Nog 12 werkdagen te gaan en dan eventjes vrij. Te kort eigenlijk naar mijn zin. Dus dacht ik aan dat oude liedje (he...dat klinkt toch net als dat liedje????). Om de moed er maar in te houden.
Vooral toen ik vanochtend uit voorzorg ging lopen naar de bushalte. En eerder wegging. Eerst de klikko aan de weg zetten en dan door...Bus netjes op tijd en op het station helemaal niets netjes op tijd.
Uitval, treinen die 45 minuten vertraging hadden, er stonden 2 treinen op het perron, dus dat er nog eentje overheen zou rijden naar mijn bestemming daar was weinig kans op. Liften die het niet deden, mensen in de chaos op de app kijkend, geen Pro-railer te zien op dat moment, pas toen ik al een kwartier stond te wachten verscheen er eentje. Wat had ik zin om de bus naar huis te nemen!
Gelukkig kwam die vertraagde (met 45 minuten dus) trein eraan. Geen intercity ging er meer, dus het boemeltje. Kost me ook weer extra tijd.
Maar we gingen, we reden en ik was uiteraard weer keurig op tijd. Braaf hoor. Een van de stagiaires had zich ziek gemeld. Vaak op maandagen of vrijdagen. Lekker zo'n lang weekend. En dan iets vaags, waar ze heeeeel ziek van is.
Hele drukke dag, alweer een nieuwe stagiaire inwerken (dat vraagt men niet, maar neemt gewoon aan dat ik dat wel doe). Al mijn gewone werk bleef bijna geheel ongedaan liggen.
Dus vond het niet zo gek dat ik in de bus naar huis, voor het eerst, bijna in slaap sukkelde. 1 seconde en dat je dan schrikt dat je wegdommelt. Alert blijven, opletten joh!!
Thuisgekomen direct mijn eten klaarmaken, had gisteren al gekookt. Dus opwarmen en eten maar. Zo fijn! Ben wel gaar nu. Even opladen bij het Sinterklaasjournaal.
Gisterenochtend werden mijn oudste kleindochters gebracht. Hun moeder had een mega-grote bus gehuurd om een vriendin mee te verhuizen. Vind het zo stoer dat ze gewoon instapt en gaat.
Had bij de Action voor de dames een boekje glitterkarton gekocht en ook glittergelpennen. Warme (uiteraard) roze slofjes voor bij mij mij thuis en die had ik ingepakt als Sinterklaascadeautje, direct uit te pakken. Dat viel meteen in de smaak en wow...kijk een prinses erop! (Nee, niet Amalia). Met het glitterkarton en de glitterpennen ging de oudste een kroon maken en die versieren met nog meer glitters. Dus u kunt de puinhoop een beetje voorstellen. Overal snippers (ze houden enorm van knippen!) Maar goed, het is maar papier en dat kan allemaal weer opgeruimd worden. Glitterpennen moesten ze even goed kijken hoe die werkten, maar ook toen...overal op schrijven en wow...zilveren glitter! Ook fijn dat het bij de jongste dan vooral op haar handen terecht kwam en dit alleen met olie eraf te halen was (daar had ik al op gezocht na haar ik kleur mijzelf helemaal vol met vilstiften-drama). Dus de fles olijfolie stond naast de handzeep.
Had ook nog een verjaardagscadeautje voor de oudste, ze wilde dolgraag een sieradendoosje van Gabby. Van wie? Gelukkig had ze in het grote speelgoedboek al aangegeven wat ze dan bedoelde en ik was blij dat ik dit zeer op tijd bij die winkel in mijn werkstad had gekocht. Maar wat staan die speelgoedwinkels vol! Zoveel, zoveel keus ook. Voor de jongste kleertjes voor de Barbie's en binnen één seconde was één van de schoentjes al kwijt. Spoorloos! Hoe krijgt ze het voor elkaar. Die vond ik vanochtend onderin de boodschappentas waar de barbiedingen inzitten terug. Hoera!
Het was droog, maar koud buiten. Lekker even naar het nieuwe speeltuintje. Mega saai, maar één speelding om mee te spelen, leuke schommeltje en draaimolentje zijn weg. En een grote bak zand, waar alle katten van de buurt superblij mee zijn. Of daar nog iets neergezet gaat worden?
