Gisterenavond gaf mijn dochter door dat ze een lekker soepje had gegeten, dus ik appte terug: Oh...Harakiri soep.
Moest vandaag een online toets doen voor een sollicitatieprocedure. Ben benieuwd wat daar uitkomt, maar ik ben nog minder dan gematigd optimistisch eerlijk gezegd. Om mijzelf een beetje in te dekken, want het doet toch iedere keer een beetje pijn een afwijzing. En dan niet 10 x, maar 10 x 10 maal.
De ramen voor- en achterkant gekuisd. Altijd een fijn werkje, want onmiddellijk resultaat. Al wordt het daarna onmiddellijk bewolkt, wat zo heurt. Want altijd als ik mijn ramen weer spic en span heb, dan gaat het gieten. Moet er altijd maar een beetje om lachen.
Ben even gaan terugdenken waarom 'een nat pak' en dus de hele middag 'nat' op mijn werkplek moeten zitten kennelijk me zoveel doet. Meer dan ik wil en meer dan ook nodig is, want het is maar tijdelijk en jemig...je bent echt niet de enige die wel eens door de regen moet. En het is maar regen.
Heb pas relatief laat een rijbewijs gehaald, want tijdens en voor mijn huwelijk wel rijlessen genomen, maar dat werd al snel te duur en van geen enkele kant kreeg ik ook maar enige waardering voor mijn poging. Ik deed niks goed en kon ook nog eens niet autorijden. Het er van huis uit ingestampte - je voldoet eigenlijk niet - stampte hij er nog even verder in.
Bijna als eerste na mijn scheiding mijn rijbewijs gehaald. Zo dan!! Nog steeds geen budget voor een auto, dus moest nog steeds alles met de fiets of met Openbaar Vervoer doen, maar ik kon na een jaar wel af en toe (in de vakanties) een auto huren. Heerlijk was dat, boodschappen doen met de auto, spontaan even ergens heen rijden en dan ook echt van deur tot deur. Echt een groot gevoel van vrijheid.
Tijdens mijn huwelijk had mijn echtgenoot wel een auto, maar was altijd te beroerd om bij regen of onweer ons (mij en de kinderen) even weg te brengen. Nooit spontaan aangeboden. Echt nooit. Eigenlijk was het zijn privé-vervoersmiddel.
Op een ochtend (hij lag in bed) regende en onweerde het keihard en ik vroeg of hij de kinderen naar school kon brengen vanwege het noodweer. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om dat nu aan hem te vragen. Woest werd hij. Hij moest slapen. Zag ik dat dan niet?
Een paar dagen ervoor had een 'vrind' hem gebeld of hij hem van Schiphol kon ophalen. Dat deed hij altijd. Iedereen die hem belde voor een dienst, die was hij terwille. Dus dat wierp ik hem voor zijn voeten. "Ja...maar die betalen mij ervoor"
Dus smeet ik een tientje op zijn kussen, maar goed...ik wist alweer genoeg. Zelfs voor zijn kinderen was het al teveel moeite. Was in die tijd mijn scheiding al aan het voorbereiden hoor. Gelukkig zag ik dat ik op die manier helemaal uitgewist zou worden en dat voorbeeld wilde ik mijn kinderen niet meegeven. Dat had ik thuis bij mijn eigen ouders al gezien.
Dus fietste ik met een kind achterop en voorop mijn fiets door de regen en het onweer en daarna naar mijn werk. En de nattigheid kon me niets schelen, maar het niet belangrijk genoeg zijn, zelfs voor mijn echtgenoot niet. Als er een tekstballon boven mijn hoofd kon hangen stond daarin: Ik voel me zo verdomd alleen.
Kom je als een verzopen kat op je werk aan en dan zegt een uit zijn auto stappende collega...nat hè!
Ja hoor. Jouw hush-puppies kregen net twee druppels mee.
Als ik naar mijn ouders of familie met de trein reisde ergens in het midden van het land, toen mijn kinderen nog heel klein waren, had ik er eentje in de buggy en eentje in een draagzak. En liep ik van het station naar hun huis. Waar de rest van de visite, in hun auto gekomen, zat. En altijd opletten of je op tijd weer weg ging, want lopen en met de trein en met de bus. Door weer en wind.
Als ik met de trein naar mijn moeder reis, haalt ze me nooit op van het station. Nee...want dan is haar parkeerplekje voor de deur 'weg'.
