sneeuw de Groenbak aan de stoep gezet. Loopje van hooguit 2 minuten. Doe toch maar! Daarna rook de koffie extra lekker. Kreeg een slecht bericht over mijn aangetrouwde oom. Hij lag in een revalidatie oord, maar nu weer opgenomen in het ziekenhuis. Allemaal Parkinson gerelateerd. Ziet er niet goed uit.
Dwong mijzelf om toch eruit te gaan. Moest nog oorsmeerfilters (leuk puzzelwoord!) ophalen bij de Hoor-boer en nog een bestellling, die al voor Kerst was bezorgd, maar nul energie om te reizen.
Allemaal gedaan. Alleen dat en dan op de terugweg blij zijn dat ik de geleegde groenbak kon meenemen.
Snel tevreden zullen we maar concluderen. Nu hoeft er niets meer, hoop ik, dus probeer te ontspannen.
Had gisteren tomatensoep gemaakt en vandaag alleen nog maar opwarmen en volkoren kaiserbroodjes erbij. Heerlijk.
Had helemaal nul nog kerstboodschappen gedaan en ook geheel geen trek of uberhaupt zin in uitgebreid eten. Was al blij dat ik weer kon eten en gezien wat ik nog op voorraad had, besloot ik een klein zakje boerenkool te halen. De rest nog in huis. Dat halen ging wel wiebelig vond ik, maar ik moest van mijzelf.
En zo schilde ik aardappels en een halve zoete aardappel. Kookte die en later de boerenkool erbij. Het was ruim voor twee keer eten, dus gooide meer dan de helft in een ovenschaal. Die kon ik dan Tweede Kerstdag in de oven laten opwarmen.
Gaf de vogels buiten een nieuwe pot pindakaas en een pot met vet en zaden en meelwormen.
Keek op de BBC naar een oude film met Maggie Smith en Peter Ustinov als Poirot. En een nieuwe serie, de kerstaflevering van Amandaland.
Tweede Kerstdag voelde ik me een beetje afgesneden van de wereld - zelf gesneden hoor - dus moest mijn best doen om het luchtig te houden. Voor de goede orde; ik werd nog wel uitgenodigd, maar voelde me nog niet voldoende sterk daarvoor.
Boerenkoolschotel uit de koelkast gehaald en een fijne maaltijd met groente.
Hoest nog steeds een beetje.. Dus lees over allerlei remedies vanuit natuurlijke middelen. Nul zin om op pad te gaan en toch ging ik zondagmiddag laat bij mijn oude oppas op verjaardagsvisite. Moest mijzelf wel een beetje mijn huis uitduwen, maar GA! Doe iets.
Altijd fijn als je naast iemand zit die je vraagt `Hallo...hoe is het met mij"? Hoef je niets te zeggen bijna, ratelt toch wel door. Wat inderdaad zo was. Leuk om de zussen van de oppas weer te zien. Allemaal alweer ouder geworden, maar nog allemaal vol levenslust.
Ging redelijk vroeg weer naar huis, zweefde over de stoep zo voelde het, maar was blij om er voor haar even te zijn. Oh ja, moest er ook aan denken mijn tandje in te doen en mijn hoorapparaat.
Dat tandje ben ik erg blij mee. Betaalde de rekening dan ook zonder zuchten, want nu geen armoedig gat meer in de bovenkaak. Had geen tandartsverzekering genomen en ook niet voor 2026 want uitgerekend dat ik beter zelf voor kan sparen.
Vond dat ik veel tijd nodig had om te herstellen, werkelijk te herstellen van die griep. Dus nergens echt zin en energie voor.
Wens jullie een gezond 2026 en omzien naar elkaar en vooral alle goede en mooie dingen te blijven zien.