Dus daar waren ze al snel uitgespeeld en alles was ook nog nat door de ontdooiende ijslaag. Maar even naar een speeltuintje verderop lopen. Kijken of ze daar, meer in de zon, iets konden. Lekker buiten zijn en hun energie even kwijt kunnen.
Hadden het nog over de kat van de andere oma toen ze een buurtkat tegenkwamen. Kat was dood. Ja, die is nu in de kattenhemel zei de oudste.
Ook nog even naar het winkelcentrumpje bij mij in de buurt. Vooral de jongste is watervlug dus goed in de gaten houden. Helemaal dol op alle Kerstglitter die er al te zien was. Doosje stempels gekocht en kleurplaten.
Thuisgekomen aten ze de Marokkaanse pannenkoeken die hun moeder had meegegeven, msemmen. Vierkant en heerlijk. Ik mijn volkoren boterham met komijnenkaas, als echte Hollander.
Daarna wilden ze graag even 'laptoppen'. Op mijn werkkamer op het losse toetsenbord doen alsof je achter de laptop zit.
En daarna weer knutselen en toen werd het al donkerder en ik had een Sinterklaaskrant bij een boekwinkel meekregen dus die bekijken en naar het Sinterklaasjournaal van de dag ervoor kijken. Die had ik gemist. En ook nog even geprobeerd de code van de kluis online in te tikken, maar wat wij hadden bedacht, die code pakte hij niet. Wel grappig dat ze ook nog alle Sinterklaasliedjes wilden horen.
En daarna ook nog houten mini-vogelhuisjes versierd. Dat moest met stiften, dus die krengen weer uit de kast gehaald en uiteraard vielen ze op de grond. Of de doppen raakten kwijt. Ik ging met mijn stoel per ongeluk op eentje staan, kapot, vulling lekker op de grond druppend, jongste liep uiteraard, ondanks dat ik zei dat ze stil moest staan, lekker met haar maillot-voeten er door heen. Toen ontplofte ik heel even. Want even daarvoor ook haar drinken over de grond. En daar ook het liefste doorheen rollen. Net een jong hondje.
Het is uiteraard niet alleen maar pais en vree. En hoe later op de dag, hoe drukker de jongste doet. Ze slaapt niet meer in de middag en je merkt dan aan haar gedrag dat ze dit best nog wel even nodig heeft. Teveel indrukken denk ik dan maar en nog niet alles kunnen wat je oudste zus kan. Gaf direct aan dat het me speet, die ontploffing, maar het was allemaal alweer goed. Oma is ook maar een mens tenslotte. Wat ik niet wil in mijn huis dat ze gillen en schreeuwen of dingen moedwillig kapot maken. Oh en ook geen stickers op de muur plakken. Of op mijn meubels schrijven.
Voor het avondeten vroeg ik de oudste of ze de komkommer wilde snijden. Dat hoefde ik geen twee keer te zeggen. Nog een keer uitleggen, dat ze goed moet kijken hoe ze het mes vasthoudt en haar vingers die de komkommer vasthouden een beetje als een klauwtje houden. De komkommer gesneden en alle tien de vingers heeft ze nog.
Even eten samen. En daarna rustig een boek voorlezen. De troep ruimde ik tussendoor zoveel mogelijk op. Net als alle papieren, blaadjes, stiften, pennen, scharen, plakband, lijmstiften etc etc. En ook nog de afwas met de hand gedaan; zij waren aan het spelen in mijn werkkamer. Oh nee, even mijn werk aan het doen.
We lazen over Pim en Pom. Oudste kan echt al woorden herkennen en dus ook lezen. En toen ging de voordeurbel en werden ze opgehaald. Mijn dochter gaf aan dat ze in de auto al in slaap vielen. En gelukkig veilig thuis ondanks de gladheid.
Vanochtend de rest opgeruimd en bij elkaar geveegd. Was gisteren gesloopt maar wel weer genoten. En gewoon blij dat ze kunnen genieten van simpele dingen zoals op een groot vel papier stempelen. Een kroontje maken van glitterkarton.
Ook even nog wat verse groente gehaald, maar het was wel verraderlijk glad op de stoepen vooral. Dus ik liep als een pinguin. En bedacht dat als dit morgenochtend er nog steeds zo bij ligt, ik beter kan gaan lopen naar de bushalte. Ben ik 2 x zolang onderweg.