Jemig...toen ik eenmaal een auto had, omdat die bij mijn baan hoorde, haalde en bracht ik dat het een lieve lust was. Juist omdat ik wist hoe stomvervelend het is dat je je aansluiting mist omdat de bus niet komt, of net te laat is. En hoe koud het is om te wachten. En hoe fijn het is gezien te zijn.
Maar vooral dat aspect dat het niemand een bal kan schelen dat jij daar in de kou staat. Letterlijk. En dat iemand met een auto de optie heeft om dat op te lossen, maar er geen zin in heeft. Of zich niet kan voorstellen dat je twee keer zo lang onderweg bent. Want altijd een auto gehad. Bijna mijn broers en zussen, op eentje na, hebben één of meerdere auto's. Ook de volwassen neef en nicht. Vanaf 18 een auto. Nooit met de trein gereisd, dus werd er ook als excuus opgevoerd dat de auto kapot was als de tienjaarlijkse visite bij mij werd afgezegd.
Tsja..Openbaar vervoer is voor het plebs natuurlijk.
Anyways..Ik moest toch wel enorm om mijn gezeur lachen. Maar snapte ook waar het vandaan kwam en dat stemde me milder.
Het regende inderdaad toen ik weg moest en ook toen ik naar huis moest. Maar ik vond het helemaal niet erg meer.
Ik snapte waar de treurnis vandaan kwam en had besloten om me niet weg te laten regenen. Vond in de schuur nog mijn zeker 30 jaar oude Agu lange regenjas. Deed een olijk petje op, spoot mijn schoenen nog eens extra in en hoppa...op de fiets jij. Je kan het!
Ik kan het en deed het en verder was het weer zo interessant bij mijn vrijwilligerswerk dat ik alle geneuzel van mijzelf al snel vergat.
Kon het gisterenavond in bed niet echt warm krijgen, maar snap het wel, want had de kachel niet aangezet (ons bin zunig) in de huiskamer, voor die paar uurtjes in de avond, dus het was 17 graden. En dat is vrij frips.
In de slaapkamer nog kouder, want raam op een kiertje, dus in de nacht toch maar een pyama-broek aangedaan. Waar ik een hekel aan heb. Iets aan mijn benen in bed. Behalve de benen van een fijne vent dan. Maar niet mokken, lekker die broek aan en dat hielp wel want ik viel verder in slaap.
Beetje duf wakker, maar hoppa...douchen en wakker worden en de dag beginnen. Ook duf zijn mag. Een verantwoord havermout-ontbijtje gemaakt en ook maar direct een sollicitatie verzonden dan is dat ook weer af te strepen.
En dan zijn de 'verplichte' nummertjes ook weer gedaan.
Wat nu?
En dan 'bevries' ik. Oh ja...nog de administratie doen. Piece of cake, want alles is bijgewerkt en dankzij mijn begroting, geen verrassingen op dit front. Alle bonnetjes van huishoudelijke zaken ingevoerd. Ook daar blijf ik (huishoudgeld) netjes binnen mijn zelfopgelegde budget). Hoera.
Bevries omdat ik me nu al zorgen maak hoe ik morgen 'droog' op mijn vrijwilligerswerk aankom. Alsof iemand dat erg zou vinden. Dat ik zeiknat daar zit. Fact of life toch? Het regent, ik heb geen auto, Openbaar Vervoer komt daar niet (op dat tijdstip) dus ja...dan loop of fiets je door de regen en kan je nat worden.
Dat ik 9292.nl uitgebreid heb uitgetest, via plattegronden van de plaatselijke busvervoerder heb gekeken of er een paar straten verderop toevallig een bus in de buurt stopt, want weet dat er een halte is (oh..éénmaal per uur maar) en wat betekent dat dan, als ik per bus er heen moet. Drie keer overstappen? Is dat handig, verstandig, fijn.
Kut met peren; nu baal ik dat ik op een andere plek ingezet ben (met mijn goedkeuring hoor, maar ja...had geen trek in Lange Gezichten en gemor en gezanik dat ik iemand zijn plek innam).
Is dat wat me echt dwarszit? Dat ik op een vrijwilligersplek ook te maken krijg met politiek, ego en gedoe? He...wake up and smell the gratis koffie. Natuurlijk....want die zaken zijn overal. Overal waar mensen zijn, heb je hiermee te maken. Traumaatje Citroen??
