Keek woensdagavond naar de serie op NPOI over Nederland in de Tweede Wereld oorlog. Hoe het begon, waar het begon en dacht terug aan mijn geschiedenisleraar. Hij had bijzondere interesse voor dit onderwerp en kon uitermate goed verhalen vertellen.
Die bleven hangen. En het maakte het vak interessant en levendig.
Zag in de serie van woensdag dat Duitsland na het bombardement van Rotterdam Utrecht als de volgende stad had.
Dan zou ik niet eens bestaan. Mijn familie woonde in die tijd in Utrecht.
Zoiets simpels, nadenken over wat een bombardement allemaal voor impact heeft, naast de materiele schade.
Nu kan je als je zou willen oorlogen lekker live volgen online, op tv, wat je maar wil. Beseffen wel dat het mensen zijn die hun huis en haard kwijt zijn door zo´n bombardement of drone?
Ver van ons bed?
Mijn moeder is geboren net voor de oorlog uitbrak. Haar verhalen over tulpenbollen moeten eten, maakte grote indruk op mijn kinderen. En ze snapten beter waarom Oma niets weg kon gooien van eten.
Was blij dat ik vanavond thuis was. Lange zeer drukke dag. Kon het allemaal wel aan hoor, maar bewust dingen laten liggen, want wil men dat het juist 'present' ben, dan is er minder tijd voor andere zaken. En ook heel bewust op tijd stoppen en richting station lopen.
Waar het op station AmsterdamZuid zo mega druk op het perron was, dat ik me afvroeg of de kaartjes gratis waren. Eruit bij een halte verderop was ook een uitdaging. Van die mensen die meteen instappen, als de mensen die eruit moeten nog bezig zijn door het gangpad te lopen naar de deur.
Met mijn bodylanguage toch maar iemand achteruit laten lopen. Misschien dat denken van "Flikker op" ook hielp.
Zo blij ook dat ik al gekookt had, dus alleen opwarmen. En nog even mijn lunch voor de volgende dag maken. Ook zo gedaan.
Maar ik heb nog eten, lunch en een dak boven mijn hoofd. Geen angst voor drones. Of bommen.
3 opmerkingen:
Die serie kijk ik ook. Net zoals voorgaande series van Het verhaal van Nederland over de hele geschiedenis van Nederland en de serie over Oranje-Nassau. Ik vind het mooie series en erg duidelijk verteld. En het zal je inderdaad maar gebeuren dat je alles moet achterlaten. Mijn vader heeft na een bombardement op zijn dorp elders in de provincie geëvacueerd gezeten en mijn moeder woonde in marinestad Den Helder en die heeft lange tijd in Friesland bij een gezin gezeten. In de serie zag ik dat Duitsers ook bij de burgers moesten logeren. Het zal je maar gebeuren dat je de vijand in huis krijgt.
Ik moet deze aflevering nog kijken. Het roept ook herinneringen op aaan de verhalen van ouders en grootouders
Al onze problemen zijn relatief wanneer je de oorlogsbeelden terugziet, ik ben Rotterdamse en de oorlogsverhalen en dus ook verschrikkingen heb ik wel meegekregen. Mijn vader die met de razzia weggevoerd werd en mijn moeder met 3e kind op komst in een huis met dus ook ingekwartierde Duitsers. Heb altijd veel ontzag gehad voor mijn moeder, hoe zij zich staande heeft gehouden in die onzekere en angstige tijden. Marina
Een reactie posten