Eindelijk vrijdagmiddag. Goed gewerkt, veel zaken kunnen afvinken van mijn lijstje, dus prettig. Ook de trein vertrok maar heel even te laat en ik kon ook nog zitten. Op het station voor mijn aankomststation werd het, zoals altijd, veel drukker. Alle plaatsen bezet. Maar bijna op mijn eindstation, dus hindert allemaal niet.
Oh nee. We stonden heel lang stil, net voor de tunnel richting station. Heel lang. Defecte trein voor ons. Uiteindelijk duurde dit wachten in de tunnel ruim een half uur. En dan is het meteen chaos, mensen moet hun aansluiting halen of hun vliegtuig, dus iedereen breekt als een gek uit de trein. Met grote rolkoffers en nog grotere rugzakken. Die zo lekker in je gezicht zwiepen.
Ik wilde alleen maar de bus in en dan richting mijn fiets en naar huis. Ook de bus liet op zich wachten. Gelukkig is mijn winterjas lekker warm. Dat was een goede aankoop en bovendien ook nog waterafstotend. Wachten en wederom wachten.
De bus kwam uiteindelijk ook en ook daar weer dat gedrag van IK eerst en niet eens wachten tot iedereen uitgestapt is. Ook hier had ik gelukkig een zitplaats, naast iemand op de buitenkant, maar dat is al helemaal normaal. In de ochtend zit iedereen het liefste met zijn tas naast zich en kijkt uitermate verveeld als ik die plek mijn mijn derriere wil vullen. Echt niet dat ik ga staan als er een tas op een plek ligt.
Dan mijn fietszadel ontdooien, laagje ijs erop, dat zit wat vervelend. Naar huis, pakketje ophalen wat gisteren zou komen, maar helaas pas vandaag, dus was ik niet thuis. De buren al om 19.15 uur in pyjama. Schattig. Daarna naar de winkel, de volgende dag pas ik op mijn kleinkinderen en ik weet niet of ik nog tijd en zin heb om heel vroeg naar de winkels te gaan en nu was het koud, maar gelukkig niet glad (nou ja, een beetje).
En dan eindelijk thuis en de avond beginnen. Die al half voorbij is. Want het is alweer bijna 20.00 uur.
Pfffff..
Kaarsjes aan, alles opruimen en even verstand op nul en blik op oneindig. Weekend!
Wilde ik net even in de ochtend boven gaan stofzuigen want het regent en sneeuwt (nat) hier constant de hele morgen en kijk met een half oog naar de badkamervloer. Zie ik daar een eenzame contactlens liggen!
Schoongemaakt. Heel goed. En in mijn oog gedaan (is een harde contactlens). Prima de luxe. Meteen gebeld met de contactlenzenboer om mijn bestelling te annuleren (want zou zeker twee weken duren voordat de lens in de brievenbus viel). Waarschijnlijk is hij al onderweg. En inderdaad, want in de middag viel hij in de brievenbus. Heel snel, want had op twee weken gerekend, maar met voorrang bestelling uitgevoerd. Dus niet miepen. Nu een reserve! Werd netjes teruggebeld door lenzenboer, maar is helemaal prima zo. Had mijn oude lens al enorm lang!
Maar wat een wonder. En eigenlijk, de keren dat ik mijn lens kwijt was, vond ik 'm weer terug. Op wonderbaarlijke wijze ook. Een keertje in het vliegtuig onderweg naar Moskou. Vond de lens terug op de grond onder mijn stoel in dat Aeroflot-toestel. Ook al een wonder.
Een keertje bij mijn ouders in de keuken, toen ik nog niet zo lang lenzen had. Vond de lens terug, onder mijn schoen toen ik thuis kwam (toen al een nieuwe besteld).
Ze kunnen mij wel Abe LENStra noemen!
cc: voetbalheldenoppapier.nl
Jullie wel eens iets in huis toch weer teruggevonden?
Vrijdagavond zou ik op mijn oudste kleinkinderen passen. Mijn dochter had een feestje van haar werk. Dus na werktijd zouden ze bij mij gebracht worden en dan gezellig een nachtje logeren. Alleen was het vrijdag enorm Storm und Drang-achtig weer geworden, dus mijn dochter appte dat ze me ook van het station kon ophalen. Dan hoefde ik niet door de regen en wind te fietsen verder.