Laat toch gaan Sjaan.
En zet straks WEL de kachel aan. Om de kilheid uit je huis en kop te verdrijven. En ga zo direct maar even kijken of er nog een passende regenbroek (gets...iets aan mijn benen!) of regenjas ligt. (mwhahahahah...denk het niet. Klopt. Alleen nog een regenjas van een kind met een spinnenlijk eronder. Grote spin wel).
Of accepteer gewoon dat het morgen regent en dat je dusss nat wordt. En dat dit niet erg is. En denk aan die waterproof mascara!
Oh...en het kan ook zomaar zijn dat het morgen op je ETA NIET regent. Dus.
Jemig...wat maak ik alles toch ongelofelijk ingewikkeld. Daar heb ik een bijzonder groot talent voor denk ik.
De straat waar ik woon ben ik een van de vele oudere alleenstaande vrouwen op het rijtje. Nou vooruit...de meeste zijn 20 jaar ouder dan ik.
Allemaal ééngezinshuizen, maar het merendeel wordt bewoond door alleenstaanden. Omdat hun man of partner is overleden. Of omdat hun kinderen zijn uitgevlogen inmiddels. Dat was al zo toen ik hier met mijn kinderen kwam wonen.
Zou ik in een appartement willen wonen. Geen tuin?
Of een seniorenwoning. Een laag minder, dus wel een tuin, maar minder slaapkamers. Alleen woon je dan dus in een vrij eenzijdige omgeving (alleen bejaarden) en ik vind het prettig om toch nog midden in het leven te staan. Voel me nu al soms verschrompelen van saaiheid in deze straat.
Ben ingeschreven bij twee grote woonbemiddelaars, maar meestal maak ik weinig kans op iets anders. Ik hoef en wil nu ook nog niet weg hier. De huurverhoging is dit jaar gelukkig 0%. Tsja..mijn inkomen lag vorig jaar nog onder bijstandsniveau. Maar ben er blij mee, want ik snap maar al te goed dat ik relatief 'goedkoop' woon. Als ik hoor wat mijn dochter en schoonzoon voor hun appartement moeten betalen in de vrije sector dat besef ik dat ik spekkoper ben. En een andere woning voor hen is nog duurder.
Maar moet wel nadenken of ik dit huis kan aanhouden - en blijven betalen - en of het een handig huis is voor als ik minder goed kan traplopen ooit.
Maar voor dit jaar zijn dat soort veranderingen helegaar niet aan de orde. Ik ben al blij dat ik blij ben. En heb besloten om soort van mee te doen met de Ramadan. Wel eten en drinken hoor overdag, maar geen extra's. Want door al die extra's - die niets toevoegen qua voedingswaarde - saboteer ik mijn eigen gezondheid. En nog meer medicatie dat wil ik liever niet. Maar dan moet ik dus echt serieus beter mijn best doen. Structureel. Niet voor een maandje en dan weer terugvallen in oude gewoontes.
Er was een tijd dat het me geen bal meer kon schelen. Maar alleen in La Grande Bouffe gaan mensen dood door actief teveel eten.
Enfin; vandaag mijn rondje Bless the House weer gedaan, de was hangt al aan een rekje te drogen, nog een sollicitatie eruit gooien en dan 'mag' ik voor de rest van de dag lekker lummelen. Nou ja...iets in de tuin doen - het gras groeit als een gek, opruimen in huis, genoeg zaken die aandacht vragen.
Voor mijn vrijwilligerswerk heb ik een andere dag in een andere wijk toegewezen gekregen, dus maandag is weer herkenbaar als BTH-dag. Deed die taken wel op een andere dag, maar dat voelt toch 'anders'.
Hoop dat ik spoedig kan zeggen dat ik meer tijd hierin kan stoppen, maar ik merk ook dat ik heel goed mijn grenzen moet bewaken. Teveel 'moeten' in een week zorgt voor onrust en stress en terugkeer naar 'oud gedrag'. Dat oude gedrag daar wil ik graag vanaf, dus is het zaak op te blijven letten. Op alle fronten.
Zo; vloer van de keuken is aan het drogen. Ruikt altijd weer lekker fris. Gisteren in de tuin gewerkt, met een trui en winterjas aan. Maar weet zeker dat het wel weer warmer zal worden. Ben blij met de regen voor de grondwaterstand.