Geen benul van het weer, in de ochtend was het nog redelijk normaal en gelukkig kon ik zelfs mijn fiets nog onder een afdakje zetten. En de rest van de dag druk met mijn werk en geen tijd om naar buiten te kijken of op een weer-app. Uiteraard had mijn trein terug wederom vertraging. Ruim 10 minuten. Dus appte dat mijn ETA ook ruim 10 minuten later zou worden. Het was nat, maar niet enorme harde wind daar.
Op mijn aankomststation was het, ook al het nieuwe normaal, enorm druk. Zodra ik de draaideuren uitkwam, waaide ik weer terug naar binnen. Niet normaal zo hard het waaide. En regende. En hagelde. Had direct natte broekspijpen. Nou, vooruit de geit, dochter stond dubbel geparkeerd waar het niet mag, maar wel een goede optie om even snel in te stappen. Je moet daar ook maar net de weg kennen. En omdat ze daar jaren gewerkt heeft, kent ze die.
Waaide een paar keer helemaal naar achteren. En met mijn gewicht is dat echt een wonderbaarlijke ervaring, want zo makkelijk waai ik meestal niet om. Lekker in de auto naar huis, spullen van de kleindochters in de gang en mijn dochter had ook nog soep en bami (zelfgemaakt allemaal) meegegeven. Maar ik had andere eetplannen voor de logeetjes en die vonden ze erg smakelijk.
Uiteraard de komkommer erbij en een salade. En blij dat ik een tijdje terug de zooi van de eettafel had opgeruimd, dus kon zo de tafel dekken en eten voorbereiden. De dametjes weten de weg, dus gingen direct aan het knutselen. Niks geen tv kijken. En daar ben ik dan heel blij mee. Dat ze hun fantasie gebruiken.
We hoorden het geluid van keiharde hagel buiten en gingen even kijken bij de voordeur hoe hard het er aan toeging. Heeeeeeeeel hard. Gezellig om dan binnen te zijn. En samen te eten. Vooral hen veel zelf laten doen en mijn dochter vertelde me dat de jongste van de één op andere dag op de wc alles doet. Alleen voor de nacht nog een luierbroekje. Dus uiteraard ook even hier naar de wc. Wat een leuke mijlpaal en ik moet echt zo lachen om mijzelf dat ik daar zo blij mee ben. Ik stuur nog net geen appje naar iedereen over deze zaken. Maar kneuterigheid ten top! En dat interesseert mij geen drol.
Samen naar het Sinterklaasjournaal gekeken en mijn oudste vertelde dat ze dat ook op school altijd kijken. En fluks een kadootje in hun schoenen gestopt. Bedankt voor het komen en goede reis terug!
De jongste ging ook nog even de afwas doen, met 3 liter zeep en een sponsje dus haar pyama was al zeiknat.
Wilde redelijk op tijd naar bed. Kost best wel energie om alles in goede banen te leiden (niet met de lijmstift op de grond, geen papier op mijn koelkast plakken - doe maar met die magneten) en inderdaad liever niet in je vingers knippen, dat geeft ook weer zo'n gedoe. Had boven in mijn kast nog een setje noodkleding, joggingbroekjes en t-shirts dus die kon mooi de natte pyama vervangen. In bed wilde de oudste nog voorlezen en daarna had ik wederom 30 cm bed en zij de rest van de 1.80, waar ze in de loop van de nacht lekker over elkaar en overdwars gingen liggen.
Maar zij sliepen lekker door en ik vond het heel gezellig. Die warme lijfjes en dan even rustig in slaap dommelen. In de ochtend lekkere warme slofjes aan en ontbijten. Eerst snel naar beneden om de kachel hoger te zetten. De oudste wilde graag komkommer bij het ontbijt en dat ook zelf snijden. Dus uitgelegd hoe ze het beste een mesje kon vasthouden en hoe ze haar vingers moet (weg)houden. Ging prima. mooie plakjes gesneden. Geen kindermesje, maar een echt mes. Thuis leerde ik nooit zulke dingen en mijn beide Oma's vonden messen en scharen doodeng bij kinderen. Ik ben meer dat ze ermee moeten leren omgaan. En leren koken is ook nooit weg natuurlijk. Dat je respect voor je eten krijgt, want je ziet hoeveel moeite je erin stopt.
En blij met het schoenkadootje. Had jij dat erin gedaan Oma??? (Tegen oudste, die vindt dat Sinterklaas een verklede man is, kon ik dat wel zeggen, maar de suprise was er niet minder om. Had ik trouwens al verleden jaar een keertje gekocht.
En jongste moest wel 3 x achter elkaar poepen. Was blij dat ze het aanvoelde en dan ook telkens naar de wc wilde. Heel trots op het resultaat.
Daarna nog even spelen en ik afwassen en opruimen en toen was het al bijna tijd dat mijn dochter ons zou ophalen. Dus op tijd omkleden, haren doen van de meiden en oh ja, ik moest ook nog wat aan mijn eigen outfit doen en make-up erop. Oma, mag ik lipgloss?? Nee, vandaag niet.
Had een leuke lunch in het verschiet en dochterlief had aangeboden me even te brengen. Want nog steeds rotweer. Superlief, want niet naast de deur. Drie kwartier rijden. Gaf haar aan dat ze me bij het station van die stad kon droppen, de rest kon ik beter lopen vond ik, want niet echt een stad waar je lekker met de auto doorheen raust.
Die lunch was ontzettend fijn en lekker en op een heerlijke plek. Maar nog belangrijker; met lieve en warme mensen voor een warm mensch. Die Sarah had gezien. Dus vandaar die lunch.
Interessante verhalen en zaken waar ik zo'n vijftien jaar geleden mee te maken had (pubers en de komende overgang en hot flashes etc, werkzaken) en uit ervaring kunnen zeggen dat dit alles weer overgaat. En die pubers echt leuke mensen worden. Al heb ik wat minder puberlast ondervonden, maar dat ben ik vast vergeten. Of geblokt uit mijn geheugen. Pubers puberen nou eenmaal. Dat hoort erbij.
Van mijn zoon kreeg ik terug dat hij het heel prettig heeft gevonden dat ik hem zelf dingen liet ondervinden, maar daar wel graag over wilde praten. Geen gelieg en gedraai. Als je wil roken, ga je gang (merk je hoopte ik, zelf wel hoe smerig, ongezond en duur het is en niet nodig om stoer te zijn). Drinken idem. Dus geen belofte of chantage van een gratis rijbewijs al je tot je 18e niet zou roken. Dat soort dingen. Zoon heeft vrijwel niet gerookt, dochter wel, maar ook zij is daar al jaren terug mee gestopt.
Allemaal overleefd en ik mag zeggen dat mijn kinderen fijne volwassenen zijn geworden. En nu allebei hun eigen gezin.
Leer veel van deze vrouwen. En van die Sarah. Herken veel, en ook waar ik nog wel wat werk te doen heb. Over het niet snappen dat ik uitgekozen ben om bij zo'n feestje te mogen zijn. Met allemaal knappe en interessante vrouwen.
De laatste F1 bekeken (wel letterlijk met een half oog - lens duurt nog even voordat hij binnen is), was gedaan, digitale post bekeken en daar moet ik nog wat mee, maar vandaag even niet. Rust, ontspanning graag. Me niet op laten jagen door alles wat nog zou 'moeten'.
Mijn voederhuis was in de storm eraf gewaaid, dus die van de week maar weer opnieuw proberen op te hangen. Moet ook weer even aan de gang met het berekenen van mijn inkomen voor de toeslagen 2024. En kijken of ik voor 2023 'safe' zit en zo niet daar ook nog wat aan doen. Maar dat zet ik allemaal op mijn lijstje van komende week.
Nu weer opladen voor alweer een drukke werkweek. Hebben een stagiaire aangenomen met wel 3 spelfouten in haar CV. Dus ik houd mijn hart vast voor hoe zorgvuldig die dan weer zal zijn. Het enige criterium hier is dat iemand en goedkoop is en beschikbaar en graag een plekje zoekt. Dus kom maar door. Zelfs met dit soort fouten.
Plus dat ik die persoon moet gaan inwerken, dus alweer drukte.