Oh ja...dan moet je natuurlijk wel je blog publiceren, want ondertussen in de tuin gewerkt, vuilnisbak schroef gemaakt en gerepareerd, 2 brieven geschreven en nu maar eens nadenken wat ik ga eten vanavond.
Ik hoef in ieder geval niet tot zonsondergang te wachten.
Heel interessant, want haar dood en haar leven heeft flink onder de invloed van de Tweede Wereldoorlog gestaan. Daarom was het lezen van dit boek rond deze tijd van het jaar extra interessant. Blonde Dolly was een prostituee die in 1959 door moord om het leven kwam. Zij leidt een dubbel of misschien wel drie- of vierdubbel leven want heeft ook kennis aan diverse mannen op hooggeplaatste posities.
De schrijver staat bekend om zijn researchwerk en de zaken die hij aankaart in dit boek, oorlogsmisdadigers die erebaantjes krijgen dankzij 'vriendjes' op de juiste plekken en vriendjes moet je dan lezen als mensen die veel te verliezen hebben als die vriendjes hun mond open doen. Maar ook de wraakactie van een Joodse verpleegster op een man die haar vader heeft verraden in de oorlog.
Las met interesse over de Velser affaire en over hoe men in en vlak na de oorlog dacht over communisten. Wel te verklaren als je weet dat nog maar een kleine 20 jaar geleden voor het begin van WOII in Rusland de troon was uitgemoord (en alle koningshuizen in Europa wel een familielink met hen hadden en hebben) en het land onder strakke hand stond van de communisten. En die invloedssfeer steeds groter werd.
Tegelijkertijd ben ik een luisterboek aan het 'lezen' over een familie in Georgie. Het achtste leven. Hoe dit land ruim 100 jaar geleden nog vrij was, onderdeel van de Sovjet-Unie werd, oorlogen doormaakte en hoe ze nu in de wereld staan. Dik boek, schijnt meer dan een kilo te wegen en als luisterboek zijn het 6 delen van elk een uurtje of 7. Erg fijn als je niet kan slapen.
Waar we nu zijn, hoe we nu in vrijheid van alles en nog wat kunnen schrijven en doen; zo 'gewoon' en vanzelfsprekend is dat niet en niet altijd geweest. En voor sommigen nog steeds niet.
Op Netflix kan je de Franse comedian Gad Elmaleh zien. In het Engels, want hij wilde altijd al in de VS optreden en zoals hij zelf al zegt, daar spreken ze hun talen niet echt.
Hij is in Marokko geboren, van Joodse afkomst en wereldberoemd in Frankrijk (schijnt).
Grappig hoe hij vanuit zijn Franse achtergrond dingen bekijkt die voor Amerikanen heel normaal zijn. En voor hem (en voor mij als mede-Europeaan) niet.
De serie waarin hij een rol speelt op Netflix vind ik minder te pruimen, want zijn karakter komt me niet sympathiek over (en is de nummer 1 regel in een serie niet dat je in ieder geval 1 iemand aardig moet vinden..), maar de stand-up show is grappig en de Marokkaanse zaken herkenbaar.
Zojuist (met Koningin Juliana-accent uit te spreken) bracht NL post me een document waarin ik 33 miljoen kon krijgen. He...jammer dat dit niet de post van mijn gemeente was! Nog steeds onderweg. Niet te geleuven! En dat doe ik dan ook niet.
Lekker de witte was gedaan, opgehangen en kon vanmiddag de slopen al strijken, ondanks dat ik de was binnen moest hangen, want het regende. Geen kachel aan hoor. De was doen geeft me een goed gevoel, omdat dit (vrijwel) altijd lukt. Het wordt schoon, ruikt weer fris en vooral zo'n stapeltje frisse slopen of een rijtje al la Maria Kondo opgevouwen onderbroekjes (nou ja...broeken) geeft direct aan te wijzen resultaat. Kijk; gedaan!
En dan ook nog een vers schoon opgemaakt bed. Wat een luxe gevoel, ook geheel gratis, maar niet te versmaden. Dat je in de middag al weet dat je bed er zo aantrekkelijk eruit ziet. En voelt.
Las een reportage over een journalist die een dagje in een luxe hotel in Amsterdam verbleef en wat dat dan inhield; luxe. Materiaalkeuzen, iemand die voor jou de gordijnen dicht doet, topkwaliteit op alle gebieden en oog voor detail.
Tsja...denk dat dit allemaal heel snel went. Dat je er tamelijk snel nogal blasé mee om gaat, want zo zijn de zaken nu eenmaal. Dit past bij jouw levensstandaard (vind je zelf). Erger nog: hier heb je gewoon recht op! (Entitlement noemt men dit).
Duur Egyptisch katoen op bed. Elke dag een geheel verschoond bed, dikke warme handdoeken, kaviaar op toast, champagne bij het ontbijt op duur design porselein. Geen bak slobber maar een barista die koffie voor je maakt geheel op jouw smaak afgestemd.
Waar een overnachting zowat mijn gehele maandinkomen bedraagt. De goedkoopste overnachting dan hè.
Had, ook na een goede tip van een lezer, voor begin deze week als eerste To do ding staan dat ik achter mijn Pizzastuk moest aanbellen. Waar bleef die bezorger nou!! Want de beslistermijn is 8 weken. Dat had ik ook al gelezen ergens online (wat nou transparant, dat soort regels zijn moeilijk te vinden), maar wist ook dat mijn zaak weer wat ongebruikelijker was, door mijn zelfgespaarde pensioenpotje en dus niet bij een pensioenfonds via een werkgever (die meestal aangaven dat je dat zelf maar moest regelen, daar deden ze niet aan).
Terwijl ik op mijn vrijwilligerswerk zat werd er gebeld, maar dan heb ik mijn telefoon uitstaan. Erg fijne ochtend gehad daar. Alle clienten kon en mocht ik zelf behandelen en dat gaf me een prettig gevoel. Kreeg positieve feedback. Goh...ik voelde me opeens weer een heel mens. En het was nog druk ook. Wel merk ik dat ik eigenlijk nooit - gelukkig maar - gebruik heb moeten maken van allerlei sociale voorzieningen en me erover verbaasde dat er zoveel opties zijn. En dat veel mensen die opties vaak goed kennen en ook willen hebben. Direct.
Ik kijk naar mijn budget, concludeer dat iets niet mogelijk is en doe het dan niet. Heel "dom" kennelijk. Gewoon doen en dan later aankloppen met de onbetaalbare rekeningen.
Thuisgekomen werd ik nogmaals gebeld.
Lang verhaal, maar men heeft uitgezocht dat ik geen Participizzapunt krijg, maar onder de IOAW val. Daarom duurde het ook langer om alles uitgezocht te krijgen.
Betekent ook dat mijn 'vermogen' niet relevant is, dus ook mijn gespaarde Pensioenpotje niet meetelt.
De beschikking is vorige week kennelijk al verzonden, zweeft nog ergens bij de postkamer denk ik, maar ben blij dat ik door de ambtenaar zelf gebeld ben om eea toe te lichten. En om door te geven dat alle verstrekte informatie omtrent vermogen vernietigd wordt.
Na dat bericht merk ik dat ik een beetje murv en duf ben. Moet ik blij zijn, opgelucht..hieperdepiep? Deze uitkering is nog steeds op bijstandsniveau en de sollicitatieplicht blijft ook.
Inmiddels is het een paar dagen verder en nog geen post ontvangen verder. Wel de centen.
Zojuist...zojuist kwamen er wel 2 postbodes in mijn straat, maar nee hoor, alweer geen post. Dus ik 'verdenk' de ambtenaar ervan dat het gedeelte van de uitwerking van hoe of wat nog begin deze week op papier gezet moest worden. Anti-dateren kunnen we leren nietwaar. En dat er uit schuldgevoel gebeld is, want beetje vreemd als er al wel geld gestort is, inclusief omschrijving, maar de uitleg erover nog niet is ontvangen.
Oh ja...digitaal?? Hoe werkt dat?
Maar misschien heb ik ook wel last van een soort van Complottheorie-syndroom. Omdat het lijkt dat niets 'vanzelfsprekend' gaat. Of van het gedoodverfde leijen dakje.
Zit dus een beetje vast, in mijn hoofd en daardoor ook in mijn lijf. Wel een klok geprobeerd te maken, dus de tijd tikt nu weer gewoon door. En slipt zo door mijn vingers.
